Sana Sevgimin En Siyahını Bırakıyorum

~~^^CeM^^~~ · 26-12-2006, 23:43

Ben suskunluğunun esiriyim. Konuşmayan sözcüklerinin,gözlerine yansıyan tarafının esiriyim. Bana bakmayan gözlerinin,gizliden gizliye izleyen bakışlarının...
Seni hep bir şeylerden saklayan yanım,gece uyuduğunda sevgimi avazım çıktığı kadar bağırarak,tüm Dünya'ya haykıran yanım... Yüzüne sessiz çığlıklarımla haykırmanın huzur dolu hırçınlığında,kendimi kaybetmemek için derin bir nefes daha çektim kokundan. Ellerini tuttum sıkıca ve senin yaptığın gibi,yanaklarımı ellerinin o sıcaklığına yerleştirdim. Biliyor musun? Kendimi kandırıyorum ben. Sen hiçbir yerde yoksun. Aslında yokluğunu oyunlarımla kapatmaya çalışıyorum. Sen varmışsın gibi masaya iki tabak yerleştiriyorum. Hala sevdiğin yemekleri yapıyorum biliyor musun? Gece yatağa uzandığımda düşlerinin binbir tanesiyle süslüyorum uykularımı. Seni beklerken,resimlerinle konuşuyorum,bazen kavga ediyorum onlarla. Evet farkındayım,ben hala anılarımı toparlamaya çalışıyorum. Hala uykumu yastıklarla boğup,gözlerime bir kibrit çöpü daha koyarak seni bekliyorum. Bir gün bu kapının çalacağını ve senin geleceğini düşündükçe,içimdeki uçurtmaların hepsi dans ediyor benimle.
Seni beklerken umutlarımın en beyazını giyiyorum üstüme. Seni beklerken renklerle boğuşuyorum. Anladım,ben gene kendimi kandırıyorum... Gelmeyeceğini bile bile umutlarımla,hayallerimle dalga geçiyorum. Artık senden başkasına verecek sevgim,enerjim,sabrım kalmadı. Yokluğunda,sığınabileceğim,oyunlarla avunabileceğim bir ben kalmadı. Düşünüyorum da aramızdan neler geçmiş,ben nelere bürünmüşüm. Kendim olmak bir yana ne yalanlar geçmiş kimliğimden. En çok hangi kimliğimi sevdin çok merak ediyorum. Yokluğumu mu? Varlığımı mı? Yoksa sana esir olan yanımı mı? Yalvarışımı mı sevdin en çok? Sana dalıp giden gözlerimi mi sevdin? Yoksa kaybetme korkusuyla her gün eriyip giden tarafımı mı? Şehrine geldim senin hatırlıyor musun? Yoksa oradaki yabancılığımı mı sevdin benim? Sana karşı olan acizliğim,sevgimin umutsuzluklarla yok olup giden tarafı ve baştan başa her tarafı sen olan yaşam kaldı elimde...
Gelgitlerden yorulmuş bir beden,konuşmayı unutmuş sözcükler kaldı. Hayatımda ne varsa tükettim senin için. Kendime ve insanlara olan güvenimi; sana olan sevgimdeki inancımı,o iki kelimenin anlamını... Hatırlıyor musun sevgili,bana kızdığın zamanlarda kendi şehrine git derdin. Yalvarışımın çığlıklarını hatırlıyor musun? Sonra geçerdi kızgınlığın,yanına çağırırdın beni. Gel derdin gelirdim ve yeniden giderdim. Bana varlığımdan bahsettiğin zamanlarda,birkez daha kovulurdum Dünya'ndan. Varlığımdan rahatsız olmadığını,hatta sadece varlığımın olmasının sana yettiğini söylerdin. Bana olan ilgisizliğini böyle açıklardın. Yokluğumda ise beni özlediğini söyler,geldiğimde varlığımın sana verdiği huzurla,beni tek başıma gecenin karanlığına iterdin. İşte,gelgitler arasındaki kayboluşum ilk burada başladı. Anladım; ben gene kendimi kandırıyorum...
Artık beklemenin o korkunç karanlığını yaşamaktan vazgeçip,senin beni her terk edişinde attığın o dipsiz kuyuya ben atıyorum kendimi. Çünkü çırpındıkça biraz daha batıyorum yokluğuna. Seni sevebilmek için verdiğim çabalarımı gene seninle tüketiyorum. Artık senin varlığını,yokluğunla birleştirip tozlu raflara kaldırıyorum. Nasıl olsa ikisi de aynı...
Varlığında yokluk,yokluğunda beklentilerin en zehirlisi... Sana ise renklerin en koyusunu,yokluğumu bırakıyorum. Sana sadece sevgimin en siyahını bırakıyorum...

