Ben Sensiz İstanBuL'a Düşmanım...

**didoşum** · 01-10-2007, 13:53

"kelimelerden alacaklı bir sağır gibi
içimi döktüm bugün, yokluğunla konuştum
tutsak gibi, bir enkaz gibi, kendim gibi
içimden çıktım bugün, içimle konuştum"

hep üstü kalsın hesaplar ödedim cümlelere..hep alacaklı kaldım..dayanamadım..aldım almam gerekenleri,içime verdim tüm kelimelerimi..sağırdım ya ,duymaz anlamaz konusmazdım ya,içimin enkazına harcadım harflerimi..

"yüzünü ilk kez gören bir çoçuk gibi
gördüm kendimi gördüm
kırıldı ayna paramparça
paramparça ne varsa kadınım
yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın
ne olur, gel, gel, gel, gel
ben sensiz istanbul’a düşmanım."

ne kadar da enkaza dönmüşüm saklanırken..aynalarım bile paramparca olmuş görüntümden...ağladım,ağladım,ağladım ama geçmedi...adını silemedim yüzümden..döktüğüm gözyaşları yetmedi adına!adadıklarım yetmedi yoluna..!ölüyorum..!ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım...

"kestiğim ümitlerden yelkenler yaptım ama
yokluğunda ne gidebildim ne de kaldım
gerçek miydi tutunmaya çalıştıklarım
hediye süsü verilmiş ayrılıklarım "

bu sefer korkmadım...açıldım denizleri aşmak için ama gidemedim senden bir adım öteye..adın duvar gibi bir engel önümde...gidemedim kalamadım..kalakaldım...hiç olmamışlardı sanki yaşadıklarım..tutunmaya calıştıklarım...ya ayrılıklarım...sanki armağan edilmiş ucuz şeyler gibi davrandılar..anlayamadım..kalakaldım..

kaybetmenin tiryakisi bir çocuk gibi
sustum, kendime kızdım
kırıldı ayna paramparça
paramparça ne varsa kadınım
yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın
ne olur, gel, gel, gel, gel
ben sensiz istanbul’a düşmanım"

hep böyle olmamış mıydı zaten..?çocukluğumdan kalma en sadık oyuncağım değil miydi kaybetmeler,terkedilmeler..yine sustum herkese,kızdım kendime!hiç bilinmedi yanyana getirdiğimde harflerimin ne dediği..ağladım,ağladım ,ağladım...dayanamadım...ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım...

(kardelencime)

**didoşum** · 01-10-2007, 13:55

Her şey olabilmeli hayatında.
Sevdildiğin kadar sevilmemeli, sevdiğin kadar sevmemelisinde yeri geldiğinde.
Mutluluk kadar acının kederinide çekmeli,
bedel ödendiği gibi sana sende bedel ödemelisin.
Sen yaşam denen gerçekliğin arkasında durmak yerine hep önünde gitmelisin.
En ön saflarında savaşmalı, ilk vurulan sen olmalı ama yinede düşmeden, itilip kakılmadan, bedenin acısını ruhuna hissettirmeden yürümelisin.
Ağlamalısın ağlayabildiğin kadar.
kaybettiğine değil düşmediğin için, yenilgiyi kabullenmediğin için,
o adına aşk denilen kutsal bayrağı hala sen taşıdığın için,
hüzünden değil mutluluktan ağlamalısın.
Bedenin aç kalsın bırak.
Ama yeterki ruhun aç olmasın.
Birtek onu beslemek zor bunu biliyorsun.
Ve öylede tadı bozuk olmasın aşkının.
Aşk fedakarlıktır diyebiliyorsan ve her ne olursa olsun bırakamıyorsan,
bedeninin her hücresi alışmıssa bu duyguya aç kalmazsın.
sitemde bulunmak bie göre değil,

terk etmek,
bırakmak,
vazgeçmek,

kendi yarattığımız aşkı kendi ellerimizle öldürmek bizim işimiz değil.
Terketme terkedilmekten dahada fazla acı verir.
terk eden sen olma ki ne kendine nede aşkına ihanet etme.
Gül gülebildiğin kadar inadına.
Gül ki sen güldükçe seni yalnızlığa gömenler yaptıklarınıda ibret alsınlar.
Ve bırak onlar düşünsünler nasıl bir aşkı kaybettiklerini.
Bak sen yine mutlusun, yine mutlusun işte.
Ve ben biliyorum ki bazen hüzünlerde insana hayat verir.
Kaybettiğin aşk bir gün mutlak geri gelir.

