hexe

kumdan kaleler yaptım sana gözyaşlarımla... kardım... acı çekmeme rağmen.. hayal kurdum dalgaların alacağını bildiğim halde.. başıma kim ördü ki bu sevgiyi satsam alanı yokmu.... ki..... yemin etsem sevmeyeceğim diye ne kadar fayda ederki tutmayacak bir şeye.... halim böyle bir derin yara... günlerden neydi hatırlamıyorum bile... bir acayip haldeyim.... sesim bile çıkmıyorki.. haykırayım serseri....ce..... aşkımı...
Kalbime uzak oluşunun inadına.. Gözlerindeki dünyadan..Ferah ve taze bir nefes almak için...Elimdeki son huzuruda terkettim...Artık hayalin... Herşeyimmmm.....Sınırlarımın sislerine elimde bir mumla...Ölürcesine ardığım karasında kalbimdeki ayı tutuşturan...Gözlerin sahibisin...

istanbul..
ertelenmiş sevinçler müjdeledin
belki bugün olur dediğimiz yarınlara
her mutsuz olduğunda
penceresinde nafile yazlar bekleyen
gelmediğinde
vefasız sonbaharlara inat ağlayan
bir kadın bıraktın
suçluluk duyma!
üzerine yağmadı sevdiğimin gözyaşları
yağsaydı üzerine silinirdi belki
yokluğunda sitemle duvarlarına yazdıklarım
bir büyük sevda
dar geldiya sokaklarına
ya bizi bırak
yada boğma karanlığa
inat etme!
o yoksa yetmez binlerce ışığın
bu şehri aydınlatmaya
çok şey istemedim
o ışıklardan birinin altında
onunla aynı yastığa başkoymaktan başka
bu senin sokalarında bir ev olsa da..

hexe

Bir çağlayan gibi kaynayan ruhlardan sızılıp gelir bakışlardaki o hüznün gölgeleri. Ve hep küllenmiş acıların izlerini taşırlar.
Bazen sessiz hıçkırıklara yoldaşlık eder hüzün, bazen de ağız dolusu kahkahalara.
İnsanı insan yapan seçilmiş yalnızlıklardır biraz da hüzün.
Hüzün isyan olur bazen de. Çakmak çakmak gözlerden çıkar, yardım ve yataklık eder kavgası olanlara.
Hesap sormaktır hayattan bazen hüzün, karşılığı ödenmeyeni istemektir bakışlarla.
Ölüme teslim olmamaktır hüzün bazen, daha yapılacak çok şeyin olduğunu haykırmaktır.
Zıpkın gibi bir delikanlıdır hüzün ve olması gereken yere en hızlı koşandır.
Kaybedilenlerin ardından gelip dudakların biraz üstünde konaklayan bir damla gözyaşıdır bazen hüzün. Bazen de hiç akmayacak gibi bir yerlerde saklanan ve sıradan bakışların uzanamayacağı ıslaklık.
Bazen kalbin sert ve ani bir isyanıdır hüzün yaşanamayanlara. Bazen de yaşananların bıraktığı ayak izleridir.
Sol kolda yaşanan korkutucu uyuşmalar da olur hüznün adı. Nedensiz mide kasılmaları, kapanan göz kapakları, bazen de boş bakışlardır.
Yüz hatlarında silinmesi olanaksız bir damga gibidir hüzün, kartvizitidir yaşamla kavgası olanların.
Daha güzel yarınlar için Azrail'le boğaz boğaza gelmektir hüzün. Ve daha güzel günlere yolculuğu kışkırtan bir kasırga aynı zamanda.
Türkülere yuvasını kurar hüzün bazen, saza siner, söze gizlenir. Eşsiz melodiler eşliğinde ılık ılık akar ruhlara.
Talana, yalana, üçkağıtçıya, soysuza, hırsıza, insan olmayana en sert mesajlardan biridir hüzün.
Üzgün ve hafifçe büzülen bir dudağa konuk olur hüzün, çıkıp geldiğinde. Acınası hayatlara hayat diyenlere yönelmiş bir bakıştır hüzün.
Büyük yüreklerin yoldaşıdır hüzün ve hayata bakışın adı.
Sevinçlerin, tasaların, ayrılıkların, kavuşmaların, korkuların, acıların bir görünüp bir kaybolan ama her dem varlığını sürdüren yoldaşıdır hüzün.
Yaratmanın, üretmenin, '' bir şeyler deme'' nin perde arkasındaki en ağır işçilerinden biridir.
Hayatın gizlerine doğru çıkılan ve kuşaktan kuşağa aktarılması gereken bir yolculuktur hüzün...

HALİM BAHADIR

hexe

Mutlu ediyor beni boyle sevmek seni. Hic ayrilmamissİn, hep yanimdaymissİn gibi, en son gordugum gun seni, ilk kez gordugum gun gibi hatirimda. Hep ilk kez goruyormus gibi heyecanlanirdim seni gordugumde. Ellerin ellerime ilk kez dokunuyormus, ilk kez kenetleniyormus gibi. Kalplerimiz ilk kez bulusuyormuş gibi ayni heyecanla.

