uykusuzum yine her zamanki gibi
rüya görmeyeli belki aylar oldu
sen kimbilir hangi tatlı rüyalardasın
kimin düşlerindesin
ben ise rüyalarda bile hasretim sana
ne meret bişeymiş bu aşk
eğer aşk dedikleri bu ise
doğru kişiyi tam buldum derken
doğru kişi dediğin aslında en yanlış kişiymiş
filmlerdeymiş o güzel mutluluklar
hayata geçirmek o kadar kolay değilmiş
tam gülmeye başlıyorsun
hayatın güzelliklerine onunla alışıyorsun
o senin alışkanlığın oluyor
ama sonradan hiç bişey olmamış gibi
alıp başını gidiyor
ben kendi kendimi yiyip bitiriyorum
kendi hatalarımı arıyorum
ama onun da yok muydu hataları diye düşünüyorum
vardı benden de çoktu belki
ama görmeyen hep ben oluyordum
ve üzülen, terkedilen yine ben oluyordum
haykırmak istesen de sevdiğini
kelimeler düzülür boğazıma
içimden geçenleri bir bilsen
görebilsen
sevebilsen
ya da ben UNUTABİLSEM...

Bırak beni

Yolun uzun

Sen gelene kadar alışıktım zaten

Neye dersen sensizliğe diyemem biliyorum

Çünkü bir tek ona alışamadım ben

Ben bir tek sensiz boğaz gezmelerime alışamadım

Her denizi gördüğümde içim burkuldu

Sensiz maç izleyişlerime alışamadım

Alışamadım senin olmadığın yerlerde senden bahsetmeye

Bırak beni

Her geçen saniye bir o kadar zorlaştırıyor ağlamamayı

Ben ne sensizliğe alıştım,ne de senle olmaya

Ve ben ne üşümeye alıştım ,ne de senin sıcaklığına

Sensizliğe alışamadım ben

Alışamadım o şarkıyı sensiz dinlemeye

Alışamadım seni sensiz sevmeye

Seni sensiz sevmek

En zor olanı bunu bil

Ne bir sıcaklıktır karşılığı

Ne de bir gülüş

Bu aynı zamanda senin yokluğunu sevmektir

Ve sen geldiğinde sensizliği özlemek

Seni sensiz sevmek

En zor olanı bunu bil

Çünkü ben seni sensiz de sevebilmişsem

Sensiz de yaşayabilirim demektir

Ve senin gelmen özlem dindirir sadece

Aşkımı büyütmez benim

Çünkü ben seni sensiz de sevebilirim...

Ve bulut kapattı gözkapağını.
Boğazımdaki düğüm çözüldü.
Yanağımdan o yağmur damlası süzüldü.
Sen "yağmur"umdun sakladığım,
Gözlerimden döküldün ağladığımda.

Çoğaldıkça yakan bir sevdaydın.
"Su" sandığım an ateş oldun.
Bermuda’nın sırrı sende gizliydi.
Geldim... gidemedim.
Çok sevdim.
Belki de Kaf Dağı’nın ardındaki Simurg sendin.
Dokunsam bitecek gibiydin.
Ulaşsam, "olmayacaktın" sanki.
Yokluğun varlığını şakağından vuracaktı.
Gelmedim, hep var olasın diye.
Gelmedim, hiç bitmeyesin diye.

İçimde sana dair ne çok şey...
Şimdi düşünüyorum da
Meğer ne büyükmüşsün.
Bir kalbi içine alacak kadar.
Ve aslında sen ne küçükmüşsün.
Bir kalbin içine sığacak kadar.

Sen "ben" olmuştun.
Ben senle dopdoluydum.
Kapını çalsam, "Kim o?" dediğinde;
"Senim" diyebilirdim.
Ah "ben", senim.
Ben senim...

"La" notasını duymak için dinledim şarkıyı.
Başlığını koyup bitirecektim şiiri.
Kitaın kapağına bakmak yetecekti.
Yetmedi.
Şelalenin dönüşü olmayan noktasındayım şimdi.
Bir dala tutunacak olsam,
Dal sensin.
Düşsem suyun derinliğine,
Derinliktesin.

Mecnun Leylaya şiir yazmış mıydı acaba?
Yoksa yanına "kalem" yerine "kalbini" mi almıştı?
Sadece inlemiş miydi gecelerde?
Sen de beni gerçekten sevdiğinde,
Kelimelerini uçurumdan atar mısın?
"Söz" yerine "öz"ünü bana sunar mısın?

Yusuf iradesini buldu.
Züleyha aciz oldu.
Ben seni sevdim.
Fildişi kulelerde aşk katına indim.