**azerhan** · 28-02-2007, 06:19

Alıntı:

Anladım,ben gene kendimi kandırıyorum... Gelmeyeceğini bile bile umutlarımla,hayallerimle dalga geçiyorum.....

teşekkür ederiz Cem

**!NC!PéR!S!** · 28-02-2007, 09:48

Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum.

Meğerse her şey susmakla susturmakla başlıyormuş. Meğerse yeniden doğuş ölmekle oluyormuş. Çok yakın bir tarihte sanki bana ait değilmiş gibi dolanan bir dizi anı dolaşıyor kafamın içinde. Sanki bütün o çığlıkları atan ben değilmişim. Sanki insanlar beni duysunlar diye haykıran ben değilmişim gibi. Bu garip duruma adapte olmakta güçlük çekiyorum. Nefesim kesiliyor. Üşüyorum sanki iliklerime kadar.

Ne oldu da oldu bu hezeyan bu yıkım. Ne oldu da oldu bu kıyım. Trans haline geçmişken bir dostuma yazdığım cümle öbeği ile irkildim tekrar okuyunca � İçimde bir kavram kıyımı yaşanıyor� diye yazmışım içimdeki burukluğu anlatırken. Meğer ne çok uğraşıyormuşum beni anlayana bile kendimi anlatmak için. Peki ya gerçekten anlamayanlara neler yapıyorum kim bilir diye düşündüm ve sadece kendime kızabildim. Onları gerçekten tanımadıkları ve korktukları bir dünyanın içine çekme çabamdan dolayı. Canım arkadaşım demiş ki büyüyorsun Selma. Peki, büyüyor muyum gerçekten. Yoksa küçülüyor muyum? Ya da büyüdükçe mi küçülüyorum.

Bir kitapta okumuştum. Güzellikleri takdir edersen onların daha da güzel göründüklerini fark edersin diyordu. Her gün evrenin ne kadar büyük olduğunu bütün yapımızı birkaç molekülün oluşturduğunu düşünüyorum. Ve kendimi bir molekülden ibaretmişim gibi hissediyorum. Yani topu topu bir molekül. Sonra evrenin bir molekülden oluştuğunu düşünüyorum ve işte orda her şey kopuyor içimde. Yani hiç olmak dedikleri böyle bir şey olsa gerek.

Son zamanlarda kafamın içinde bağıran ve bana �aha sana şöyle yaptı, altta kalma sakın� diye haykıran sesin gittikçe cılızlaştığını hissediyorum ve oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi içerlediğimi fark ediyorum. Garip her yanımı saran içimi yakan yakarken de bütün ilkelliğimden arındıran bir kor duruyor kalbimin hemen üstünde soluma daha yakın yerde. Bir yandan canım yanıyor diğer taraftan ufukta yeni yeni düşünceler hisler ortaya çıkıyor.

Merak ediyorum zerre olmak ne demek acaba. İnsandan bakınca bir anlamı vardır belki peki ya evrenden bakınca. Koskoca bir gezegeni bir zerre kadar küçük kılan bu evrende insan ne kadar olabilir ki diyorum kendi kendime. Ve diyorum ki �SEN KİMSİN� Ne kadarsın ki diğerlerine kızma hakkını kendinde buluyorsun.

