istifa etmiştim genç olmaktan.

**yusuf** · 10-02-2007, 11:03

Yağmur yüreğime çiselerdi kendimi genç hissettiğim zamanlarda.
Serinlerdi yüreğimin dört bir tarafı
Ben ne zaman karanlığa düşsem, yağmur başlardı gözlerimden ve gönlüme düşerdi her bir damlası.

Her damlada sen olurdun

Her damlada senden bir parça olurdu..
Ve ben her yağmurda seni bulurdum

Tekrar tekrar düşerdin yüreğime, tekrar tekrar saklardım seni yüreğimin gizli bahçesinin topraklarına Ve sen her damlanla yeşertirdin benim benliğimi bilinçsizce. Gençlik zamanlarımdı

Hoyrat kullandığım vakitler seni

Seni ve kendimi...

Kaybettim kelimelerimi, yine geceni bir yarısı yağmur başlamışken ve sen dolacakken içime apansız serinliğinle, ben vazgeçtim genç olmaktan Hoyratlığım izin vermedi tekrarlara ve ben bıraktım gençliğimi, bıraktım seni, bıraktım kendimi ve bizi yarı yolda.

Belki bu yüzden küskün kaldı yağmurlar bana, belki bu yüzden yağmurlardan uzak kaldı benliğim. Ve bu yüzden gizli bahçemin yollarını bulamaz oldum gençliğe veda ettiğim gecenin sabahında. Kendimi kaybedişim seni bulamayışımla başlar.

Sessizliğin içinde yitip giden bir gölgenin sahibiyim şimdi Şimdi varlığını asla ispat edemeyen biriyim karanlık yollarda, ışıklardan uzak hareket eden ve saklanan sürekli.

Güneş her yanı aydınlatır ve binlerce gölge üzerinde yürürken adımlarım, sen benim ardımdaki koca bir boşluksun şimdi.

Ve ben bu zamanlarımda yarım olmayı öğrenmeye başlıyorum ağırdan. Yarım dolaşıyorum sokaklarda, yarım dönüyorum evime Işıkları açmıyorum yarım yanımı fark etmeyeyim diye. Her şeyi yarım yamalak yapıyorum ve belki de bu yüzden ışıklı yerleri sevmiyorum

Işıksız yerlerde tamlaşıp kalakalıyorum, bildiğim halde asla başaramayacağımı, bildiğim halde hep yarım yamalak hayatlar yaşayacağımı

Evet söyleme, biliyorum kendimi kandırıyorum

Ve yağmur
Yağmur çiselemiyor artık yüreğime; çünkü genç olmaktan vazgeçmişliğim, sessizliğin içinde gölgemi kaybedişimden beri devam etmekte.

Ve ben gitgide yitirmekteyim benliğimi
Ve gitgide bunayan yüreğim çamurlaşmakta, gitgide yok olmakta.

Sen hiç gölgeni kaybettin mi sevgili?

Benim seni kaybettiğim gibi ya da aslında seni hiç bulamadığımı fark ettiğim gibi; bir gün, ansızın, çıktığında dışarı anladın mı gölgesiz olduğunu acıyla?
Kaçtın mı aydınlıklardan bu yüzden?
Bu yüzden karanlıklara hapsettin mi kendini ve zaman yavaş yavaş eritti mi benliğini?
Sen hiç gölgeni kaybettin mi sevgili?

Odamın gölgelerinde senin adımlarındı gülümseten beni ve ben ne zaman gülümsesem sana, yağmurlar yüreğime çiselerdi karanlıkların arasından

Kendimi genç hissettiğim zamanlardı

Sen vardın hani, hani adımların duyulurdu yüreğimin koridorlarında
Ve gölgem vardı güneşe çıktığımda, her gece yağmurlar çiselerdi hani?
Hatırladın mı sevgili?
Sen yağdırırdın yağmurları yüreğime ve bir gün gölgemi de alıp gittiğinde onlarda gelmişti peşinden son damlaları akıtarak, kan kırmızısına boyayarak benliğimi.
Çünkü ben tam da o gece istifa etmiştim genç olmaktan.
Sen gittiğinde gölgem ile birlikte, genç olmaktan vazgeçtiğim anda terk etti yüreğimi serinleten yağmurlar beni
Tıpkı senin gibi
Tıpkı gölgem gibi ve hatta hoyratça kullandığım gençlik dönemlerimin katili olarak tıpkı ben gibi
İşte bu yüzden kabullendi benliğim yaşlılığı ve yitip gitmeyi zamanda Kaybolmayı, gölgesiz yarım yamalak yaşamaktansa bir an önce yok olmayı
Yağmur yüreğime çiselerdi kendimi genç hissettiğim zamanlarda.
Serinlerdi yüreğimin dört bir tarafı
Ben ne zaman karanlığa düşsem, yağmur başlardı gözlerimden ve gönlüme düşerdi her bir damlası.
Her damlada sen olurdun
Her damlada senden bir parça olurdu
Ve ben her yağmurda seni bulurdum
Sen her yağmurda yüreğimin topraklarını yeşertirdin
Dedim ya, kendimi genç hissettiğim zamanlardı
Çok geride kaldı
Sen yağdırırdın yağmurları yüreğime ve bir gün gölgemi de alıp gittiğinde onlarda gelmişti peşinden son damlaları akıtarak, kan kırmızısına boyayarak benliğimi.
Çünkü ben tam da o gece istifa etmiştim genç olmaktan.

