2de1

**One** · #1 (**permalink**) 20-09-2007, 19:56

ALLAH KAHRETSİN!

Bu böyle sürüp gitmeyecek biliyorum
Bir sabah bir dilencinin avuçlarına bırakacagım kalbimi
Kim ne derse desin!
Tahammülüm kalmadı artık
Bıktım seni sensiz yasamaktan
Nasılsa dönecegin yok senin
Çıldıracagım bu gidisle
Allah kahretsin! ..

Durup durup seninle gezdigim yerlerde dolasıyorum
Sanki köse basından sen çıkacaksın
Sanki duraklarda beni bekliyorsun
Geçen gün birine rastladım aynı sokakta
Saçları sen gözleri sen kasları sen
Kostum heyecanla pesinden
Ve hayatımda ilk defa bir tokat yedim senin yüzünden
Allah kahretsin! ...

Dünya atesler içinde
Savaslar almıs basını gidiyor
Afrika'da insanlar açlıktan ölüyor
Bense bu gidisle sensizlikten ölecegim
Umurunda mı senin?
Kimbilir hangi cehennemdesin?
Allah kahretsin! ..

Hangi masaya otursam
Senin sevdigin içikiyi koyuyorlar önüme
Vazomda hep senin sevdigin çiçekler
Ve dudaklarımda hep senin sevdigin sarkılar
Senin dogumgünlerini kutluyorum senden habersiz
Ve her sabah dualar ediyorum mutlulugun için
Ne yapsam, ne etsem, nereye gitsem
Ecel gibi pesimdesin
Allah kahretsin! ..

iste böyle bir sevda benimkisi
Bu zamanda, bu devirde
Haklısın adam olacagım yok benim
En güzeli artık son vermek bu hayata
En korkunç uçurumlardan bırakmak kendimi
Ya da en yüksek tepelerden
En uçsuz bucaksız denizlere bırakmak bedenimi
Ama içimde sen varsın
Ya sana bir sey olursa?
Allah kahretsin! ..

**One** · #2 (**permalink**) 20-09-2007, 19:58

Özledim!
Bak, itiraf ediyorum işte özledim hemde delicesine...

Yıllar geşsede unutulmuyormuş bir şeyler... Seni unutamanın savaşını verdiğimde anladım.
Yıllar geçsede özleniyormuş o kara gözler... Gözlerimin içine tekrar bakmanı istediğimde anladım.
Yıllar geçsede yerini tutamıyormuş hiç kimse... Adam olamayanları gördüğümde anladım.
Yıllar geçsede kopamıyormuş yürek sevenden... Kalbim olup atttığında anladım.

Özledim!
Bak bağırıyorum işte avaz avaz. Sana olan özlemimi haykırıyorum korkusuzca...

Bu resimdeki sen misin?
Yanında gülen benmiyim?
Yaşananlar hep düşmüydü?
Gerçekse nerdesin?

Özledim. Yıllar öncesinde kalmış, herkesin kirli gözlerle baktığı o masum, o temiz aşkı özledim. Uğruma her şeyi göze alışını özledim. Damarlarımdaki kana karışıp en ücra köşelerimde gezinmeni özledim.

Zaman geç-ti. Zaman bit-ti.
Bir ben senden geçemedim, bir sen bende bitemedin.

**One** · #3 (**permalink**) 20-09-2007, 19:59

Usuyorum...Soguk olan hava mi yoksa hissettiklerim mi nedense adini koyamiyorum.Bir labirentin icindeyim sanki; cikisi bulmaya dair kaygilarim zaman zaman artiyor, bazense hic umursamaz bir tavirla ilerliyorum...

Halimden memnun muyum, hosnutsuz mu; duygularimin analizini yapmakta zorlanacak derece karisik olan zihnimle, sadece mutlu olabilmek adina atiyorum her adimimi...

Yoruldugumu hissettigim anlarda dinlenecek gucu bile bulamiyorum kendimde...Karsilastigim zorluklarla mucadele etmeye alismisim bir kere; olaylar, insanlar, sorunlar yalniz kalmayi, yasanilanlarin muhasebesini yapmayi bile luks sayiyor her seferinde...