28 sene ile inatlaşırcasına susuyorum. Tıpkı bebekken hiç ağlamadığım gibi. Bebekken hiç ağlamayan ben konuşmaya başladığım 8 aylıktan tam 26 yaşına kadar ağladım. Konuşamazken hiç kimse bilmiyordu neler düşündüğümü. Konuşmaya başladığımda artık herkes yavaş yavaş öğreniyordu. Eksik yanlarını görüp söylediğimde de olanlar oluyor ve ben kötü çocuk oluyordum. Şimdi gene sustum. Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum. Sürekli susmam konusunda telkinler veren insanlar şimdi de Selma konuş diyorlar. Selma anlat bildiklerini. Ne düşünüyorsun paylaş benimle (bizimle) Ama ben sustum. İletişim kurmak için verdiğim dün son cılız çabamda bitti...

**DiLrUbA** · 28-02-2007, 10:15

CEM HARIKAYDIN YINE SAOL CNMM

28 sene ile inatlaşırcasına susuyorum. Tıpkı bebekken hiç ağlamadığım gibi. Bebekken hiç ağlamayan ben konuşmaya başladığım 8 aylıktan tam 26 yaşına kadar ağladım. Konuşamazken hiç kimse bilmiyordu neler düşündüğümü. Konuşmaya başladığımda artık herkes yavaş yavaş öğreniyordu. Eksik yanlarını görüp söylediğimde de olanlar oluyor ve ben kötü çocuk oluyordum. Şimdi gene sustum. Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum. Sürekli susmam konusunda telkinler veren insanlar şimdi de Selma konuş diyorlar. Selma anlat bildiklerini. Ne düşünüyorsun paylaş benimle (bizimle) Ama ben sustum. İletişim kurmak için verdiğim dün son cılız çabamda bitti...

