Mir

!NC!PéR!S!

Sanki hiç yazılmamış birkaç satırlık yazı gibidir gelecek, ve biliriz ki bir gün mutlaka hepsi gibi bu hikayede sona erecek... Ömür denen şey kısa bir özeti gibi bir yaşamın, ve soluk denen şey birkaç kelimesi gibi hayatın... Tükeneceği kesin, önceden belli, fakat yinede değeri bilinmeyen... Etrafımızdaki yüzlerle birlikte bizlerde eskiyoruz, tükenmez gibi görünen kalemimizin mürekkebi aktıkça dakika dakika hayatın mısralarına, bizlerde bitiyoruz, gittikçe yaşlanıyoruz... Yazılacak o kadar çok şey var ki son nefeste bile, kimse farkına bile varamıyor çoğu zaman solunanın son olduğunun... Gece öle hızlı çöküyor, ve birden aydınlanıyor ki, bizler gözlerimizi yumacak kadar vakit bulsak bile, tadını alamıyoruz uykusuzluğun... Ve ömür öle dökülüyor ki bulunduğu bedenden, anlayamıyoruz yitip gidenleri, ve onun peşi sıra çekip giden değerleri... Akan bir damlanın süzüldüğü yaprakla arasındaki ilişki kadar kısa yaşamak, nefes alıp veremeyecek kadar az verilen süre koşmak için... Peki ya biz verebiliyor muyuz hakkını, anlayabiliyor muyuz ölüyle dirinin farkını? Bakın etrafınıza sonra yaptıklarınıza ve düşünün yaşanacak bu kadar şeyin arasında neden tercihimiz hep yaşamamaktan yana

Mir

!NC!PéR!S!

[size=10pt][i][b]Yüreklerimiz mahzunken, acıları evlat edinmişken, hayata tedirgin gözlerle bakarken bulmuştuk birbirimizi. Yaralarımızı sardık, umutlandık. Bir daha hiç bulamacağız dediğimiz aşkı yakaladık. Çocuklar gibi sevindik ve deliler gibi sevdik. Yollar sana gelirken hep kısa, senden ayrılırken hep uzundu. Seninleyken yaşardım, sadece seni yaşardım. Böyle yakındık ya birbirimize, bu aşk hiç bitmez sanırdım.

Bir sevdayı büyütmek hiç kolay değildir yar, daha baştan “Benim sevdam büyük olmalı...” demiştim de “Korkutamazsın beni...” diye cevap vermiştin. Ben sevdamı adım adım büyütürken, sen kaçış planları yapıyormuşsun. Ayın karanlık yüzüne doğru kalkmışsında, ben fark edememişim. Gerçekten korktun, bu büyük sevdanın altında ezilmekten korktun. Beni, benim seni sevdiğim gibi sevmekten korktun. Suçlamıyorum seni, kimi sevsem, kime açsam yüreğimi aynı şeyi yaşıyorum, şaşırmıyorum.

Sözlerin çınlıyor kulağımda, “Seni sevmediğim gün ölüyüm ben...” deyişin geliyor aklıma. Yağmurlu bir gündü ve tepeden tırnağa sırılsıklamdık ikimizde. Boğaz’ın kıyısında sarılıp bana, sağa sola sallanırken söylemiştin bu sözü. Sonra da eklemiştin; “ Ben yağmurda dans etmek için seni beklemişim meğerse...”

Şimdi bulunduğun yerde yağmur var mı yar? Yine yağmurda dans etmek geliyor mu içinden? Gittiğinde beri bir defa bile yağmurda yürümedim yar. Zaten sevmezdim yağmuru ya, şimdi sen yoksun hiç içimden gelmiyor. Sonunda bu şehri terke edeceğim. Yağmurun hiç yağmadığı neresi varsa oraya gideceğim. Gelme benimle olur mu, kal gittiğin yerde. Bir kez kaybettim seni, gelirsen yine gideceksin ve ben bu kez dayanamam gitmene. Bu kadar güçlü olamam. Şimdi dayanmaya çalıştığım o yürek sancılarına bir daha katlamam. Ölürüm anlıyor musun? Gelme o yüzden, yarım yamalak da olsa yaşamamı istiyorsan gelme... Orada kal yar, yağmurlarda seninle kalsın. Yağmursuz iklimlerdir şimdi menzilim, sensizliğe doğru yola çıkmalıyım... Dönüş yok bizim için aşk bitti. Orada kal, gittiğin yerde.