**didoşum** · 01-10-2007, 13:57

Sen yoktun..Cümlelerim çıplaktı..Yavandı gülüşlerim. Adım kadar yalnız, yüreğim kadar kalabalıktım..Karanlıktı kirpiklerimin altı. Yüreğim işgalin en acımasız halleri yaşadı. Öznesizliğin girbadında köklerimi söktüm yüreğimden. Buılutlarımı topladım gökyüzünden. Gökkuşaklarıma perdeler çektim.Sen yoktu;, ellerim soğuk, gözlerim solgundu.Kısır bir toprakta filizlenen yarım cümlelik adamdım ben..Sende değildim ben..Yamalı bir düşün peşinden sürüklenen bir cocuktum ben.Kirliydim ben. Gözyaşlarım bulanıktı, dilim ise ketum. Gökyüzüne uzanan köklerim yoktu benim. Bir yanım hep açıktı, yaralıydı.Yüreğimin sol kenarında açılan her bir yarayı yamalarımı sökerek yamadım. Kapamaya çalışsam da yaralarımı, yine bir yanım kanamaktaydı.. Kapatamadım boşluklarımı...Başaramadım yalnızlığımı yüzümde gizlemeye. Ne zaman içime gömsem suskunluğumu, gözyaşlarım ele verdi içimdeki yamaları. Sen yoktun velhasıl. Koca bir boşluk..Karanlıktı yüzümün gölgeleri.. Susuzdu dudaklarım.Adımlarım bir ucurum korkaklığında yürüdü hep. Sağım solum uçurum. Önüm arkadam hüzün. Sen yoktun..Kanamalı ..Uzattığım her ele yalnızlıkla doluyordu..Kendimle kavgalarda yenilen hep ben oldum. Dik durmaya çalıştım ama bir yanım hep eğik kaldı. Sığamadım aşkın hiçbircümlesine..Belki de adım yalnızlık kadar büyüktü. Ama sen yokken adım yoktu; tanımsızdım..Sen yokken, yüzüm yoktu gülüşlerimi serecek. Perdelerden geriye koca bir yalnızlık düştü bana. Durduğum her safta yenilgiyi gögüsledim. Yeknesak düşüncelerde eridim durdum.Ye's duvarlarına çarptım yüzümün yalnızlığnıı. Fayda etmedi. Kırıldım. İncindim... Kaybettiklerimle avuttum kendimi.Yalanlar söyledim yüreğime.Kazandıklarımı görmezden geldim...Hiçbir zaman ruhumla yüzleşemedim. Yüzleşsem renksizliğim, yetimliğim ve öznesizliğim suratıma fırlatılacaktı. Kırık aynalara özenip kırdım kendimi. Ve kanadım öylece..Yüreğimden sızdı öznesizliğim.Sen yoktun velhasıl !

Sen yoktun. Ağladım ekmek tadında*

Sen yoktun. Kanadım bir serçe ıslaklığında..

Sen yoktun..Susadım durdum adımın içi boş yalnızlığında.

Hayatı hep sevdim herşeye rağmen. Elimden geldiğince gülümseyerek baktım. Kendime küçük bir dünya kurdum içimde. Kimsenin bilmediği, görmediği..Gözyaşlarım orada ıslattı yanaklarımı.Kah kızdığımda duvarlarını yumrukladığım, fırtınalar kopardığım, kah sevinçlerimde kahkahalarımla duvarlarını çınlattığım bir dünya oldu bu. Sen yokken bu dünyanın etrafını tel örgülerle çevirdim. Yetmedi. O tellere elektrik verdim. Kendi kendimi acıttım sırf başka birilerini acıtmamak için. Taşmaktan korktum. Korktukça cocukluğumu sonra da geleceğimi kaybettim. En sonunda sesli kelimelerimi kaybettim..Sustum..Adımın kapladığı yer kadar sustum.

