Ufak Bir Kıvılcım Dönüp Dolaşıyordu Ortada...

" bir çember çizdi etrafımızda ve şimdi alev alev ortalık... "

Öylesine Narin, Öylesine Yangın...
Mevsimler Kendini Tek Bir Griliğe Bırakıyordu...

" Bir mevsim ki, eflatun çaldı gözlerime
ve "güz bozumu" yüreğimden de ötede,
ebediyete kadar hücrelerimde... "

Zaman Kendini Apansız lığa,
Bir Türlü Ne Ucuna Ne De Bucağına Sığamadığım
O Hep Aynı Nakaratı Tutturan Yaşamıma...

“Perdeler dökülüyor, izmarit ve hava beyaz siyah.
Askıda asılı zaman, ucu da benim bucağı da `güz bozumu` "



Gölgeler Düşmüştü ''Dün''üme Ve ''Yarın''ıma...
Uğrunda Ömrümü Harcadığım Rengârenk Boyalarımın Üzerini
Simsiyah Bir Duman Kaplamıştı Sanki..."

" Biz intiharıyız,
uğrunda ömrünü heba ettiğin
rengârenk boyalarının üzerini kaplayan o simsiyah dumanın.
Ertelenmiş düşlerinin,
bitmemiş savaşlarının intiharıyız, çığlıyıyız... "

Ne İçindeydim Her şeyi(m)in, Ne De Dışında...


" Ne seyir defterindeki okyanus
ne de bakışları azıl bir dünya...
Biz, rüzgâr yetimi "tek" âşıklarız..."

Yersiz Ve Yurtsuz Bir Denizde Tek Başıma
Ve Her Nefesle Daha Çok Gömülüyordum Bir Yalnızlığa...

" Kıyısında bir heyelan gönlümün,
sana kaydı yüreğim ve her nefeste içine çekiyorsun beni.
Bir "hiçlik" bile olsa, birlikte gömülüyoruz..."



Odalarımda ''Işıksız, Katıksız Ve Virane''
Sırtı Sadece Kendine Dönük Uzaklıklar Biriktiriyordum...
Bir An Olsun Bile Ardıma Bakmadığım Bir Yolda,
İnceden Sılaya Hasret
Sürüklendim Bin bir Duraksız Duraklarda...
İki Tek Kelimeyle; ''Oradan, Oraya''...

"Gece boyu çelişilmiş uykusuz sabahlarının
ışıksız, katıksız ve virane terk edişlerinden çalıyorum seni.
Şimdide oturmuş çatı katı gezegeninden
sana tüm ışıklarımı yakıyorum
oradan, oraya.
Işıl ışıl ortalık,
Güz bozumu... "


Bağıra Çağıra Sustum...
Sessiz Çığlıklarımda Konuştum...
Zam(an)sız koştum...
Binlerce Ayna Kırıldı Yüreğimde...
Durduramadım, Dindiremedim
Ve Sevemedim Hiç Kanamalarımı...
Çocuksu Bir Saflıkla Tutturduğum Her Kabuğa
Bir Kez Daha Çizik Attım
Ve Her Defasında Bir Kez Daha Acıttım Canımı...


"kahverengi karıncalara "sus"larını anlattım
ve kıskandım onları, ya aşık olsalardı "sus"larına...
Eflatun bir zaman sürdüm yaralarına.
Yorgun ve kiraz açmış mahşeri renginle bulanmış acılarına
bir çentik daha attım...
Binlerce aynadan kalan cam kırıklarını
verdikleri sözlerde mahsur bıraktım.
Onlar Yaşanmış günlerin küsurlarında kaldı.
`güz bozumu` yeni bir gün kurdum şehrimize,
Dün olduğu gibi, yarın olacağı gibi
içine bir tek bizim sığacağımız... "


''Alışmak''tı En Zor Olan Da...
Ne Yitip Giden Bir Ömürdü Aslolan Toprağımda...
Ne De Köşelerinden Yanmış Ve Sönmüş Bir Yürek...
Toprağımda ''Aslolan'' Alışmaktı Korkusuzca...
Tek Başına ''Yağmur''lar da Adımlamayı Göze Almaktı
Bir Yaşam Boyunca...


