Birtek O Seni Benden Çok Seviyor..

**BurcuUu_** · 06-08-2007, 00:10

Aşk hüzün, gece uzun. .
Ne yana dönsem yüzün. . .
Bu gece bambaşka hisler taşıyorum. Hepsi senli, hepsi sana dair. Karmakarışığım. Yüreğimin bir yanı sensizlikle, yokluğunla baş edemeyip sızlarken derinden, diğer yanı da hayallerimdeki seninle olduğundan çarpıyor çarpabildiğince. Bir yanım seni özlerken, bir yanım da öğrenmiş sensizliği. Kabullenip, boyun eğmiş her şeye. . .
Daha bir bendesin bu gece. Hiç bitmemişsin, hiç gitmemişsin gibi benden uzaklara. Acıtanlar, kanatanlar hiç yaşanmamış.. Saymadığım kaç yıldır yokluğunla savaşmamış gibi, daha biraz önce ellerinin sıcaklığını hissetmiş gibiyim ellerimde. Gün kavuştuğunda aydınlığa, hiç bir şey olmamış gibi gülümseyerek geleceksin sanki bana. . .
Her ne yana baksam sendeyim, her ne yana dönsem bendesin. . .
Gözlerimi kapatıyorum, karşımda dikiliyor suretin. Dokunmak istiyorum, kayıp gidiyorsun ellerimin arasından, hissettirmeden. . .
Bir yanımda sevda ateşi. .
Bir yanımda küllerin. . .
Sen gittin.. Yüreğini bana bıraktın giderken. Bu yüzden seni gönderemeyişim benden. Aslın kim bilir hangi bilinmez yerlerde, suretin bende yine.. Bu sevdanın ateşini ondan söndürmüyorum içimde..
Sen ve ben ayrı dünyalarda değiliz aslında. Hala “biz” varız.. Yenilmedik hayatın bize oynadığı bu oyuna. Hiç bir güç ayıramadı, vazgeçiremedi bizi biz olmaktan. Yokluğuna boyun eğip te bırakmadı yüreğim yüreğini. . .
Hayat savurdu küllerini, ben arasından alıp seni bana kattım. Senden olanlarla bendekileri ekleyip birbirine, sana yine sevdalı yeni bir ben yarattım. . .
Karşı kıyıda uyusa güneş. .
Gönlüme gece yağar. . .
Hala karanlıklarındayım sensizliğin. Sana kavuştuğum güne kadar aydınlanmayacak gecem. Yüreğimin bir yanı aydınlık, bir yanı karanlığına bulanmış yokluğunun. . .
Benim güneşim senin olduğun yerlerde.. O hiç bilmediğim alemlerde. Hayalin ışık oluyor bu karanlığa sadece. O yüzden bırakmıyor, sıkıca sarılıyorum bütün gücümle. Kimseler alamıyor elimden, gücü yetmiyor. . .
Bazen vazgeçmeye kalkıyorum, o vakitlerde sevdan dikiliyor karşıma.. Ne kadar uzak görünsen, bir o kadar da yakınsın bana. Belki sen bensin, ben de senim.. Kendinden vazgeçemiyor insan. . .
Gerçekleri yadsıyıp, hayaline sarılıyorum yine. Senin dünyanda doğan güneş, hayalinle yansıyor benim de dünyama. Onun ışığıyla yetiniyorum ben sadece. Başka aydınlıklar umurumda bile değil. . .
Sen hiç dinlemedin ki beni. .
Sözlerim öksüz kalır. . .
Beni duymadığını bilsem de hiç vazgeçmedim sana seslenmekten. Senli cümlelerimi ertelemedim hiç. Kelimelerim kırık ta olsa, yarım da olsa, döktüm yüreğimin sesiyle. Biliyorum ki yarım kalan bütün kelimelerimi tamamlıyorsun sen. Susarak ta konuşabiliyoruz seninle. . .
Dudaklarımın arasından tek bir hece çıkmasa bile, duyuyorsun yüreğimdeki çığlıkları, isyanları, haykırışları.. Bütün sorularımın cevaplarını buluyorum içimdeki sesi, içimdeki seni dinlediğim zamanlar. . .
Kimsenin bilmediği, anlamadığı bir dilde içimden konuşuyorum seninle. . .Senin anladığını biliyorum ya, bu yetiyor bana. . .
Niceleri buna sevda dedi, aşk dedi, düş dedi. .
Kimileri de böyle aşk olmaz unut dedi. . .
Niceleri buna sevda dedi, hayal dedi, geç dedi. .
Kimileri de böyle aşk olmaz unut dedi. . .
Sevda mı bu yaşadığım, aşk mı, hayal mi düş mü bilmiyorum ne olduğunu. Gideli uzun yıllar oldu ama hep yanımdaymışçasına hissediyorum varlığını.. Bunu hissetmek bana iyi geliyor. Yokluğun acıtsa da büyük bir inatla yaşatıyorum seni içimde. . .
Zannetme ki yoksun diye daha az düşünüyorum seni. Zannetme ki ardın sıra göz yaşlarımdan kurduğum bu sevda mahşerinde yokluğuna yenik düşüp yıkılacağım. Ben seni sensiz de yaşamayı öğrendim. . .
Ben istesem de seni çıkarıp atmayı içimden… İzin vermiyor yüreğim… Bırakmıyor bana bıraktığın yüreğini. . .
Bu yüreğim çarpıyor, seninle senin için. ..
Bir tek o seni benden de çok seviyor.

