Sevgili Hayat

**eLFiDa** · 06-07-2007, 23:12

Bir yaprak daha düştü dalından…
Bir sayfa daha kapandı ömrümün yalanlarla geçmiş gönül bahçesinden…
Ödülü ise yine zavallı bir yalnızlık…
Kırık dökük anılar…
Yaldızlı bir aşk tuvalinde bir gözyaşı izi…
Kömür kömür olmuş bir yürek. Daha ne varsa bir ayrılığa dair hepsi…

Hepsi avuçlarımdan akıp gidiyor konfeti yağmuru gibi.
Arzuların boyun eğdiği, o eşsiz sandığım aşk, şimdi bir buz parçası gibi eriyor acının kol gezdiği bir ateşte.
Çünkü ben, zaten düşlerimde yaşamıştım bu oyunu. Tatmıştım zavallı ayrılığın acısını.
Kederlerin nefes nefese sabırsızlandığı bir yarışta, kaybetmiştim zaten düşler ülkesinde.
Çoktan toplamıştım valizimi, çıkmıştım yola, bilinmezlikler nehrine doğru ilerlemiştim.
Hazırlıksız değildim. Gözyaşımı saklayıp avuçlarıma, yol aldım bir sitem uğruna, doğmayacak güneşleri beklememek için.

Şimdi nerelerdedir acaba?
Şimdi, ben bu yolculuğun ortasındayken, o da dayanılmaz rüzgârların peşinden gidiyor mudur acaba?
Şimdi o, bitti denen sözcüğün tahlilini yapıp, normal yaşantısına dönmüş müdür acaba?
Gökyüzünden bir yudum dostluk umuyor mudur?
Acıya yelken açıp, bilmediği okyanuslarda, büyülü anaforların çekiminde, bir hiç için mücadele ediyor mudur?
Yoksa yoksa zavallı bir basitlik peşinde uğraş mı veriyordur belaların içinde?

Sevgi dolu bir yürek vardı bir zamanlar. Bir zamanlar vardı ama artık yok! Yok ki, böyle bir yok kelimesi bile utanıyor kendinden. Daha neler ki, bir büyük aşk denilen masalın tam ortasında büyüklüğün geri alındığı bir meclis.
Ve bir meclis ki, aşkın olmadığını, tükendiğini anlayan detektörleri varmış gibi, sinsi sinsi, bir aşka son veren… Acımadan iptal eden bir meclis.
Ne olacak peki şimdi?
Ne olacak?
Bir hak ediş için miydi bu aşk?
Bir hesaplaşma sürecinde kendi sonucunu kendisi mi yarattı?
Ya da aşkın hesaplaşmasında, nasıl bir sevgi yitimi, kendisine böyle zulüm edebilir?

Aşkla örtüşen bir yanı olsaydı, anlayabilirdim. Fakat kederin tadını zaten biliyordum.
Ne olabilirdi böyle bir kehanetin sebebi; ya da ne ödemek gerekirdi hataların karşılığında aşka?

Bir temiz sayfa gelecek bir ayrılık hikâyesinin ardından. Gözyaşları dinecek. Ve eskilerden kalma efsaneler anlatılacak torunlara…
Yaşanmış mı, yaşanmamış mı, hiç kimsenin tamamen bilemeyeceği, kırık dökük görünen, mazinin naftalin kokan karelerinde, öylece atılıp bırakılmış, terk edilmiş bir efsane…

Yanık türküler de yakılmayacak ardımızdan. İsimler de anılmayacak efsanede. Öylesine bir efsane işte.
Kim bilebilir ki?
Kim tahmin edebilir, yaşamadan o hikâyenin içinde; nasıl inanılabilir?