Şimdi vakit şarkıların sesini kısma,
Susma,
Unutma zamanı.
Yaşanmamışçasına hafızaya ket vurma zamanı.
Ne varsa sana dair yüreğimde.
Sırra kadem basmalı artık.Vakit geldi.
Bak işte , Sırattan geçiyor sevgimiz.
Sus ve yürü.
Bu senfoniye kulak ver.
Değil mi ki, bu gitmek bir dönmeye gebe;
Ve bu dönmek, hiç bitmemeye...
Sen şimdi kapat gözlerini.
Müziği dinle, aç sesini.
Unut beni...

Sustum!
ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...
yalnız yüreğimle dokunuyorum sesimi
kimse duymuyor...
sustum
sustu dudağımdaki şarkı, gözlerimdeki şiir
yaraları yalayan rüzgar, akıp giden nehir
gözlerim konuşuyor yalnız!


sustum!
bin ah sürüp dudaklarıma
sustum!
sustu benimle deniz,
sustu deli dalgalar, sustu martılar...
umutlarımı sarıp rüzgarlara
uzaklara savuruyorum her gece
yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne
kimse görmüyor...

saçı ağarmış hayaller
nemli kirpiklerle
bulutlandığında gözlerim
gökte şimşek olup çakıyorum
kimse görmüyor...

Sustum!
tuz basıp yaralarıma!
içinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi
yaslanıp yalnızlığın duvarına
kalabalık sokaklara gül döküp
kimsesiz geziyorum gönül ülkemi
kimse bilmiyor...

sustum!
sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak
acılar konuşuyor şimdi yalnız
yaralı gönlümün sızıları konuşuyor
tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir
atıyorum uçurumlardan
kimse görmüyor

mavi rüzgarların saçlarını kokluyorum
dudaklarını öpüyorum uçurumların
içimde incecik bir sevgi ürperiyor
sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme
gelmiyor beklediğim bahar
yaralar merhem tutmuyor
gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara
mendil silmiyor
yağmur dinmiyor
sevdiğim bilmiyor
sustum
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret, sustu zaman
sustum
yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata
kimse duymuyor




ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat
ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi
yaralar merhem tutmuyor
ben sustum
acılar konuşuyor yalnız

ben sustum
susmuyor yüreğimi kavuran kasırga
pencereme vuran yağmur damlaları
susmuyor her gece dışarda inleyen rüzgar
bahar gelmiyor, kuşlar sevinmiyor
yıldızlar küs
güneş doğmuyor...

Gidişin ölümüm olacak,
Biliyorsun...
Yüreğim ağıtlar yakacak.
Pervasız kuşlar konacak kirpiklerime,
Ve sen bunu bile bile,
Gidiyorsun...

Gözyaşlarım yol bulur yanaklarda,
Yollar ebede gider, bilirsin...
Yüreğim de yolcudur bu yolda..
Dün...
Ağlayan bir insan gördüm şu kaldırımda,
Belki de sen bu kişiyi
İyi biliyorsun...

Sevgiyse istediğin, bende senin için var.
Hem bir ömürlük yetecek kadar.
Vefaysa, biçilir kefenim kefeninle.
Sadakat dediğin de nedir ki,
Bir çift: "Öleceğim seninle."
Duygularım kilitlendi gözlerimde.
Anahtarı yalnız sende olduğu halde,
Bilmem ki, hala ne istiyorsun...

Söyle, istediğin nedir benden?
Daha çok sevemem kimseyi senden.
Izdırabı yüklenmiş şu tenden
Hala ne istediğini bilemezken,
Yıkılmaz bir inatla,
Ve seni benden alacak bir çift kanatla
"Gideceğim" diyorsun.

Kolaydır senin için "gidiyorum" demek.
Biliyorum, zor olacak ayrılığı benimsemek.
Ya seni unutmak için bunca emek,
Bir valizin kapağında sıkışıp kalıyor,
Ve sen herşeyi anlıyor,
Gülümsüyorsun...

Sensiz manasını yitiriyor şarkılar.
Mısralar yol kenarında bir ot parçası
Bu silinen bakışların manası
Hepsi gideceğini söylüyor..
Nafile... Şimdi daha zalimsin eskisinden.
Ve sen...
Küçük bir tren penceresinden,
El ediyorsun...

Hey bir zaman bakıp bakıp
Seyrine doyamadığım!
Şimdi gurbette bırakıp
Sesini duyamadığım!

Evde kapanıp kaldın mı?
Seyrana çıkıp güldün mü?
Başkalarının oldun mu?
"Benimsin!" diyemediğim!