aLıntıdır..

**BurcuUu_** · 06-08-2007, 00:12

Bize Sevgiyi SakLamayı ÖğrettiLer..

Bize sevgiyi saklamayı öğrettiler Bize sevmesini öğretmediler sevgili,bize hep sevgiyi saklamasını öğrettiler Hep bekletmeyi..hep ertelemeyi...bu yüzden biz kiminle birlikteysek bir diğerini ama hep uzakta olanı özledik,hiç dinmedi doyumsuzluğumuz,biz hep uzaktakini sevdik sevgili...yanımızdakini değil,odamızın duvarının arkasındakini değil,birşeyler paylaştığımızı değil,uzaklardakini ulaşamadığımız kadar uzaklardakini sevdik... Yanımızdakileri kırıp geçirdik incitip üzdük de, hep ulaşamadıklarımıza sakladık söyleyemediğimiz o güzel sözleri... Özlediğimiz sevgiden delice korktuk biz sevgili. Sevmek bizim için sınırlarımızdan hiç çıkmamaktı. Kendi sınırlarımızda sevmek hep kapana kısılmaktı.Bu korku yüzünden hep karşımızdaki insanların sevgisini eksik bulduk,küçümsedik onların sevgisini,yeni heyecanlar arama isteği vardı.Bir kişide takılı kalmak ne kadar basit diyorduk. Gözümüz hep uçan kuşlardaydı Yüksek dağların en tepesinden bakıyorduk insanlara biz. Sorun bizdeydi sevgili. Sevgiye inançsız olan bizdik...Bir insan bizi sevmeye başladığında yenildiğinde sevgimize;ondan uzaklaşır, nasıl da tiksinirdik sevgilerinden biz. Ama bizden biraz uzaklaşmaya görsünler onları yana yakıla nasıl da arardık. Çünkü biz sevilmeye alışmıştık, hatırlasana nasıl da ihtiyaç duyardık seslerine, kokularına. Kaybolmuştuk dağıttığımız sevgilerde. Kim bizi seviyordu, biz kimi seviyorduk. Sınırlar erir, karışırdı herşey. Öksüz sahipsiz bir sevgimiz vardı ama onu kime vereceğimizi şaşırdık. İnanırlardı bize,inanırlardı o öksüz, sahipsiz, başıboş sevgimize. Çünkü çevremizdeki herkes o kadar hasretti ki sevgiye.. Çünkü onlar da bizim gibi sınırlar içinde büyümüşlerdi. açılamıyorlardı kendilerini tanıyamadan çıkamazlardı, sınırdan izinsiz çıkış yoktu bize sevgiye geçit yoktu.Kaç zamandır kendimizi kandırdık sevgili. Kimi sevenler şarkılarda yaşatır sevdiğini,kimi eski cüzdanındaki eski, soluk bir resimde, kimi ise hayallerle süslediği sınırlı dünyasında anlatacak çok şeyleri yoktur.Çok olan sadece çektikleri acılardır sınırlı dünyalarında. Bunu bilirler sevgili,ama kıramazlar zincirleri. Aşkı,sevmeyi,sevilmeyi kendimizi adamayı o kadar çok özlemişken,aynı zamanda ikiyüzlülükte içimize işlemişti.Kendimden biliyorum,gözümüzde hayatımızın zerre kadar önemi yoktu.Gerektiğinde hayatımızı hiçe sayacak kadar kahraman ama bir o kadar da yalancı ve riyakardık sevgili. Patlayıcı bir madde gibi taşırdık sevgileri.Kaygı dolu,ürküntü dolu bir sır gibi taşırdık sevgileri.Okuduğumuz yoksulluk romanlarında,gözyaşlarıyla seyrettiğimiz filmlerde anlatılan kahramanların hayatlarından daha berbattı hayatımız aslında.Ama kendimize duymadığımız şefkati onlara duyardık.. Birbirimize ne kadar ne kadar üzüldüğümüzü gösteremediğimizden, birbirimizin derdine yeterince eğilemediğimiz için bu filmlerdeki kahramanların hayatlarına ağlardık doyasıya...Aslında birbirimizi çok sevmek istiyorduk,ama nedense çok utanıyorduk bundan ve hep erteliyorduk. Yürürken sokakta karanlıklar eşlik ederdi yalnızlığımıza Sokağın sonunda o gökyüzünün yalancılığı bizi de vururdu kaybolan o sahipsiz aşklarıda... Biliyormusun bugüne kadar hep seviyormuşum gibi yaptım ben.Aslında onları tanımıyordum ben,ama yinede ihtiyacım vardı sevgilerine . Bağışlasınlar beni ve unutmasınlar, onlar adına onlardan daha çok acı çektim ben... Bir tek seni tanıyorum aslında ben... Bir tek seni... Dinliyorum anlat hadi... Demek sonsuza dek kaçıyormuş insan kendisinden..