(Damlasallar'dan alıntı)

**__ n i L i m __** · 10-02-2007, 11:45

eLLerine sağLIk

Yalnızlık aşktır. ,

Geceler uykusuzluk büyütür içimizde.Yaşamak bize kendimize ait olmayan dünyalardan paylaşılmaktadır.Yalnızlık aşktır. kendi ekseninde ve gezegeninde yolunu kaybeden bir virüs gibi zamanımızı tüketen. Birçok neden ve Milan Kundera'nın deyimiyle iki varlığı birbirine bağlayıpta o en bilinmez noktalara bırakan kavramdır yüreklerimizde.

Aşk anlamında nicelerine göre sürünmek kapsamında kimilerine göre anlamı anlaşılmayan kelimelerde anlaşılmayanı oynamak gibidir vakitsizce. Ve güçlü yapısıyla kimilerine göre aşk sonsuzluktur bilinmeyenin ötesinde.

Mevsimsiz gelir nice sevdalar,ve mevsimsiz gider hatıralar. Kalanı yalnızlıktır, kalanı hüzündür varlığa. Büyük cümlelerle düşünüpte küçük tebessümlerle anımsayabilmektir aşk düşmeden her yalnızlığa.

Her sabah yeni bir gündür,her yeni günde yepyeni dünyalar yalnız aşk'la büyür. Aşktır aslında düşünürlere göre kazanılması çaba gerektiren en büyük dava ve peşisıra şahidi olmanın gururuyla insan kıvamında. Dava şahidsiz kazanılmaz aslında. Aşk'ta şahidsiz yaşanmaz. Yaşadığımız hayata,hayat doğruluğunda.

Başlar küçük bir kasabada,küçük bir sahil kenarında,yağmur altında, okulların sıralarında,büyür ve biter sonrasında. Bir sonrakini ararcasına. Bir sonraya umut katarcasına her yürek parçasına. Sanki çok uzun zaman olurda insana eskiyi unutturmazcasına, anımsatırcasına yalnızlıktır aşk kendi kitabında.

Ve koskoca bir hayatın aldatısıdır aşk insana. Sanki aldatmaktan zevk alan bir toplulukta hayat bulurcasına. Kaybetmek, kaybedilmek, unutmak, unutulmak hatırlanmak, aşk'a kapılmak, aşk vermek, aşk satmak, aşk katmak yalnızlıktır aslında anlamını düşünmeden yaşayana. Aşk'ı gerektiği gibi anlayana.

Ve mevsimsiz gelir aşk,mevsimsiz gider. Bir şiirde kalır hüzün,başka bir şiirde yeniden doğar. Tanımsız bir renk,alaşımsız bir yürek ister aşk. Aşk her anında paylaşım ister. Kalıplarına uymakta zorlanılan bir hayatın kronik bağımlılığı gibidir aşk. Aşk herşeydir kendinden beklenilene,kendini anlatamayandır,kendi kurgusunda ezberlenen hayal gibidir,belki bir sabırsızlık,belki tutunamazlıktır. Zamansızca yalnızlıktır.

Yalnızlık aşktır..

aLıntı

**yusuf** · 10-02-2007, 11:49

çok güzel nilim yüreğine sağlık...