Hayatimin limonsuz salata gibi tatsiz tuzsuz oldugunu inceden inceye hissettigim anlarda, perdeyi aralayip bahcedeki yemyesil ve sessizce duran agaclara bakiyorum, uzaklara daliyor gozlerim, cok uzaklara...Cevabini asla bulamadigim demirbas sorularim bir bir geciyor zihnimden...

Bu garip labirentten cikacagim anin ozlemiyle yanip tutusan yuregimle; ' hersey yoluna girecek' diye mirildaniyorum, avutulmaya alismis benligimi bir kere daha kandirmakta buluyorum careyi, hic tereddut etmeden...

**One** · #4 (**permalink**) 20-09-2007, 19:59

...
Sonra bir gün geldi ve unutuldum...

Ve sorular birer birer bıçak gibi saplandı yüreğime ve yüreğimde yanıtlarını buldu...
Unutuluş hepsinin acımasız cevabı oldu...
Sonrası dipsiz bir karanlık... Sonrası çaresiz bir çıldırış...
...
Kırgınlık kimlik değiştirdi ve vazgeçiş oldu benim için...
Unutmanın en ağırı unutamadan unutmaktır...
Seni sonsuza kadar kaybetmek kimlik değiştirdi ve unutmak oldu benim için...
Seni unuttuğum yalanıyla hayatı kandırmaya çalışınca
Hayat hiç olmadığı kadar acımasız tokatlar indirdi yüzüme...
Sonrası dipsiz karanlık... Sonrası hatırlamaya bile dayanamadığım düş yıkımları...
Sonrası kesif, karanlık ve rutubetli bir kuyu... Koskoca bir boşluk...
Sonrası 'yalnızlık' kelimesine sığmayacak kadar derin bir yalnızlık...!
...
Ah sevgilim, ayrılık trenini çoktan kaçırmadık mı biz...
Bulup bulup kaybetme oyunlarını çoktan tüketmedik mi...
O dünyevi aşk oyunlarından, kıskandırmalardan, kaçamaklardan çoktan vazgeçmedik mi...
Birbirimizi en ağır ihanetlerde sınamadık mı...
Anlamadın mı artık, varlığım sana acı vermek için değil...
Sadece seni sevmek için yaşadım ben!
...
Seninle geçen zaman bir daha tekrarı olmayan, doğaçlama bir melodi gibi benim için...
Sanki birlikte yazılmış kaderimizin sayılı dakikalarından an çalıyorum...
Öylece karşında oturup seni seyretmeyi, sana yemek hazırlamayı
Seninle sohbet etmeyi, dostlarını ağırlamayı, seninle birlikte uyumayı...
Yani paylaştığımız ne varsa hepsini, bir daha asla okuyamayacağım bir şiiri
Kelime kelime içime sindirir gibi, soluk soluğa hissederek yaşıyorum...
Öyle birikmişsin ki içimde...
Seni yaşamakla tüketmem, seni sıradanlaştırmam mümkün değil...
İçime çektikçe çoğalıyorsun...
...
Şimdi bana varlığımın sana acı vermediğini söylüyorsun...
Gitmemi istiyorsun, sonra yeniden gelmemi...
Ve sonra yeniden gitmemi...
Beni sensizliğin o dipsiz çukuruna önce sarkıtıp, sonra yeniden gün ışığına çıkarıyorsun...!
...
Madem varlığım acı vermiyor sana...
Madem ki ancak yokluğumda sevgimi hissedebiliyorsun...
Öyleyse yokluğumla kal sevgili...
Madem ki yokluğumla daha mutlusun...
O halde yokluk benim bu aşk için büründüğüm son kimlik olsun...