Tuzaktı bu hikâye, benim ömrümün başından ortasına, özenle yerleştirilmiş, her ayrıntısı incelenerek, hayatıma gönderilmiş hain bir tuzak. Ve bir o kadar acımasız.
Geçip gitmiş yıllara, bir hediyem olsun, sevinmişlerse, haz duymuşlarsa, bir daha ağlarım. Gözyaşlarımla barışığım. Acıyla dostum. Karanlıklarla aydınlıkları birleştirdim ben.
Sonucun negatif ya da pozitif olmasının hiçbir önemi yok. Hatta dağlarla şehirler de birbirinden farksız benim için.
Bütün bunların üzerine, bir de yıldırım düşmüş yüreğime, hiç dokunmaz ki bana, acıtmaz ki canımı öyle ölesiye.

Ben, ruhumun çocuk gülüşlerinin çağladığı panayırında çok mutluyum. Ben, ağlamışlığı hissettiğim gezegenimde, gayet huzurluyum. Çünkü bunu gerçekten yaşıyor ve hissediyorum.
Gerçek olan da bu değil midir?
Yaşadığını hissetmek! İşte bu değil midir hayatın gerçek haz alma sebepleri?
Ruhunun aitlik duygusu. Kendine aitlik duygusu. Özüne sahip olma. Daha doğrusu olabilme.
Ben bunu başardım. Ben gerçek hazzı, içimde kopan fırtınaları tanımlamakla yakaladım. Sonuçlar için hiçbir zaman iyi-kötü, alçak-yüksek ve var-yok ayrımı yapmadım. Yapamadım. Çünkü ben ruhumun zarar görmesinden korktum.
Ruhumun yıpranışı demek, benim özümü kaybetmem demek. Özümü riske atamazdım. Çünkü ben onunla varım. Nefes almak kadar, ruhumla barışık yaşamak da hayatımın vazgeçilmez unsurlarından biri.

Sevgili hayat; sen ne kadar dert yüklersen yükle, ben cezamı çekip çekip, ağlamışlığımı hissedip hissedip, duygularımı öğütüp öğütüp, yine de geleceğim bir başıma, o sonsuzluğun kapısına.

Sevgili hayat, kaybetmedim ne umudumu, ne sevgimi. Ben kolay pes etmem, iyi bilirsin, boğulurum okyanuslarda, ama yine de ölmem çekilmesi kolay olmayan acılara bir an önce yetişip, tekrar tekrar ölebilmek için.

Sevgili hayat; seni çok seviyorum. Yoruyorsun beni. Fakat ben yıldız diyarlarına aşığım, ulaştığımda, şaşıracaksın.

Reyhan Yonat

**BonJuk** · 06-07-2007, 23:24

Ben, ruhumun çocuk gülüşlerinin çağladığı panayırında çok mutluyum. Ben, ağlamışlığı hissettiğim gezegenimde, gayet huzurluyum. Çünkü bunu gerçekten yaşıyor ve hissediyorum.
Gerçek olan da bu değil midir?

Gerçek olanda içimizde her zaman küçük bir çocuğun olması değilmidir?Yine bize güç veren o çocuksu yönümüz değilmidir...

Emeğinhe sağlık elifcim çok güzel bir paylaşım olmuş

**eLyA** · 06-07-2007, 23:26

Yüreğine sağlık bacım

Ben zaten hep kendimi uğurluyorum tren garlarının veda sahnelerinde
Hep kendimden gidiyorum
Ve en çok düşlerimden vuruluyorum İstanbul’un eteklerinde
Kimse bilmiyor; tükeniyorum!
Sen-sizce ölüyorum gözlerimin önünde
Ve sessizce karışıyorum aşka boyanmış gül rengince toprağın bedenine
Öylece kayıp giderken ellerimden bir adım bile atamıyorum kendime
İçime işleyen sevdanın raylara mimlenmiş intihar eylemlerinden kurtaramıyorum yüreğimi
Ve vagonları yokluğunla dolu trenlere ezdiriyorum ben (siz) liğimi
Biliyorum çaresi yok bu hastalığın
Biliyorum yokluğum yokluğuna vurgun
Ve anladım ki alfabesi yok yokluğun
Susuyorum!
Dönmeyeceksen ateşe ver senli düşlerimi
Ve ört üstüme geceyi
Uyuyacağım!
Yolum çok, çook uzun…
Ve yine söylüyorum;
Kan kaybından değil
“SEN” KAYBINDAN OLACAK SONUM…!