Sonra geldin. Denize kıyısı olmayan düşlerime doğdun.Solmuş cana hayat verdin. Umut oldun kuru dallarıma. Köklerime ab-ı hayat verdin. Karanlık geceme yıldızları serdin. Renksizliğime gözlerini bıraktın..Nadasa bırakılmış topraklarıma sağdırdın gül sağanaklarını. Lime lime edilmiş gençliğime can verdin. Yüreğime giydirilmiş deli gömleğime inat sen temize çektin gözlerimi. Dudaklarımdan sızan meczub kelimelere inat sen umut bildin nefesimi. Canhıraş çığlıklarda yitirdiğim sözlerime yeniden hayat verdin. Bayatlamış ve tozlanmış dudaklarıma sürdün baharın çiceklerini. Yüzümde yeniden yeşerdi gülüşler. Susmadım bu sefer. Senin her nefesinde duaya durdu ellerim.

Sen geldin. Yeşerdim.

Sen geldin. Gülümsedim.

Sen geldin. Yaşadığımı farkettim..

Sus(ma)lar bitti gayri. Her nefesimde sana hayat vereceğim. Yönüm hep sana olacak. Yollarımın sonu sana varacak. Susuzluğum, suskunluğumu feshettim. Gayri sen yok. Gayri ben yok. Her cümle “ biz “ ile başlayacak. Avuçlarımda ölmüş kelebeklerden iz yok artık. Filizlenen nice kök var adımın sen kokan yamaçlarında. Susmak bilmeyen acılarımı gülüşlerinle teskin ederken adını dua yapıyorum dualarıma. İbrahim gibi yanıyorum. Kül oldum gül dalında. Suretimden vazgeçtim aslıma döndüm. Ben “ sen “ oldum. Sen ile ben “ biz “ olduk.

Haramzede uykulardan uyandım artık.
Açtım gözlerimi.
Seni soluyorum..
Yalnızlığın esaretinden kurtuldum..
Saldım gülüşlerimi.
Doya doya gülümsüyorum..

Yandım.İbrahim oldum.
Susadım.Yunus oldum

Kanadım.Eyyub oldum..
Sustum..Gül oldum.

Adın miktarı susuyorum..
Sustuğum her kelime; sanadır..
Çünkü sen benim sesli kelimelerimsin..

**didoşum** · 01-10-2007, 13:59

Unutulmuş yaralarıma tuzdur adın..
Kavgadır kalbimin gözündeki fer....
Bir devrimin eskimiş yüzüyüm... Derinimde puslu ihtilaller yanmış süt kokulu sabahların eşiğinde bekleyen gece!

Bana göz kırpıyor kalabalık yalnızlığım şimdi arsızca... Fütursuzca...
Kimi nerde arayacağımı sordum mavi gözlü hüzne...
Dedi geç! aşkı geç!...
Geçemedim....

Yedi geceyi geçtim, yedi güvercin vurdum, yedi yıldız biçtim, yedi nehir içtim, yedi dağ ezdim, yedi yemin verdim, yedi gül derdim ve yedi kez titredim bakışlarının sırtında.
Bir eren geçiverdi içimden o vakit. Dedim kimi, nerde arayayım?!
Dedi vur! aşkı vur!..
Vuramadım...

Bir tutam hayat buldum...Kokmuştu, çekilmişti bütün suları. Unutulmuştu bütün sözler ve sanki görmek için kapanmıştı gözlerin ayağına ölüm. Ölüm kör müydü?
Bir cebinde birikmiş kan buldum kullanılmış hayatın. Alıp bağrıma bastım. Sonra biraz daha yokladım ve bir and buldum sol dikişte. Dedim "kimi, nerde arayayım?!"
Dedi sök! aşkı sök!..
Sökemedim...

Bir şiir yazdım kalbine. İçinde kalbin hiç geçmedi. Bir çığlık çığırdım utancın yüzüne.Karanlık çatladı. Kalbin ıssızlığına yağmur gibi düşürdüm şimşekleri ve gözlerime çark ettim karabasanları. Bir elimi sana verdim ötekini aramadım bile. Bir yangın geçiverdi yamacımdan. Dedim kimi, nerde arayayım?!..
Dedi kır! aşkı kır!..
Kıramadım...

