Sensizliğe Gömülmüş Mektuplar...

**bLue** · 29-01-2007, 21:30

İçime biriken bunca şey, bunca şey bir gün bu dünyanın helakına sebep olacak. Yere düşen her bir damla göz yaşım ayaklarının dibinden hüzün sarmaşıkları olarak yeşerecek. Ruhumu ve aşık olmuş yanlarımı kapattığım bu karanlık sessizlikten yayılan iniltim bir gün, en olmadık zamanda , kendini koyuverdiğin bu sessizliğini bozarak en gizli şehirlerini yerle bir edecek. Ellerimle terkedilmişlik şarabını içirdiğim binlerce umutsuz aşık senin ismin üzerine destanlar yazacak ,senin ismin üzerine …
Tüm bunlar neden diye sorma,hayır,hayır seni suçladığım falan yok...
Çünkü tutunduğum son dal senin yüreğindi, çünkü gözlerim artık yıldızlardan kayınca baktığı iki siyah yıldız senin gözlerindi. Ey sessizliğinde boğulduğum, yarım kalmış rüyalarım unutulmuş şehirlerim…Bu umarsızlık niye,bu sessizlik niye..Sessizliğini bozacak tılsım hangi dağın ardında ,hangi devin kursağında… Söyle ,yeter ki söyle ben en ıssız vadilerde ölümü selamlamaya hazırım,söyle sessizliğini bozacak sihir kimin elindedir...

Ah nasılda yanılıyorum,ne kadarda yanılmışım. Oysa rüyalarımda gördüğüm Mavimsi bir mutluluktu,şimdi terkedilmiş bir şehirde, şehrin hemen girişinde, lalelerin solduğu yerde boynumda ilmek bekliyorum,bekliyorum… Kim gelip ayaklarımın altından senin hayalini çekecek diye ,kim gelip ruhumu karanlıklara gark edecek. Kim gelip bu dar ağacına hayat verip çığlığımı susturacak...

Şimdi ya bu ayaklarımın altındakini alıp gidiver ,yada bırak karanlıklarda kaybolup gideyim. Artık boz şu sessizliğini… Çünkü artık dayanacak gücüm kalmadı,baksana şehrin diğer yakasında oturmuş beni bekleyen bir ölüm var ,hadi ya konuş yada bırak gideyim…

**!NC!PéR!S!** · 30-01-2007, 09:13

Öznesiz cümleler kurmaya alışmıştım ben oysa...

Yalnızlığıma, ıssızlığıma sahip çıkmıştım onca kalabalığın arasında..

Korkularımdan korkmamayı öğreniyordum yavaş yavaş.

Hayallere düşlere sığınıp onlarla avunuyor, küçücük mutluluklara, hayata dair geçici heveslere sarılıp gülümseyebiliyordum.

Geride bırakmıştım bütün hüzünleri, ertelenmişleri, yaşanmışları, yarım kalmışları.. Yürüyordum ardıma bakmadan kendi yolumda. Geçmişin izleri bazen takılıyordu ayaklarıma bir yerlerde, ama ben aldırmadan yürüyordum işte..

Sevdaya dair hikayelerin noktasını koymuştu hayat yıllar öncesinde. Ben de çaresizce boyun eğmiştim ona.

Bence mutluydum ben kendi kendimle..

Hiç beklemediğim bir zamanda, ansızın çıktın yollarıma.

Yalan mıydın sen?
Yalan.. Bunca ısıtabilir miydi ruhumu? Bunca işler miydi sevdanı yüreğime? Geçmişin izlerini silip, doldurabilir miydi yüreğimi böylesine?

Bilseydim dinler miydim seni?
Geçmişimden koparıp, beni alıp gitmene,
İzin verir miydim?

Görseydim, eğer sonunu görseydim,
Başlamadan daha, orada dur derdim...

Bilseydim, eğer sonunu bilseydim,
"Sevme bırak" derdim,
"Sevme, uzak dur..."

Geldiğin gibi de gittin ansızın bir gün..

Sensizliğe alışmak daha zordu yalnızlığa alışmaktan.

Şimdi öznesi sensin cümlelerimin, yüklemleri yok...
Sensiz günüm zordu zaten,
Bir de sen geldin üstüne..
Yokluklarım yetmezmiş gibi,
Sen de eklendin üstüne...

Ben zaten bunları sen olmadan da yaşardım.
Ne gerek vardı sana, sensiz de yalnız kalırdım.
Ben zaten sen olmadan da ağlardım isteseydim eğer,
Ne gerek vardı sana, ne gerek vardı yokluğuna...