**One** · #5 (**permalink**) 20-09-2007, 20:00

Ve büyü bozuldu ...
Benliğimi göklerde hissettiren ,
Kalbimi bembeyaz güvercinler gibi özgür kılan ,
Varlığımı somutlaştıran -sen- bittin !
Sen sandığımın kocaman yüreğimde büyüttüğüm sevgim olduğunu görmek,öğrenmek,bilmek ,
Aklımın alamaycağı bir hayretle mutlu ediyor beni şimdilerde !
Demek ki -ben-mişim , -sen- sandığım ..
Demek ki -ben- mişim aslında yaşadığım huzurun mimarı ..
Demek ki istersem , açarsam yine gözlerimi umuda yaşayacağım daha da çok mutluluk olacak !
-Şüphesiz doğru bildiklerim var , ne harika ..-
İlk defa içim rahat !
Gördüğüm güzel bir rüyanın , gerçek olmadığını farkındalığım daha da sağlam bağlıyor şimdi beni hayata !
Ve hayata verecek ondan alacak ne çok şeyim var hala !
-Yaşamanın- farkındayım ..
Gözlerimde binlerce yıldız var yarınlara umutla parlayan ..
Bir tek varlığım var ama ona sığan binlerce anlam ..
Ara sıra hüznün en dibine vurup ,
Acının zift gibi koyu tadını hissetsemde ,
Yenilgiyi kabul etmek için beyaz bir bayrağa sahip olabilmeyi dilesem de ..
-Farkındalığın hazzı- genel geçer kılıyor tüm bu kasvetli ideleri ..
Ve büyü bozuldu ..
Hayat mı !
o daha yeni başlıyor ...

**One** · #6 (**permalink**) 20-09-2007, 20:02

susma..
ne olur susma yine..
bir gece yine çaldır telefonumu bizim şarkımızla..
duyar duymaz uyanırım..
bilirsin..!

ama aramazsın..
iyi bilirim..
neydi yine yanlışımız?
yarım bırakmamızın..
yine yok oluşumuzun nedeni neydi?
söylee..

belki de zamansız açtım içimi..
yüreğim şeffaftı aklımsa deli..
ben geldim sen kaçtın hep bana inat..
bir vardın bir yoktun hep masal gibi..

oysa..
bu kez başka roller düşünmüştüm kendime bu senaryoda..
sana da..
ayrılık düşmandı..
aşk ise en büyük dostumuz..
bu defa ne uzaklık ne de zaman yıkmayı başarabilecekti bizi..
sımsıkı kenetlenecektik birbirimize..
belki ilk defa bu kadar çok sahiplenecektik birbirimizi..
ve ben..
öyle kabullenmiştim ki seni..
öyle sağlamdı ki içimdeki yerin..
öyle tutunmuştum ki sana..

ve sen..
yine..
öyle acımasız..
öyle duygusuz..
öyle düşüncesizdin ki..
aklım almadı..
yüreğim yoruldu..
içim soğudu..
ne istedim ki ben senden?
ne bekledim?
suçum..
kaybetmek istememek..

suçum seni defalarca içimde yüceltmek..
suçum sensiz bir ömrü düşünememek..
suçum bir kere daha gözlerime bakmanı..
ellerimi sımsıkı kavramanı..
doyasıya sarılmanı..
yüzüme dokunmanı düşlemek..

ne kara kaşına ne kara gözüne..
ben tek bir sözüne tutulup kaldım..
değmedi bir kere ellerin yüzüme..
gel gör ki bin yıldır sanki vardın..

özür dilerim sevdiğim..
tüm duygularım için..
sende var olmaya çabaladığım için..
boş bir umudun peşinde koşacak kadar kör olduğum için..
gerçeklerle değil de duygularımla yaşamaya çalıştığım için..

ve..
özür dilerim sevdiğim..
söz geçmeyen yüreğim adına..

adı aşk sebebimin..
her hata kalbimin..
hep değerinden..
hep gereğinden..
hakettiğinden çok sevdim..

söz geçirebilseydim eğer..
söküp atmaz mıydım içimdeki seni..
yapamadım..

canım..

hayatım..
ömrüm..

yine ayrılmayı başardık demek..

birbirimizde değil de kendimizde kaybolmayı..
tüm özlemlerimizi gömmeyi başardık demek..

tebrikler yine bize..
kaybettik mi şimdi biz?
Yoo, yoo, belki de kazandık..

kaybettik ya da kazandık..
ben seni hep sevdim..
sevebileceğim ve yetebileceğim kadar..

hoşçakal demiyorum..
diyemiyorum sana..
çünkü..