Eşkiya bir kahır biçti ömrümü sonrasında canhıraş kavgalar..Küskün ölümler...Aynı yollardan geçtim.Farklı sehpalarda idam edildim
ve unutmanın en deli yükünü taşıdım ben, sözlerinin kahpe yüzünde!!!

Yalanın ve ihanetin insafsızlığı bendeydi...Benden soruldu uykusuzluğun yük olduğu gecelerin hesabı!

Aşkı geçemedim, vuramadım, sökemedim, kıramadım!!!
Kendime kaldım... Kendimi topladım... Tuttum elimden... Bağladım gözlerimi...

aşk!
Dedim attım içime seni...

Sonrası kimsenin kalbini meşgul etmeyecek kadar basit:
İçimde bir sen aşk içinde...
İçimde bir ben bir sen içinde
İçimde bir biz bin hiç içinde...

Sırrın kalemine perde indirdim ve ben bir kez daha ye-nil-dim!!!

**anibus_rocker** · 01-10-2007, 14:01

güzel olmuslar ellerine sağlık

**didoşum** · 01-10-2007, 14:04

teşk ederim

**FoRuM_MeLeGi** · 01-10-2007, 14:32

ilk olan çok güzel
eline sağlık

**sweet_** · 01-10-2007, 14:49

Ellerine sağlık canım

**didoşum** · 01-10-2007, 14:52

rica ederim

**BuRcu** · 01-10-2007, 16:01

Emegine sagLik cnm coq guzeLLeR..

01-10-2007, 13:53	#1 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 İtibar Gücü: 26	Ben Sensiz İstanBuL'a Düşmanım... "kelimelerden alacaklı bir sağır gibi içimi döktüm bugün, yokluğunla konuştum tutsak gibi, bir enkaz gibi, kendim gibi içimden çıktım bugün, içimle konuştum" hep üstü kalsın hesaplar ödedim cümlelere..hep alacaklı kaldım..dayanamadım..aldım almam gerekenleri,içime verdim tüm kelimelerimi..sağırdım ya ,duymaz anlamaz konusmazdım ya,içimin enkazına harcadım harflerimi.. "yüzünü ilk kez gören bir çoçuk gibi gördüm kendimi gördüm kırıldı ayna paramparça paramparça ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım." ne kadar da enkaza dönmüşüm saklanırken..aynalarım bile paramparca olmuş görüntümden...ağladım,ağladım,ağladım ama geçmedi...adını silemedim yüzümden..döktüğüm gözyaşları yetmedi adına!adadıklarım yetmedi yoluna..!ölüyorum..!ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım... "kestiğim ümitlerden yelkenler yaptım ama yokluğunda ne gidebildim ne de kaldım gerçek miydi tutunmaya çalıştıklarım hediye süsü verilmiş ayrılıklarım " bu sefer korkmadım...açıldım denizleri aşmak için ama gidemedim senden bir adım öteye..adın duvar gibi bir engel önümde...gidemedim kalamadım..kalakaldım...hiç olmamışlardı sanki yaşadıklarım..tutunmaya calıştıklarım...ya ayrılıklarım...sanki armağan edilmiş ucuz şeyler gibi davrandılar..anlayamadım..kalakaldım.. kaybetmenin tiryakisi bir çocuk gibi sustum, kendime kızdım kırıldı ayna paramparça paramparça ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım" hep böyle olmamış mıydı zaten..?çocukluğumdan kalma en sadık oyuncağım değil miydi kaybetmeler,terkedilmeler..yine sustum herkese,kızdım kendime!hiç bilinmedi yanyana getirdiğimde harflerimin ne dediği..ağladım,ağladım ,ağladım...dayanamadım...ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım... (kardelencime)

