2de1

ELVEDA...

Ölüm,
Nasıl da acıtır insanın yüreğini.
Elini kolunu bağlar, yapacak hiçbir şey yoktur artık.
Bir avuç toprak örtüverir bütün güzelliklerin,
Bütün yaşanacakların üzerini...
‘Ayrılık ölümden beter’ der bazıları,
Öyle mi gercekten?
Değil ...
Ayrı olan uzaktadır sadece, yaşıyordur,
İyi ya da kötü,sağlıklı veya hasta hiç fark etmez.
Sağdır ve bir gün geri dönme ihtimali vardır...
Bu bile avutur insanın sızlayan yüreğini.
Ya o dönülmez yolculuğa cıkan?
İylik yada sağlık bir hayaldir artık onun için.
O dönüşü olmayan nokta konulmuş, her şey geride kalmıştır
Atmaktan vazgecip gidenin peşine düşüverecekmiş gibi ezilen yüreği.
Avutabilecek hiç bir şey yoktur artık...
‘Neylersin ölüm herkesin başında
Uyudun uyanmadın olacak,
Kim bilir nerde,nasıl,kaç yaşında...’diyor Cahit Sıtkı.
Gercektende yanı başımızda duruyor ölüm,
Ne zaman kapıyı çalıp içeri gireceğini ise
Kimse bilemiyor yine ölümden başka...
Her ölüm erkendir, ne zaman geldiği hiç fark etmez.
Çok erken geldiğinde gidene doyamımışlığın,
Yarım kalmışlığın acısıyla süzülür yaşlar.
Olgun yaşlara gelmişliğindeyse, yaşanmış onca yılın,
Bir ömürlük alışkanlığın acısıdır sarsan yüreğimizi.
Ya bir hastalık, kahpe bir vürüs çekip alır,
Ya bir anlık dalgınlık,ya bir kör kurşun,
Ya da ecel denen o garip bilinmezlik.
‘Daha dün gördüm iyiydi’ dedirtecek apansız,
Haber vermeden, alıştırmadan, aniden
Cekip alır elinizden hayatınızın bir yarısını.
Nasıl gittiğinin pekde önemi yoktur aslında,
Önemli olan, artık gelmeyecek olmasıdır.
Giden, yattığı o derin uyukuda hiçbir şey duymaz da,
Arkada kalanlar yaşadıkca ezillir her nefes alışta.
Ölüm,
Nasıl da acıtır insanın yüreğini.
Elini kolunu bağlar, yapacak hiç bir şey yoktur artık.
Bir avuç toprak örtüverir bütün güzelliklerin,
Bütün yaşanacakların üzerini...
Tek bir kelime süzülür yaşlarla beraber;
ELVEDA