**One** · #7 (**permalink**) 20-09-2007, 20:03

Senindim…
Bir kuş kanadına benziyordu adın
Uçarıydı tutsaklığın ardında özgürlüğü saklardı
Her şey senin adın ile başladı

takvimler, saatler, izler, bir duyguya ad olmuş sözler…
Anlamı içinde kaybolan adsızlığında tanımsızlığında adım sır gibi saklıydı
Perdesi hiç açılmamış duyguların kahramanı sendin
umudumun ellerini bıraktığın günden beri
yüreği ağzında biri,hislerine can vermek derdinde
birkaç adım kadar yakınken
sana gelemeyen bacaklarına takat dilenen o bendim..
ardından sürüklenen kuru yaprak
dönüp de ardına, duyduğunu sandığın ses
o bendim..
Senindim..
Yüz çevirirken de
Senin kadar uzakken de
Serseri bir yağmur damlarken de gözbebeklerime
Seni çok seviyorum ama sen bunu bilme diyen şarkıyı dinlerken de senindim…

Gözümün ucuyla bakıp da, kıyamadığım
sen yüzüne ram olan yüzüme kısık gözlerle bakınca anladım…
Kaçış var kapılmaktan…
Kapıp koy vermekten, kocaman bir olmazlığa yenilmekten…
Adın ile başlasa diyorum her dem
Vazgeçiyorum,
Yenildim, biliyorum…
Bazen de içimde melankolik iklimler biriktiriyorum
her yerde hüzne sığınıyorum ilkin
Bilirsin!
Yaşamımızı değiştirenler uğurluyor ya bizi
Sen umursamaz bir küsüşle gizli öznesi olmayı tercih ediyorsun hikâyemin
uğurluyorsun; ardımda yüzü yere dönük sessiz bir adam bırakarak
beni gizli gözyaşların, hüzünlü bakışların ve keder dolu gülümsemenle…
Başka bir hüznün mesken olduğu gözlerin,
sessizliğin kapı aralıklarından atacağın adımın ümidi
yanımdan yatağında usulca akan akarsu gibi süzülüp gidişin huzur verirdi..

Ardımda, yüzü kirpiklerime takılan uykuya yenik
Hayali silinmeye direnememiş bir adam bıraktın
Yüreğim emanetindir
Adının adımda yer eden her harfinde emanet olduğu gibi
Çocuk küsüşlerimi, yüreğimi, ellerimi de al yanına giderken..

