Kendini aşan 2de1'ci
Kayıt: 21.09.2006 Mesajlar: 3.486 Rep gücü: 15 Rep derecesi:  |  | |  | | | Yalnızlığın ıssızlığında, göz yaşlarım sel olmuş ay ışı altında bir kış günü. Dayanamaz oldum ben bu hayata. Kaybolduğum bu sessizlik, içinde ne acılar besliyor, çıkmıyorum. Bir yolu var, ağlamak, ağlamak, ağlamak. Bir rüzgar olmayı, ruhunu bu esarette kurtarmayı diliyorsun sadece bu anda, Sonsuzluğa sığındıkça sana dayan dayan diyor tüm sesler, yapamıyorum diye haykırıyorum boşlukta, çığlıklar atıyorum, camdan seyrettiğim boşluk dualarımla doldu, yalvarmalarımla doldu.
Ne acı bu sabah onu hayalimde siyah beyaz gördüm, seçemiyordum onu, buna çok üzüldüm, yeniden hayal etmek istedim, olmuyordu, sevinsem mi üzülsem mi? Ama onun gökyüzü hali gözlerimin önünden gitmiyor hiç. Evimde o odanın kapısı hala kapalı, hala onu görüyorum o kapıdan ben, üç ay oldu Allah ım, ben ona yaklaşamadım bile.
Tüm yaşadıklarımın sonunda aklıma gelen tek şey şu oldu, bir şey yapmalıyım, milyonlarca insanın sevgiyi aramadaki bu yolcuğunda onlar için bir şey yapmalım oldu, sevgi ne zaman bizim dışımızda oldu ki kaybolsun, böyle sevgiler nasıl biter, nasıl silinir? O bana silindi demişti, her sözü yüreğime saplanan bir hançer olduktan sonra ben sadece çaresizce anlatmaya çalışmıştım, bu anlatışım, evrende süzülen “seni seviyorum” tınısı sonsuzluk boyunca süzülecek, ve zamanın tamamen duracağı anda, yankılacak kulaktan kulağa. O bile inanmayacak buna, beni bu kadar sevmiş olamaz diyecek.
Sevgiler vardır bir insan ömrü yetmedikten sonrada devam eder, sevgi hissettiğimiz en büyük iyilik şefkat her şeyimiz değil midir? Sevgi hak edilmez, bedeli yoktur, sadece verilir, verdiğimiz sevginin bir karşılığı olabilir mi ki? Ya sevgi için döktüğümüz göz yaşının bedelini hangi insan ödeye bilir. İnsafsızca giden, silindi, bitti diyenlere bu sözlerim, biten içimizde ne, ne bitti, o mu, ona olan sevgi mi, yoksa biz mi bittik kendi içimizde.
Sorgumaların sonu gelmeyecek, göz yaşların dinemeyecek ey garip aşık, aşıklar hep en garipler en yoksullardır. Neden mi? Paha biçilemeyen sevgileri yoktur onlar için, sevdikleri yoktur, bundan sonra kazanacaklarının ve bugüne kazandıkları anlamlarını yitirmiştir.
Şans; insanlar şansın olmadığını söyler ya hani, görmek istemedikleri için böyle bu, en büyük şans paylaşacak birisinin seninle olması, ki olursa olsun, ama o beklediğin kişi yoksa hayat durmuş demektir, zaman durmuş demektir.
Tek yolu var, ağlamak ve düşünmemek, her aklına geldiğinde ağla, kimileri buna zayıflık diyebilir, ben insanlık diyorum. En acısı da her bir göz yaşında yüreğinde yavaş yavaş silinmesidir, bunu hissetmekte acı verecek ama geçtiğini düştüğün o derin kuyuda göreceksin, oradan çıktığında güneşi göreceksin. Çiçeklerin kokuları gelecek, masmavi gökyüzü yine orada olacak. Sabır… | |  | |  | |