01-10-2007, 13:55	#2 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 İtibar Gücü: 26	:. teRkeTmeK, :. BiRakmaK, :. VazGeCmeK , .: Her şey olabilmeli hayatında. Sevdildiğin kadar sevilmemeli, sevdiğin kadar sevmemelisinde yeri geldiğinde. Mutluluk kadar acının kederinide çekmeli, bedel ödendiği gibi sana sende bedel ödemelisin. Sen yaşam denen gerçekliğin arkasında durmak yerine hep önünde gitmelisin. En ön saflarında savaşmalı, ilk vurulan sen olmalı ama yinede düşmeden, itilip kakılmadan, bedenin acısını ruhuna hissettirmeden yürümelisin. Ağlamalısın ağlayabildiğin kadar. kaybettiğine değil düşmediğin için, yenilgiyi kabullenmediğin için, o adına aşk denilen kutsal bayrağı hala sen taşıdığın için, hüzünden değil mutluluktan ağlamalısın. Bedenin aç kalsın bırak. Ama yeterki ruhun aç olmasın. Birtek onu beslemek zor bunu biliyorsun. Ve öylede tadı bozuk olmasın aşkının. Aşk fedakarlıktır diyebiliyorsan ve her ne olursa olsun bırakamıyorsan, bedeninin her hücresi alışmıssa bu duyguya aç kalmazsın. sitemde bulunmak bie göre değil, terk etmek, bırakmak, vazgeçmek, kendi yarattığımız aşkı kendi ellerimizle öldürmek bizim işimiz değil. Terketme terkedilmekten dahada fazla acı verir. terk eden sen olma ki ne kendine nede aşkına ihanet etme. Gül gülebildiğin kadar inadına. Gül ki sen güldükçe seni yalnızlığa gömenler yaptıklarınıda ibret alsınlar. Ve bırak onlar düşünsünler nasıl bir aşkı kaybettiklerini. Bak sen yine mutlusun, yine mutlusun işte. Ve ben biliyorum ki bazen hüzünlerde insana hayat verir. Kaybettiğin aşk bir gün mutlak geri gelir.