10-02-2007, 11:03	#1 (permalink)
yusuf Bölüm Moderatörü ….Özledigim…. Kayıt: 23.12.2006 Mesajlar: 4.105 İtibar Gücü: 25	istifa etmiştim genç olmaktan. Yağmur yüreğime çiselerdi kendimi genç hissettiğim zamanlarda. Serinlerdi yüreğimin dört bir tarafı Ben ne zaman karanlığa düşsem, yağmur başlardı gözlerimden ve gönlüme düşerdi her bir damlası. Her damlada sen olurdun Her damlada senden bir parça olurdu.. Ve ben her yağmurda seni bulurdum Tekrar tekrar düşerdin yüreğime, tekrar tekrar saklardım seni yüreğimin gizli bahçesinin topraklarına Ve sen her damlanla yeşertirdin benim benliğimi bilinçsizce. Gençlik zamanlarımdı Hoyrat kullandığım vakitler seni Seni ve kendimi... Kaybettim kelimelerimi, yine geceni bir yarısı yağmur başlamışken ve sen dolacakken içime apansız serinliğinle, ben vazgeçtim genç olmaktan Hoyratlığım izin vermedi tekrarlara ve ben bıraktım gençliğimi, bıraktım seni, bıraktım kendimi ve bizi yarı yolda. Belki bu yüzden küskün kaldı yağmurlar bana, belki bu yüzden yağmurlardan uzak kaldı benliğim. Ve bu yüzden gizli bahçemin yollarını bulamaz oldum gençliğe veda ettiğim gecenin sabahında. Kendimi kaybedişim seni bulamayışımla başlar. Sessizliğin içinde yitip giden bir gölgenin sahibiyim şimdi Şimdi varlığını asla ispat edemeyen biriyim karanlık yollarda, ışıklardan uzak hareket eden ve saklanan sürekli. Güneş her yanı aydınlatır ve binlerce gölge üzerinde yürürken adımlarım, sen benim ardımdaki koca bir boşluksun şimdi. Ve ben bu zamanlarımda yarım olmayı öğrenmeye başlıyorum ağırdan. Yarım dolaşıyorum sokaklarda, yarım dönüyorum evime Işıkları açmıyorum yarım yanımı fark etmeyeyim diye. Her şeyi yarım yamalak yapıyorum ve belki de bu yüzden ışıklı yerleri sevmiyorum Işıksız yerlerde tamlaşıp kalakalıyorum, bildiğim halde asla başaramayacağımı, bildiğim halde hep yarım yamalak hayatlar yaşayacağımı Evet söyleme, biliyorum kendimi kandırıyorum Ve yağmur Yağmur çiselemiyor artık yüreğime; çünkü genç olmaktan vazgeçmişliğim, sessizliğin içinde gölgemi kaybedişimden beri devam etmekte. Ve ben gitgide yitirmekteyim benliğimi Ve gitgide bunayan yüreğim çamurlaşmakta, gitgide yok olmakta. Sen hiç gölgeni kaybettin mi sevgili? Benim seni kaybettiğim gibi ya da aslında seni hiç bulamadığımı fark ettiğim gibi; bir gün, ansızın, çıktığında dışarı anladın mı gölgesiz olduğunu acıyla? Kaçtın mı aydınlıklardan bu yüzden? Bu yüzden karanlıklara hapsettin mi kendini ve zaman yavaş yavaş eritti mi benliğini? Sen hiç gölgeni kaybettin mi sevgili? Odamın gölgelerinde senin adımlarındı gülümseten beni ve ben ne zaman gülümsesem sana, yağmurlar yüreğime çiselerdi karanlıkların arasından Kendimi genç hissettiğim zamanlardı Sen vardın hani, hani adımların duyulurdu yüreğimin koridorlarında Ve gölgem vardı güneşe çıktığımda, her gece yağmurlar çiselerdi hani? Hatırladın mı sevgili? Sen yağdırırdın yağmurları yüreğime ve bir gün gölgemi de alıp gittiğinde onlarda gelmişti peşinden son damlaları akıtarak, kan kırmızısına boyayarak benliğimi. Çünkü ben tam da o gece istifa etmiştim genç olmaktan. Sen gittiğinde gölgem ile birlikte, genç olmaktan vazgeçtiğim anda terk etti yüreğimi serinleten yağmurlar beni Tıpkı senin gibi Tıpkı gölgem gibi ve hatta hoyratça kullandığım gençlik dönemlerimin katili olarak tıpkı ben gibi İşte bu yüzden kabullendi benliğim yaşlılığı ve yitip gitmeyi zamanda Kaybolmayı, gölgesiz yarım yamalak yaşamaktansa bir an önce yok olmayı Yağmur yüreğime çiselerdi kendimi genç hissettiğim zamanlarda. Serinlerdi yüreğimin dört bir tarafı Ben ne zaman karanlığa düşsem, yağmur başlardı gözlerimden ve gönlüme düşerdi her bir damlası. Her damlada sen olurdun Her damlada senden bir parça olurdu Ve ben her yağmurda seni bulurdum Sen her yağmurda yüreğimin topraklarını yeşertirdin Dedim ya, kendimi genç hissettiğim zamanlardı Çok geride kaldı Sen yağdırırdın yağmurları yüreğime ve bir gün gölgemi de alıp gittiğinde onlarda gelmişti peşinden son damlaları akıtarak, kan kırmızısına boyayarak benliğimi. Çünkü ben tam da o gece istifa etmiştim genç olmaktan. (Damlasallar'dan alıntı)