**eLFiDa** · 06-07-2007, 23:30

hazell beğenmene sevindim canım
elya seninde yüreğine sağlık canım

**BurcuUu_** · 07-07-2007, 00:09

Sevgili hayat, kaybetmedim ne umudumu, ne sevgimi. Ben kolay pes etmem, iyi bilirsin, boğulurum okyanuslarda, ama yine de ölmem çekilmesi kolay olmayan acılara bir an önce yetişip, tekrar tekrar ölebilmek için.

GüzeLdi.. YüreĞine SağLık Canım..
eLyA seninDe yüReĞine SağLık CanıSım..

**eLFiDa** · 07-07-2007, 00:10

saol canım beğenmene sevindim

06-07-2007, 23:12	#1 (permalink)
eLFiDa Kendini aşan 2de1'ci Hąγąt Gúz£Ldi® Kayıt: 07.02.2007 Yaş: 22 Mesajlar: 5.375 İtibar Gücü: 35	Sevgili Hayat Bir yaprak daha düştü dalından… Bir sayfa daha kapandı ömrümün yalanlarla geçmiş gönül bahçesinden… Ödülü ise yine zavallı bir yalnızlık… Kırık dökük anılar… Yaldızlı bir aşk tuvalinde bir gözyaşı izi… Kömür kömür olmuş bir yürek. Daha ne varsa bir ayrılığa dair hepsi… Hepsi avuçlarımdan akıp gidiyor konfeti yağmuru gibi. Arzuların boyun eğdiği, o eşsiz sandığım aşk, şimdi bir buz parçası gibi eriyor acının kol gezdiği bir ateşte. Çünkü ben, zaten düşlerimde yaşamıştım bu oyunu. Tatmıştım zavallı ayrılığın acısını. Kederlerin nefes nefese sabırsızlandığı bir yarışta, kaybetmiştim zaten düşler ülkesinde. Çoktan toplamıştım valizimi, çıkmıştım yola, bilinmezlikler nehrine doğru ilerlemiştim. Hazırlıksız değildim. Gözyaşımı saklayıp avuçlarıma, yol aldım bir sitem uğruna, doğmayacak güneşleri beklememek için. Şimdi nerelerdedir acaba? Şimdi, ben bu yolculuğun ortasındayken, o da dayanılmaz rüzgârların peşinden gidiyor mudur acaba? Şimdi o, bitti denen sözcüğün tahlilini yapıp, normal yaşantısına dönmüş müdür acaba? Gökyüzünden bir yudum dostluk umuyor mudur? Acıya yelken açıp, bilmediği okyanuslarda, büyülü anaforların çekiminde, bir hiç için mücadele ediyor mudur? Yoksa yoksa zavallı bir basitlik peşinde uğraş mı veriyordur belaların içinde? Sevgi dolu bir yürek vardı bir zamanlar. Bir zamanlar vardı ama artık yok! Yok ki, böyle bir yok kelimesi bile utanıyor kendinden. Daha neler ki, bir büyük aşk denilen masalın tam ortasında büyüklüğün geri alındığı bir meclis. Ve bir meclis ki, aşkın olmadığını, tükendiğini anlayan detektörleri varmış gibi, sinsi sinsi, bir aşka son veren… Acımadan iptal eden bir meclis. Ne olacak peki şimdi? Ne olacak? Bir hak ediş için miydi bu aşk? Bir hesaplaşma sürecinde kendi sonucunu kendisi mi yarattı? Ya da aşkın hesaplaşmasında, nasıl bir sevgi yitimi, kendisine böyle zulüm edebilir? Aşkla örtüşen bir yanı olsaydı, anlayabilirdim. Fakat