aLıntıdır..

**!NC!PéR!S!** · 06-08-2007, 10:43

Bir sayı daha düşüyor sıfırlanmış ömrüme. Bir yıl daha büyüyorum kendime. Uçurumlara sürgün ediyorum düşsel kırıklarımı. Varlığımın üstünden bir yıl daha geçiriyor zaman. Yokluğuma bir adım daha yaklaşıyorum.Kendimden kilometrelerce uzağım. Kendime tam zıt yönde yabancı. Acı bir mutsuzluğun ortasında ellerim. Kurtaramıyorum. Ki kurtarmaya kalksam tüm acı mutsuzluklarda bulunur parmak izlerim.Yeni düşler büyütüyorum. Düşlerimi katledenlere inat. Masallarda büyüttüğüm düşlerime küçük gelenlere inat. Şimdi tüm masallardan kaçıyorum, aslımı oynamak için. Mutlu sonla bitmeyecek hikâyemi masalsı düşlerden gerçeğin içine hapsediyorum. Yine varlığım büyüdükçe yokluğumun sığınağına ilerliyorum.

Yeni bir gün doğuyor penceremden içeriye. Bense hep beklenenlerin gelmeyeceği öğretisi ile acı damlatıyorum içime. Önceme ve sonrama ağıtlar yakıyorum harf diliyle. Yalnızlığımın çözülmesi zor denklemleri içinde boğuluyorum. Hayatımda, hep çok şey sandığım insanların “hiçbir şey” oluşunun yükünü taşıyorum.Yine doğuyorum. Ve yine sen olmuyorsun. Beni anlamıyorsun. Büyük düşlerime küçük geldin “anne”. Büyük düşlerimin altında ezildin.
Baştan aşağı ölüme boyanmış bir doğumun failiyim. Doğdum mu öldüm mü anlayamadım. Sade bir susuş kadarım şimdi. Solmuş bir güz yaprağı kadar bitkin.“İyi ki doğdun”lara sığınmıyorum. İyi ki sini keşfedemedim henüz ömrün. Bir yıl daha büyüyorum. Bir yıl daha küçülüyor içimdeki neşe. Bir yıl daha satır arasına sıkıştırıyorum hayallerimi.

