2de1

**KaLpsiz** · #1 (**permalink**) 09-04-2007, 23:36

Huzuru bulamadım yokmuş kısmette, kendime ve sana söz vermiştim ama kusura bakma anne. Aklımı yırtmak zorundayım. Ama suçlu ben değilim anne. Çok söyledim dokunmayın bana diye. Dokunmayın dedim bana, aklıma.. Aklım korkutuyor beni, zekamı ve aklımı kullanmayalı uzun zaman oldu, aklımın karanlık mahzenleri çıkmasın istiyorum açığa.
Aklıma saldıran orduların ruhunu öpeyim ve aklıma tırmanan kalpsiz süvarileri. Mantık deyip, gerçek deyip öten sevgisiz askerler, sizinde ruhunuzu..

Durumumu bana hiç sorma anne. Bunlar nereden bilsinler sevgiyi, aşkı, şehrin karanlık caddelerinde geceleri yürümenin tadını nereden bilsinler. Bir çiçeği koklamanın zevkini, var olmanın hazzını..
Bir salya sarmış akıllarını fikirlerini. Mevlana’nın sevgisini nereden bilsinler, öyle değil mi?

Yıllardır anlatamadım derdimi, kendimi, modern yaşamın yetiştirdiği modern insanlara. Bir monotonluk saplandı anne, sağcısına, solcusuna, İslamcısına vesaire. Modern tekniklerin, süslü laflar edebilmenin, adam yetiştirmenin karizmasında bizim ahali.
Belki anlatmamalıydım bunları, ama bir refleks, oldu bitti her şey. Uzun zamandır sıkı sıkı tuttum aklımın kapısını, şimdi yırtılan aklımın püskürtülerini durduramam kusura bakma anne.

Yok yok anne, anlatamayacağım herhalde. Bir yemen türküsü, bir aşk şarkısı tutturdu çekti gitti aklım bedenimden. Aklıma saldıran ordular, akıllarındaki pislikleri mumyalamışlar; yüzyıllar geçse de bozulmasın diye.
Çok tırmaladım, yoruldum, modern hayatın modern adamlarına sevgiyi anlatamadım, sevgi üzerine kurulu bir hayatı anlatamadım anne.
Geceleri yıldızları saymayı, bir seher vakti semaya bakmayı, yaprakları, ağaçları, böceklerin gözlerinin rengini, anlatamadım anlatamam anne.

Bu donuk ve sönük ortamın ortasında ruhumu titreten aklımı irdeleyen olaylar damladı peşpeşe benliğime anne. Bir kopuntu, bir pıskırtı, etrafım sönük cümlelerle dolu anne.
Şekil vermenin, fikir vermenin karizmasındakilere, düzeni adam etmeye çalışanlara, bilmişliğin endamında olanlara anlatırsın anne, anlattıklarını belki dinlerlerde; ama aptalcasındır sadece.

Gökyüzüne baktım, sıyrıldım gerçeklikten. Bir hayal ülkesinde olmak daha mutluluk veriyor sanki, modern hayat beni bunalttı mı ne?
Ahali toptan heykeltıraş, herkes toplum mühendisi. Renkler karmaşası, bir tutarlılık yok, hani estetik zerafet nerede, huzuru bulamadım yokmuş kısmette.

Hayal ülkemden ruhuma bir kaydırak, dikenlerle dolu her tarafı. Her kayan fikir yırtılmakta, bir acı çığlık ki sorma. Bir ara semtlerine uğradım akılların, ne kadar çok komplo var benim için ne kadar çok tuzak, bir bilsen anne.

Sözcükler bir kıllı, bir pis. Beni sorgulamaya çalışanlar yırttı aklımı. Bende isterdim anne, nazik, zarif şiirler yazmayı eskisi gibi. Ama ben dedim aklımın derinliklerinde korkunç yaratıklar uyur, en güzel rüyalarını aklımda görür. Dinleyen olmadı, süvariler surlarıma tırmandı.
Kaidelerin, teorilerin, duygusuzluğu kapladı hayatımı. Kopmak istiyorum, ağlamak istiyorum, sevgimi körelten, ruhumu deşeleyen robot ruhlu insanların aklını almak istiyorum.

