Uyanırsam Ağlarım

~~^^CeM^^~~ · 24-12-2006, 18:25

Kal rüyamda, olduğu gibi değil de olmasını istediğim gibi sürsün her şey.. Uzun uzun ve anlaşılması zor cümleler kurmama gerek kalmasın, yalnızca sen anla..
.
ama
..sen yalnızca..

Rüya mı bu? Orada beklerken gördüğüm sen misin? Beklettiğim, ama hep beklediğim.. Garip ama değil mi, erkenden olmam gerekirken orada, olamıyorum.. Son dakikaya kadar bekliyorum evde, gelmezsin diye; çıkmıyorum evden.. Bir emin olsam geldiğine derken;
"Geldim" diyorsun, "bekliyorum.."
Sıkışıyor kalbim, kendimi boşluğa bırakıyorum, zamana..
.
ama
..yoldayım geliyorum..

Bir siluet uzaktan, üşümüş.. Elleri cebinde, kulağında bir müzik.. Geçmişten kalma bir yaprak düşüyor, son yaprak belki de.. o koridor, o şarkı.. Beynimi yoruyor hepsi, dursun bu flashback..
Bir yara sızlıyor o an; ağlatmıyor.. ağlamama, izin vermiyor.. Yaklaşıyorum, acıyor.. da; nefes aldırmıyor.
.
ama
. öldürmüyor da sanki.

Yol bitiyor.. sen ve sesin:
"Merhaba"

Bütün merhabalar uyanıyor içimde, bütün duygular gidiyor.. Ben miyim bu? Neredeyim ben? Hala mı rüya.. Bir melodi geliyor derinden, bakıyorum senden.. Son dinlediğin şarkı olsa gerek, müziği duyuyorum da sözler yok.. Çok tanıdık oysa, ay gibi, dinlediğim bütün şarkılar gibi tanıdık.. Sen gibi tanıdık.. Çıkmaz sokaklarda çıkar yol aradığım, her seferinde, her yolun sonunda karşılaştığım enkaz kadar tanıdık.. Ama sözler karakutu gibi yok, arıyorum yıkımların arasında, ahh bir bulsam.. Çözülecek sanki bu rüya.. Uyanacağım.. Bu son sonrası yok, sonra diye bir zaman yok..
notalarım var;
..
ama
sözlerim?

..sözlerimi kaybettim, hükümsüzdür..

"İyi değilsin sanırım, gel dışarı çıkalım"
Evet değilim, hiç iyi değilim.. Sen burdasın ama ben iyi değilim, kalbim.. nefeslerim.. darmadağınım.. Sanırım kuytundayım.. ama soğuk dışarısı, üşüyorum.. Nasıl bir rüya bu, neden saçmalıyorum.. Yanımdasın ama ben üşüyorum, seni göremiyorum, tutamıyorum.. Bakışlarımı kaçırıyorum.. Gözlerim sağda, seninkiler solda.. Değişelim hadi, ben sola sen sağa.. Sesler çoğalıyor evde, gürültü çok.. Yine duyamıyorum seni, kim açtı bu müziği? Bir şeyler anlatıyorsun, hayatı, değişenleri, topladığın parçalarını, bulamadıklarını.. Umrumda mı sence hayat, dinliyor muyum seni.. Sus, sadece sus; bir şey söyleyeceğim ve gideceğim..

"Efendim?"
-Bir şey söyleyeceğim ve gideceğim..
Ortak paydada buluşuyor bir an gözlerimiz, sonra sırasıyla sağa ve sola.. ayağa kalkarken söylüyorum;
..seni seviyorum..
..ve gidiyorum..

Aynı melodi başlıyor yeniden, bu sefer derinden değil, her yerinden bu evin.. Bütün her şey susmuş, yoğun sessizlik.. Odalar küçülüyor, sesler azalıyor.. Sessiz bir fısıltı var kulağımda, balıksın ya, sende susuyorsun.. bende balığım oysa.. Susmalıyım biliyorum..
ama
..bu şarkı..