Sende ki ben kadar yenik değil
Bende ki sen…
Bende kal
Kal ki ben de
Yaşat beni…

**One** · #8 (**permalink**) 20-09-2007, 20:04

"Seninle yaşamak için geldim bu yalnız dünyaya.
Senin kollarında yaşlanmak, ruhunda kaybolmak yıllarca"
Böyle başladı ruhumun öyküsü...
Ne zaman gördüm seni?
Ne zaman baktın bana?
işte o gün bu gündür anladım.
Nasıl da gülümsermiş.
Nasıl da "sen de bizdensin..." dermiş.
Nasıl da dertleri unuttururmuş meğer hayat.
Bir gün bana sevgiyi anlatsalar anlamazdım. Hatta inanmazdım.
Olmayacak kadar uzaktı bana çünkü.
Tutunamayacağım kadar uzak.
Büyüyemeyen bir gönül ve onun ardına saklanan aşk.
İçim öylesine kapalıydı, bilmeceydi.
Birbirlerine bu kadar yakın ama bir o kadar kopuk olabilir mi? Gönülle aşk...
Kopuktu benim işte.
Düğüm kaldırmaz bir kopukluk.
Yama yapılmaz bir açıklık.
Sevdasızlık her yanımdaydı.
Kaçışlar esas oğlandı.
Umut uvertür olarak bile sahne almıyordu.
Hayat ise derin bir uykuda, gözlerini kaybetmiş gibiydi, beni mi görecekti?
Ancak ne olduysa oldu, sen çıkageldin.
Poyrazı mı yoksa lodosu mu aldın ardına?
Olsa olsa ada poyrazıdır ardındaki
Zira bu kadar şiddetli bir giriş yapamazdın hayatıma.
Acımasız pike.
İlk önceleri umursamadım.
Geldiği gibi gider melankolime sığındım hemen.
Bir korku, anlaşılmaz bir kaçış, beni böyle düşünmeye sürüklüyordu.
Yoksa, sevip, doyasıya sevilmeyi hangi insan istemez.
Ben bu korkularla haşır neşir olurken sen boş durmuyor adeta ruhumun temellerini atıyormuşsun.
Anlayamadım.
Çıkagelmenin ardında, nereden geldiği belli olmayan, o derin fakat ruhumu ehlileştiren bakışlarını kilitledin gözlerimin umursamaz köşelerine. Hatta inanmaz kuytularına.
Ya kalbime verdiğin geçici olmayan hasar?
Tabela bile asmadın "Verdiğim geçici olmayan hasar için affet" diye.
Her gece kalp sızlamalarıyla koyuyorum başımı yastığa. Sonra da göz kapaklarımla amansız bir mücadeleye tutuşuyorum.
Onlar diyor ki; "kapanmayacağım",
Bense; "kapanın artık" demekten helak oluyorum.
Nefesim beni terk etmiş, seni solur olmuş zaten.
Nefessizim.
Bedenim hareketsiz.
Dokunmalarını beklercesine mahzun.
Dilim susmuş, adından başka bir kelime yokmuşçasına.
O çok şikayetçi olduğum hayat ise bıyık altından gülümsüyor, sevimli olma çabaları içinde.
Şimdilerde bana "ben sana söylemiştim" demelerde.
"Bendensin" derken ciddiymiş hani.
Gerçekten de ondan oldum artık.
Böyle şeylerden sürekli şikayet eden ben artık edemez durumlardayım.
Elim ayağım kesilmiş, beni terk etmişler sanki.
Beynim kalbimin oyununa gelmiş ve uzun süreli beraberlik yaşamaya başlamışlar adeta.
Sen böyle süzüldün ruhuma işte.
Ne bir haber ne de bir uyarı.
Fütursuzca geldin, sana has tavrınla.
Korkak hatta kaçışlara kapılmış ruhumu alt üst ettin.
Olsun.
Olsun ki seni yaşıyor,
Olsun ki bedenime söz geçiremiyor ruhum.
Geldin ve dedin ki;
"Seninle yaşamak için geldim bu yalnız dünyaya.
Senin kollarında yaşlanmak, ruhunda kaybolmak yıllarca"
Tüm korkaklığıma ve kaçmalarıma karşın;
Nasıl yaşamam seninle?
Nasıl yaşlanmam?
Nasıl kaybolmam ruhunda?
Söyle nasıl...?
Nasılı yok... Hepsine eyvallah...

**One** · #9 (**permalink**) 20-09-2007, 20:07

Gürültü ve patırtının ortasında sükunetle dolaş
Sessizliğin içinde huzur bulunduğunu sakın unutma
Başka türlü davranmak açıkça gerekmedikçe
Herkesle dost olmaya çalış

Sana bir kötülük yapıldığında
Verebileceğin en iyi karşılık
Unutmak olsun
Bağışla ve unut ama kimseye teslim olma

İçten ol ; telaşsız, kısa ve açık seçik konuş
Başkalarına da kulak ver
Aptal ve cahil oldukları zaman bile dinle onları
Çünkü dünyada herkesin bir hikayesi vardır

Yalnız planlarının değil
Başarılarının da tadını çıkarmaya çalış

İşinle ne kadar küçük olursa olsun ilgilen
Hayattaki tek dayanağın odur

Seveceğin bir iş seçersen yaşamında
Bir an bile çalışmış olmazsın

İşini öyle sev ki
Başarıların bedenini ve yüreğini güçlendirirken
Verdiklerinle de yepyeni hayatlar başlatmış olacaksın

Olduğun gibi görün ve göründüğün gibi ol
Sevmediğin zaman sever gibi yapma
Çevrene önerilirde bulun ama hükmetme
İnsanları yargılarsan, onları sevmeye zaman kalmaz

Ve unutma ki
İnsanlığın yüzyıllardır öğrendikleri
Sonsuz uzunluktaki bir kumsaldaki
Tek bir kum tanesinden fazla değildir.