Akıtıp gözüm yaşını
Hatırlarım gülüşünü;
Kıvırcık saçlı başını
Göğsüme koyamadığım!

Dik yamaçların selisin,
Sen benden daha delisin,
Şimdi kimlerin kulusun?
Başını eğemediğim!

Nasıl vurgunum bilirdin,
Niçin benden yüz çevirdin?
Kimlerin koynuna girdin?
Öpmeğe kıyamadığım!

Gönül sırları saklayan bir kaledir. Dikkatli ol kalenin kapısı açık kalmasın.
Mum dili yüzünden yanar. Arif bunu bilir, bu yüzden ağzı kaplıdır.
Şimdi sus gönlüm. Sus ve teslim ol. Fani umutlarla tükenmekten vazgeç.
Dünya buna değmeyecek kadar kısa.
Sabır zamanı kısa. Bir şimşek ışığının parıltısı kadar kısa.
Unutma ey gönül, burası dünya…
Sefası da fani, cefası da… Fakat ebediyyet var, ebedi vatan.
Bir ateş mahzeni var ki, orada sabah olmayacak, horozlar da ötmeyecek.
Orada sabretmek imkansız.

sen benim , hayata dair
tek anlatım bozukluğumdun.
gereksiz yardımcı eylemlerimiz,
çelişen sözcüklerimiz,
zamanı ve mekanı yanlış kelimelerle kutsanmış, aşkımız vardı bizim.
öznesiz cümleler kurardık seninle.
öznemiz olsa yüklemimiz olmazdı,
öznemiz nesnemize bile uymazdı...
sen benim,hayata dair
tek anlatım bozukluğumdun
-miş'li geçmiş zamanlarımın
hikaye bileşik fiiliydin.
çekimlenemeyen zamanlar bıraktın bana
birde tamlanamayan sıfatlar.
oysa ;
tamlayanla tamlanandık seninle
gereksiz çoğul ek kullanımlarımız,
noktalama eksikliğimiz yoktu.
zaten hayatımızda
üç noktadan başka nokta yoktu.
gittin!..
yan cümleciklerimin yüklemi eksik kaldı.
sen benim birinci tekilimdin
zaten hayatımda tek tekil sendin!...

Umudun son bulduğu yerde başlar yolculuklarım.
Havaya, suya, toprağa fazla gelişin cam kırıklarıyla,
Durmaz; tutamaz kendini göz pınarlarım.
Milyonlarca insan...
Ve işte en fazla
Benim yalın ayaklarım.

Havaya, suya, toprağa isyanım var bugün!
Beynimden vurulmuş gibi bekliyorum yaşamayı.
Hiçbir şey kendiliğinden değil... Verilmemiş.
Hiçbir şey benim gibi değil
Yenik ve yenilmemiş.

Havaya, suya, toprağa isyanda ne var!
Güneş her gün doğmuyor mu gökyüzünde?
Yalan değil!
Yalan değil gökyüzündeki kuşların
Bir gün birdenbire yerlere çakıldığı.
Yalan değil,
Benim henüz uçamadığım.

Feleğe isyanımda da ne var!
Kimi derviş olarak gelir dünyaya:
Ezik; kahrolası bir talihle başbaşa...
Kimi de abad olarak yaşar.
Çark da onun, çarkçıda.
Ne abad olabildim,
Ne de derviş.
Yalnız bana bir elveda.

Umudun son bulduğu yerde başlar yolculuklarım,
Bana fazla olan her şeyi göz pınarlarımdan kusarak.
Tıs sesleri arasında şahlanan sürgünüme bir adım kala,
Ne kuş olup uçabildim.
Ne de derviş olup bir sadaka...
Yalnız her şeyden bir elveda.


Murat Serkan Önder

Şubatın ondördü
Bir cumartesi gecesi
Taksim''de bir oğlan öpüyor bir kızı
Kızın elinde bir gül,
Dudağında bir gülüş.

O saat milyonlarca sevgi sözcüğü
Dökülüp dudaklardan, havada asılı kaldı.
Yersiz yurtsuz, sahipsiz kimsesiz.
Olmaz umutlar, gelmez baharlara kaldı.

O saat bozkırda bir adam
Günün ak ışığına hasret
Bir türlü gelmek bilmeyen
Eceline lanet okuyordu.
Derinlerde bir rüyayı özleyerek
Gözyaşlarında boğuldu.

Ve o saat
Çok uzaklarda
Bir gül kanıyordu.

Öylesine bir gündü
Kendi yalnızlıklarında yaşadıkları...