"bırakın beni bırakın uyandırmayın,
yanıyor canım,uyanırsam ağlarım"

**KãRdé£éN** · 25-12-2006, 05:02

Evet değilim, hiç iyi değilim.. Sen burdasın ama ben iyi değilim, kalbim.. nefeslerim.. darmadağınım.. Sanırım kuytundayım.. ama soğuk dışarısı, üşüyorum.. Nasıl bir rüya bu, neden saçmalıyorum.. Yanımdasın ama ben üşüyorum, seni göremiyorum, tutamıyorum..

..seni seviyorum..
..ve gidiyorum..

Yüreğine sağlık CeM.. çok güzeldi
keşke gitmek zorunda olmasak.. keşke uyanınca ağlamasak, tam tersine mutlu olsak.. keşke..

**yusuf** · 25-12-2006, 08:43

cem çok güzel bir yazı olmuş.. harika...

"Merhaba"

Bütün merhabalar uyanıyor içimde, bütün duygular gidiyor.. Ben miyim bu? Neredeyim ben? Hala mı rüya.. Bir melodi geliyor derinden, bakıyorum senden.. Son dinlediğin şarkı olsa gerek, müziği duyuyorum da sözler yok.. Çok tanıdık oysa, ay gibi, dinlediğim bütün şarkılar gibi tanıdık.. Sen gibi tanıdık.. Çıkmaz sokaklarda çıkar yol aradığım, her seferinde, her yolun sonunda karşılaştığım enkaz kadar tanıdık.. Ama sözler karakutu gibi yok, arıyorum yıkımların arasında, ahh bir bulsam.. Çözülecek sanki bu rüya.. Uyanacağım.. Bu son sonrası yok, sonra diye bir zaman yok..
notalarım var...

özenle şçilmiş kelimeler...

**!NC!PéR!S!** · 25-12-2006, 09:31

Soğuktum…. Kış boyu, bit kitabın hiç açılmamış sayfalarının soğukluğu kadar soğuktum. Kırılmıştım, yere düşen bir cam gibi. Korumasızdım, annesini kaybetmiş yavru kuş gibi. Yalnızdım, en az çöldeki tek bir ağaç gibi yalnızdım. Ve Çırpınıyordum, rüzgara karşı koyarak her şeye rağmen uçmaya çalışan bir kuş gibi. Ancak gidebildiğim tek nokta uçmaya başladığım yerdi…
Kalbime girmeden önce bu yürek ne fırtınalar atlatmış ne susuz çölleri geçmişti. Sen geldin ya… Bu yürek ne böyle bir fırtına gördü, ne de böyle bir çöl. Benden aldığın şey sadece “ben”di. Varlığının, en az yokluğun kadar soğuk olması beni daha da çok üzüyordu. Yokluğunu varlığınla birleştirip acımı yok etmek için elimden gelen her türlü çabayı gösterdim, sana değer verdim, ben sana kalbimi verdim!!
Senin yaptığın tek şey bakmaktı, ümit vermekti. Boş bir bakış, neler anlatırdı bana bir bilsen! Ah bide güldün mü o zaman tüm acılarımı unuturdum. Sadece sana bakardım, gözlerimle “Seni Seviyorum” demeye çalışırdım. Derdim. Belki anlardın, anlardın ama boş sayardın.
Aşk? Aşk nedir? İnsanın acı çekmesi midir? Mutluluk mudur? Yoksa, yoksa sadece, her şeye rağmen beynin sadece onu düşünmesi midir? Ben diyeyim mi sana aşkı? Gözlerinde gördüğün soğuk bakışlara rağmen, sözlerle olmasa da gözlerle GİT demesine rağmen onu sevmektir. Yani ben sana aşıktım…
Sonbaharda dalından kopup yere düşmeye korkan bir yaprak kadar korkuyordum bana sözlerinle git demene. Çünkü git desen kırılacaktım, üzülecektim. Ve yine korkacaktım senden soğumaktan.
Benim senden istediğim mazide yarım kalan sevgini bu sefer benimle devam ettirmendi. Olmadı. Maziye dönemedin bir türlü, belki kalbin dönmek istedi, ancak beynin buna izin vermedi. Ömürlük sevgimi senle paylaşmak istediğimi senin yüzüne karşı dile getirdim, düşünürüm dedin, tamam dedim. Düşündün, düşündün. Senden hala cevap yoktu artık sorularıma da yanıt alamamaya başladım. Ne oluyordu? Korkuyor muydun seni hoyrat ellerin inciteceğinden? Cesaretsiz miydin o kadar aşk denen uzun yolu beraber yürüyemeyecek kadar? Ben başlamıştım o yolu yürümeye, ümit ediyordum ki sende bana yetişecektin ve beraber yürüyecektik o yolu.
Kalbim yıprandı, yoruldu… O kadar çok bekledim ki seni. Sadece yokluğunu içimdeki ruhumla birleştirerek beynimde yeni bir sen yaratarak yetiniyordum. Ne zaman varlığın gelecekti de , yokluğun varlığınla bütünleşecekti?
Ve bir gün anladım… Artık yokluğuna da ihtiyacım yoktu böylece ruhuma da ihtiyaç kalmayacaktı. Çünkü ruhum sadece yokluğunla bütünleşmiş varlığın için dünyadaydı. O yok olunca dünya da kalmanın bir anlamı olmayacaktı. Peki o zaman neden ölmeyi düşünmedim? Çünkü senden bana sadece bir ümit kalmıştı. O ümitle şu an hayatıma devam ediyorum. Ve kalbim başka birine değer vermek için yola çıktı…

