sechill

Günler ayları kovalıyor, yıllara kucak açıyordu. Birden yok olmuştun. Yaşanmamış duyguların zil karanlık boşluğunda, yol arıyordun… Senden çok uzaklarda, unutulmuş anıların boşluğuna bırakmıştım kendimi, belki bir gün umutlarım yankılanırdı, diye bekliyordum inan…

Anlamsız ayrılıklar hep böyle olmuştur. Anlamsız kırgınlıklar çağlayan nehirlerin girdaplarında binlerce parçaya bölünmüş kalbimizi sürüklemiş, acılara gömmüştür…

Bir gün kendine dönebilecekmisin, diye hep bekledim ve bekliyorum. Belki güneş kızıla dönerken bir günün son demlerinde, gözünde ışıltılar oluşacak ve düşüneceksin…

Düşlerimi mutluluğuna kuruyorum, bir gün yakalayabilirsin kovaladığını, acıların kırık aynalarında yüzünü gördüğünde, çözülmez gibi gördüğün yaşam aritmetiğini çözebileceksin, diye bekliyorum hep bu duyguların ışığında…

Gün kızıla çalabilir mi, sen bulunduğun adresi değiştirirmisin, acılar avuçlarını yakar mı, bir bunları bilebilsem, diye geçiriyorum aklımdan ya…

Gerçek ile düşü ayıramadın. Katı bir sınır çizgisinde uyuyakaldın ve bir türlü dikenli telleri geçerek sana ulaşamadım…

İnsanoğlu binlerce yıldır aşkın tarihini yazıyor ve bir türlü üçüncü sayfayı geçemedi. Binlerce yıl daha yazılacak yaşananlar…
Sen bir gün paslı yüreğini hissettiğinde, güller istemesede açacak ve yeniden doğacak güneş… Sonra rüzgarlar oluşacak, yapraklar savrulacak ve attığın her adım, kalbinin şarkısını söyleyecek…

Yıllar geçmiştir, geriye dönüp bakamıyorsun bile, dağlardan süzülen ay ışığı, donuk bir sonbaharın kapısında, anlamsız gıcırtılara dönüşecek ve, bir ah çekersin, diye bekleyeceğim…

Sana tuttuğum günlüğün sayfaları doldu ve öykü hala bitmedi. Yeni bir defter açmanın zor olacağını düşünüyorum. Tozlu raflara kaldırıyorum günlüğümü, yeni yazdıklarımda artık sen olmayacaksın, inan bana…

Yıllarımı yedin, bir günümü daha yedirmeyeceğim sana…

aSi MeLeq

Alıntı:

Tozlu raflara kaldırıyorum günlüğümü, yeni yazdıklarımda artık sen olmayacaksın, inan bana… Yıllarımı yedin, bir günümü daha yedirmeyeceğim sana…

cOk quseLdi cnm,Yüreqine saqLık..

sechill

-1.-

Bilmezdim ben en unutmaz dedikLerimin unuttuğunu, kırlangıc kuşLarın da uçabiLdiğini... saf bir çocuğun oyun halindeyken aşık oluşunu, bir de yosunun kayaya sarılışını, işte bunları anladığım vakit, herşeyi yok ettiğimin göstergesiydi, içimdeki acıyı otobüse bindirip, yoLcu'm diye ismini anmamla başlamıştı, ne güneşin rengini biliyorduk, ne de gecenin karanlığını, sürüklenmiştik, bir yerlerden bir yerLere, sonra ...
sonra yağmurlar yağmaya, güneş hiç doğmamaya başladı ne kuşlar ucuyordu ne de yosun kayaya sarıLıyordu, deLi gibi, kış gelmişti tüm tümcelerime, benligime ve rengime,
akıyordum sana hiç düşünmeden, kumpas dolu bir kumardı bu, enkazLarı vardı, candan can'ı aLmaktı, varLa yok arası bişeydi, hiç düşünemez hale gelen insan oğLunun titrettigi kaLp idi.

"İhanettim büyüktü, karşıLanmazdı bedeLi, parası yetmezdi"

Güzelden, çirkine geçişti, aslında anLatmak istediğim sıraya binmiş o kadar çok satır var ki, ard arda birikmiş sızı, ve en önemLisi ben idim.

Kaç ihanette kabuk bağLadı yüreğim bilemiyorum, ben aldatıyordum, sen ise susuyordun, işe yarar bişeydi bu susmak, ben ağLıyordum sen ise gambazlıyordun beni annem'e ...

"Susma ihanetime!"

Yağmurlar başladı yağmaya, yaz yağmuru gibiydi, önce kışı anımsatan ardından sonbaharın tuzu gibi kokan,
bu oyunlar içinde savruluyorduk bilincsizligimizle,ben küçük dünyaların kadınıydım sen ise kocaman üLkenin adamı, bir eşitsizlik içinde aldırmadan oynuyorduk,

"Çanak ÇömLek patLadı" -ğı o vakit, kavga çıkmış ardından ise herkes evine dagılmıştı, sokak arasında öylece bir ben kalmıştım bir de yağmur, sen ise aldırmadan çekip gitmiştin, en bağımsız günlerimdendi o yosunlaşmış haLim, birden seni hiç belirgin olmayan yüzler ile aldatmaya başladım soluksuzca.

Dikilmişti gözlerin gözlerime, ve yüreğime, ardından çıt çıkmıyordu kafiyesiz gecelerde, noktalarım tek düşüyordu, üçlü ittifaklar hoşuna gitmiyordu biliyordum, bildikce aldatıyordum...

sonra bir ölünün, ben ölüyorum değişi takıldı kulaklarıma, duymak istemediğim, fakat duymak zorunluluğum oLan o ses!!
ölme be! diyesim geldi de hakkım yoktu üstünde...
sonra bir kıyamet, bir kar ardından toz duman, kara toprak, şarkı yapacağım yakında diğesim geldi,susmalıydım...
en kolaya konmak gibi...

ölümlerin, yağmurların karın, güneşin, kuşLarın ve benim ardımdan 'gittiğinn yağmurla gel' diye mırıldandığın o sureti, bozuk sesinle içimi okşayıp gitmiştin tüm varlıgınla, beni ben yapanlarla...
sen ise sadece rüzgarLarı takmıştın koLuna, hiç kuşkusuz ucurucak sacLarın hiç oLmazdı...

sechill

-2.-

Daha kaç ihanette ev sahipliği yapacak bu yürek, daha kaç zaman dilimine hasta edecek kendini bilemiyorum
bildiklerim o kadar az ki adamım! onlarıda kaybediyorum...

Bir ben kaldım kendim ile bir de ihanetlerim, yoksuluk buna deniliyordu benim tozlu kitaplarımda, sebepsizliğimizi anlıyorum adamım, anladıkca ağlıyorum nedensiz, ben idim ihaneti getiren yazla beraber, şimdi benim senin yokuluğunu arayan yüzüm bile yok, hiç ses etmeden

kafiyeli bir gece idi bu gece,
yanlızlık vardı, dört beş erkekle yatarken gecenin içinde seni aramak vardı, kokunu özlemek tenine dokunmak, hepsi birer hayal oldu.

ben hala saf ve temiz yüreğimi ihanetlerimle kirletmezken sen orda kimbilir yüreğine ne sahtelikler soktun adamım!
Ben her gece yokluğun ile seni bozdurup bozdurup satıyorum tüm değersiz halin ile sen ise kışları getiriyorsun yazın ortasında.

!NC!PéR!S!

saol paylaşımların için...