Senindim…
Bir kuş kanadına benziyordu adın
Uçarıydı tutsaklığın ardında özgürlüğü saklardı
Her şey senin adın ile başladı
takvimler, saatler, izler, bir duyguya ad olmuş sözler…
Anlamı içinde kaybolan adsızlığında tanımsızlığında adım sır gibi saklıydı
Perdesi hiç açılmamış duyguların kahramanı sendin
umudumun ellerini bıraktığın günden beri
yüreği ağzında biri,hislerine can vermek derdinde
birkaç adım kadar yakınken
sana gelemeyen bacaklarına takat dilenen o bendim..
ardından sürüklenen kuru yaprak
dönüp de ardına, duyduğunu sandığın ses
o bendim..
Senindim..
Yüz çevirirken de
Senin kadar uzakken de
Serseri bir yağmur damlarken de gözbebeklerime
Seni çok seviyorum ama sen bunu bilme diyen şarkıyı dinlerken de senindim…
Gözümün ucuyla bakıp da, kıyamadığım
sen yüzüne ram olan yüzüme kısık gözlerle bakınca anladım…
Kaçış var kapılmaktan…
Kapıp koy vermekten, kocaman bir olmazlığa yenilmekten…
Adın ile başlasa diyorum her dem
Vazgeçiyorum,
Yenildim, biliyorum…
Bazen de içimde melankolik iklimler biriktiriyorum
her yerde hüzne sığınıyorum ilkin
Bilirsin!
Yaşamımızı değiştirenler uğurluyor ya bizi
Sen umursamaz bir küsüşle gizli öznesi olmayı tercih ediyorsun hikâyemin
uğurluyorsun; ardımda yüzü yere dönük sessiz bir adam bırakarak
beni gizli gözyaşların, hüzünlü bakışların ve keder dolu gülümsemenle…
Başka bir hüznün mesken olduğu gözlerin,
sessizliğin kapı aralıklarından atacağın adımın ümidi
yanımdan yatağında usulca akan akarsu gibi süzülüp gidişin huzur verirdi..
Ardımda, yüzü kirpiklerime takılan uykuya yenik
Hayali silinmeye direnememiş bir adam bıraktın
Yüreğim emanetindir
Adının adımda yer eden her harfinde emanet olduğu gibi
Çocuk küsüşlerimi, yüreğimi, ellerimi de al yanına giderken..
Sende ki ben kadar yenik değil
Bende ki sen…
Bende kal
Kal ki ben de
Yaşat beni…