Seni Seviyordum Büşra Bu Değeri Anlamana Rağmen Kalbime Girmek İstemedin. Umarım Hayatında Sana Böyle Değer Verebilecek Biri Çıkar Ve Mutlu Olursun…

alıntı

24-12-2006, 18:25	#1 (permalink)
~~^^CeM^^~~ Banned ~~O da artık evLi~~ Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 26 Mesajlar: 10.323 İtibar Gücü: 0	Uyanırsam Ağlarım Kal rüyamda, olduğu gibi değil de olmasını istediğim gibi sürsün her şey.. Uzun uzun ve anlaşılması zor cümleler kurmama gerek kalmasın, yalnızca sen anla.. . ama ..sen yalnızca.. Rüya mı bu? Orada beklerken gördüğüm sen misin? Beklettiğim, ama hep beklediğim.. Garip ama değil mi, erkenden olmam gerekirken orada, olamıyorum.. Son dakikaya kadar bekliyorum evde, gelmezsin diye; çıkmıyorum evden.. Bir emin olsam geldiğine derken; "Geldim" diyorsun, "bekliyorum.." Sıkışıyor kalbim, kendimi boşluğa bırakıyorum, zamana.. . ama ..yoldayım geliyorum.. Bir siluet uzaktan, üşümüş.. Elleri cebinde, kulağında bir müzik.. Geçmişten kalma bir yaprak düşüyor, son yaprak belki de.. o koridor, o şarkı.. Beynimi yoruyor hepsi, dursun bu flashback.. Bir yara sızlıyor o an; ağlatmıyor.. ağlamama, izin vermiyor.. Yaklaşıyorum, acıyor.. da; nefes aldırmıyor. . ama . öldürmüyor da sanki. Yol bitiyor.. sen ve sesin: "Merhaba" Bütün merhabalar uyanıyor içimde, bütün duygular gidiyor.. Ben miyim bu? Neredeyim ben? Hala mı rüya.. Bir melodi geliyor derinden, bakıyorum senden.. Son dinlediğin şarkı olsa gerek, müziği duyuyorum da sözler yok.. Çok tanıdık oysa, ay gibi, dinlediğim bütün şarkılar gibi tanıdık.. Sen gibi tanıdık.. Çıkmaz sokaklarda çıkar yol aradığım, her seferinde, her yolun sonunda karşılaştığım enkaz kadar tanıdık.. Ama sözler karakutu gibi yok, arıyorum yıkımların arasında, ahh bir bulsam.. Çözülecek sanki bu rüya.. Uyanacağım.. Bu son sonrası yok, sonra diye bir zaman yok.. notalarım var; .. ama sözlerim? ..sözlerimi kaybettim, hükümsüzdür.. "İyi değilsin sanırım, gel dışarı çıkalım" Evet değilim, hiç iyi değilim.. Sen burdasın ama ben iyi değilim, kalbim.. nefeslerim.. darmadağınım.. Sanırım kuytundayım.. ama soğuk dışarısı, üşüyorum.. Nasıl bir rüya bu, neden saçmalıyorum.. Yanımdasın ama ben üşüyorum, seni göremiyorum, tutamıyorum.. Bakışlarımı kaçırıyorum.. Gözlerim sağda, seninkiler solda.. Değişelim hadi, ben sola sen sağa.. Sesler çoğalıyor evde, gürültü çok.. Yine duyamıyorum seni, kim açtı bu müziği? Bir şeyler anlatıyorsun, hayatı, değişenleri, topladığın parçalarını, bulamadıklarını.. Umrumda mı sence hayat, dinliyor muyum seni.. Sus, sadece sus; bir şey söyleyeceğim ve gideceğim.. "Efendim?" -Bir şey söyleyeceğim ve gideceğim.. Ortak paydada buluşuyor bir an gözlerimiz, sonra sırasıyla sağa ve sola.. ayağa kalkarken söylüyorum; ..seni seviyorum.. ..ve gidiyorum.. Aynı melodi başlıyor yeniden, bu sefer derinden değil, her yerinden bu evin.. Bütün her şey susmuş, yoğun sessizlik.. Odalar küçülüyor, sesler azalıyor.. Sessiz bir fısıltı var kulağımda, balıksın ya, sende susuyorsun.. bende balığım oysa.. Susmalıyım biliyorum.. ama ..bu şarkı.. "bırakın beni bırakın uyandırmayın, yanıyor canım,uyanırsam ağlarım"

