SAatimi SaNa Kuruyorum, Pişşt Ordamısın?

**zuzu** · 07-02-2007, 21:40

Bizim yarattığımız ama bizden olmayan bu alemin içindeki kimsesizlik nasıl aşılabilir ?

Artık biliyorum. Varsın. Gönderdiğin mesajlar, kendi kendime gönderdiklerimden çok farklı. Birinin, benden başka birinin soluğunu taşıyorlar. Benim yazdıklarımın da sana benzer bir yabancı ruhu taşıdıklarını biliyorum. Ama yine de klavyeye dokunan parmaklarım kadar emin değilim, kuşkularım var. Parmaklarım rahat, mutlu, yazmayı seviyorlar. Benden bağımsızlaştıkları, neredeyse başka birilerine dönüştükleri yazma anlarının keyfini çıkarıyorlar. Oysa ben tıpkı küçüklüğümde avucuma konan hayali kuşları yakalayan, pişiren, sonra da okuldaki küçük kardeşlerine bırakmadan yiyen tuhaf yaratıklara dönüştükleri zamanlardaki gibi tedirginlikle bakıyorum parmaklarıma. Avucuma konan mesajlara, senden gelenlere baktığım gibi…

İçinde yaşadığım beden ile içinde yaşamayı arzuladığım metin arasında açılan uçurumdan ürküyorum. Benden kopan metnin, uçurumun ötesinde bir yerlerde senin metinlerinle, başkalarının metinleriyle ayrı bir alemin içinde salındıklarını görüyorum. Sonra seni merak ediyorum. O uçurumu senin de gördüğünü, kenarında yapayalnız, türlü meraklar ve kuşkular içinde beklediğini düşlüyorum. Uçurumun öteki kıyısında rüzgarla savrulan yaprakları sayarken elimde düşlediğim metinlerden başka bir şey kalmayacağını anlıyorum.

Çok şey söylemek isterdim. Türlü kurguların, oyuncaklı metinlerin, uçucu masalların içinde buluşmak isterdim seninle. Fakat acelem var. Sana bir an önce ulaşmak istiyorum. Nedenini anlayamadığım panik bir savaş öncesi çılgınlığı gibi her düşündüğümde sızıyor, gitgide ele geçiriyor. Sanki metinler olmasa, yazdıklarım olmasa, yazdıkların olmasa, ben de olmayacağım. Oysa bir tuşa basıp da bu metni de diğerleri gibi boşluğa fırlattığım anda soluğum tükeniyor. Tekrar araf tedirginliği başlıyor : Dayanılması güç bir bekleyiş… Mesajın olmadığı yer benim ölümüm !

Her şeye rağmen ümitliyim, değil mi ki yazı var… İstiyorum ki yazdıklarımız, mesajlarımız, oyunlarımız, şakalarımız, hepsi, kimsesiz ruhumuzu bu tuhaf alemde çoğaltacak aynalar olsun. Fakat bilemiyorum. Orada mısın ? Şu anda mısın ? Yazdıklarının anında mısın ? Yoksa her şeyi unuttuğun bir anda mısın ?

Saatimi senin anın için kuruyorum. Okuma anın için, yazma anın için, yazılma anın için, senin için… Çok bekletmeyeceksin değil mi ? Uçurumun ötesine de olsa soluğunu fırlatacaksın, değil mi ?

İşte ben buradayım :

**!NC!PéR!S!** · 07-02-2007, 21:48

bana git deme

gidemem

daha şarkı bitmedi hem

şifa doğsun hele bir

büyüsün

sarılsın sana

mutlu olayım şuncacık

bırak çicekleri sulayayım balkondaki

sana şiir yazayım biraz

kağıttan gemiler yaparım

gideriz belki deniz deniz

sen deniz dersin ansızın

ben bırakma beni

olmadı bir bulut getiririm sana

"bir ay alırım"

bir rüzgar gülü

sen seversin menekşeyi

bir menekşe yada

bana git deme ne olur

bak yine...

bana git deme

**sweet_** · 07-02-2007, 21:58

Gözlerim çocukları yoksul bir ülke şimdi
içimin kızıllığınca gül ve yangın
dalında unutulmuş bir üzüm tanesiyim belki
belki bir söğüt dalının efil efil titreyen yaprağıyım
uzak bir iklimde esip geçen rüzgarlara ağıt yakan

bir gün çözüp bakışlarımı tel tel kirpiklerimden
elif elif ağlayan gümüş saçlı bir anneye bağışlayacağım
son kez ağlayacağım belki düşerken sevdanın eşiğine
varsın bağışlamasın beni hayat ki,
ay uzak tepelerin ardına çekilsin
yarasına acılar düşsün kırlangıçların
eriyip gitsin hüzünlü bakışlarımda ne varsayokluğuma kahırlanmayacaksa bu kent
ah çekmeyecekse eğer ardımda kalan anılar

