2de1

Ölümün yaşamın dışında bir gerçekliği olduğunu düşünürdüm hep. Ama geçen gün
başkalarının ölümlerinin benim yaşamımdaki bir gerçek olduğunun farkına
vardım. Bir başkasının hem de bir sevilenin ölümü benim yaşadığım bir gerçek
ve benim yaşantımın içindeki bu gerçeklik ölen kişinin yaşamının dışında.

İnsanın kendi ölümünü yaşayamıyor olması haksızlık değil mi? Cenazenin nasıl
olacağını bilmiyorsun örneğin ya da ardından kimlerin üzülüp kimlerin
sevineceğini! Bunları bilmek hakkım diye düşünüyorum ama öte yandan bu kadar
can sıkıcı bir olayı yaşamıyor olmak da bir şans mı diye düşünmeden de
edemiyorum.

Bunları düşünmemin sebebi yılların beni kaçınılmaz sona doğru götürdüğü
gerçeğini farketmiş olmam mı acaba bilemiyorum ama insan küçük bir çocukken
bile ölümü düşünebiliyor. Hayatta ölümle ne kadar erken karşılaşırsa insan
ve onun gerçekliğini ne kadar çabuk kavrarsa o denli çok düşünüyor ölümü.
Annesi o daha çok küçükken ölmüş olan bir arkadaşım, ölümün sadece
"yitirmek" olduğunu söylemişti. Asla unutamayacağın ve yerine hiç bir şey
koyamayacağın bir varlığı yitirmek.

Çok yakın bir zamanda bana çok benzeyen bir dostumu yitirdim. Cenazesine
gitmedim. Onun ölü yüzünü görmedim. Kendi kendime eğer görmezsem onun
öldüğüne inanmam ve sanki çok uzak bir yerlerde yaşıyormuş gibi düşünürüm,
dedim. Ama birkaç gün içinde gerçeği anladım. Ölüm sonsuza dek yitirmek
demek. "O kalbimizde yaşıyor" diyerek kendi kendilerini avutuyorlar işte.
Geriye kalıcı bir şey bırakmamış herkes sonsuza dek yitiriliyor.

Şimdi elimde onun yaptığı hiçbir şey yok. Ne tek bir satır yazı ne bir resim
ne de benim için örülmüş bir kazak. Hiçbir şey. Merhaba diye başlayan
kısacık bir not bile olsaydı şimdi çok değeri olacaktı benim için. Onun
parmakizini üzerinde taşıyan birkaç satır.

Ben öldüğümde sevdiklerime benden birşeyler kalsın diye yazıyorum herşeyi.
Yaşadıklarımı, düşündüklerimi, hayal ettiklerimi ve duygularımı... Yazdıkça
sevdiklerimden uzaklaşıyor benim ölümüm, yazdıkça ben yaşama daha çok
katılıyorum. Bu dugyu başımı döndürüyor bazen ve ölümün üstüne üstüne doğru
yazıyorum.

Hiç kimse için sonsuza dek yitirilen olmak istemiyorum. Narsist bir cümle bu
biliyorum. Oysa kendime duyduğum sevgiden değil, sevdiklerime duyduğum
sevgiden söylüyorum bunu. Çünkü ben yitirmenin acısını yaşıyorum şimdi. Bir
büyük gerçeğin üzerime kabus gibi çöküşünü yaşıyorum.

Ölüm, benim yaşamımdaki son nokta olduğu anda sizin yaşamınızdaki bir
yitiriş. Ya da tam tersi.