SUNRISE

Yine aynı noktadayım sanki...Yaşamla başa çıkamadığımı düşündüğüm
anlarda hep başka bir yaşamda olmayı arzuluyorum.Biliyorum,bu bir
korkaklık!Ama böyle olsun istiyorum işte.Mücadeleden yıldım artık!
Kimselerin fark etmediği ve fark etmek istemediği zavallı mücadelem. Yaşam
üstüme üstüme geldiğinde,yerime bir kopyamı bırakıp,kaçasım geliyor.Evet
,resmen kaçmak istiyorum.

Herşeyi özleyene kadar kalmak istiyorum tamamen yabancı insanların olduğu bir yerlerde.
Kimse beni tanımasın."Neyin var?"diye sormasın...

Ve nedense hep böyle zamanlarda geliyor aklıma yarım bıraktığım,
ertelediğim,iptal ettiğim düşlerim.Bir arkadaşın "yaşamımı sevmediğim"
hakkındaki iddiası doğru.Şu an yine yaşamımı sevmiyorum.Eğer yarım
bıraktıklarımı sonlandırabilseydim ne olurdu?Nasıl bir yaşamım olurdu?diye
düşünmekten kendimi alamıyorum.

Bazen başa çıkamıyorum yaşamla ya!Sabrım tükeniyor sanki çarelerin
tükendiği gibi.Tam mücadelem sonlanıyor diye düşünürken bir anda
başladığım noktada buluyorum kendimi.Bu anlarda çevremde olup bitenler hiç
ilgilendirmiyor beni sanki.Komşu ülkedeki savaş bile beni ilgilendirmiyor.
Kendi yaşam savaşım daha önemliymiş gibi geliyor.

Neden sanki yaşamın diğer yüzlerini göremiyoruz?Hep bu böyle mi
olacak?Halbuki ben 80 yaşıma geldiğimde mutlu bir insan olmak
istiyorum Mutlu,neşeli öyküler anlatan,yaşamla başa çıkabilmiş,aldığı
dersleri sevdiklerine aktarabilen mutlu bir insan.

Herkes beni aynı anda unutsun istiyorum mesela.Ve ben sonsuz bir
özgürlükle hareket edeyim.Kendimi sahilde bulayım.Ayaklarımı
dalgaların taşıdığı kumlar gıdıklarken ben ufka bakıp öylece kalayım.Derin
derin aldığım nefesler özlediğim birinin kokusunu getirsin beraberinde
mesela.

Gözlerimi kapatayım.Açtığımda özlediğim biri yanımda olsa.Müşfik
bakışlarını hissetsem üzerimde."Herşey yoluna girecek,üzülme artık!"diyen sesini
duysam kulaklarıma inanamayarak.An uzasa...Sonu gelmese...

Hep böyle zamanlarda mı gelir eski duyguları insanın aklına acaba?
Giden böyle zamanlarda mı anımsanır?Gitmeseydi nasıl bir yaşamımız olurdu
diye niçin düşünülür ki?Neden elindekilerin değerini bilemezsin?Neden
başka hayaller kuşatır seni gerçekler varken?Neden elini tutan eli
sımsıkı tutmazsın,tutamazsın?Neden yetmez verilen sevgi?Ne istenir,senin
mutluluğun için çabalayan insandan?Ne istersin de alamazsın acaba?Niye
sadece yaşamın ilk yarısını paylaşırsın?Ya paylaşılmayan ikinci yarısı ne
olacak?Neden istemediğin anlarda bu soruların yanıtlarını düşünür bulursun
kendini?Peki yanıt bulabilir misin?

Bazen hayaller gerçek olsaydı diyorum.Yaşadığımız kötü anılar da
sadece uyandığımızda unuttuğumuz kabuslar olsaydı.Problemlerin çözümleri
kolay bulunabilseydi.Çocukluğumuzdaki gibi sorumsuz gülebilseydik
yaşama.Var olan mutsuzluğun,çözümsüzlüğün sebebi çocukluktaki mutluluk mu
acaba?

Çocukluğunu mutlu yaşayanlar hep o mutluluğumu özlerler acaba?
Mutsuz yaşayanlarda hep mutluluğumu ararlar ömürleri boyunca ?
Yoksa yaşamayı mı beceremiyoruz?Ah şu yanıtlarını kimsenin tam bilemediği sorular...
Birgün çözeceğim yaşam denilen bilmeceyi...Ve yanıtlarını dağıtacağım
herkese.Ruhum huzuru bulacak ve bırakmayacak...

!NC!PéR!S!

Şimdiye kadar kazanmış olduklarını, bundan sonra kazanabileceklerini, vazgeçemeyeceklerini, yıllarca koruduklarını, daha yıllarca muhafaza etmek istediklerini...
Arkada bıraktığın şeyleri düşünme!
Herkesin yaşamak istediği bir kişisel hayatı vardır ve onu yaşayabilmesi için arkada bıraktığı şeyleri düşünmemesi gerekir. Bilmelidir ki o birçok şeyi istediği zaman bütün evren ona yardımcı olur. Herkes yüreğinin sesini dinlemeyi ve yüreğinin diliyle konuşmasını öğrenmek zorundadır.
Arkada bıraktığın şeyleri düşünme!
Bulduğun ve arkada bıraktığın için seni tedirgin eden aşk önünü kesmesin. Kişisel hayatını gerçekleştirmeni engellemesin. Yeter ki bulduğun ve arkada bıraktığın aşk ''saf madde''den yapılmış olsun. Üzerinden bin yıl geçmiş bile olsa, orada, o biçimde, senin bıraktığın haliyle duruyor olacaktır. Çürümeden, bozulmadan... Ve sen, nasılsa günün birinde oraya döneceksin.
Arkada bıraktığın şeyleri düşünme!
Korkularını, tedirginliklerini, kafa karışıklıklarını, beni seviyorumlarını, ben onu seviyorumlarını, onunla yaşayabilir miyimlerini...
Arkada bıraktığın şeyleri düşünme!
İhanet senin beklemediğin bir darbedir. Ama sen, yüreğini tanıyacak olursan, sana baskın yapmayı hiçbir zaman başaramayacaktır. Çünkü onun düşlerini ve arzularını tanıyacaksın ve onları hesaba katacaksın. Hiç kimse kendi yüreğinden kaçamaz. Bu nedenle, en iyisi onun söylediklerini dinlemek. Böylece kendisinden beklemediğin bir darbe indiremeyecektir kesinlikle, sana.
Arkada bıraktığın şeyleri düşünme!
Kendi yolunda yürü. Başını dik tut. Kendini yenilmiş hissetme. Kişisel hayatını yaşa. Kahramanı, baş rol oyuncusu sensin. Bu senin öykün. sen sadece yaşa. Yüreğinin sesini dinleyerek, yüreğinin diliyle konuşarak yaşa!