Yoruldum anne, kötü fikirler işgal etti aklımı yine. Sendeliyor düşüncelerim, bedenim halsiz ve yorgun, karamsarım. Apansız salgılar işgale hazırlanmakta, sapık fikirlerin çığlıkları yankılanmakta kafamda, toparlanmalıyım, zira vakit daralmakta.

Önceleri güzeldi, kalbim aklıma hükmederdi. Yine kötü, ağır cümlelerim var, soğuk fikirlerim var. Sananelerin mantıksızlığına sövüyorum, aklım yırtılalı, kalbime hakim olduğundan beri. Hayata, güzelliklere, tat veren her şeye düşman olmaya az kaldı. Eski günlerdeki gibi kalbimden saçılan ışık nerede, huzuru bulamadım yokmuş kısmette.

Ne yapmam gerektiğini dahi bilmiyorum, sadece derinden bir sızı hissediyorum, bazen daralıyorum, çıldırası hallerle rotadan çıkıyorum, sürüyor ruhumu deli gibi aklım.
Bir paskal üçgeninde gibiyim, bir paradoxun bir kısır döngünün içindeyim.

Geriye sağ kalan güzel duygularım, sevimli hayallerim direnmekte aklımın işgaline. Elimden bir şey gelmiyor, yardım edemiyorum hayal ülkemin kahramanlarına. Suçlu ben değilim ama, beni yordular, aklımı yırttılar anne. Kaçacak bir yer kalmadı bana bu kentte, huzuru bulamadım yokmuş kısmette.

Tabuların acımasızlığı ürküttü beni, yazıyorum yine hunharca, delice. Dinlemeden çiçeklerin böceklerin söylediği aşk şarkılarını, koşturuyorum hayallerimi yüklediğim kır atı.
Sövgülerimi ehilleştirmenin, evcilleştirmenin çabasının yorgunluğundayım. Pencereyi açıp bağırmamak için, nükleer tesisleri vurmamak için, uyduları aklımla bozmamak için yazıyorum; yıkacağım tabuları, saplantı fosilleri bulmak için kazıyorum.

Onca işim varken çekilmiş bir köşeye cümleleri yudumluyorum, kırgın kalbimi adımlıyorum. Hayattan koptum iyice, alakam yok çevreyle, aklımın everestine çıktım duruyorum, aşklarımı gökyüzüne saldım oluk oluk kanıyorum.

Anlamamak, anlatamamak gibisi yok. Zor!
Miskin düşüncülerin, perişan olmuş duyguların anlatılmazlığı var, sessiz çığlıkların derinden gelen sansürlenmiş tatlı cümlelerin sıkıntısı var.

Gidişat eritmeden beni, büyük değişimlerin alnına en kutsal öpücüklerimi konduruyorum. Dağılan kalbimin kırıklarına basıyorum, vuslatı beklemek acıtıyor beni, yargılıyorum otoriteleri aklımda asıyorum..

**Mr.CoWbOy** · #2 (**permalink**) 09-04-2007, 23:41

+ rep diyorum

**sweet_** · #3 (**permalink**) 09-04-2007, 23:50

Ellerine sağLık..

**Gecem** · #4 (**permalink**) 09-04-2007, 23:53

cok güzel emegine saglık

**bLue** · #5 (**permalink**) 09-04-2007, 23:57

uzat ellerini gözyaşlarımı sil anne...

yüreğine sağlık çok güzeldi...

**!NC!PéR!S!** · #6 (**permalink**) 10-04-2007, 00:00

teşekkürLer api..

Sevgili Anneciğim,
Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki,
çocukları anne olunca çocuklaşıyor anneler...
... Ve insan, zamanın nasıl insafsız
bir öğütücü olduğunu bu rol değişiminde anlıyor.
Eminim karnındaki ilk tekmemden, hatta doktorların
'Bundan sonra ağır kaldırmak yok' müjdesinden
beridir iki kişilik yaşıyorsun yaşamı...