Ve bilmiyorum bu nereye kadar surecek, seni sevmek, seni olesiye sevmek guzel. Ama vuslat yok bu sevdada, hep ozlemek, hep beklemek var, yolunu sasirmis bir yolcunun yolunu bulmasini beklemek gibi bir sey bu. Bu yolculukta rehber ben degilim, eger izin verilseydi buna. Hep yeni yerlere, hep yeni guzelliklere goturmek isterdim seni. Hep guzeli, hep iyiyi, hep sevdayi paylasmak icin.

Bugun yagmur yagiyor ve ben daha çok soyluyorum seni sevdigimi...

Ne olursa olsun, kim girerse girsin aramiza, gerçek [sen]sin, gerçek [ben]im. Gerçek [biz]iz senden ve benden baska gercek yok ikimize yasadigim dunyada. Ve hic kimse, hicbir kural degistiremeyecek bunu...

özgesu

Sitenin birinden çok açıklayıcı oldu sağol

!NC!PéR!S!

ilgili bölüme tasınmısdır

hexe

yasak değil mi site ismi vermek ?

hexe

Bugün sana sesleniyorum, vicdanım! Uzun zamandır yapmaya korktuğum bir şeyi yapıyorum: Seninle yüzleşiyorum. Zor, hele de benim gibi bir insan için çok zor; bilemezsin... Benim gibi gözyaşlarına sığınıp da, hüzünlerin ardına saklanan biri için bu nasıl zor, bilemezsin...
Tam da bu ilk ve son olacak derken... Tam da kalbimi sonuna dek açıp, hayallerime kavuşmanın sevincine varacakken... Yine bir engel, bir engel daha çıkacak; biliyorum... Farklı olan ne var ki hayatımda? Doğduğumda bu yana hangi şey değişti ki hayatımda, bu değişsin? Eminim, yine gelip acıtacak biri canımı... Ancak bu defa korkup da yalanlara saklanmayacağım! Sahte gözyaşlarına ortak olmam bundan sonra; bana gerçek bir kader lazım... Üzülmek, acı, yalnızlığım... Bunlardan korkmuyorum; hayatımın birer parçaları onlar artık... Ayrılmam, mümkün değil ayrılamam bu vakitten sonra onlardan. Söyle bana, ne yaparım ben yalnızlığım olmazsa? Kim siler kanlı gözyaşlarımın ucunda biriken günahlarımı? Kim sahip çıkar bana en zor zamanımda? Yalnızlığım olmasa, kim dönüp de bir damla gözyaşı döker benim için?
Hayat bu deriz ya hani hep; hayat bu, gelir geçer... Üzülmeye değmez deriz... Doğru mu ki acaba? Üzülecekken "değmez" diyerek arkaya atmak doğru mu? Doğru mudur acıları ikinci plâna atmak? İnsan öyle olunca daha çok patlamaz mı kimi zaman? O duyguyu yaşayacak olsa her gün yarım saat ağlayacağı yerde, patlayacak hâle geldiğinde günlerce ağlaması... İç acıtmaz mı? Anında yaşamak lazım her şeyi; o anda ağlayıp, o anda gülebilmek... Alışabilmek için çaba sarfetmek lazım, sonu gelmeyen hüzünlere...
Aşk!... Peki ya o ne olacak şimdi? Böyle devam ederse, kim bakacak aşkın yüzüne? Aldatanlar acı verip, aldatılanlar acı çekerken; hiç mi düşünülmez ortada kalanların durumu? Yolda gördüğüne ilân-ı aşk edenlerin yanında, onlara cevap verenlerin günahını kim ölçecek? Hasreti körükleyen o kadar çok engel var ki! Kelepçe vurabilmek imkansızlaşmışken, kim tutup da sayacak tüm bunları? Ama olsun!... En güzel aşk zor olandır, derler... Beklemek de güzel, hasret de güzel kimi zaman... Yanındayken ona sarılabilmenin yanı sıra, uzağındayken onun için gözyaşı akıtmanın nasıl bir duygu olduğunu da bilebilmeli insan...
Belki de ihtiyacımız olan tek şey vicdanımızla yüzleşebilmek... Ben ne yaptım, neden yaptım, kim soktu tüm bunları benim aklıma, gerçekten kalbimden geçenler mi bunlar?... Sorgulayabilmek kendimizi... Ancak yalnızca kendimizi... Bir başkasını değil; hayat tek kişiliktir.
İşte, kalbimden geçenlerin dile gelmiş hâliydi tüm bu konuştuklarımız... Bir gün tekrar çıkacağım karşına; göreceksin nasıl değiştiğimi... Bekle, ne demiştik; BEKLEMEK DE GÜZEL!...

hexe

sereserpe yaşanan duygular yığını...
yalan? YOK!
kaçış? YOK!
"ne varsa o" diyor yüreğimin yelkenlisi ufka doğru yol alırken
"ne kadarsa..."

sıcak ülkelere göç eden kuş sürüsü gibiyiz...
hepimiz...
önümüzdekinin akımıyla yorulmadan yol alıyoruz.
bizden önceki ne yapmışsa...
bize nasıl öğretilmişse...

