HIZLI ARAMA
| Paylaşmak İstedikleriniz Bizimle ne paylaşmak istiyorsanız yazında bilelim hani. |
 |
26-02-2007, 09:56
| #1 (permalink) |
 Kayıt: 25.01.2007 Yaş: 23
Mesajlar: 2.636 İtibar Gücü: 0 |  gitmeeeeeeee Gitme Kolay mı? Kolay mı hiçbir şey demeden çekip gitmek? Beni böyle bilmediğim sokaklarda tek başıma bırakmak? Bana bir kum tanesi kadar hakikat bırakmadın giderken... Şimdi ben içimdeki bu kederle, bu kırılmışlıkla nasıl çıkarım bu aşkın yangınından, bu gurbet yalnızlığından? Seni değil Tanrı'yı beklemeliyim ben. Sen kendi yıldızlı ve çiçekli bahçelerine dön. Ben bu yırtılmış ruhumla Tanrı'yı beklerim.... Bilmiyordum ki!... Bilmiyordum işte suskunun bu kadar büyük bir suç olduğunu. Oysa sana söylenmemiş sözcüklerimle itişip kakışırken ben, sen elsiz ağızsız bırakıp gittin beni. Öyle uzağa gittin ki o sessizlikte bile duyuramadım sesimi sana... Ne kadar kolay gidiyorsun sen, ne kolay yıkıyorsun giderken geçtiğin yerleri. Karanlık, ahşap kokusu ve duman; birde içimde söndürdüğüm sigara izmaritleri.... Eni konu insanım işte anla! Seni geç sevdim ben. Bu suç değil...Yazgım sadece. Adresini kaybetmiş ve yıllarca sahibini arayan bir mektup gibi ellerinde okunmaya açılmıştım. Okudun da... Gördün de nasıl çırılçıplak, şırılşıplak aktığımı sana. Biliyorum; gün gelecek okuduktan sonra parmaklarının arasında buruşturulup atılacağımı. "Gönül bu, elbet yandığı yere kadar..." Biliyor musun? Hayatı sevdiğim yalandı; çünkü gerçekler o kadar acıtıyor ki... Ve biliyormusun; yaşamak kadar büyük bir kederim olmadı hiç. Geceyi sevdiğim de yalandı; çünkü geceleri kanlı bir elbise giyiyor ve binlerce kez ölüyordum... Oysa ben menekşelerime su veriyordum sen sustuğunda. Suskunluk en büyük suçtu aramızda.... Bana düşen gölgendi sadece; sen suskunluğunla gidiyordun, benimse kahve fincanım yerine yüreğimde ki cozzzz sesleri... Suskunluk belki aramızda en büyük aldanmışlığımızdı bizim. Seni üzdüğümü düşünüp ağlamıştım. Bu Eylül gibi bir şeydi, hüzünlü... Çünkü ben; senden başka SEN'ler çıkarıyordum. Bir yandan da sevme gücümü keskinleştiriyordum, sadece sana ait olduğumu ve senin de bana ait olduğunu düşündüğüm SEN'le.. Biliyor musun? Bazen yalan gibi geliyor her şey. Hangimizin burnu daha çok uzuyor anlamıyorum da...Ahh!.. gözlerini görebilseydim eğer. Gözlerin burnu yok ki uzasın... Bak! Böyle değildim ben. Ben menekşeleri seviyordum bir de çocukları. Bir de Tanrı'yı bekliyordum. Sen geldin... Beni sevmediğini biliyorum ama!... Ben nasıl görmek istiyorsam öyle bakıyorum sana ve tüm zamanlarımda sadece SEN olmalıymışsın gibi... Yani yalan da olsa sevdanın adı, öpücükler yalan değildi...tenler yalan söylemez çünkü. Birlikteliğimizin gerçekle örtülü elbisesinin eteğini kaldırdığımızda gecenin bacakları arasından kan sızıyor hep... Çünkü ben bedenimi çiziyorum suskunluğun ve gecikmişliğin bıçağı ile kendime ne acılar veriyorum bilsen. Kendimi kanatıyorum, geceye kanımı akıtıyorum. Ya sen? Gidiyorsun.... Gitme! Kimselere söylemiyorum ki seni... İlk yalanımsın sen. Sorsalar söylemem seni sevdiğimi. Gitme. Adını yalan koyarım...