kederin tadını zaten biliyordum. Ne olabilirdi böyle bir kehanetin sebebi; ya da ne ödemek gerekirdi hataların karşılığında aşka? Bir temiz sayfa gelecek bir ayrılık hikâyesinin ardından. Gözyaşları dinecek. Ve eskilerden kalma efsaneler anlatılacak torunlara… Yaşanmış mı, yaşanmamış mı, hiç kimsenin tamamen bilemeyeceği, kırık dökük görünen, mazinin naftalin kokan karelerinde, öylece atılıp bırakılmış, terk edilmiş bir efsane… Yanık türküler de yakılmayacak ardımızdan. İsimler de anılmayacak efsanede. Öylesine bir efsane işte. Kim bilebilir ki? Kim tahmin edebilir, yaşamadan o hikâyenin içinde; nasıl inanılabilir? Tuzaktı bu hikâye, benim ömrümün başından ortasına, özenle yerleştirilmiş, her ayrıntısı incelenerek, hayatıma gönderilmiş hain bir tuzak. Ve bir o kadar acımasız. Geçip gitmiş yıllara, bir hediyem olsun, sevinmişlerse, haz duymuşlarsa, bir daha ağlarım. Gözyaşlarımla barışığım. Acıyla dostum. Karanlıklarla aydınlıkları birleştirdim ben. Sonucun negatif ya da pozitif olmasının hiçbir önemi yok. Hatta dağlarla şehirler de birbirinden farksız benim için. Bütün bunların üzerine, bir de yıldırım düşmüş yüreğime, hiç dokunmaz ki bana, acıtmaz ki canımı öyle ölesiye. Ben, ruhumun çocuk gülüşlerinin çağladığı panayırında çok mutluyum. Ben, ağlamışlığı hissettiğim gezegenimde, gayet huzurluyum. Çünkü bunu gerçekten yaşıyor ve hissediyorum. Gerçek olan da bu değil midir? Yaşadığını hissetmek! İşte bu değil midir hayatın gerçek haz alma sebepleri? Ruhunun aitlik duygusu. Kendine aitlik duygusu. Özüne sahip olma. Daha doğrusu olabilme. Ben bunu başardım. Ben gerçek hazzı, içimde kopan fırtınaları tanımlamakla yakaladım. Sonuçlar için hiçbir zaman iyi-kötü, alçak-yüksek ve var-yok ayrımı yapmadım. Yapamadım. Çünkü ben ruhumun zarar görmesinden korktum. Ruhumun yıpranışı demek, benim özümü kaybetmem demek. Özümü riske atamazdım. Çünkü ben onunla varım. Nefes almak kadar, ruhumla barışık yaşamak da hayatımın vazgeçilmez unsurlarından biri. Sevgili hayat; sen ne kadar dert yüklersen yükle, ben cezamı çekip çekip, ağlamışlığımı hissedip hissedip, duygularımı öğütüp öğütüp, yine de geleceğim bir başıma, o sonsuzluğun kapısına. Sevgili hayat, kaybetmedim ne umudumu, ne sevgimi. Ben kolay pes etmem, iyi bilirsin, boğulurum okyanuslarda, ama yine de ölmem çekilmesi kolay olmayan acılara bir an önce yetişip, tekrar tekrar ölebilmek için. Sevgili hayat; seni çok seviyorum. Yoruyorsun beni. Fakat ben yıldız diyarlarına aşığım, ulaştığımda, şaşıracaksın. Reyhan Yonat