Ah ey yarasında nehirler fışkıran kalbim
susuyorum işte acılara akan bir sesle
hayati, ateşten bir ip boynumda
koynumda buzdan bir top
biliyorum her susuşun ardında bir yalnızlık var
bir özlem var, kahırlanmak var
düşlerin her uzanışında yıldızlara
hüzünlü yüzüm aykırı sakalımla
dünyanın orta yerinde kederli bir dağ gibi duruşum ondan
ondandır yaban otları gibi aykırı duruşum
bunca incinmişliğim ondan
içimi kemirirken utangaç ulalar heyulasında geçmişim

susuyorum ki, acıma kimseler merhamet etmesin
çünkü hep sevgilerden aldım suların derin akışını
ve nakışını yüreği elmas bir kızın dantelinden söktüm
biliyorum yangınlar kentinde kıvılcımlar
bir sevdadır gül yaprağına konmuş
bütün yıldızlar sırtını dönmüş bana, ayda küs
hayat bu işte ey kalbim bir varmış bir yokmuş

varsın kirpiklerimden acı dökülsün
yüreğimde büyüttüğüm kır menekşeleri için
son bir damla su istiyorum senden ey kalbim allah aşkına
bu çölleri sen yarattın iflah olmaz ömrüme
senden aldım bu kadar sevmeyi, özlemeyi, kahrolmayı
şimdi boynumda kendi ellerim bağışlama beni
tükenmiş ümitlere yeni vahalar gerekmiyor çünkü

her bahar kuşlar kanat çırpınca özgürlüklere
sesler gelince karlı dağların ardından türkü ırmaklarında
ve ben uzanıp durduğumda yatağıma ince bir su gibi ıssız
sorun kalbime özlemek nedir, acı çekmek nedir, hüzün nedir
yasaksa aşk titreyen yüreklerin deltasında
varsın kurusun güller, sular kararsın, kumlar yansın
bir çöl akşamıyım artık
bir bıçak keskinliğinde yakınmadan esip geçiyor düşlerim

savunmasızım, sus ey kalbim intizarın sende kalsın
gizle, vuslatı arzulayan bir kor ol yan kalbim, kimse bilmesin

bütün çığlıklarını kuşansın gelsin ölüm

**DiLrUbA** · 07-02-2007, 21:58

injim +1

Her şeye rağmen ümitliyim, değil mi ki yazı var… İstiyorum ki yazdıklarımız, mesajlarımız, oyunlarımız, şakalarımız, hepsi, kimsesiz ruhumuzu bu tuhaf alemde çoğaltacak aynalar olsun. Fakat bilemiyorum. Orada mısın ? Şu anda mısın ? Yazdıklarının anında mısın ? Yoksa her şeyi unuttuğun bir anda mısın ?

Saatimi senin anın için kuruyorum. Okuma anın için, yazma anın için, yazılma anın için, senin için… Çok bekletmeyeceksin değil mi ? Uçurumun ötesine de olsa soluğunu fırlatacaksın, değil mi ?

İşte ben buradayım :zuzum harikasin

~~Saripapatya~~ · 07-02-2007, 22:10

Eski bir gemiye yükler gibi ayrıldım duygularımdan
Vedalaşmak çok zor inan ümit vaad eden yarınlarımdan
Herşeye sünger çektim bir seni çıkartamadım aklımdan
Bir kere daha bak gözlerime son bir kere daha.
Ekmeğin tadı yok mavi gökyüzü kayıp
Belki hiç umursamadın beni yanlış tanıyıp
Mesafeleri çiğneyipte gururunu arkana alıp
Bir kere daha konuş benimle son bir kere daha.
Eskimiş toka gibi fırlatıp attın hislerimi
Herhangi bir taş gibi ezip geçtin düşlerimi
Bir mahkumun son arzusu gibi yerine getir isteğimi
Bir kere daha bak gözlerime son bir kere daha.
Hayallerim pusu kurup aklımı tuzağa düşürsede
Bu hatıra seni yaşatıp beni hergün bitirsede
Çok sıkılabilirsin canın gitmek istesede
Bir kere daha kal yanımda son bir kere daha

