*Hatıralar hiç silinmiyor.. Hiç silemediğim gözlerin gibi..Yaşadıklarımız an
be an aklımda, ne de güzel anlaşıyorduk, ne de çok uyumluyduk.. Dalgınlığımı
fırsat bilip kalbimi çaldığın, ne yapacağımı sorduğumda 'Sen de beni kandır
benimkini çal' dediğin an içime akıyor şimdi.. Hatırlıyor musun? Biz o zaman
kalplerimizi değiştirmiştik işte.. *

*Ve sen girince bendeki kalbine kilitliyorum artık burayı demiştin..*
*Bir saray kurmuştuk düşten,masallarda bile olmayan, kurulmuştuk tahtına..
Gözlerin yakıyor, ellerin eritiyordu ellerimi.. Fizik kurallarına isyan
ediyordum seninle.. Seni sevdiğimi söylüyordum sen uyurken bile.. *
*Güne seninle başlamak, varolduğunu bilmek ne kadar güzeldi..

..Ve birgün bana; 'Bundan sonraki hayatında yokum' dedin.. Gitmiştin.. Ruh
yoktu.. Sensizlik bile yoktu.. Bir beden kaldı.. Bomboş oldum.. Yığıldım
öyle hacimsizliğine..

Unutursun dedin, böylesi daha iyi dedin.. Üzülme dedin….
Ben sahilde bastığımız kumlar gibiydim, sen benim denizimdin, aşkımız bir
kumdan kale.. Bir dalga oldun vurdun.. Her yana dağıldım.. Denizime
karıştım.. Nefessiz kaldım..

Şimdi ise boşluğundayım, senli sensizliklerindeyim.. *
*Uyumaya korkuyorum, rüyalarımda hep gidişin.. *
*Uyanmaya korkuyorum, boşluğuna uyandırılıyorum hep.. *
*Saatim yokluğunu özlemin geçeye ayarlı..

Canım yanıyor, içim acıyor, gözlerim kanıyor.. Nereye baksam seni görüyorum,
hiçbişey bana tat vermiyor.. Böylesi daha iyi olmuyor.. Sen gittin; kalbimi, umutlarımı, mutluluklarımı da gotürdün beraberinde.. *
*Ama kilitli kaldın bende..
Sen gittin; gözlerin kaldı bende..

Umutsuz yaşar mı insan!?Ben hala yaşıyorum.. Kan dolaşıyor hala
damarlarımda.. Dönmeyeceğini bile bile, seni içimde yaşatarak, gözyaşlarıma sığınarak, sana uyuyarak, sana uyanarak, sana dokunmasamda hissederek,
sevgimi kararmış ruhumda bir meşale gibi tutarak yaşıyorum.. Herşeyimi
dönmeyişine adayarak, parçalara bölünerek, günde bin defa ölerek, ölüp ölüp dirilerek yaşıyorum..

Adın dilimdeki tek zikir, gözlerin sürüldüğüm tek şehir, sevgin içimde akan
tek nehir..

Bu gece de canımdan bir parça koparıp bağlıyorum yokluğunun ağacına..*



Erdoğan NAS

Yüze Kadar Saydım!

Sağanak yağmur gecenin sessizliğini talan ediyor; yağmalıyor tüm şehri… Rüzgarın uğultusuyla bölünen uykularım gibi darmadağın her şey… Uyuyamıyorum bir türlü! Sonu olmayan düşüncelerimin siyahla beyazı ayıran bıçak keskinliğindeki uçurumunda intihara mahkum etmişim umutlarımı… Celladı ben olmuşum doğmamış hayallerimin… Umutsuzluğumun gölgesinde filizlenen isyanım karşısında yorgunluğumun bile dizleri titremekte… Korkuyorum… Çığlıklarıma karışıp da kendimde kaybolmaktan korkuyorum…

Eksiğim…
Ama fazlalığım…

Varım…
Ama hiçim…

Yorgunum ben; hem de halimi anlatamayacak kadar yorgun… İsyanım yordu beni; belki de umutsuzluğum… Ya da en başından beri peşimi bırakmayan yalnızlığım… Çok yoruldum ben… Hem de çok… Zamanın, durdurma tuşu yok; akıp gidiyor peşinde beni de sürükleyerek… Akreple yelkovan arasına sıkışıp kalmışım sanki…

Uf… Bırakamıyorum işte! Sırf sevdiklerim üzülmesin diye ardımda bırakabilmeyi dilerdim ama bırakamıyorum işte!

Kimseden bir şey istemedim sadece gelsin istedim. O gelsin istedim! Hayatın kargaşasından kaçıp sığındığım bir liman olsun; beni bu hayattan çekip kurtarsın istedim. Dünyam olsun istedim… Oysa şimdi… Şimdi isteklerim gökyüzündeki yağmur yüklü bulutlarda saklı… Gökyüzü ağlıyor; ve her yağmurla denizime birikiyorum… Haykırışlarımla; daha doğmadan sessizliğe gömülmüş umutlarımla onun hiç fark edemeyeceğini bile bile denizime birikiyorum… Dertler derya olmuş; varsın gelsin olsun… Tükeniyorum; tükenmişliğe birikiyorum…

Hayatla saklambaç oynamaktan da umutlarımla körebe oynamaktan da sıkıldım… Artık ne saklı olanlar umrumda; ne de etrafımda dört dönen umutlarım…

Yüze kadar saydım…

“Saklanmayan; önüm arkam sağım solum sobe!”

Gözümün bağını açtım… Artık ebe de değilim…

Çünkü sobelendim…

Çünkü tükenmişliğe biriktim…

Çünkü zil çaldı; oyunun sonu geldi!