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Sevgili	asina_cocuk	Paylaşmak İstedikleriniz	1	14-01-2008 14:07
iKi SevgiLi.	PaçoSS	Hikayeler ve Efsaneler	10	01-09-2007 19:09
sevgili	zuley18ha	Nefret Ediyorum	14	20-01-2007 18:29
Sevgili sevgili...	DiLrUbA	Paylaşmak İstedikleriniz	5	24-12-2006 20:26
İki Düş İki Sevgili	sagopakajmer	Paylaşmak İstedikleriniz	1	15-07-2006 15:30

06-07-2007, 23:24	#2 (permalink)
BonJuk Kendini aşan 2de1'ci >>>>GaLatasaray<<<< Kayıt: 29.10.2006 Mesajlar: 5.324 İtibar Gücü: 58	Ben, ruhumun çocuk gülüşlerinin çağladığı panayırında çok mutluyum. Ben, ağlamışlığı hissettiğim gezegenimde, gayet huzurluyum. Çünkü bunu gerçekten yaşıyor ve hissediyorum. Gerçek olan da bu değil midir? Gerçek olanda içimizde her zaman küçük bir çocuğun olması değilmidir?Yine bize güç veren o çocuksu yönümüz değilmidir... Emeğinhe sağlık elifcim çok güzel bir paylaşım olmuş

06-07-2007, 23:26	#3 (permalink)
eLyA ѕєηѕιzℓιк ¢ιηαуєттιя вαzєη ღYiğitseN UsLandır beniღ Kayıt: 26.04.2007 Mesajlar: 4.718 İtibar Gücü: 46	*Yüreğine sağlık bacım* Ben zaten hep kendimi uğurluyorum tren garlarının veda sahnelerinde Hep kendimden gidiyorum Ve en çok düşlerimden vuruluyorum İstanbul’un eteklerinde Kimse bilmiyor; tükeniyorum! Sen-sizce ölüyorum gözlerimin önünde Ve sessizce karışıyorum aşka boyanmış gül rengince toprağın bedenine Öylece kayıp giderken ellerimden bir adım bile atamıyorum kendime İçime işleyen sevdanın raylara mimlenmiş intihar eylemlerinden kurtaramıyorum yüreğimi Ve vagonları yokluğunla dolu trenlere ezdiriyorum ben (siz) liğimi Biliyorum çaresi yok bu hastalığın Biliyorum yokluğum yokluğuna vurgun Ve anladım ki alfabesi yok yokluğun Susuyorum! Dönmeyeceksen ateşe ver senli düşlerimi Ve ört üstüme geceyi Uyuyacağım! Yolum çok, çook uzun… Ve yine söylüyorum; Kan kaybından değil “SEN” KAYBINDAN OLACAK SONUM…!

06-07-2007, 23:30	#4 (permalink)
eLFiDa Kendini aşan 2de1'ci Hąγąt Gúz£Ldi® Kayıt: 07.02.2007 Yaş: 22 Mesajlar: 5.375 İtibar Gücü: 35	*hazell beğenmene sevindim canım* *elya seninde yüreğine sağlık canım*

07-07-2007, 00:09	#5 (permalink)
BurcuUu_ ~ кıвяıѕℓıм ~ \|\| NefeSimSin \|\| Kayıt: 02.06.2007 Yaş: 17 Mesajlar: 9.366 İtibar Gücü: 58	Sevgili hayat, kaybetmedim ne umudumu, ne sevgimi. Ben kolay pes etmem, iyi bilirsin, boğulurum okyanuslarda, ama yine de ölmem çekilmesi kolay olmayan acılara bir an önce yetişip, tekrar tekrar ölebilmek için. *GüzeLdi.. YüreĞine SağLık Canım..* *eLyA seninDe yüReĞine SağLık CanıSım..*

07-07-2007, 00:10	#6 (permalink)
eLFiDa Kendini aşan 2de1'ci Hąγąt Gúz£Ldi® Kayıt: 07.02.2007 Yaş: 22 Mesajlar: 5.375 İtibar Gücü: 35	*saol canım beğenmene sevindim*

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)