............................
Bazen şöyle bi durup geriye baktığımda herşey yarım,herşey bulanık...
Sevinçlerim,üzüntülerim,heyecanlarım,gözyaşlarım.. ve daha birçoğu net değil...Net olan tek şey acı...Hafızama öyle işlemiş ki..Silip atamıyorum.
Kurtulacağımı bilsem herşei yapmaya hazırım...

Hep bişeyler yarım kalmak zorunda mı? Hayat her zaman yolunda gitmiyosa insan kendinde aramaya başlıyo hatayı ? Hata ne biliyo musun? Gereğinden fazla değer vermek+güvenmek+insanları tanıyamamak... Daha sayabilirim...Yalnızca 'sevgili' için geçerli değil bu saydıklarım.Hatalarda sadece aşka ait değil...

Fotoğraf albümüme baktığım zaman bile görüşmediğim,kötü ayrıldığım o kadar insan var ki.Senelerce hayatımda rolü olan ama belki bir günde çekip giden...En değer verdiğim dostum,sırdaşım olsun,ya da ömrümü adayabilecek kadar çok sevidiğim sevgilim...Geriye hafızamda ki silik anılar ve bakınca acı veren resimler kalıyo...

Sevginin gücüne inanmak hataymış..Sevgi denilen şey sandığım kadar güçlü ve yıkılmaz değilmiş."Aşkın yetmediği bir yer var,acı oldu ama öğrendim" cümlesini bi yerde okuduğumda tam manasını kavrayamamıştım..Şimdi anlıyorum..Aşkın yetmediği bir yer varmış..Çünkü benim sevgim ne ilişkimi ayakta tutmaya;ne sevgilimi yanımda tutmaya yetti,ne gideni geri getirdi,ne de ölüme karşı geldi...Ki her defasında çok sevdim,her defasında inanarak sevgimden güç alarak yaşadım...Şimdi elimde ne kaldı ? Peki ya yaşadıklarımdan geriye ne kaldı ?

Öğrendiklerimi saymıyorum...Yaşadıklarım bana çok şey kazandırdı,ama benden aldıkları herşeyin silinip gitmesine sebep oluyo,ve ben bu durumdan nefret ediyorum

Yine bi yarım kalmışlığın ardından yazıyorum bu gece...Geriye bakıpta bu günleri hatırladığımda gözyaşlarım gelecek gözlerimin önüne,yastığa kontrolsüzce düşen...Ve o yastığa her başımı koyduğumda,kalbimde ki izler gelecek aklıma...Bir annenin gözünden sakındığı yawrusunu,hiç tanımadığı,bilmediği,görmediği biri ağlatabiliyomuş.Ve o anne kızının gözünden akan her damla için bedel isteyebilirmiş,onu üzenden...Anne olmadan anlamak zor...

Neyse..

Aslında hep yarım kalmış hayatları oynuyoruz..Elimize tutuşturulan rolü mecburen oynuyoruz..Alın yazısından ibaret mi hayatlarımız ? Yoksa yönetme,değiştirme gücümüz mü var ? Garip,değiştirme şansı verselerdi neyi değiştirirdim acaba ? Onu bile bilmiyorum...

Son zamanlarda zaten çoğu şeyi anlamıyorum...İniş çıkışlarla dolu hayatım..Toz pembe bir dünyadan,karanlığa adım attım.Ama biliyorum ki hepsi geçecek,yalnızca biraz yorgunum,dinlenmeye,durulmaya ihtiyacım var..
Karanlık bir gecenin ardından her zaman güneşin doğduğunu birine ispatlamaya çalışırken kendim,karanlığa mahkum oldum...Bazı şeyleri çözmeye çalıştıkça kendim düğüm oldum..Ve o düğümün içinde hapsoldum...Kayboldum...

Şimdi perdeleri açma zamanıdır...Yeniden hayatını yoluna sokma zamanıdır...




Hadi yüreğim ha gayret..Hadi sıkı dur hele sabret!!! Başını eğme dik tut! Bu bir rüyaydı farzet!...