Doğum odasında bir küçük el saçlarına tutununca
değişti herşey ve o el, o saçtan hiç eksik olmasın istedin.
Kimbilir kaç geceyi karyola başuçlarında derin
iç çekişler dinleyip hüzünlenerek uykusuz geçirdin,
kaç emzirme seansında bitkin uyuyakaldın.
O gün bugündür hayatı, bir toprakla çiçeği kadar
ortak üretiyor, tüketiyoruz.
Yolboyu, kusurlarını hiç görmedik birbirimizin,
yeteneklerimizi abarttık karşılıklı; toz
kondurmadık üzerimize, kol kanat gerdik...
Ben dünyanın en iyi evladıydım, sense; tarihin
en iyi annesi... Her çığlıkta
başucumda biteceğini bilmenin güveniyle büyüdüm.
Her derdimde benden çok dertleneceğini bilmenin
o bencil alışkanlığıylaayakta kaldım.

Sevginle donandım...
Ama sonra birden o korkunç çark devreye girdi
ve yaşamın acımasız kuralı işledi ;
Büyüdüm... Senin kollarında 'sen'den habersiz,
bambaşka bir 'ben' çıktı ortaya. Bazen o eski 'ben'e
hiç benzemeyen bir 'ben'... Çünkü farkettim ki,
anlattığın masalların yaşamda karşılığı yokmuş.
Kızlar bir prens umuduyla kurbağaları öpedursun,
ben her yalanda burnumu yokladım.
Şaşırdım. Bostandaki lahanaların,
ısırılmış lahanaların ve benzeri pastoral ninnilerin
modasının geçtiğini gördüm sokakta...

Söyleyemedim sana...
'Yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin artık
eskisi kadar geçerli olmadığını' anlatan kitapları
salonun ortasında açık bıraktım, açıp okuyasın diye...
Her kuşağın o vazgeçilmez ikilemi depreşti yeniden;
'Devir de amma değişti' diye yakınırken sen;
ben ilginle boğulduğumdan dertlendim.
Bir yerim yaralandığında 'Anam görürse
ne kadar üzülür' diye gizlemeye çalışmak
küçük bir çocuk için nasıl bir yüktür bilir misin?
Acından çok onda yaratacağın acı, acıtır canını...

Oysa ne çok acılar paylaştık seninle...
Ve ne çok sevinçler yaşadık beraber...
Nasıl dar günlerde yardıma koşup,
kaç şenliğine ortak olduk birbirimizin?
...Lakin artık kafesten uçma vaktiydi.
'Danaların girdiği bostan'da ayakta kalabilmenin yolu,
tek başına kanat çırpmayı öğrenmekten geçiyordu.

Yargıladık birbirimizi bir dönem...Sorguladık...
...Sen bana eş dost çocuklarını örnek gösterdikçe,
ben seni eş dost ebeveynleriyle kıyaslar oldum.
Sen her sohbete 'Bizim çocukluğumuzda...'
diye başladıkça ben, değişen
takvim yapraklarını koydum önüne...

Nasıl da zalim bir çark bu değil mi?
Doğuyor, doğuruyor ve günün birinde
yuvadan uçacağını bile bile
koca bir ömrü karşılıksız veriyorsun...
Ve hayat birden ıssız bir adaya dönüşüveriyor.
Sonrası kâh bir kapı zili beklentisi,
kâh bir mektup, kâh bir telefon sesi...
Gizliden gizliye özlenen bir torun müjdesi...
Fotoğraflar sarardıkça solan bir yaşam ve uzaklaştıkça
yakınlaştığımız bir mazinin geri dönmez anıları...
Yazılarla konuştuk öyle zamanlarda...Bakışlarla anlaştık.
Ağlaştık birbirimizden gizleyerek acılarımızı...
Bir mimikle özleştik, bir gülüşle kavuştuk.
Ben büyürken seni de büyüttüm.

Şimdi çok daha iyi anlıyoruz birbirimizi...
Çünkü küçücük bir el saçlarımı kavrıyor geceleri...
Karyola başlarında uykusuz geceler geçiriyorum.
Pastoral ninnilerle büyütüyoruz oğlumu;
yalancı çocukların burunları uzuyor masallarda,
öpülen kurbağalar prens oluyor.

