Her şey anlamını yitiriveriyor sebepsiz, nedensiz.

İçimde bir boşluk büyüdükçe büyüyor.

Kendi açtığım kuyularda boğuluyorum yine. Boğuluyorum ama ölmüyorum. Hiçbir şey acı vermezken hiçbir şeyde neşe vermiyor.

Karamsarlık bu olsa gerek..

Durdurmaya güç yetiremiyorum zamanı, mekanı.

Neredeyim, yaşamın neresinde?

Kimler farkına varıyor gözyaşlarımın, kimler gülüyor gülemediklerime..

Gitmek geliyor içimden.

Her şeyi herkesi bırakıp gitmek hatta kendimi bile bırakmak geliyor.

Bir trene atlayıp hiç kimsenin tanımadığı bir yerlere gitmek ve kaybolmak insanlar arasında.

Silinmek fotoğraflardan..

mümkün müdür her şeyi geride bırakmak, bedenini teslim etmek toprağa..

Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında. Ne güldüğümün farkındayım ne de ağladığımın?

Neydi içine düştüğüm boşluk? Boşluğu dolduracak ne?

Ne sarar ki yaralanmış yürekleri, hangi merhem ilaç olabilir yaralara?

Hangi dağ kaldırabilir içimizde yaşattığımız acıları? Yada hangi gönül görebilir bir yüreğin içine düştüğü çıkmazları.

Ağlamak çözer mi ki içimizde ki kördüğümü?

İçimde var mı gerçekten bir kör düğüm?

Peki içimi acıtan ne gün be gün.

Sorular mı çoğaltan yalnızlığımı, yoksa insanlar mı?

Mümkün müdür ağlamadan gülebilmek,

mümkün müdür ölmeden dirilebilmek,

mümkün müdür acı çekmeden olgunluğa erişmek,

peki mümkün müdür her şeyi geride bırakmak???

Benim gibi kaç kişinin düşlerine düşüyor acaba kara bulutlar,

acaba kaç kişinin üstüne yağmurlar boşaltıyor tüm kirlerini yeryüzünün?

Bir hikaye anlatacağım size, bir aşk. Anlatması en kolay ama anlaşılması en zor bir aşk bu. Ya da anlaşılması en kolay ama anlatması en zor bir hikaye bu..

Bazen bir yalana inanmak gerçeğine inanmaktan daha iyidir bu aşkta. Bazen bir yalan, gerçeğinden daha az acı veriyor. Yalan bir gerçeklikle yaşamak, gerçek bir yalanla yüzleşmekten daha çekici kılıyor yaşanılanı. Her yalan, kaçınılmaz sonu hazırlıyor ve her yalan o sonu erteliyor. İki tarafında gerçekler yerine yalanlarına inanmayı tercih ettiği, her ertelemede sonsuzluğa ulaştığını sandığı bir öykü bu.

Ama artık olmuyor...
Yalanlar gerçekleri saklayamıyor...
Hikayenin sonu yalanlarla ertelenemiyor ve sonu gördükçe yeniden başlamak da çare etmiyor...
Resim hızla flulaşıyor...
Her yalan bir kurşun daha atıyor içime...
Her söz biraz daha yaralıyor...
Her gün bir yaşam hücresi daha ölüyor...
Gerçekleri unutup yalana inanmak da çare olmuyor parçalanan bedenime...
Derinleşen yaralar kalbimi ve beynimi her saniye biraz daha teslim alıyor...
Beyin ölümünden önce kalp ölümü gerçekleşiyor...
Ve geri kalan organlar hiçbir işe yaramıyor...

İster yalanına ister gerçeğine inan; 'içimde ölen biri var'. Ve -yazmaya elim varmıyor-

Üşüyorum,
Sensiz daha karanlık burda geceler, korkuyorum.
Yıldızlar soluk gecelerde, bense yine aynı dertte, sende...
Her an seni düşünmek ne kadar zor
Başım,vucudum, heryerim ağrıyor, yorgunum
Seni düşünmekten, özlemekten, beklemekten
Sana ait ne varsa yıkıp gittiğin ve sana dair ne varsa beslediğim
Hepsi birer nöbetçi kapımda
Senden kurtuluş yok bana
Onlar mı bırakmıyolar yoksa ben mi gitmek istemiyorum? bilmiyorum...
Bilmek neye yararki bunca vakitten sonra
Seni kaybettim!!!
Kayıp gittin avuçlarımın arasından
Yerin doldurulmaz, acın unutulmaz
Bu yaralar nasıl iyileşir, orası mechul, birde canımı nasıl yakıyor bu yaralar bir bilsen..
Ama yınede umudum var vuslata dair
Nedensiz olsada, kendimi kandırıyor olsamda, var
Belki o da üzgündür diyorum, onunda yaraları kanıyordur
Ya seviyorsa diyorum, ya seviyorsa?
Geçmi kaldık herşey için, bitti mi hikayemiz?
Cevap yok...
Ama yinede şunu bilmelisin;
Bana gözyaşı borçlusun,
Göz yaşlarımdan sen sorumlusun