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Yalnız olmaktan....	£R$$!İN	Nefret Ediyorum	12	15-05-2007 17:13
Polat günah keçisi olmaktan sıkıldı	@izci@	Galatasaray	0	22-03-2007 11:31
Divac: Türkiye'de olmaktan mutluyum	Haberci	Son Dakika Haberleri	0	20-02-2007 14:40
'Okullar öğrencileri cezbedici olmaktan çıktı'	Haberci	Son Dakika Haberleri	0	14-01-2007 15:50
Haber Olmaktan Kaçıyor	CiwCiw	Magazin Haberleri	0	16-07-2006 12:49

10-02-2007, 11:45	#2 (permalink)
__ n i L i m __ αѕi νє мανi ♣ aLı$ma baηa! ♣ Kayıt: 21.07.2006 Yaş: 21 Mesajlar: 5.036 İtibar Gücü: 46	eLLerine sağLIk Yalnızlık aşktır. , Geceler uykusuzluk büyütür içimizde.Yaşamak bize kendimize ait olmayan dünyalardan paylaşılmaktadır.Yalnızlık aşktır. kendi ekseninde ve gezegeninde yolunu kaybeden bir virüs gibi zamanımızı tüketen. Birçok neden ve Milan Kundera'nın deyimiyle iki varlığı birbirine bağlayıpta o en bilinmez noktalara bırakan kavramdır yüreklerimizde. Aşk anlamında nicelerine göre sürünmek kapsamında kimilerine göre anlamı anlaşılmayan kelimelerde anlaşılmayanı oynamak gibidir vakitsizce. Ve güçlü yapısıyla kimilerine göre aşk sonsuzluktur bilinmeyenin ötesinde. Mevsimsiz gelir nice sevdalar,ve mevsimsiz gider hatıralar. Kalanı yalnızlıktır, kalanı hüzündür varlığa. Büyük cümlelerle düşünüpte küçük tebessümlerle anımsayabilmektir aşk düşmeden her yalnızlığa. Her sabah yeni bir gündür,her yeni günde yepyeni dünyalar yalnız aşk'la büyür. Aşktır aslında düşünürlere göre kazanılması çaba gerektiren en büyük dava ve peşisıra şahidi olmanın gururuyla insan kıvamında. Dava şahidsiz kazanılmaz aslında. Aşk'ta şahidsiz yaşanmaz. Yaşadığımız hayata,hayat doğruluğunda. Başlar küçük bir kasabada,küçük bir sahil kenarında,yağmur altında, okulların sıralarında,büyür ve biter sonrasında. Bir sonrakini ararcasına. Bir sonraya umut katarcasına her yürek parçasına. Sanki çok uzun zaman olurda insana eskiyi unutturmazcasına, anımsatırcasına yalnızlıktır aşk kendi kitabında. Ve koskoca bir hayatın aldatısıdır aşk insana. Sanki aldatmaktan zevk alan bir toplulukta hayat bulurcasına. Kaybetmek, kaybedilmek, unutmak, unutulmak hatırlanmak, aşk'a kapılmak, aşk vermek, aşk satmak, aşk katmak yalnızlıktır aslında anlamını düşünmeden yaşayana. Aşk'ı gerektiği gibi anlayana. Ve mevsimsiz gelir aşk,mevsimsiz gider. Bir şiirde kalır hüzün,başka bir şiirde yeniden doğar. Tanımsız bir renk,alaşımsız bir yürek ister aşk. Aşk her anında paylaşım ister. Kalıplarına uymakta zorlanılan bir hayatın kronik bağımlılığı gibidir aşk. Aşk herşeydir kendinden beklenilene,kendini anlatamayandır,kendi kurgusunda ezberlenen hayal gibidir,belki bir sabırsızlık,belki tutunamazlıktır. Zamansızca yalnızlıktır. Yalnızlık aşktır.. aLıntı

10-02-2007, 11:49	#3 (permalink)
yusuf Bölüm Moderatörü ….Özledigim…. Kayıt: 23.12.2006 Mesajlar: 4.105 İtibar Gücü: 25	çok güzel nilim yüreğine sağlık...

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)