Binlerce salisenin üstünden geçiyorum. Gidiyor giden, göz yumuyorum. Zincire bağlı özgürlüklerin yamacındayım. Bir ayağım kaysa düşeceğim mahkûm cesetler üstüne. Tutan olmayacak bedenimi. Yine doğduğum gün öldüm bileceğim. Yanlış hayatlardan doğru bir son yazacağım günlüğüme. Günümü pembe düşlerle boyayacağım. Kara kâbuslar üstümden geçecek biliyorum. Kara mürekkepler yüzüme sıçrayacak, tüm mutlulukları kara görmem için.Kurtarın asimile olacak dünyamı!
Yine yabancı dünyaların içinde bulunuyor yerim. Yine yalnızım, yine…
Tanıdık bir ses değil geçmişim. Rüyalarımda bile yer bulmayan, bana uzak yüzler. “anne” sen bile tanımadığımsın. Yüzün sisler içinde kalıp kayıpları oynuyor benim sahnemde. Sana düşen bir söz yok, susman için girdin dünyama. Terk etmek için çaldın kapımı. Yabancımsın. En tanıdığım olman gerekirken; en tanımadığımsın. Bu gün doğum günüm “anne”. Söylesene aklının bir yerlerinde var mıyım? Hayatına almadığın yabancı bir yüzü hatırlar mısın? Koyu bir unutkanlığın ellerini tutuyorum. Seni unutmanın eşiğindeyim. Bir yıl daha geçiriyor zaman üstümden ve bir kez daha düşüyorsun gözümden.
Bir yıl daha üşüyorum yapayalnız. Bir kez daha doğduğumun ölüm yamaçlarında farkına varıyorum. Bu gün doğmuşum meğer diyorum. Bu gün doğmuşum meğer.
Nice yıllara hüznüm. Bende olduğun müddetçe usanmadan büyüteceğim seni…

Alinti

**BurcuUu_** · 06-08-2007, 10:54

ELLerine SağLık CanıSım TşkLer..

06-08-2007, 00:10	#1 (permalink)
BurcuUu_ ~ кıвяıѕℓıм ~ \|\| NefeSimSin \|\| Kayıt: 02.06.2007 Yaş: 17 Mesajlar: 9.366 İtibar Gücü: 58	Birtek O Seni Benden Çok Seviyor.. Aşk hüzün, gece uzun. . Ne yana dönsem yüzün. . . Bu gece bambaşka hisler taşıyorum. Hepsi senli, hepsi sana dair. Karmakarışığım. Yüreğimin bir yanı sensizlikle, yokluğunla baş edemeyip sızlarken derinden, diğer yanı da hayallerimdeki seninle olduğundan çarpıyor çarpabildiğince. Bir yanım seni özlerken, bir yanım da öğrenmiş sensizliği. Kabullenip, boyun eğmiş her şeye. . . Daha bir bendesin bu gece. Hiç bitmemişsin, hiç gitmemişsin gibi benden uzaklara. Acıtanlar, kanatanlar hiç yaşanmamış.. Saymadığım kaç yıldır yokluğunla savaşmamış gibi, daha biraz önce ellerinin sıcaklığını hissetmiş gibiyim ellerimde. Gün kavuştuğunda aydınlığa, hiç bir şey olmamış gibi gülümseyerek geleceksin sanki bana. . . Her ne yana baksam sendeyim, her ne yana dönsem bendesin. . . Gözlerimi kapatıyorum, karşımda dikiliyor suretin. Dokunmak istiyorum, kayıp gidiyorsun ellerimin arasından, hissettirmeden. . . Bir yanımda sevda ateşi. . Bir yanımda küllerin. . . Sen gittin.. Yüreğini bana bıraktın giderken. Bu yüzden seni gönderemeyişim benden. Aslın kim bilir hangi bilinmez yerlerde, suretin bende yine.. Bu sevdanın