INJIM YÜREGINE SAGLIK

26-12-2006, 23:43	#1 (permalink)
~~^^CeM^^~~ Banned ~~O da artık evLi~~ Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 26 Mesajlar: 10.323 İtibar Gücü: 0	Sana Sevgimin En Siyahını Bırakıyorum Ben suskunluğunun esiriyim. Konuşmayan sözcüklerinin,gözlerine yansıyan tarafının esiriyim. Bana bakmayan gözlerinin,gizliden gizliye izleyen bakışlarının... Seni hep bir şeylerden saklayan yanım,gece uyuduğunda sevgimi avazım çıktığı kadar bağırarak,tüm Dünya'ya haykıran yanım... Yüzüne sessiz çığlıklarımla haykırmanın huzur dolu hırçınlığında,kendimi kaybetmemek için derin bir nefes daha çektim kokundan. Ellerini tuttum sıkıca ve senin yaptığın gibi,yanaklarımı ellerinin o sıcaklığına yerleştirdim. Biliyor musun? Kendimi kandırıyorum ben. Sen hiçbir yerde yoksun. Aslında yokluğunu oyunlarımla kapatmaya çalışıyorum. Sen varmışsın gibi masaya iki tabak yerleştiriyorum. Hala sevdiğin yemekleri yapıyorum biliyor musun? Gece yatağa uzandığımda düşlerinin binbir tanesiyle süslüyorum uykularımı. Seni beklerken,resimlerinle konuşuyorum,bazen kavga ediyorum onlarla. Evet farkındayım,ben hala anılarımı toparlamaya çalışıyorum. Hala uykumu yastıklarla boğup,gözlerime bir kibrit çöpü daha koyarak seni bekliyorum. Bir gün bu kapının çalacağını ve senin geleceğini düşündükçe,içimdeki uçurtmaların hepsi dans ediyor benimle. Seni beklerken umutlarımın en beyazını giyiyorum üstüme. Seni beklerken renklerle boğuşuyorum. Anladım,ben gene kendimi kandırıyorum... Gelmeyeceğini bile bile umutlarımla,hayallerimle dalga geçiyorum. Artık senden başkasına verecek sevgim,enerjim,sabrım kalmadı. Yokluğunda,sığınabileceğim,oyunlarla avunabileceğim bir ben kalmadı. Düşünüyorum da aramızdan neler geçmiş,ben nelere bürünmüşüm. Kendim olmak bir yana ne yalanlar geçmiş kimliğimden. En çok hangi kimliğimi sevdin çok merak ediyorum. Yokluğumu mu? Varlığımı mı? Yoksa sana esir olan yanımı mı? Yalvarışımı mı sevdin en çok? Sana dalıp giden gözlerimi mi sevdin? Yoksa kaybetme korkusuyla her gün eriyip giden tarafımı mı? Şehrine geldim senin hatırlıyor musun? Yoksa oradaki yabancılığımı mı sevdin benim? Sana karşı olan acizliğim,sevgimin umutsuzluklarla yok olup giden tarafı ve baştan başa her tarafı sen olan yaşam kaldı elimde... Gelgitlerden yorulmuş bir beden,konuşmayı unutmuş sözcükler kaldı. Hayatımda ne varsa tükettim senin için. Kendime ve insanlara olan güvenimi; sana olan sevgimdeki inancımı,o iki kelimenin anlamını... Hatırlıyor musun sevgili,bana kızdığın zamanlarda kendi şehrine git derdin. Yalvarışımın çığlıklarını hatırlıyor musun? Sonra geçerdi kızgınlığın,yanına çağırırdın beni. Gel derdin gelirdim ve yeniden giderdim. Bana varlığımdan bahsettiğin zamanlarda,birkez daha kovulurdum Dünya'ndan. Varlığımdan rahatsız olmadığını,hatta sadece varlığımın olmasının sana yettiğini söylerdin. Bana olan ilgisizliğini böyle açıklardın. Yokluğumda ise beni özlediğini söyler,geldiğimde varlığımın sana verdiği huzurla,beni tek başıma gecenin karanlığına iterdin. İşte,gelgitler arasındaki kayboluşum ilk burada başladı. Anladım; ben gene kendimi kandırıyorum... Artık beklemenin o korkunç karanlığını yaşamaktan vazgeçip,senin beni her terk edişinde attığın o dipsiz kuyuya ben atıyorum kendimi. Çünkü çırpındıkça biraz daha batıyorum yokluğuna. Seni sevebilmek için verdiğim çabalarımı gene seninle tüketiyorum. Artık senin varlığını,yokluğunla birleştirip tozlu raflara kaldırıyorum. Nasıl olsa ikisi de aynı... Varlığında yokluk,yokluğunda beklentilerin en zehirlisi... Sana ise renklerin en koyusunu,yokluğumu bırakıyorum. Sana sadece sevgimin en siyahını bırakıyorum...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Sevgimin Kurdelası Ateşten	Sümbüle	Paylaşmak İstedikleriniz	7	14-12-2007 22:20
Sevgimin En Siyahı	SessizLik	Paylaşmak İstedikleriniz	3	31-08-2007 21:33
Sevgimin en siyahını bırakıyorum...	SUNRISE	Paylaşmak İstedikleriniz	5	17-07-2007 11:31
sevgimin en siyahı	!NC!PéR!S!	Paylaşmak İstedikleriniz	7	22-06-2007 15:02
SaNa yÜrEğİmİ BıRaKıYOrUm...	CaDı PrEnSeS	Paylaşmak İstedikleriniz	1	09-10-2006 00:33