29-01-2007, 21:30	#1 (permalink)
bLue İşi kavrayan 2de1'ci ˙·KüçüĞüm˙· Kayıt: 10.08.2006 Mesajlar: 2.289 İtibar Gücü: 52	Sensizliğe Gömülmüş Mektuplar... İçime biriken bunca şey, bunca şey bir gün bu dünyanın helakına sebep olacak. Yere düşen her bir damla göz yaşım ayaklarının dibinden hüzün sarmaşıkları olarak yeşerecek. Ruhumu ve aşık olmuş yanlarımı kapattığım bu karanlık sessizlikten yayılan iniltim bir gün, en olmadık zamanda , kendini koyuverdiğin bu sessizliğini bozarak en gizli şehirlerini yerle bir edecek. Ellerimle terkedilmişlik şarabını içirdiğim binlerce umutsuz aşık senin ismin üzerine destanlar yazacak ,senin ismin üzerine … Tüm bunlar neden diye sorma,hayır,hayır seni suçladığım falan yok... Çünkü tutunduğum son dal senin yüreğindi, çünkü gözlerim artık yıldızlardan kayınca baktığı iki siyah yıldız senin gözlerindi. Ey sessizliğinde boğulduğum, yarım kalmış rüyalarım unutulmuş şehirlerim…Bu umarsızlık niye,bu sessizlik niye..Sessizliğini bozacak tılsım hangi dağın ardında ,hangi devin kursağında… Söyle ,yeter ki söyle ben en ıssız vadilerde ölümü selamlamaya hazırım,söyle sessizliğini bozacak sihir kimin elindedir... Ah nasılda yanılıyorum,ne kadarda yanılmışım. Oysa rüyalarımda gördüğüm Mavimsi bir mutluluktu,şimdi terkedilmiş bir şehirde, şehrin hemen girişinde, lalelerin solduğu yerde boynumda ilmek bekliyorum,bekliyorum… Kim gelip ayaklarımın altından senin hayalini çekecek diye ,kim gelip ruhumu karanlıklara gark edecek. Kim gelip bu dar ağacına hayat verip çığlığımı susturacak... Şimdi ya bu ayaklarımın altındakini alıp gidiver ,yada bırak karanlıklarda kaybolup gideyim. Artık boz şu sessizliğini… Çünkü artık dayanacak gücüm kalmadı,baksana şehrin diğer yakasında oturmuş beni bekleyen bir ölüm var ,hadi ya konuş yada bırak gideyim…

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Törensiz GömüLmüş Bir AŞK	£R$$!İN	Paylaşmak İstedikleriniz	2	22-07-2007 16:09
Sensizliğe Bir Gece Daha...	sweet_	Paylaşmak İstedikleriniz	1	15-05-2007 23:54
Sesim çıkmıyor sensizliğe...	M'LANCOLY	Paylaşmak İstedikleriniz	12	03-03-2007 23:13
Artık Sensizliğe İhtiyacım War!	Shef	Paylaşmak İstedikleriniz	0	09-09-2006 22:29
Mezarlıkta poşet içinde gömülmüş cenin bulundu	@izci@	Son Dakika Haberleri	0	14-08-2006 07:17

30-01-2007, 09:13	#2 (permalink)
!NC!PéR!S! Kendini aşan 2de1'ci bLackpearL Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 6.851 İtibar Gücü: 29	Öznesiz cümleler kurmaya alışmıştım ben oysa... Yalnızlığıma, ıssızlığıma sahip çıkmıştım onca kalabalığın arasında.. Korkularımdan korkmamayı öğreniyordum yavaş yavaş. Hayallere düşlere sığınıp onlarla avunuyor, küçücük mutluluklara, hayata dair geçici heveslere sarılıp gülümseyebiliyordum. Geride bırakmıştım bütün hüzünleri, ertelenmişleri, yaşanmışları, yarım kalmışları.. Yürüyordum ardıma bakmadan kendi yolumda. Geçmişin izleri bazen takılıyordu ayaklarıma bir yerlerde, ama ben aldırmadan yürüyordum işte.. Sevdaya dair hikayelerin noktasını koymuştu hayat yıllar öncesinde. Ben de çaresizce boyun eğmiştim ona. Bence mutluydum ben kendi kendimle.. Hiç beklemediğim bir zamanda, ansızın çıktın yollarıma. Yalan mıydın sen? Yalan.. Bunca ısıtabilir miydi ruhumu? Bunca işler miydi sevdanı yüreğime? Geçmişin izlerini silip, doldurabilir miydi yüreğimi böylesine? Bilseydim dinler miydim seni? Geçmişimden koparıp, beni alıp gitmene, İzin verir miydim? Görseydim, eğer sonunu görseydim, Başlamadan daha, orada dur derdim... Bilseydim, eğer sonunu bilseydim, "Sevme bırak" derdim, "Sevme, uzak dur..." Geldiğin gibi de gittin ansızın bir gün.. Sensizliğe alışmak daha zordu yalnızlığa alışmaktan. Şimdi öznesi sensin cümlelerimin, yüklemleri yok... Sensiz günüm zordu zaten, Bir de sen geldin üstüne.. Yokluklarım yetmezmiş gibi, Sen de eklendin üstüne... Ben zaten bunları sen olmadan da yaşardım. Ne gerek vardı sana, sensiz de yalnız kalırdım. Ben zaten sen olmadan da ağlardım isteseydim eğer, Ne gerek vardı sana, ne gerek vardı yokluğuna...

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)