ateşini ondan söndürmüyorum içimde.. Sen ve ben ayrı dünyalarda değiliz aslında. Hala “biz” varız.. Yenilmedik hayatın bize oynadığı bu oyuna. Hiç bir güç ayıramadı, vazgeçiremedi bizi biz olmaktan. Yokluğuna boyun eğip te bırakmadı yüreğim yüreğini. . . Hayat savurdu küllerini, ben arasından alıp seni bana kattım. Senden olanlarla bendekileri ekleyip birbirine, sana yine sevdalı yeni bir ben yarattım. . . Karşı kıyıda uyusa güneş. . Gönlüme gece yağar. . . Hala karanlıklarındayım sensizliğin. Sana kavuştuğum güne kadar aydınlanmayacak gecem. Yüreğimin bir yanı aydınlık, bir yanı karanlığına bulanmış yokluğunun. . . Benim güneşim senin olduğun yerlerde.. O hiç bilmediğim alemlerde. Hayalin ışık oluyor bu karanlığa sadece. O yüzden bırakmıyor, sıkıca sarılıyorum bütün gücümle. Kimseler alamıyor elimden, gücü yetmiyor. . . Bazen vazgeçmeye kalkıyorum, o vakitlerde sevdan dikiliyor karşıma.. Ne kadar uzak görünsen, bir o kadar da yakınsın bana. Belki sen bensin, ben de senim.. Kendinden vazgeçemiyor insan. . . Gerçekleri yadsıyıp, hayaline sarılıyorum yine. Senin dünyanda doğan güneş, hayalinle yansıyor benim de dünyama. Onun ışığıyla yetiniyorum ben sadece. Başka aydınlıklar umurumda bile değil. . . Sen hiç dinlemedin ki beni. . Sözlerim öksüz kalır. . . Beni duymadığını bilsem de hiç vazgeçmedim sana seslenmekten. Senli cümlelerimi ertelemedim hiç. Kelimelerim kırık ta olsa, yarım da olsa, döktüm yüreğimin sesiyle. Biliyorum ki yarım kalan bütün kelimelerimi tamamlıyorsun sen. Susarak ta konuşabiliyoruz seninle. . . Dudaklarımın arasından tek bir hece çıkmasa bile, duyuyorsun yüreğimdeki çığlıkları, isyanları, haykırışları.. Bütün sorularımın cevaplarını buluyorum içimdeki sesi, içimdeki seni dinlediğim zamanlar. . . Kimsenin bilmediği, anlamadığı bir dilde içimden konuşuyorum seninle. . .Senin anladığını biliyorum ya, bu yetiyor bana. . . Niceleri buna sevda dedi, aşk dedi, düş dedi. . Kimileri de böyle aşk olmaz unut dedi. . . Niceleri buna sevda dedi, hayal dedi, geç dedi. . Kimileri de böyle aşk olmaz unut dedi. . . Sevda mı bu yaşadığım, aşk mı, hayal mi düş mü bilmiyorum ne olduğunu. Gideli uzun yıllar oldu ama hep yanımdaymışçasına hissediyorum varlığını.. Bunu hissetmek bana iyi geliyor. Yokluğun acıtsa da büyük bir inatla yaşatıyorum seni içimde. . . Zannetme ki yoksun diye daha az düşünüyorum seni. Zannetme ki ardın sıra göz yaşlarımdan kurduğum bu sevda mahşerinde yokluğuna yenik düşüp yıkılacağım. Ben seni sensiz de yaşamayı öğrendim. . . Ben istesem de seni çıkarıp atmayı içimden… İzin vermiyor yüreğim… Bırakmıyor bana bıraktığın yüreğini. . . Bu yüreğim çarpıyor, seninle senin için. .. Bir tek o seni benden de çok seviyor. aLıntıdır..