farklı rota fazla güç demek...
nefesimize güvenmiyoruz.
yarı yolda kalmaklar korkutuyor gözbebeklerimizi.

uçuyoruz.
bizden öncekinin gittiği ülkeye...
bizden sonrakinin gideceği gibi...

martı çığlıklarında yankılanıyor gel-gitlerimiz. yaşanmayan aşklara besteliyoruz en güzel şarkıları. denizin yakamozlu suyuyla yıkıyoruz sonra elimizdeki artık mürekkebi...

sonra, küfürden zehir suskunluklara gömüyoruz başımızı. arsız ve onursuz yaşamların kuytularına çeviriyoruz rotamızı. içtiğimiz her kadehte kusup özlemlerimizi, kavuşmaları sarhoşluğumuzda boğuyoruz.

aşkın sarhoşluğu, kavuşmanın katline hazırlık mı acep?
bir akvaryum balığının sessiz yalnızlığı bizimkisi...

kimseyle konusamıyoruz. her ağız açışımızda sözcükler birer hava kabarcığı olup yükseliyor yukarılara ve su yüzünde sadece bir "plop" sesi okunuyor.
oysa söylenecek ne büyük laflarımız, ne kocaman sözcüklerimiz var camın öte yanından bize acıyan gözlerle bakanlara bir bilseniz...

bir bilseniz suratlarına haykıracak ne gerçeklerimiz var...

bir akvaryum balığının sessiz yalnızlığını yaşıyoruz.

tepeden, şefkatli ellerin attığı sevgi kırıntıları besinimiz...


olanca gücümüzle asılıyoruz küreklere...
kıyıdan bir an önce uzaklaşmak gerek.
balinaların intihar için kıyıya vurmaları gibi, "denize vurmaya" gidiyoruz...
sandalımızda üç günlük erzağımız var.
üç gün yetecek kadar anı, üç gün yetecek kadar gözyaşı, üç gün yetecek kadar acı...
üç günün sonunda alabora olmayı tasarlıyoruz; plan kusursuz...

ve fakat kendi intiharımız icin biçtiğimiz zamanda geldiğimiz noktada yalnız değiliz...
herkes anılarını ve gözyaşlarını birbiriyle paylaşıyor yaşamın bu uç noktasında. acılar zaten ortak payda...

...

kurtarılmak için beklerken denizin ortayerinde,
yeni intiharlara liman oluyoruz tecrübemizle...
bilmem kaçıncı kattı çıktığım, hatırlamıyorum şimdi. onu, o kirli koyu aydınlıkların titrek ışığında görmüştüm.benim geldiğim yere gidiyordu koşar adım, ben onun gelişine giderken...

bezgin ve tıknefes bir hali vardı. sigara tutkunu ellerinin titrekliği, sönmekle sönmemek kararsızlığındaki meşalelerin oynak ışıltısında daha bir belirginleşiyordu. gözbebekleri solgun gündönümü matlığında ve gittiği yönden başka hiçbir şeyi görmeme kararlılığındaydı... yorgun bedenini soluklandıracak yeni bir mola için tezcanlı adımlara zorluyordu bedenini.

cebimdeki soru işaretlerinden çıkarıp uzatmıştım oysa bir avuç dolusu, her soru yanıtladıkça yeni bir soluk olsun diye ciğerlerine... biraz da büyük laf salataları, gerektiğinde sigara altı yapması için. elinin tersiyle itti ışıltılı karanlığın titrek gölgeleri arasına...

bilmem kaçıncı kattı... benim geldiğin yöne gidiyordu koşar adım,
ben onun gelişine giderken...

aşk üzerine yakılan şarkılar eskide kaldı. şimdi aldatmanın kitabı yazılıyor. en çok da o satıyor. en çok da sadakat simsarları alıyor. madem ki kitaplardan öğrenemedik adamakıllı aşkı yaşamayı, aldatmayı deneriz biz de...

"Kimdi giden, kimdi kalan" diyor bir şarkı...

sahi...

kim aldanan?..
dürüstlük acıtıyor en çok da içimizi. "olmazsa olmaz"larımıza yalan söylemeyi kendimize yediremediğimiz için kaybediyoruz kuralı belirsiz bu oyunu.
herkesin kaybetmesi daha bir katmerliyor acımızı. alfabedeki harfler de yeterli gelmiyor derdimizi anlatmaya, değişik kombinasyonlarla art arda dizsek de...

yargısız ve sorgusuz yüreğimize aldıklarımız önyargılarıyla hazırlıyorlar darağacını.
dürüstlük yaftasıyla sallanıyoruz gözyaşlarının inceliğinde. ibret-i alem için kırk gün kırk gece sergileniyor boynundaki yağlı urgan iziyle sevgimiz.

recmedecekseniz, yüreğinizi kullanın taş yerine...
en günahsızınız kim?..

BurcuUu_

ELLerine SağLık..

arus_1354

NE ZAMANDIR SÖYLEMEK İSTİYORDUM BU SÖZLERİ KALBİME TERCÜMAN OLDUĞUN İÇİN COOK SAOL
EMEĞİNE SAĞLIK ARKADAŞIM...