" Henüz çıkardık yastık kılıflarındaki rüyalarımızı, `güz bozumu `.
Daha dur, ilkin ışıldıyor bu şerit bu labirent
( köşe kapmaca yok artık, aynı köşede göz göze geldik bile )
Henüz fitili tutuştu, yeni cereyan aldı ortalık
ve daha çıkış yeni verildi.
Şimdi görsün bizi
` yağmurlarda adımlamayı göze aldığın bir yaşam...`
Ben; beyaz siyah. "


Ufak Bir Kıvılcım Dönüp Dolaşıyordu Ortada...

"yandı tutuştu ortalık, kâinat el pençe divan.
Kokusunu salmış aşkımız..."

Önce, Zifiri karanlığıma Bir Işık Çaktı Adeta...
O Işıkla Eflatun Mumların, Eflatun İzlerini Çaldı Yaşamıma...

"Önce eflatun mumumda gördüm seni,
karanlık zor bela taşınırken sabaha,
sen gülümsüyordun duvarda.
`güz bozumu` dünya bir hediye verdi seni, bana..."

''Az Ve Biraz Daha'' Isınıyordum ''O''nun Yanında...
Bitmek Tükenmeyen Çiğ(ceylin)lerimden Hemen Sonra...
Yavaşça Sokuldu Yanıma
Ve Her Adımıyla ''Az Ve Biraz Daha'' Çözdü Buzlarımı ''O''na...


"Göl tavşan uykusunda ve gökyüzü ayaza vermişken kendini,
ben güneşe küsmüş ay çiçeği gibi açıyordum yanında.
Bitmek bilmeyen rüzgârlarımın
gözlerime bıraktığı nem buğusundan hemen sonra...
ne güneş ne rüzgar, yanında açıyordum `güz bozumu` "

Ve Şöyle Dedi Bana:
- '' Senin İçin Bir Zaman Makinesi İcat Edeceğim...
O Yolun Sonuna ''Gerçekten'' Götüreceğim Seni...
Belki O Zaman Vazgeçersin Hala Ve İnatla Sürüklenmekten...''


Ve Ekledi Usulca:
- ''Söz Veriyorum Sana...''

"Yaradılışına aykırı bu dünya biliyorum.
Bir kez daha soruyorum; hangi yıldızdan düştün acaba?
Ama artık çok geç,
düştüğün yıldız az önce kaydı ellerime
ve bir dilek diledim bende...
Benim olasın diye "güz bozumu"...
Unutmadan; ilk cumaya söz aldım,İki dudak arasından
ve zaman makinesini ilk cuma hediye edeceğim sana...


''Yaşanılmaya Denk'' (An)ları Ve Kelimeleri(n)i
Ellerimden Tutarak Yazdırdı Yaşamıma...
Her Defasında Tüketti Tüm Seslerimi
Ve Harflerimi
'' Sol Cepkenimin Altından'' Çalıp Kaçan Küçük Bir Çocuk Misali...
Üç Noktalık ''Beyaz Siyah'' Bir Kadere Sahne Oldu Kaderim...
Kaderini Kaderime Usulca Ekledim...
Ve...
Hep Kalsın İstedim
Her Dem Yanan Bir ''Güz bozumu'' Misali...
''Aşk'';İlk Defa ''Sen''Sizliği Sevdirdi Bana...


"Ezansız bir sabahın duraksız bir namazından uyandırdı beni.
Yoksa Ölebilirdim,
İki basamaklı hayatımın
en küçüğü ile en büyüğü arasında sıkışıp kalmış bir bedende...
"güz bozumu" Sakın dinme...
Sakın gitme...
Ruhumda saklıyorum seni, ebediyete..."

Bir Gecede, Bir Yıldızın Kuyruğuna
''Beyaz Siyah'' Bir Mürekkeple...
Ve...
Bir ''Sus''la İmza Attırdı Bana...

"Yapraklar sürünürken yol kenarlarında,
bir hüznü dolaşmışken hayatımın en mahrem yanına,
dokunsan ağlayacak rüyalarıma göz kapatırken
( belki de son gecemde )
ve yağmalanmışken ben...
bir "güz bozumu" dokundu sol omzuma,
hayat hizasında..."