**zuzu** · 07-02-2007, 22:16

tşkler yorumlar ve paylaşımalrınız için

**zuzu** · 07-02-2007, 22:32

hayat... ansızın çekilmez olur insan için.o an yaşamamak için neleri vermezsin ki? ama elde değildir yaşamamak.mecbursundur o hayata devam etmeye.hani bazen istemedğimiz şeyler zorla yaptırılır da o işten zevk alınmaz ya. işte hayatında hiç bir zevki kalmaz yaşamak için.her şeyi bırakmak, herşeyden uzaklaşmak istersin.ama yapamazsın.çünkü bunu yapmak imkansızdır.
herkes size öğütler verir. size destek olmaya, sizi teselli etmeye çalışır.ama nafile. bu sizin için yetersizdir.zor bela yenide her şeye başlarsın.ama eskisi gibi olmaz. daha bir çekilmez gelir yaptığın her şey.yüzünde her zaman sahte bir tebessüm saklarsın gerektiğinde gülümsemek için.konuşacak, seni anlayabilcek insanlar ararsın çevrende ama bulamazsın. herkes sizi anladığını sanar ama bilirsin ki kimse seni anlamıyordur.
daha bunlara neler neler eklenir.bilmiyorum herkes bu durumu yaşıyor mu? yoksa bir ben miyim bu hislere kapılan?son günlerde nil karaibrahimgilin havuz problemi adlı şarkısına taktım.orda bir cümle geçiyor ki özellikle ona."gel suyu boşaltalım, yeniden dolduralım". evet hayatımızdaki suları boşaltmanın zamanı geldi. yeniden su doldurmamız lazım.ama sevdiklerimizle, bizi anlayan kişilerle birlikte....

07-02-2007, 21:40	#1 (permalink)
zuzu DєSєяt_яoSє # ^a£e£uyia # asq'm Kayıt: 22.04.2006 Mesajlar: 10.863 İtibar Gücü: 50	SAatimi SaNa Kuruyorum, Pişşt Ordamısın? Bizim yarattığımız ama bizden olmayan bu alemin içindeki kimsesizlik nasıl aşılabilir ? Artık biliyorum. Varsın. Gönderdiğin mesajlar, kendi kendime gönderdiklerimden çok farklı. Birinin, benden başka birinin soluğunu taşıyorlar. Benim yazdıklarımın da sana benzer bir yabancı ruhu taşıdıklarını biliyorum. Ama yine de klavyeye dokunan parmaklarım kadar emin değilim, kuşkularım var. Parmaklarım rahat, mutlu, yazmayı seviyorlar. Benden bağımsızlaştıkları, neredeyse başka birilerine dönüştükleri yazma anlarının keyfini çıkarıyorlar. Oysa ben tıpkı küçüklüğümde avucuma konan hayali kuşları yakalayan, pişiren, sonra da okuldaki küçük kardeşlerine bırakmadan yiyen tuhaf yaratıklara dönüştükleri zamanlardaki gibi tedirginlikle bakıyorum parmaklarıma. Avucuma konan mesajlara, senden gelenlere baktığım gibi… İçinde yaşadığım beden ile içinde yaşamayı arzuladığım metin arasında açılan uçurumdan ürküyorum. Benden kopan metnin, uçurumun ötesinde bir yerlerde senin metinlerinle, başkalarının metinleriyle ayrı bir alemin içinde salındıklarını görüyorum. Sonra seni merak ediyorum. O uçurumu senin de gördüğünü, kenarında yapayalnız, türlü meraklar ve kuşkular içinde beklediğini düşlüyorum. Uçurumun öteki kıyısında rüzgarla savrulan yaprakları sayarken elimde düşlediğim metinlerden başka bir şey kalmayacağını anlıyorum. Çok şey söylemek isterdim. Türlü kurguların, oyuncaklı metinlerin, uçucu masalların içinde buluşmak isterdim seninle. Fakat acelem var. Sana bir an önce ulaşmak istiyorum. Nedenini anlayamadığım panik bir savaş öncesi çılgınlığı gibi her düşündüğümde sızıyor, gitgide ele geçiriyor. Sanki metinler olmasa, yazdıklarım olmasa, yazdıkların olmasa, ben de olmayacağım. Oysa bir tuşa basıp da bu metni de diğerleri gibi boşluğa fırlattığım anda soluğum tükeniyor. Tekrar araf tedirginliği başlıyor : Dayanılması güç bir bekleyiş… Mesajın olmadığı yer benim ölümüm ! Her şeye rağmen ümitliyim, değil mi ki yazı var… İstiyorum ki yazdıklarımız, mesajlarımız, oyunlarımız, şakalarımız, hepsi, kimsesiz ruhumuzu bu tuhaf alemde çoğaltacak aynalar olsun. Fakat bilemiyorum. Orada mısın ? Şu anda mısın ? Yazdıklarının anında mısın ? Yoksa her şeyi unuttuğun bir anda mısın ? Saatimi senin anın için kuruyorum. Okuma anın için, yazma anın için, yazılma anın için, senin için… Çok bekletmeyeceksin değil mi ? Uçurumun ötesine de olsa soluğunu fırlatacaksın, değil mi ? İşte ben buradayım :