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Son kez ağlarım uğruna..	sweet_	Paylaşmak İstedikleriniz	9	27-07-2007 12:54
Ağlarım...	sweet_	Paylaşmak İstedikleriniz	15	26-07-2007 11:07
Kuru Bir Mevsime Takılır Gözyaşlarım, Ağlarım	zuzu	Paylaşmak İstedikleriniz	11	23-02-2007 18:04

25-12-2006, 05:02	#2 (permalink)
KãRdé£éN Sevda Çiçeğim ·´¯`·-ღ caηısı ღ-·´¯`· Kayıt: 18.06.2006 Yaş: 22 Mesajlar: 15.688 İtibar Gücü: 150	Evet değilim, hiç iyi değilim.. Sen burdasın ama ben iyi değilim, kalbim.. nefeslerim.. darmadağınım.. Sanırım kuytundayım.. ama soğuk dışarısı, üşüyorum.. Nasıl bir rüya bu, neden saçmalıyorum.. Yanımdasın ama ben üşüyorum, seni göremiyorum, tutamıyorum.. ..seni seviyorum.. ..ve gidiyorum.. Yüreğine sağlık CeM.. çok güzeldi keşke gitmek zorunda olmasak.. keşke uyanınca ağlamasak, tam tersine mutlu olsak.. keşke..

25-12-2006, 08:43	#3 (permalink)
yusuf Bölüm Moderatörü ….Özledigim…. Kayıt: 23.12.2006 Mesajlar: 4.104 İtibar Gücü: 25	cem çok güzel bir yazı olmuş.. harika... "Merhaba" Bütün merhabalar uyanıyor içimde, bütün duygular gidiyor.. Ben miyim bu? Neredeyim ben? Hala mı rüya.. Bir melodi geliyor derinden, bakıyorum senden.. Son dinlediğin şarkı olsa gerek, müziği duyuyorum da sözler yok.. Çok tanıdık oysa, ay gibi, dinlediğim bütün şarkılar gibi tanıdık.. Sen gibi tanıdık.. Çıkmaz sokaklarda çıkar yol aradığım, her seferinde, her yolun sonunda karşılaştığım enkaz kadar tanıdık.. Ama sözler karakutu gibi yok, arıyorum yıkımların arasında, ahh bir bulsam.. Çözülecek sanki bu rüya.. Uyanacağım.. Bu son sonrası yok, sonra diye bir zaman yok.. notalarım var... özenle şçilmiş kelimeler...