01-10-2007, 13:57	#3 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 İtibar Gücü: 26	Adın Miktarı Susuyorum Sen yoktun..Cümlelerim çıplaktı..Yavandı gülüşlerim. Adım kadar yalnız, yüreğim kadar kalabalıktım..Karanlıktı kirpiklerimin altı. Yüreğim işgalin en acımasız halleri yaşadı. Öznesizliğin girbadında köklerimi söktüm yüreğimden. Buılutlarımı topladım gökyüzünden. Gökkuşaklarıma perdeler çektim.Sen yoktu;, ellerim soğuk, gözlerim solgundu.Kısır bir toprakta filizlenen yarım cümlelik adamdım ben..Sende değildim ben..Yamalı bir düşün peşinden sürüklenen bir cocuktum ben.Kirliydim ben. Gözyaşlarım bulanıktı, dilim ise ketum. Gökyüzüne uzanan köklerim yoktu benim. Bir yanım hep açıktı, yaralıydı.Yüreğimin sol kenarında açılan her bir yarayı yamalarımı sökerek yamadım. Kapamaya çalışsam da yaralarımı, yine bir yanım kanamaktaydı.. Kapatamadım boşluklarımı...Başaramadım yalnızlığımı yüzümde gizlemeye. Ne zaman içime gömsem suskunluğumu, gözyaşlarım ele verdi içimdeki yamaları. Sen yoktun velhasıl. Koca bir boşluk..Karanlıktı yüzümün gölgeleri.. Susuzdu dudaklarım.Adımlarım bir ucurum korkaklığında yürüdü hep. Sağım solum uçurum. Önüm arkadam hüzün. Sen yoktun..Kanamalı ..Uzattığım her ele yalnızlıkla doluyordu..Kendimle kavgalarda yenilen hep ben oldum. Dik durmaya çalıştım ama bir yanım hep eğik kaldı. Sığamadım aşkın hiçbircümlesine..Belki de adım yalnızlık kadar büyüktü. Ama sen yokken adım yoktu; tanımsızdım..Sen yokken, yüzüm yoktu gülüşlerimi serecek. Perdelerden geriye koca bir yalnızlık düştü bana. Durduğum her safta yenilgiyi gögüsledim. Yeknesak düşüncelerde eridim durdum.Ye's duvarlarına çarptım yüzümün yalnızlığnıı. Fayda etmedi. Kırıldım. İncindim... Kaybettiklerimle avuttum kendimi.Yalanlar söyledim yüreğime.Kazandıklarımı görmezden geldim...Hiçbir zaman ruhumla yüzleşemedim. Yüzleşsem renksizliğim, yetimliğim ve öznesizliğim suratıma fırlatılacaktı. Kırık aynalara özenip kırdım kendimi. Ve kanadım öylece..Yüreğimden sızdı öznesizliğim.Sen yoktun velhasıl ! Sen yoktun. Ağladım ekmek tadında* Sen yoktun. Kanadım bir serçe ıslaklığında.. Sen yoktun..Susadım durdum adımın içi boş yalnızlığında. Hayatı hep sevdim herşeye rağmen. Elimden geldiğince gülümseyerek baktım. Kendime küçük bir dünya kurdum içimde. Kimsenin bilmediği, görmediği..Gözyaşlarım orada ıslattı yanaklarımı.Kah kızdığımda duvarlarını yumrukladığım, fırtınalar kopardığım, kah sevinçlerimde kahkahalarımla duvarlarını çınlattığım bir dünya oldu bu. Sen yokken bu dünyanın etrafını tel örgülerle çevirdim. Yetmedi. O tellere elektrik verdim. Kendi kendimi acıttım sırf başka birilerini acıtmamak için. Taşmaktan korktum. Korktukça cocukluğumu sonra da geleceğimi kaybettim. En sonunda sesli kelimelerimi kaybettim..Sustum..Adımın kapladığı yer kadar sustum. Sonra geldin. Denize kıyısı olmayan düşlerime doğdun.Solmuş cana hayat verdin. Umut oldun kuru dallarıma. Köklerime ab-ı hayat verdin. Karanlık geceme yıldızları serdin. Renksizliğime gözlerini bıraktın..Nadasa bırakılmış topraklarıma sağdırdın gül sağanaklarını. Lime lime edilmiş gençliğime can verdin. Yüreğime giydirilmiş deli gömleğime inat sen temize çektin gözlerimi. Dudaklarımdan sızan meczub kelimelere inat sen umut bildin nefesimi. Canhıraş çığlıklarda yitirdiğim sözlerime yeniden hayat verdin. Bayatlamış ve tozlanmış dudaklarıma sürdün baharın çiceklerini. Yüzümde yeniden yeşerdi gülüşler. Susmadım bu sefer. Senin her nefesinde duaya durdu ellerim. Sen geldin. Yeşerdim. Sen geldin. Gülümsedim. Sen geldin. Yaşadığımı farkettim.. Sus(ma)lar bitti gayri. Her nefesimde sana hayat vereceğim. Yönüm hep sana olacak. Yollarımın sonu sana varacak. Susuzluğum, suskunluğumu feshettim. Gayri sen yok. Gayri ben yok. Her cümle “ biz “ ile başlayacak. Avuçlarımda ölmüş kelebeklerden iz yok artık. Filizlenen nice kök var adımın sen kokan yamaçlarında. Susmak bilmeyen acılarımı gülüşlerinle teskin ederken adını dua yapıyorum dualarıma. İbrahim gibi yanıyorum. Kül oldum gül dalında. Suretimden vazgeçtim aslıma döndüm. Ben “ sen “ oldum. Sen ile ben “ biz “ olduk. Haramzede uykulardan uyandım artık. Açtım gözlerimi. Seni soluyorum.. Yalnızlığın esaretinden kurtuldum.. Saldım gülüşlerimi. Doya doya gülümsüyorum.. Yandım.İbrahim oldum. Susadım.Yunus oldum Kanadım.Eyyub oldum.. Sustum..Gül oldum. Adın miktarı susuyorum.. Sustuğum her kelime; sanadır.. Çünkü sen benim sesli kelimelerimsin..