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Ben sana aşK diyorum,oysa Sana isminLe hitap ediyor	_aLmİrA_	Şiir Köşesi	14	03-05-2008 16:44
Sana AğLar Bu Yürek.. Sana Vurgun KaLdı Hep..	BurcuUu_	Paylaşmak İstedikleriniz	11	28-01-2008 16:07
Pişşt ben geldim (:	Düş	Tanışma / Kaynaşma	35	21-10-2007 23:16
Sağır Cümleler Kuruyorum...	didoşum	Fotoğrafçılık ve Resimler	7	06-08-2007 12:44
Bu Gece Son !! Sana !! Yaşlara !! Aciya !! Sana Olan Aşka !!	SweetWitch	Paylaşmak İstedikleriniz	3	27-11-2006 20:51

07-02-2007, 21:48	#2 (permalink)
!NC!PéR!S! Kendini aşan 2de1'ci bLackpearL Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 6.851 İtibar Gücü: 29	bana git deme gidemem daha şarkı bitmedi hem şifa doğsun hele bir büyüsün sarılsın sana mutlu olayım şuncacık bırak çicekleri sulayayım balkondaki sana şiir yazayım biraz kağıttan gemiler yaparım gideriz belki deniz deniz sen deniz dersin ansızın ben bırakma beni olmadı bir bulut getiririm sana "bir ay alırım" bir rüzgar gülü sen seversin menekşeyi bir menekşe yada bana git deme ne olur bak yine... bana git deme

07-02-2007, 21:58	#3 (permalink)
sweet_ мαн_ι яαнşαη ★.HayaL MahsuLü.★ Kayıt: 25.06.2006 Yaş: 23 Mesajlar: 7.898 İtibar Gücü: 74	Gözlerim çocukları yoksul bir ülke şimdi içimin kızıllığınca gül ve yangın dalında unutulmuş bir üzüm tanesiyim belki belki bir söğüt dalının efil efil titreyen yaprağıyım uzak bir iklimde esip geçen rüzgarlara ağıt yakan bir gün çözüp bakışlarımı tel tel kirpiklerimden elif elif ağlayan gümüş saçlı bir anneye bağışlayacağım son kez ağlayacağım belki düşerken sevdanın eşiğine varsın bağışlamasın beni hayat ki, ay uzak tepelerin ardına çekilsin yarasına acılar düşsün kırlangıçların eriyip gitsin hüzünlü bakışlarımda ne varsayokluğuma kahırlanmayacaksa bu kent ah çekmeyecekse eğer ardımda kalan anılar Ah ey yarasında nehirler fışkıran kalbim susuyorum işte acılara akan bir sesle hayati, ateşten bir ip boynumda koynumda buzdan bir top biliyorum her susuşun ardında bir yalnızlık var bir özlem var, kahırlanmak var düşlerin her uzanışında yıldızlara hüzünlü yüzüm aykırı sakalımla dünyanın orta yerinde kederli bir dağ gibi duruşum ondan ondandır yaban otları gibi aykırı duruşum bunca incinmişliğim ondan içimi kemirirken utangaç ulalar heyulasında geçmişim susuyorum ki, acıma kimseler merhamet etmesin çünkü hep sevgilerden aldım suların derin akışını ve nakışını yüreği elmas bir kızın dantelinden söktüm biliyorum yangınlar kentinde kıvılcımlar bir sevdadır gül yaprağına konmuş bütün yıldızlar sırtını dönmüş bana, ayda küs hayat bu işte ey kalbim bir varmış bir yokmuş varsın kirpiklerimden acı dökülsün yüreğimde büyüttüğüm kır menekşeleri için son bir damla su istiyorum senden ey kalbim allah aşkına bu çölleri sen yarattın iflah olmaz ömrüme senden aldım bu kadar sevmeyi, özlemeyi, kahrolmayı şimdi boynumda kendi ellerim bağışlama beni tükenmiş ümitlere yeni vahalar gerekmiyor çünkü her bahar kuşlar kanat çırpınca özgürlüklere sesler gelince karlı dağların ardından türkü ırmaklarında ve ben uzanıp durduğumda yatağıma ince bir su gibi ıssız sorun kalbime özlemek nedir, acı çekmek nedir, hüzün nedir yasaksa aşk titreyen yüreklerin deltasında varsın kurusun güller, sular kararsın, kumlar yansın bir çöl akşamıyım artık bir bıçak keskinliğinde yakınmadan esip geçiyor düşlerim savunmasızım, sus ey kalbim intizarın sende kalsın gizle, vuslatı arzulayan bir kor ol yan kalbim, kimse bilmesin bütün çığlıklarını kuşansın gelsin ölüm