Mir

!NC!PéR!S!

!NC!PéR!S!

Nicedir ellerim ısınmıyor sokağımda.
Yalnızlığın kaldırım taşları soğuk olur bilirsin.
Şayet, günün birinde, çıkarsa yolun o geceye;
Erkekliğimi sakla dudaklarında...
Çünkü benden sana kalan
tek kapı aralığı o.
Asıl yolculuk bundan sonra başlıyor.
Sevgimle kal.

Aralıksız batan sözcüklerinin, an be an yüzünü ölüme çevirdiği yerden yazıyorum sana. Dinleme. Ne bundan önce söylediklerimi ne de bundan sonra söyleyeceklerimi…Bu defa dinleme!

Attığım her adımda bir parça daha yıkılan duvarların altında kalmaktan, ayıramadığın dakikaların geceler boyunca sinirini taşımaktan yoruldu ruhum. Ben çabuk yoruldum. Hiç bir masalın kahramanı olamayacak kadar uykum var. Sesinden esirgediğin yüreğin gibisin. Varlığının bir anlamı olsun derken, sen en çok da anlamsızlığa yakıştın nedense. Oysa bu değildi sana dair başlattığım yolculuğun sonu. Böyle olmamalıydı.

Şimdi sen kendi acılarında büyütürken, öğütürken geceyi; ben çoktan bir masalın sonunda gözlerimi sabaha açmış olacağım..Fark eden “sadece” yokluğum olacak, senin fark etmeyeceğin.

Adresimi de sil adımlarından;sanırım bundan böyle evde olmayacağım..

Öfkem sıcak; hala canımı yakıyor umursamazlığın.Tenimde acı bir tat, teninden kalma. Başımı koyduğum yerde büyük bir boşluk, yokluğundan olma. Ne konuşmak ne de yazmak istiyorum. Yalnızca ölüm kadar sessiz bir uykuya yatmak ve toprağın kokusuna bırakmak istiyorum tüm bedenimi.

Parmak uçlarımda kaybediyorum sıcaklığını. Yazdıkça uzaklaşıyorum sesinden, teninden ve bakışlarından.

Uzaklar çeker dizelerimi,
dizlerime batarken yokluğunun acısı.
Oysa ne zordur eyleme bürünmüş sevdaların,
kor alevinde titremek!
Yitip giden her sigaramda,
sana duyduğum düşkünlüğü anımsamak!
Senin için attığım zarlarda
hep kapı arkasında bırakılmak,
bilsen nasıl zordur.
(D)üşüyorum, düşünden bir gece vakti...
Masalım olursun sanmıştım.
Uykusuz gözlerime uyku.
Olmadın, olmadı, olamadık.
Şarkı sona yaklaşıyor sevgim...
Bir daha asla üşümem kollarında...

Mir

!NC!PéR!S!

Güneşin akşam doğduğu bir vakit uyanırsan,
Bil ki sensizliğin uykusunda olacağım,
O güneş hiç batmazsa,
Seni işte o zaman unutacağım...
//////////////////////////////////

Ne diyorum ben... Gerçekten soyutlanmış duygu birikintilerine kattığım 4-5 kadeh içkiyle mi söylüyorum bunları?
Hadi ben söylüyorum da, peki sen duyuyor musun?

Ardın sıra bırakıp gideceğin bu şehirin aylarca belki yıllarca her sokağında bir anıyla yüzleşecek bu insana....
son kez olsun bakmak istiyor musun?

Git...
Bana dokunmadan,
bakmadan,
bir söz söylemeden, git...
Defol git...
Ama unutma,
Gün geldiğinde
yalnızlığına bir ortak ararsan,
ve gözyaşlarına teselli olacak...
aklından bile geçirme...

Dünü bugünüyle tutmayan,
Beni bensizlikte yaşayan
ve beni ben olduğum için sevmekten korkan sen!
"nefretimi körükleme!.."

Mir