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
seni benden calma!!!	Gecem	Hikayeler ve Efsaneler	12	22-07-2007 23:12
SeN YiNe SaKLaRMıSıN...SeNi BeNDeN?	SuPeRiSi	Paylaşmak İstedikleriniz	1	14-03-2007 16:43
Bir Tek O Seni Benden Daha Cok Seviyor	Gecem	Paylaşmak İstedikleriniz	4	14-02-2007 23:06
seni hep bekleyecek olan bu sevdalın seni çok seviyor... İMKANSIZIM	rap!n k!z!	Paylaşmak İstedikleriniz	51	28-07-2006 10:23
SeNi AnlAtmAmı isTeSelErdİ BenDeN	PariLine_	Paylaşmak İstedikleriniz	2	19-05-2006 09:43

06-08-2007, 00:12	#2 (permalink)
BurcuUu_ ~ кıвяıѕℓıм ~ \|\| NefeSimSin \|\| Kayıt: 02.06.2007 Yaş: 17 Mesajlar: 9.366 İtibar Gücü: 58	Bize Sevgiyi SakLamayı ÖğrettiLer.. Bize sevgiyi saklamayı öğrettiler Bize sevmesini öğretmediler sevgili,bize hep sevgiyi saklamasını öğrettiler Hep bekletmeyi..hep ertelemeyi...bu yüzden biz kiminle birlikteysek bir diğerini ama hep uzakta olanı özledik,hiç dinmedi doyumsuzluğumuz,biz hep uzaktakini sevdik sevgili...yanımızdakini değil,odamızın duvarının arkasındakini değil,birşeyler paylaştığımızı değil,uzaklardakini ulaşamadığımız kadar uzaklardakini sevdik... Yanımızdakileri kırıp geçirdik incitip üzdük de, hep ulaşamadıklarımıza sakladık söyleyemediğimiz o güzel sözleri... Özlediğimiz sevgiden delice korktuk biz sevgili. Sevmek bizim için sınırlarımızdan hiç çıkmamaktı. Kendi sınırlarımızda sevmek hep kapana kısılmaktı.Bu korku yüzünden hep karşımızdaki insanların sevgisini eksik bulduk,küçümsedik onların sevgisini,yeni heyecanlar arama isteği vardı.Bir kişide takılı kalmak ne kadar basit diyorduk. Gözümüz hep uçan kuşlardaydı Yüksek dağların en tepesinden bakıyorduk insanlara biz. Sorun bizdeydi sevgili. Sevgiye inançsız olan bizdik...Bir insan bizi sevmeye başladığında yenildiğinde sevgimize;ondan uzaklaşır, nasıl da tiksinirdik sevgilerinden biz. Ama bizden biraz uzaklaşmaya görsünler onları yana yakıla nasıl da arardık. Çünkü biz sevilmeye alışmıştık, hatırlasana nasıl da ihtiyaç duyardık seslerine, kokularına. Kaybolmuştuk dağıttığımız sevgilerde. Kim bizi seviyordu, biz kimi seviyorduk. Sınırlar erir, karışırdı herşey. Öksüz sahipsiz bir sevgimiz vardı ama onu kime vereceğimizi şaşırdık. İnanırlardı bize,inanırlardı o öksüz, sahipsiz, başıboş sevgimize. Çünkü çevremizdeki herkes o kadar hasretti ki sevgiye.. Çünkü onlar da bizim gibi sınırlar içinde büyümüşlerdi. açılamıyorlardı kendilerini tanıyamadan çıkamazlardı, sınırdan izinsiz çıkış yoktu bize sevgiye geçit yoktu.Kaç zamandır kendimizi kandırdık sevgili. Kimi sevenler şarkılarda yaşatır sevdiğini,kimi eski cüzdanındaki eski, soluk bir resimde, kimi ise hayallerle süslediği sınırlı dünyasında anlatacak çok şeyleri yoktur.Çok olan sadece çektikleri acılardır sınırlı dünyalarında. Bunu bilirler sevgili,ama kıramazlar zincirleri. Aşkı,sevmeyi,sevilmeyi kendimizi adamayı o kadar çok özlemişken,aynı zamanda ikiyüzlülükte içimize işlemişti.Kendimden biliyorum,gözümüzde hayatımızın zerre kadar önemi yoktu.Gerektiğinde hayatımızı hiçe sayacak kadar kahraman ama bir o kadar da yalancı ve riyakardık sevgili. Patlayıcı bir madde gibi taşırdık sevgileri.Kaygı dolu,ürküntü dolu bir sır gibi taşırdık sevgileri.Okuduğumuz yoksulluk romanlarında,gözyaşlarıyla seyrettiğimiz filmlerde anlatılan kahramanların hayatlarından daha berbattı hayatımız aslında.Ama kendimize duymadığımız şefkati onlara duyardık.. Birbirimize ne kadar ne kadar üzüldüğümüzü gösteremediğimizden, birbirimizin derdine yeterince eğilemediğimiz için bu filmlerdeki kahramanların hayatlarına ağlardık doyasıya...Aslında birbirimizi çok sevmek istiyorduk,ama nedense çok utanıyorduk bundan ve hep erteliyorduk. Yürürken sokakta karanlıklar eşlik ederdi yalnızlığımıza Sokağın sonunda o gökyüzünün yalancılığı bizi de vururdu kaybolan o sahipsiz aşklarıda... Biliyormusun bugüne kadar hep seviyormuşum gibi yaptım ben.Aslında onları tanımıyordum ben,ama yinede ihtiyacım vardı sevgilerine . Bağışlasınlar beni ve unutmasınlar, onlar adına onlardan daha çok acı çektim ben... Bir tek seni tanıyorum aslında ben... Bir tek seni... Dinliyorum anlat hadi... Demek sonsuza dek kaçıyormuş insan kendisinden.. aLıntıdır..

