Adına şarkılar yazdım, şiirler okudum, dizeleri yalvarttım.
Uğruna herkesi yok saydımi güneşi batırdım, gökleri ağlattım.
Canına canımı kattım, ömrümü adadım, daha bir sevilir yaptım.
Dudaklarına yağmur olup yağdım, heceleri susturdum, gülücükler kondurdum.
Gözlerine gözlerimle baktım, acılarda kapattırıp, mutluluklara açtırdım.
Yüreğini herkesden sakındım, huzurla doldurdum, yüreğime sakladım.
Ve seni kendime yazdım, ömrüme kattım, benimsin sandım.
Ama her şeyi çok geç anladım, sevdana kanmıştım, artık gözümü açtım.


Böyle mi olmalıydı?
Sonumuzu böyle mi yazmalıydık?
Bu sonu kendimize böyle mi yakıştırmalıydık?
Herkese gerçek aşk nedir göstereceğim diyen sen tek çiçekle bahar geçmez modunda daldan dala mı konmalıydın?
Kalbini benimle, bedenini başkasıyla mi paylaşmalıydın?


Hadi! Gözlerini aç kendim!


Seni tanımasam 'Seven insan yapmaz.' diyeceğim ama tıkanıp kalıyorum işte bir yerlerde... Senin günü birlik aşklarınla mutlu olamam ben, güneş olup değamam, adını sevda koyamam.


Hadi! Gözlerini aç kendim!


Karşında günü birlik aşkların adamı var. Seni çok sevdiğini söyleyen ama sırtı yırtık, yamalı aşklardan vazgeçmeyen bir adam var. Her sabah yeni bir çiçeğe konan, her akşamsa sen, sevdiğini söyleyip hıçkırıklara boğulan bir adam var.


Hadi! Gözlerini aç kendim!


Senin tahammülün yok ortalık malı olmuş sevdalara!
Senin tahammülün yok günü birlik aşklara!
Bundan sonra ne sen bende var olabilirsin ne de ben sende... Ne sen beni sevebilirsin ne de ben seni...Üzülürüm bir kaç gün sonra geçer dedim. Nitekim geçti de...


Git günü birlik aşklara...
Git ortalık malı olmuş sevdalara...

Bundan sonra selamın yok yüreği olmayanlara!