07-02-2007, 21:58	#4 (permalink)
DiLrUbA Kendini aşan 2de1'ci ../TURKEI:D/.. Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 12.995 İtibar Gücü: 98	injim +1 Her şeye rağmen ümitliyim, değil mi ki yazı var… İstiyorum ki yazdıklarımız, mesajlarımız, oyunlarımız, şakalarımız, hepsi, kimsesiz ruhumuzu bu tuhaf alemde çoğaltacak aynalar olsun. Fakat bilemiyorum. Orada mısın ? Şu anda mısın ? Yazdıklarının anında mısın ? Yoksa her şeyi unuttuğun bir anda mısın ? Saatimi senin anın için kuruyorum. Okuma anın için, yazma anın için, yazılma anın için, senin için… Çok bekletmeyeceksin değil mi ? Uçurumun ötesine de olsa soluğunu fırlatacaksın, değil mi ? İşte ben buradayım :zuzum harikasin

07-02-2007, 22:10	#5 (permalink)
~~Saripapatya~~ Banned ~~O artık evLi~~ Kayıt: 19.11.2006 Yaş: 25 Mesajlar: 4.816 İtibar Gücü: 0	Eski bir gemiye yükler gibi ayrıldım duygularımdan Vedalaşmak çok zor inan ümit vaad eden yarınlarımdan Herşeye sünger çektim bir seni çıkartamadım aklımdan Bir kere daha bak gözlerime son bir kere daha. Ekmeğin tadı yok mavi gökyüzü kayıp Belki hiç umursamadın beni yanlış tanıyıp Mesafeleri çiğneyipte gururunu arkana alıp Bir kere daha konuş benimle son bir kere daha. Eskimiş toka gibi fırlatıp attın hislerimi Herhangi bir taş gibi ezip geçtin düşlerimi Bir mahkumun son arzusu gibi yerine getir isteğimi Bir kere daha bak gözlerime son bir kere daha. Hayallerim pusu kurup aklımı tuzağa düşürsede Bu hatıra seni yaşatıp beni hergün bitirsede Çok sıkılabilirsin canın gitmek istesede Bir kere daha kal yanımda son bir kere daha

07-02-2007, 22:16	#6 (permalink)
zuzu DєSєяt_яoSє # ^a£e£uyia # asq'm Kayıt: 22.04.2006 Mesajlar: 10.863 İtibar Gücü: 50	tşkler yorumlar ve paylaşımalrınız için

07-02-2007, 22:32	#7 (permalink)
zuzu DєSєяt_яoSє # ^a£e£uyia # asq'm Kayıt: 22.04.2006 Mesajlar: 10.863 İtibar Gücü: 50	hayat... ansızın çekilmez olur insan için.o an yaşamamak için neleri vermezsin ki? ama elde değildir yaşamamak.mecbursundur o hayata devam etmeye.hani bazen istemedğimiz şeyler zorla yaptırılır da o işten zevk alınmaz ya. işte hayatında hiç bir zevki kalmaz yaşamak için.her şeyi bırakmak, herşeyden uzaklaşmak istersin.ama yapamazsın.çünkü bunu yapmak imkansızdır. herkes size öğütler verir. size destek olmaya, sizi teselli etmeye çalışır.ama nafile. bu sizin için yetersizdir.zor bela yenide her şeye başlarsın.ama eskisi gibi olmaz. daha bir çekilmez gelir yaptığın her şey.yüzünde her zaman sahte bir tebessüm saklarsın gerektiğinde gülümsemek için.konuşacak, seni anlayabilcek insanlar ararsın çevrende ama bulamazsın. herkes sizi anladığını sanar ama bilirsin ki kimse seni anlamıyordur. daha bunlara neler neler eklenir.bilmiyorum herkes bu durumu yaşıyor mu? yoksa bir ben miyim bu hislere kapılan?son günlerde nil karaibrahimgilin havuz problemi adlı şarkısına taktım.orda bir cümle geçiyor ki özellikle ona."gel suyu boşaltalım, yeniden dolduralım". evet hayatımızdaki suları boşaltmanın zamanı geldi. yeniden su doldurmamız lazım.ama sevdiklerimizle, bizi anlayan kişilerle birlikte....

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)