01-10-2007, 13:59	#4 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 İtibar Gücü: 26	"Aşk" dedim attım içime.. Unutulmuş yaralarıma tuzdur adın.. Kavgadır kalbimin gözündeki fer.... Bir devrimin eskimiş yüzüyüm... Derinimde puslu ihtilaller yanmış süt kokulu sabahların eşiğinde bekleyen gece! Bana göz kırpıyor kalabalık yalnızlığım şimdi arsızca... Fütursuzca... Kimi nerde arayacağımı sordum mavi gözlü hüzne... Dedi geç! aşkı geç!... Geçemedim.... Yedi geceyi geçtim, yedi güvercin vurdum, yedi yıldız biçtim, yedi nehir içtim, yedi dağ ezdim, yedi yemin verdim, yedi gül derdim ve yedi kez titredim bakışlarının sırtında. Bir eren geçiverdi içimden o vakit. Dedim kimi, nerde arayayım?! Dedi vur! aşkı vur!.. Vuramadım... Bir tutam hayat buldum...Kokmuştu, çekilmişti bütün suları. Unutulmuştu bütün sözler ve sanki görmek için kapanmıştı gözlerin ayağına ölüm. Ölüm kör müydü? Bir cebinde birikmiş kan buldum kullanılmış hayatın. Alıp bağrıma bastım. Sonra biraz daha yokladım ve bir and buldum sol dikişte. Dedim "kimi, nerde arayayım?!" Dedi sök! aşkı sök!.. Sökemedim... Bir şiir yazdım kalbine. İçinde kalbin hiç geçmedi. Bir çığlık çığırdım utancın yüzüne.Karanlık çatladı. Kalbin ıssızlığına yağmur gibi düşürdüm şimşekleri ve gözlerime çark ettim karabasanları. Bir elimi sana verdim ötekini aramadım bile. Bir yangın geçiverdi yamacımdan. Dedim kimi, nerde arayayım?!.. Dedi kır! aşkı kır!.. Kıramadım... Eşkiya bir kahır biçti ömrümü sonrasında canhıraş kavgalar..Küskün ölümler...Aynı yollardan geçtim.Farklı sehpalarda idam edildim ve unutmanın en deli yükünü taşıdım ben, sözlerinin kahpe yüzünde!!! Yalanın ve ihanetin insafsızlığı bendeydi...Benden soruldu uykusuzluğun yük olduğu gecelerin hesabı! Aşkı geçemedim, vuramadım, sökemedim, kıramadım!!! Kendime kaldım... Kendimi topladım... Tuttum elimden... Bağladım gözlerimi... aşk! Dedim attım içime seni... Sonrası kimsenin kalbini meşgul etmeyecek kadar basit: İçimde bir sen aşk içinde... İçimde bir ben bir sen içinde İçimde bir biz bin hiç içinde... Sırrın kalemine perde indirdim ve ben bir kez daha ye-nil-dim!!!

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

01-10-2007, 14:01	#5 (permalink)
anibus_rocker Kendini aşan 2de1'ci Raistlin Majere Kayıt: 03.08.2007 Yaş: 20 Mesajlar: 4.978 İtibar Gücü: 60	*güzel olmuslar ellerine sağlık*

01-10-2007, 14:04	#6 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 İtibar Gücü: 26	teşk ederim

01-10-2007, 14:32	#7 (permalink)
FoRuM_MeLeGi αşк - ı кıуαмєт DiKKaT !!! MeLeK WaR :)) Kayıt: 22.05.2007 Yaş: 25 Mesajlar: 4.820 İtibar Gücü: 30	ilk olan çok güzel eline sağlık

01-10-2007, 14:49	#8 (permalink)
sweet_ мαн_ι яαнşαη ★.HayaL MahsuLü.★ Kayıt: 25.06.2006 Yaş: 23 Mesajlar: 7.898 İtibar Gücü: 75	Ellerine sağlık canım

01-10-2007, 14:52	#9 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 İtibar Gücü: 26	rica ederim

01-10-2007, 16:01	#10 (permalink)
BuRcu İşi kavrayan 2de1'ci _I Love Love_ Kayıt: 28.05.2007 Mesajlar: 1.828 İtibar Gücü: 12	Emegine sagLik cnm coq guzeLLeR..

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Rice, stanbul'a gelecek mi?	Krã£	Son Dakika Haberleri	0	12-09-2007 02:10
Sensiz Olmuyor..	GöLGe	Fotoğrafçılık ve Resimler	8	21-08-2007 11:33
Ask yağıyor İstanbul'a	!NC!PéR!S!	Paylaşmak İstedikleriniz	7	16-06-2007 14:13
bu kez sensiz	!NC!PéR!S!	Paylaşmak İstedikleriniz	0	19-01-2007 21:46
SenSiz..	Saripapatya	Paylaşmak İstedikleriniz	10	24-11-2006 16:42