...Ve yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin
geçersizleştiğini anlatan kitapları
kaldırıyoruz salondan gizli gizli...
O korkunç çark, acımasız bir hızla dönmeye
devam ediyor. Zaman, öğütüyor kuşakları...
İnsan ancak mahrum kalınca anlıyor
sevginin değerini...
Bense sevginden mahrum kalmaya
fazla dayanamayacağımı biliyorum.

O yüzden bu Anneler Günü'nde
sana upuzun bir ömür diliyorum.
Hem biliyor musun?
'SENİ ÇOK SEVİYORUM'......

c.dündar

**Sümbüle** · #7 (**permalink**) 10-04-2007, 00:00

Alıntı:

Geriye sağ kalan güzel duygularım, sevimli hayallerim direnmekte aklımın işgaline. Elimden bir şey gelmiyor, yardım edemiyorum hayal ülkemin kahramanlarına. Suçlu ben değilim ama, beni yordular, aklımı yırttılar anne. Kaçacak bir yer kalmadı bana bu kentte, huzuru bulamadım yokmuş kısmette.

Tabuların acımasızlığı ürküttü beni, yazıyorum yine hunharca, delice. Dinlemeden çiçeklerin böceklerin söylediği aşk şarkılarını, koşturuyorum hayallerimi yüklediğim kır atı.
Sövgülerimi ehilleştirmenin, evcilleştirmenin çabasının yorgunluğundayım. Pencereyi açıp bağırmamak için, nükleer tesisleri vurmamak için, uyduları aklımla bozmamak için yazıyorum; yıkacağım tabuları, saplantı fosilleri bulmak için kazıyorum.

Onca işim varken çekilmiş bir köşeye cümleleri yudumluyorum, kırgın kalbimi adımlıyorum. Hayattan koptum iyice, alakam yok çevreyle, aklımın everestine çıktım duruyorum, aşklarımı gökyüzüne saldım oluk oluk kanıyorum.

Anlamamak, anlatamamak gibisi yok. Zor!
Miskin düşüncülerin, perişan olmuş duyguların anlatılmazlığı var, sessiz çığlıkların derinden gelen sansürlenmiş tatlı cümlelerin sıkıntısı var.

Gidişat eritmeden beni, büyük değişimlerin alnına en kutsal öpücüklerimi konduruyorum. Dağılan kalbimin kırıklarına basıyorum, vuslatı beklemek acıtıyor beni, yargılıyorum otoriteleri aklımda asıyorum..

Yazi bastan baya güzel ama son kismi daha bir etkileyici...

Eline saglik canim

**aSi MeLeq** · #8 (**permalink**) 10-04-2007, 00:03

Alıntı:

Geriye sağ kalan güzel duygularım, sevimli hayallerim direnmekte aklımın işgaline. Elimden bir şey gelmiyor, yardım edemiyorum hayal ülkemin kahramanlarına. Suçlu ben değilim ama, beni yordular, aklımı yırttılar anne.

Çok hoştu yaa.. bir o kadarda hüzünlü
Ellerine, yüreğine sağlık abicim

**azerhan** · #9 (**permalink**) 10-04-2007, 00:13

çok duygu yüklü bi yazıydı teşekkür ederiz Kalpsiz

~~Saripapatya~~ · #10 (**permalink**) 10-04-2007, 00:19

cok güzeL bir payLasim tskLer..

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Başlık bulamadım.. :)))	RoSe_Lu	Dini Resimler	17	27-03-2008 02:31
'GAP ve DAP, bölgede huzuru sağlayacak'	Haberci	Son Dakika Haberleri	0	17-06-2007 14:20
adını bulamadım :)	@izci@	Fotoğrafçılık ve Resimler	9	24-03-2007 12:41
Hep Beraber Huzuru Yaratalim........	NİRVANA	Paylaşmak İstedikleriniz	2	18-11-2006 18:00
Gönül Huzuru	@izci@	Paylaşmak İstedikleriniz	0	21-08-2006 17:43

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)