06-08-2007, 10:43	#3 (permalink)
!NC!PéR!S! Kendini aşan 2de1'ci bLackpearL Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 6.851 İtibar Gücü: 29	Bir sayı daha düşüyor sıfırlanmış ömrüme. Bir yıl daha büyüyorum kendime. Uçurumlara sürgün ediyorum düşsel kırıklarımı. Varlığımın üstünden bir yıl daha geçiriyor zaman. Yokluğuma bir adım daha yaklaşıyorum.Kendimden kilometrelerce uzağım. Kendime tam zıt yönde yabancı. Acı bir mutsuzluğun ortasında ellerim. Kurtaramıyorum. Ki kurtarmaya kalksam tüm acı mutsuzluklarda bulunur parmak izlerim.Yeni düşler büyütüyorum. Düşlerimi katledenlere inat. Masallarda büyüttüğüm düşlerime küçük gelenlere inat. Şimdi tüm masallardan kaçıyorum, aslımı oynamak için. Mutlu sonla bitmeyecek hikâyemi masalsı düşlerden gerçeğin içine hapsediyorum. Yine varlığım büyüdükçe yokluğumun sığınağına ilerliyorum. Yeni bir gün doğuyor penceremden içeriye. Bense hep beklenenlerin gelmeyeceği öğretisi ile acı damlatıyorum içime. Önceme ve sonrama ağıtlar yakıyorum harf diliyle. Yalnızlığımın çözülmesi zor denklemleri içinde boğuluyorum. Hayatımda, hep çok şey sandığım insanların “hiçbir şey” oluşunun yükünü taşıyorum.Yine doğuyorum. Ve yine sen olmuyorsun. Beni anlamıyorsun. Büyük düşlerime küçük geldin “anne”. Büyük düşlerimin altında ezildin. Baştan aşağı ölüme boyanmış bir doğumun failiyim. Doğdum mu öldüm mü anlayamadım. Sade bir susuş kadarım şimdi. Solmuş bir güz yaprağı kadar bitkin.“İyi ki doğdun”lara sığınmıyorum. İyi ki sini keşfedemedim henüz ömrün. Bir yıl daha büyüyorum. Bir yıl daha küçülüyor içimdeki neşe. Bir yıl daha satır arasına sıkıştırıyorum hayallerimi. Binlerce salisenin üstünden geçiyorum. Gidiyor giden, göz yumuyorum. Zincire bağlı özgürlüklerin yamacındayım. Bir ayağım kaysa düşeceğim mahkûm cesetler üstüne. Tutan olmayacak bedenimi. Yine doğduğum gün öldüm bileceğim. Yanlış hayatlardan doğru bir son yazacağım günlüğüme. Günümü pembe düşlerle boyayacağım. Kara kâbuslar üstümden geçecek biliyorum. Kara mürekkepler yüzüme sıçrayacak, tüm mutlulukları kara görmem için.Kurtarın asimile olacak dünyamı! Yine yabancı dünyaların içinde bulunuyor yerim. Yine yalnızım, yine… Tanıdık bir ses değil geçmişim. Rüyalarımda bile yer bulmayan, bana uzak yüzler. “anne” sen bile tanımadığımsın. Yüzün sisler içinde kalıp kayıpları oynuyor benim sahnemde. Sana düşen bir söz yok, susman için girdin dünyama. Terk etmek için çaldın kapımı. Yabancımsın. En tanıdığım olman gerekirken; en tanımadığımsın. Bu gün doğum günüm “anne”. Söylesene aklının bir yerlerinde var mıyım? Hayatına almadığın yabancı bir yüzü hatırlar mısın? Koyu bir unutkanlığın ellerini tutuyorum. Seni unutmanın eşiğindeyim. Bir yıl daha geçiriyor zaman üstümden ve bir kez daha düşüyorsun gözümden. Bir yıl daha üşüyorum yapayalnız. Bir kez daha doğduğumun ölüm yamaçlarında farkına varıyorum. Bu gün doğmuşum meğer diyorum. Bu gün doğmuşum meğer. Nice yıllara hüznüm. Bende olduğun müddetçe usanmadan büyüteceğim seni… Alinti

06-08-2007, 10:54	#4 (permalink)
BurcuUu_ ~ кıвяıѕℓıм ~ \|\| NefeSimSin \|\| Kayıt: 02.06.2007 Yaş: 17 Mesajlar: 9.366 İtibar Gücü: 58	ELLerine SağLık CanıSım TşkLer..

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)