HIZLI ARAMA
| Paylaşmak İstedikleriniz Bizimle ne paylaşmak istiyorsanız yazında bilelim hani. |
 |
25-12-2006, 10:15
| #1 (permalink) |
 Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 18
Mesajlar: 2.147 İtibar Gücü: 18 | Ben Kış Mevsimindeyim BEN KIŞ MEVSİMİNDEYİM... Güneşin son sözlerindeyim... Ben kış mevsimindeyim... Soğuğunu sıcak sıcak içtiğim taze buz kokuları sarıyor odanın her yerini. Lapa lapa hüzün yağan evlerin penceresinde, soba başlarına üşüşen eller, ve üşüyen kimsesizlikler çarpıyor kara bir kış gibi gözüme. Şemsiyeleri ters dönen çocukların erimiş yaramazlıklarını içeri alıyor anneler, anlatsam sokakta kalır içinde en sıcak sessizliği taşıyan güneşten evler. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... Önce saçlarını kurulayan ıslanmış bir mevsimin içinde üşüyorum, sonra içi bizi, dışı kuşları yakan dünyanın takviminden düşüyorum soğuk bakan betonların üzerine. Başıma güneş vuruyor ara ara ve ben bu kıymetli sıcağın acısını çıkarıyorum kış mevsiminden. Ellerimin bezden elleri ceplerimin içinde, içimi yakan yaz mevsiminin acı faturaları durur, ben yinede güler geçerim kış mevsiminde. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... Başını kendine gömmüş ağaçların üzerinde sallanır şehir, donup bakan her yüzün içinde kaynayan bir nehir olur kış mevsimi. Akşamına ağlayarak geçirenlerin uğradıkları küçük gam kahvehanelerinin misafiridir bu mevsim. Gidesi gelipte gidemeyenlerin, soğuk istasyonu, yere yağmış karların üzerine adımlarıyla imzalayan adamların son oyunu bu mevsim. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... Yazılacak çok şeyi varken sözü kesilen yaz mevsimine bıraktım ardımda. Sıcağın tiryakisi dostlarıma yazmayı bıraktım, selamı sabahı kesen yaz gecelerine bıraktım kışa gömülmüş gündüzlerin üzerinde. Garipliğin üzerime giydirdiği en yeni ceketimin bana sarılmasıyla çıktım sokaklara. Dışarıda soğuktan daha sıcak yüzlerle tanıştım. Ben bu mevsim kara karıştım ve erittim unutamadıklarımı. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... ALINTIDIR... |
|  |
|
25-12-2006, 10:36
| #2 (permalink) |
  Kayıt: 27.06.2006 Yaş: 27
Mesajlar: 1.577 İtibar Gücü: 16 | paylaşımın için sağol |
|
| |
|
25-12-2006, 16:13
| #3 (permalink) |
  Bildiğin Meleq İşte :) Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 22
Mesajlar: 8.501 İtibar Gücü: 32 | Yüreğine sağlık canımm  Sana getirebileceğim öykülerim yok benim… Bildiğim öyküleri de anlatmaya yetkim yok… Uzak ve sonu olmayan mavi bir gök yüzünün içinde, o gökyüzünün var olduğunu göstermeye çalışan sessiz bir bulutum aslında. Kimi zaman öfkem karartsa da rengimi, o kara bulutun altından, yüzeye akan gözyaşı kadar da hüzünlüyüm çoğu zaman… Bilinmezliklerimle dolu olsa da hayatım, bildik ve tanıdık umutlara rastlarsın derinliğimde. Senin kadarım aslında… Senin beni özlediğin kadar… Sen ise, seni özlediğimden çok daha fazlasın… Bensiz akşamlarda kurduğun düşler kadarım… Kimi zaman masum ve ılık bir sarılmayla koynuna konuk ettiğin, kimi zaman ise çıplak ve utanan heyecanınla mahremiyetine aldığın rüyalar kadar… Her gittiğimde, “sakın sorma!” diyecek kadar katıyım belki… Ama kapıyı kapatıp yüzümü sokağa döndüğümde içimdeki yalnızlığa sığınarak kederlenecek kadar kırılgan… Bencilim çoğu zaman… Hep büyük başarıların kapısını açan bir şövalye, yada büyük hayranlıkların kümelendiği gizli bir kahraman olmak istiyorum… Ayrı kaldığımız akşamlarda sen, ne zaman geleceğimi ve sana sarılarak nasıl uykuya dalacağımızı düşlerken ben, ruhumdaki yavan şövalye ruhunu besliyorum… Ürküyorum bazen… Üşütmekten, hastalanmaktan, sakatlanmaktan ve güne sağlıklı başlayamamaktan, hatta kaza geçirmekten… Ama ölüm bir türlü korkutamıyor beni… Korkmak istiyorum kimi zaman. Ölümü en acı, en derin ve apansız yaşamayı hayâl ediyorum, olmuyor… Azrail ziyaret etmiyor, uzakta ve ölümü bekleyen hayallerimi… “Kahramanlar yalnız ölür” diyor dostum, ve ekliyor “Ama ardında bin özlem tohumu bırakır…” Ardımdaki özlem tohumlarını düşünüyorum önce… Kederle filizlenip büyüyecek hayatları düşünüyorum… Bir ara Çanakkale geliyor aklıma… Yüz binlerce ve koyun koyuna yatan ama yalnız ölen kahramanları anımsıyorum o an… ve sonra her bir kahramanın ardındaki “bin hüzün tohumunu” düşünüyorum… Ne kalbim ne aklım, hasret ve özlemin buruk rasyonel formülüne yetebiliyor… Yalnızlık mı dır ölüm, yoksa ölüm mü yalnızlaştırıyor bilmiyorum… Bazen, sensiz ve sessiz bir gece kadarım, bazen gecenin içinde kaybolan isimsiz yıldızlar kadar çok… Susarım, kapalı kirpiklerimin ardındaki uykusuzluğuma dalarım ve anlarım; ben, senin beni özlediğin kadarım… |
|
| |
|
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
| |
Normal
