Aðýr…
Ýki damla gözyaþý ayaklarýmý dahi titreten. Akacak, izin vermiyorum. Sýmsýký saracak dost, mesafeler kadar uzakta. Peki ya yüreði? Söz vermiþti, býrakmayacaktý. Aðýrlýk gittikçe artýyor gözlerimde. Sitem olsaydý bu, adýný Dost diye açýða vurmazdým. Yabancýlar olurdu hayatýmdaki olumsuzluklar…
Komikliðimizle taþýyor, taþýyor ve kirpiklerim dahi engel olamýyor su misali çaðlayanlarýma. Yeniden adlandýrýyorum, iþte bunlarý okuyun; akýp giden taþýyamadýklarým…
Zor…
Dayanmayý deðil sabretmeyi seçiyorum. Ah ne olurdu þu þeytan olmasaydý baþýmda. Aklýma bin bir türlü vesvese getiriyor karanlýk þer, iblis! Korkularým cesaretimi yener mi? Üzerime alýndýðým cesetten kast etmiyorum. Senin ( DOSTUN) cesaretine el koyarsa? Ýþte korkularým bu. Beni hayatýmýn dost yanýndan vuracak. (Allah korusun) Bu vakittir ki nasýl geçmedi hayret. Oysa fecri biz uyandýrýrdýk sabah namazýna!
Düðüm…
Bin bir çeþit çiçeðin kokusu bahçemdeydi. Önce Gül(s.a.v) geldi. Sonra Ömrüm(Beyaz Gülüm) ve Sen Dost(Lale kokulu)… Birçok adýn oldu bahçemde. Lale kokulu dost… Hepsini düðümledim sýkýca. Eksik kalmýþ, kulluðun yaptýðý bu olur ya. Ben eksilmiþim. Sen’de bulduðum için mi Ben’i… Bir düðüm de gardaþlýðýmýza attým. Ne için mi? Ahirlikler saadet devrinde açan güllerdir. Ahirliðimiz, ruhumuz, dostluðumuz hayýrlý olsun. 20 sene evvel bu gün dostluðumuz doðmuþ çok mu?
Hikaye…
Anlama yetim düþen resimleri yýrtardým… Hatýra olmasýna izin vermezdim albümde. Her insanýn bir hikayesi vardý yazýlan ve sonra okunan. Okunmuþ yazarlarda gözüm yoktu ki benim. Hisse ters düþen hikayedir sessizliðin… Anlama anlam-sýz- diyen-ler-den bekleme karþýlýklý Candaþ. Anlatýlmayý istemeyen pek çok gerçek var ki yaþanarak anlaþýlsýn. Kimilerinin hikayesi karýþýr sokaklarýn en gözde köþelerinde. Bir geceliðine pazarlanýr hayat bilmediðimiz dilde. Basitleþmiþtir her þey. Anlamsýzlýktýr bize bu ters düþen… Ve hayatýmýzýn þaþýrtmacalýðýdýr okunmamýþ cümleler olarak sessiz harfleri inleten…
Kum fýrtýnasý…
Boyayý keþfedene sorma; yaratan dilediði güzelliðe onu vesile kýlmýþtýr. Görünmeyenler yok mu gelirdi bizlere? Ýnsan yok diyebilir miyiz? Peki ya göremediðimiz duygular? Sevmek, nefret etmek, aðlamak, gülmek, hüzünlenmek vs. Duyguyu da yaratan Allah’ý göremeyenler hala mý âma rolü yaparak doktorlarý kandýracaklarýný sanýyorlar! Oysa tabip de bol menfaatle “sus” olmuyor mu! Gerçek hasta, þifayý Allah’tan diliyorsa, gönül gözüyle Allah’ý görebiliyorsa, ne diye siyah þeritlerle gezeriz…
20 yýl evveline miydi bu yazý yoksa 20 yýl sonrasýna mý? Hayatýn ne getireceði ne sen ne de ben bilemeyiz dost. Bildiðim ve Allah için inandýðým bir þey var ki, AHÝR DOSTUMSUN (ÝNÞALLAH)… DOÐUMUN HAYIRLI OLSUN
13/10/07 GARDAÞLIÐA ÝTHAM 
VesseLam