28-02-2007, 09:48	#3 (permalink)
!NC!PéR!S! Kendini aşan 2de1'ci bLackpearL Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 6.851 İtibar Gücü: 29	Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum. Meğerse her şey susmakla susturmakla başlıyormuş. Meğerse yeniden doğuş ölmekle oluyormuş. Çok yakın bir tarihte sanki bana ait değilmiş gibi dolanan bir dizi anı dolaşıyor kafamın içinde. Sanki bütün o çığlıkları atan ben değilmişim. Sanki insanlar beni duysunlar diye haykıran ben değilmişim gibi. Bu garip duruma adapte olmakta güçlük çekiyorum. Nefesim kesiliyor. Üşüyorum sanki iliklerime kadar. Ne oldu da oldu bu hezeyan bu yıkım. Ne oldu da oldu bu kıyım. Trans haline geçmişken bir dostuma yazdığım cümle öbeği ile irkildim tekrar okuyunca � İçimde bir kavram kıyımı yaşanıyor� diye yazmışım içimdeki burukluğu anlatırken. Meğer ne çok uğraşıyormuşum beni anlayana bile kendimi anlatmak için. Peki ya gerçekten anlamayanlara neler yapıyorum kim bilir diye düşündüm ve sadece kendime kızabildim. Onları gerçekten tanımadıkları ve korktukları bir dünyanın içine çekme çabamdan dolayı. Canım arkadaşım demiş ki büyüyorsun Selma. Peki, büyüyor muyum gerçekten. Yoksa küçülüyor muyum? Ya da büyüdükçe mi küçülüyorum. Bir kitapta okumuştum. Güzellikleri takdir edersen onların daha da güzel göründüklerini fark edersin diyordu. Her gün evrenin ne kadar büyük olduğunu bütün yapımızı birkaç molekülün oluşturduğunu düşünüyorum. Ve kendimi bir molekülden ibaretmişim gibi hissediyorum. Yani topu topu bir molekül. Sonra evrenin bir molekülden oluştuğunu düşünüyorum ve işte orda her şey kopuyor içimde. Yani hiç olmak dedikleri böyle bir şey olsa gerek. Son zamanlarda kafamın içinde bağıran ve bana �aha sana şöyle yaptı, altta kalma sakın� diye haykıran sesin gittikçe cılızlaştığını hissediyorum ve oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi içerlediğimi fark ediyorum. Garip her yanımı saran içimi yakan yakarken de bütün ilkelliğimden arındıran bir kor duruyor kalbimin hemen üstünde soluma daha yakın yerde. Bir yandan canım yanıyor diğer taraftan ufukta yeni yeni düşünceler hisler ortaya çıkıyor. Merak ediyorum zerre olmak ne demek acaba. İnsandan bakınca bir anlamı vardır belki peki ya evrenden bakınca. Koskoca bir gezegeni bir zerre kadar küçük kılan bu evrende insan ne kadar olabilir ki diyorum kendi kendime. Ve diyorum ki �SEN KİMSİN� Ne kadarsın ki diğerlerine kızma hakkını kendinde buluyorsun. 28 sene ile inatlaşırcasına susuyorum. Tıpkı bebekken hiç ağlamadığım gibi. Bebekken hiç ağlamayan ben konuşmaya başladığım 8 aylıktan tam 26 yaşına kadar ağladım. Konuşamazken hiç kimse bilmiyordu neler düşündüğümü. Konuşmaya başladığımda artık herkes yavaş yavaş öğreniyordu. Eksik yanlarını görüp söylediğimde de olanlar oluyor ve ben kötü çocuk oluyordum. Şimdi gene sustum. Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum. Sürekli susmam konusunda telkinler veren insanlar şimdi de Selma konuş diyorlar. Selma anlat bildiklerini. Ne düşünüyorsun paylaş benimle (bizimle) Ama ben sustum. İletişim kurmak için verdiğim dün son cılız çabamda bitti...

28-02-2007, 10:15	#4 (permalink)
DiLrUbA Kendini aşan 2de1'ci ../TURKEI:D/.. Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 12.995 İtibar Gücü: 98	CEM HARIKAYDIN YINE SAOL CNMM 28 sene ile inatlaşırcasına susuyorum. Tıpkı bebekken hiç ağlamadığım gibi. Bebekken hiç ağlamayan ben konuşmaya başladığım 8 aylıktan tam 26 yaşına kadar ağladım. Konuşamazken hiç kimse bilmiyordu neler düşündüğümü. Konuşmaya başladığımda artık herkes yavaş yavaş öğreniyordu. Eksik yanlarını görüp söylediğimde de olanlar oluyor ve ben kötü çocuk oluyordum. Şimdi gene sustum. Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum. Sürekli susmam konusunda telkinler veren insanlar şimdi de Selma konuş diyorlar. Selma anlat bildiklerini. Ne düşünüyorsun paylaş benimle (bizimle) Ama ben sustum. İletişim kurmak için verdiğim dün son cılız çabamda bitti... INJIM YÜREGINE SAGLIK

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)