25-12-2006, 09:31	#4 (permalink)
!NC!PéR!S! Kendini aşan 2de1'ci bLackpearL Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 6.851 İtibar Gücü: 29	Soğuktum…. Kış boyu, bit kitabın hiç açılmamış sayfalarının soğukluğu kadar soğuktum. Kırılmıştım, yere düşen bir cam gibi. Korumasızdım, annesini kaybetmiş yavru kuş gibi. Yalnızdım, en az çöldeki tek bir ağaç gibi yalnızdım. Ve Çırpınıyordum, rüzgara karşı koyarak her şeye rağmen uçmaya çalışan bir kuş gibi. Ancak gidebildiğim tek nokta uçmaya başladığım yerdi… Kalbime girmeden önce bu yürek ne fırtınalar atlatmış ne susuz çölleri geçmişti. Sen geldin ya… Bu yürek ne böyle bir fırtına gördü, ne de böyle bir çöl. Benden aldığın şey sadece “ben”di. Varlığının, en az yokluğun kadar soğuk olması beni daha da çok üzüyordu. Yokluğunu varlığınla birleştirip acımı yok etmek için elimden gelen her türlü çabayı gösterdim, sana değer verdim, ben sana kalbimi verdim!! Senin yaptığın tek şey bakmaktı, ümit vermekti. Boş bir bakış, neler anlatırdı bana bir bilsen! Ah bide güldün mü o zaman tüm acılarımı unuturdum. Sadece sana bakardım, gözlerimle “Seni Seviyorum” demeye çalışırdım. Derdim. Belki anlardın, anlardın ama boş sayardın. Aşk? Aşk nedir? İnsanın acı çekmesi midir? Mutluluk mudur? Yoksa, yoksa sadece, her şeye rağmen beynin sadece onu düşünmesi midir? Ben diyeyim mi sana aşkı? Gözlerinde gördüğün soğuk bakışlara rağmen, sözlerle olmasa da gözlerle GİT demesine rağmen onu sevmektir. Yani ben sana aşıktım… Sonbaharda dalından kopup yere düşmeye korkan bir yaprak kadar korkuyordum bana sözlerinle git demene. Çünkü git desen kırılacaktım, üzülecektim. Ve yine korkacaktım senden soğumaktan. Benim senden istediğim mazide yarım kalan sevgini bu sefer benimle devam ettirmendi. Olmadı. Maziye dönemedin bir türlü, belki kalbin dönmek istedi, ancak beynin buna izin vermedi. Ömürlük sevgimi senle paylaşmak istediğimi senin yüzüne karşı dile getirdim, düşünürüm dedin, tamam dedim. Düşündün, düşündün. Senden hala cevap yoktu artık sorularıma da yanıt alamamaya başladım. Ne oluyordu? Korkuyor muydun seni hoyrat ellerin inciteceğinden? Cesaretsiz miydin o kadar aşk denen uzun yolu beraber yürüyemeyecek kadar? Ben başlamıştım o yolu yürümeye, ümit ediyordum ki sende bana yetişecektin ve beraber yürüyecektik o yolu. Kalbim yıprandı, yoruldu… O kadar çok bekledim ki seni. Sadece yokluğunu içimdeki ruhumla birleştirerek beynimde yeni bir sen yaratarak yetiniyordum. Ne zaman varlığın gelecekti de , yokluğun varlığınla bütünleşecekti? Ve bir gün anladım… Artık yokluğuna da ihtiyacım yoktu böylece ruhuma da ihtiyaç kalmayacaktı. Çünkü ruhum sadece yokluğunla bütünleşmiş varlığın için dünyadaydı. O yok olunca dünya da kalmanın bir anlamı olmayacaktı. Peki o zaman neden ölmeyi düşünmedim? Çünkü senden bana sadece bir ümit kalmıştı. O ümitle şu an hayatıma devam ediyorum. Ve kalbim başka birine değer vermek için yola çıktı… Seni Seviyordum Büşra Bu Değeri Anlamana Rağmen Kalbime Girmek İstemedin. Umarım Hayatında Sana Böyle Değer Verebilecek Biri Çıkar Ve Mutlu Olursun… alıntı

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)