Aşk’a burun kıvırma sakın
O çöl ortasında yemyeşil bir bahçedir
O bahçeye layık bir bahçıvan olmak için
Her bitkinin sürekli bakıma ihtiyacı olduğunu unutma

İlkinin acısı bir an
Ötekinin vicdan azabı bir ömür boyu sürer
Bazı idealler öyle değerlidir ki
O yolda mağlup olman bile zafer sayılır
Bu dünyada bırakacağın en büyük miras: dürüstlüktür.

Kaybetmeyi
ahlaksız
bir kazanca tercih et

Yılların geçmesine öfkelenme

Gençliğe yakışan şeyleri

Gülümseyerek teslim et geçmişe

Yapamayacağın şeylerin
Yapabileceklerini engellemesine izin verme

Rüzgarın yönünü değiştiremediğin zaman

Yelkenlerini rüzgara göre ayarla

Çünkü dünya karşılaştığın fırtınalarla değil

Gemiyi limana getirip getiremediğinle ilgilenir

Ara sıra isyana yönelecek olsan bile hatırla ki
Kainatı yargılamak imkansızdır
Onun için kavgalarını sürdürürken bile
Kendi kendinle barış içinde ol

Hatırlar mısın

doğduğun zamanları

Sen ağlarken

herkes sevinçle gülümsüyordu

Öyle bir ömür geçir ki

Herkes ağlasın öldüğünde

Sen mutlulukla gülümse

Sabırlı,

şefkatli,

bağışlayıcı ol

Eninde sonunda bütün servetin sensin
Görmeye çalış ki
Bütün pisliğine ve kalleşliğine rağmen
Dünya yine de güzeldir.

**One** · #10 (**permalink**) 20-09-2007, 20:08

Gelme dedim, girme tekrar gecelerime... Dinlemedin. Ne olurdu sanki olduğun yerde kalıp canımı bu yakmasaydın? Sende haklısın dört duvar arasında kalmak zor olsa gerek... İyide benim suçum günahım neydi? Yazık değil mi bana? Benim dört duvar arasından geçecek ömrüm ne olacak?

Hayatıma girdiğin o ilk günü hatırlıyorumda ne güzeldi herşey... Ben olmaz dedikçe, sen ısrar ettin. Ben kaçtıkça, sen kovaladın. Sonra bende sevdim seni. Kimseye bişey hissettirmeden, içimdeki koru her daim alevlendire alevlendire sevdim seni. Sonra bir anda bitti herşey. Niye bitti, nasıl bitti anlamadım. Sadece bakakaldım ardından.Bir tek sen bende bitmedin, bende sende... Bir tek ben senden kopamadım, sende benden...
O bakışın anlamı neydi çözemedim hala... O telefon konuşması niyeydi? "Bence mutluyduk. " ne demek?

Yeter! Seni her gönderdiğimde nasıl yaptığını anlamadığım bir şekilde hayatıma girmenden çok sıkıldım. Yoruldum inan, gücüm kalmadı artık. "Oyuncak bebek gibisin, dokunmaya korkuyorum." derdin ya hep, o bebeğin pili bitti artık. Yaklaşma, canını yakarım.

Senden sonra çok şey değişmedi biliyormusun? Hiç durmadan yazıyorum. Beni anlatan cümlelerde kayboluyorum. Ve sessizce haykırıyorum görünmeyen değlara... Nafile bunlar! Yine de anlatamıyorum yaşadıklarımı...

Yüzlerce kelimeye bedeldin sen!
Sen benimdin!
Koca bir sevda içindeydim.
Ve sonra...
Anılar hayallerle karışıp kaldı aklımda.

Seni anıyorum bu gece, yaşananları anıyorum anılmayı ümit ederek... Oysa sen anılarda kalmayı haketmedin.Bi zamanlar şah damarımdıni hiç durmamacasına atıyordun. Şimdi noldu? Hadi tekrar at, hiç durmasın kalbim. Senle atsın, senle dursun bu kalp...
Sen yokken dünya bile gözümde değil.
Yıkılmam boşuna değil.
Nedensiz değil bu gözyaşları.
Yaşanan bi geçmişti bedeli.
Olanları anlayamad