Üzülme. Sen bil yeter... Yalansız yaşayamayacağımı.... ayse naz ......._SaNa hEr sAbǺh AşIk uЧAηǺcAğIмA, ......._HєR kIzGıN AηInI çİçєğє DöηüŞtÜrEcєğİm£, ......._sOğUkTaη Ve yaLNızLIkLtAn ÜşÜmEЧEcEğİne, ......._HeP AЧηı bEnİ GöReCeğiηe, ......._eLİmİ iLk TuTtUğUn GüηdEkİ hєЧєcAnI hEr zAmAn .......yAşAyǺcAğImǺ, ......._sEηİ Seη oLdUğUη İçİη SeVeCeĞiMe .......Ve bİr öмüRdєη öTe BiLeCєğiмє SSOOOOOOOOOOOOZZZZZZZZZZZZZZZZZ |
|  |
|
26-02-2007, 10:00
| #2 (permalink) |
  bLackpearL Kayıt: 20.04.2006
Mesajlar: 6.851 İtibar Gücü: 29 | Her şey korkularla dolu. Hep kaybetmeye mahkumuz galiba. Her şey yalan, her şey riya her şeyin çıkar olduğu bir yaşam tarzımız var galiba. Dürüstçe yaşanılan her şeyde var bir korku var bir çıkar. Kaybetmekten korkuyoruz. İyide hayatın tamamı zaten korkaklıklarla dolu. Susmak her şeyi halleder diye düşünürdüm hep. Yine ne saçmalıyorsun sen diyorum bazen yaa hep iyide zaten her şey saçma sapan olaylarla dolu. Kalp kırıklıkları, kişilik kayıpları ve en önemlisi aşk kazalarıyla her şey başlıyor. Acaba güvenecek insanlar mı kalmadı. Çevreme şöyle bir bakıyorum da dostum, canım, kardeşim dediğimiz arkadaşlarımıza mı yada aşığım, seviyorum dediğimiz sevgilimize mi güvenmeli olmuyor. Yine kaybediyorum. İlk defa yenilgiyi kabul edip havlu atıyorum. Bir yerlerde bir boşluk bir yanlışlık var. Tıpkı bende olduğu gibi. Ben beni özlüyorum, ben beni kaybediyorum. Sanırım artık dur demek gerekiyor. Polyanacılık oynamaktan vazgeçiyorum. Her şeyi daha iyi anlıyor, her şeyi daha siyah görüyorum. Artık at gözlüklerimi çıkarttım. Gri görmüyorum hiçbirşeyi. Susmuyor sadece konuşmuyorum. Sanırım konuşamıyorum. Dilsiz yada sağır değilim ben körüm galiba. Yapılan yanlışlar hatalar unutulmuyor. Belki aylar hatta bi 10 yıl geçecek bu yazdıklarımın ardından ama yine aynı olacak, biraz daha olgunlaşıp insanlara daha az güveneceğim. Lanet olsun rol yapmayı da beceremiyorum öğretmemiş hayat bana. Eee hayatın yanlışı da bu olsun. Sanırım yine tükeniyorum bugünde bitiyorum. Sen gittin ben hala gülüyorum. Ama eskisi kadar güzel olmuyor. Çünkü bana sen gibi bakan yok. Gülmeye devam edicem. Bir yerlerde beni izlediğini biliyorum. işte bak yine gülüyorum, yine param yok okula yine yürüyerek gidecem. Sustun; Sanırım beni terk ediyorsun. Bedenin buz tutmuş. Bil ki seni özlüyorum deli şey özleyeceğim de. Asla unutulmadın şu yürekte.. |
|
| |
|
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
| |
Normal
