hasretin var kalbimde...

**Ruhsar** · 24-05-2007, 22:10

Aşk ve sevgi konusundaki isteklerimizi toplumun değer yargılarıyla o kadar çok boğuyoruz ki, kendimizi bu dünyada yaşamaya adapte ederken, ruhumuzu bu dünyadan dışlıyoruz. İçimizdeki çocuğu, ruhumuzu, yüreğimizi dinlemeliyiz, çünkü oralarda gerçek duygular var. Fakat görsel sanatlardaki aşklar öylemi, sanki filmlerdeki romanlardaki ölümsüz aşkları bir yerlerden çalmışlar, işte ben o yerlere gitmek istiyorum. Resimler, gülüşler, aşkın cilveleri, sevginin doyumsuz ürpertileri gizli dünyalarımızdan çıkmalı görsel sanatlardan çok yaşamımızda olmalı. İçimizde hep bir şeyler gizlidir, yüzümüzde yüreğimizde, kurduğumuz cümlelerde ama nedense hep içerde. Şimdi eski fotoğraflarıma bakarken bir yabancıyı görüyorum gibi geliyor, çok tuhaf değil mi, içinde ruh olmayan cansız bir görüntü kendim bile olsa yabancılaşıyor. Hergün gördüğümüz bedenlerde öyle oluyor, iç dünyalarına giremeyince bedenlerde üzerimize giydiğimiz elbiselere benziyor, az yada çok yaşantılarla ilgili ipuçları veriyor ama gerçek dünyaları saklı kalıyor. Gördüğümüz insanlara bazen içimiz ısınır bazen de tersi olur, ama aslolan ruhların sevilecek biri ruhu özlemesi, gözlerin seven bir çift gözü aramasıdır, bazende gördüğün şeyleri bir umut sanıp gülümseyerek kendini kandırıyorsun. Beni de dışardan görenler, sıradan bir insan manzarası olarak algılayacaklar, beklide bir resim kadar cansız ve ruhsuz. Ama içime bir baksalar, sen dediğim sevgimin sahibini bir görseler aynı şey mi düşünecekler. Daha önce sanal dünyada, yazılarımda okunanlar belki de gülüp geçinen aşk sözcükleri birden yeni bir anlama dönüşmüş olacak, içi kof gibi görünen sözcükler birden derinleşip hayal bile edilmeyen sevgiyi taşıyamayacak hale gelecek. Şu anda hala şaşkınlık içindeyim nasıl oluyor da aşkı bu kadar yakın hissediyorum kendime ve nasıl olduda rastladım bu aşkın sahibine. Artık seni tanımanın mutluluğuna bulanmış hasretin var kalbimde, insan kalbinde mutluluk ve özlem bu kadarmı yan yana gelirmiş. Meğerse seni tanıdıktan sonra yaşam yeniden şekillenirmiş artık ben bu aşkın ve sevginle hergün şekilden şekile giren bu yaşamı çok seviyorum.

**Angelina@** · 25-05-2007, 03:02

Fakat görsel sanatlardaki aşklar öylemi, sanki filmlerdeki romanlardaki ölümsüz aşkları bir yerlerden çalmışlar, işte ben o yerlere gitmek istiyorum.

varsa ölümsüz askin oldugu bi yer bende gitmek istiyorum oraya
eline emegine saglik tatlim

24-05-2007, 22:10	#1 (permalink)
Ruhsar σzℓємιмѕιη şeqeyimsin Bi BiBitanemsin Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 25 Mesajlar: 10.962 İtibar Gücü: 45	hasretin var kalbimde... Aşk ve sevgi konusundaki isteklerimizi toplumun değer yargılarıyla o kadar çok boğuyoruz ki, kendimizi bu dünyada yaşamaya adapte ederken, ruhumuzu bu dünyadan dışlıyoruz. İçimizdeki çocuğu, ruhumuzu, yüreğimizi dinlemeliyiz, çünkü oralarda gerçek duygular var. Fakat görsel sanatlardaki aşklar öylemi, sanki filmlerdeki romanlardaki ölümsüz aşkları bir yerlerden çalmışlar, işte ben o yerlere gitmek istiyorum. Resimler, gülüşler, aşkın cilveleri, sevginin doyumsuz ürpertileri gizli dünyalarımızdan çıkmalı görsel sanatlardan çok yaşamımızda olmalı. İçimizde hep bir şeyler gizlidir, yüzümüzde yüreğimizde, kurduğumuz cümlelerde ama nedense hep içerde. Şimdi eski fotoğraflarıma bakarken bir yabancıyı görüyorum gibi geliyor, çok tuhaf değil mi, içinde ruh olmayan cansız bir görüntü kendim bile olsa yabancılaşıyor. Hergün gördüğümüz bedenlerde öyle oluyor, iç dünyalarına giremeyince bedenlerde üzerimize giydiğimiz elbiselere benziyor, az yada çok yaşantılarla ilgili ipuçları veriyor ama gerçek dünyaları saklı kalıyor. Gördüğümüz insanlara bazen içimiz ısınır bazen de tersi olur, ama aslolan ruhların sevilecek biri ruhu özlemesi, gözlerin seven bir çift gözü aramasıdır, bazende gördüğün şeyleri bir umut sanıp gülümseyerek kendini kandırıyorsun. Beni de dışardan görenler, sıradan bir insan manzarası olarak algılayacaklar, beklide bir resim kadar cansız ve ruhsuz. Ama içime bir baksalar, sen dediğim sevgimin sahibini bir görseler aynı şey mi düşünecekler. Daha önce sanal dünyada, yazılarımda okunanlar belki de gülüp geçinen aşk sözcükleri birden yeni bir anlama dönüşmüş olacak, içi kof gibi görünen sözcükler birden derinleşip hayal bile edilmeyen sevgiyi taşıyamayacak hale gelecek. Şu anda hala şaşkınlık içindeyim nasıl oluyor da aşkı bu kadar yakın hissediyorum kendime ve nasıl olduda rastladım bu aşkın sahibine. Artık seni tanımanın mutluluğuna bulanmış hasretin var kalbimde, insan kalbinde mutluluk ve özlem bu kadarmı yan yana gelirmiş. Meğerse seni tanıdıktan sonra yaşam yeniden şekillenirmiş artık ben bu aşkın ve sevginle hergün şekilden şekile giren bu yaşamı çok seviyorum.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Hasretin uzak yakası...	eLFiDa	Paylaşmak İstedikleriniz	9	27-12-2007 23:38
KaLbimde Bahar TemizLiğim Var..!!	BurcuUu_	Paylaşmak İstedikleriniz	21	06-10-2007 19:02
'Fener aşkı kalbimde yaşıyor'	Haberci	Spor haberleri	0	12-07-2007 06:30
Çengelli bir iğne taşıyorum bugünlerde kalbimde...	DiLrUbA	Paylaşmak İstedikleriniz	1	17-06-2007 23:39
Hamit: Topa vururken milletin sevgisini kalbimde hissettim	Haberci	Spor haberleri	0	30-03-2007 08:21

25-05-2007, 03:02	#2 (permalink)
Angelina@ Kendini aşan 2de1'ci ..yeniden basLasin.. Kayıt: 18.02.2007 Mesajlar: 3.230 İtibar Gücü: 53	Fakat görsel sanatlardaki aşklar öylemi, sanki filmlerdeki romanlardaki ölümsüz aşkları bir yerlerden çalmışlar, işte ben o yerlere gitmek istiyorum. *varsa ölümsüz askin oldugu bi yer bende gitmek istiyorum oraya* *eline emegine saglik tatlim*

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)