Tanıdığım İlk Oğln Çocuğu

**gülümse75** · 17-12-2006, 14:37

Ben yedi yaşında küçük bir kızken "masumiyet"i uykuda görmüştüm. Bu hayatta tanıdığım ilk oğlan çocuğunu, yani. İsmi ...'du. Uyumak zorunda olduğumuz bir öğle uykusundan ben erken uyanıvermiştim. O ise yer yatağında oyuncak ayısına sarılmış hala uyuyordu.

"Tanrım, öyle güzel uyuyordun ki... Yattığım yerden doğrulup, seni seyretmeye koyuldum. Sen yalnız uyumaktan korkan yedi yaşında küçük bir oğlan çocuğuydun. Hiç oyuncak ayıya ihtiyacım olmadığını düşünerek kendi kendime böbürlenip, kıkırdadım. Duyduğun korku beni bir anneye dönüştürmüş, yedi yaşında bir kız çocuğu olduğumu unutuvermiştim. O an seni koynuma alıp korktuğun şeylerden korumak istedim. Bunların ne olduğuna dair de hiç fikrim yoktu aslında."

O oğlan çocuğunun izini 10-11 yaşlarındayken kaybettim. 20 yıl boyunca onun hakkında bildiğim tek şey hangi okuldan mezun olduğuydu. Sabahları uyandığında suratı neye benzerdi, ne renk çoraplar giyerdi, kimlere aşık olmuştu, hangi gazeteyi okurdu, çocukluğu hiç aklına düşer miydi, en çok ne zaman incinmişti, birini sevmediğini nasıl belli ederdi ya da eder miydi hiç bilemedim. Onu korktuğu şeylerden koruyamadım, kollayamadım.

"Şimdi ben sana ne söylesem, çocuk inanırsın biliyor musun? Ben de, sen ne söylesen inanırım. Çünkü sen yaşamımın en masum döneminde tertemiz, çırılçıplak kalıverdin... Henüz incinmemiş ve incitmemiş zamanlarda... Sadece yalnız uyuduğumuz gecelerin bizi korkutabildiği ve bundan ötesini de hiç bilemediğimiz zamanlarda..."

Bir zamanlar 3 raflı tahta dolabın içerisine kurduğumuz barbie evi kadar küçük bir fanusun içerisinde mutlu hayatlar yaşamıştık. Birşeyler bilmenin her şeyi alabildiğine iyi yönde değiştireceğine inanmış ve inanacak herkes gibi getirenin ne götürdüğünü, o da benim gibi anlamış olmalıydı. Ama ne zaman, nasıldı?

"Şimdi kadınca bir edayla, annenden ve benden başka hiç kimsenin seni en masum, en savunmasız halinle yakalayamamış ve bir daha da yakalayamayacak olmasının hazzını yaşıyorum kendi kendime..."

Sizi inciten her suretin ardında, bir zamanlar -incinmeden ve incitmeyi öğrenmeden önce- yalnız uyumaktan korkmuş, oyuncak ayısına sarılıp yatmış , herşeyden bihaber masum bir çocuk var, biliyor musunuz? Belki anımsarsınız? Belki bir gün anımsar ve anlatır!

"Şimdi seninle karşılaşıp, devamını getiremediğimiz ortak tarihimizi bozmaktan ölesiye korkuyorum. Gelip beni bulma istiyorum. Gelip sakın beni bulma, emi?"

17-12-2006, 14:37	#1 (permalink)
gülümse75 Çalışkan 2de1'ci Kayıt: 30.11.2006 Yaş: 34 Mesajlar: 145 İtibar Gücü: 11	Tanıdığım İlk Oğln Çocuğu Ben yedi yaşında küçük bir kızken "masumiyet"i uykuda görmüştüm. Bu hayatta tanıdığım ilk oğlan çocuğunu, yani. İsmi ...'du. Uyumak zorunda olduğumuz bir öğle uykusundan ben erken uyanıvermiştim. O ise yer yatağında oyuncak ayısına sarılmış hala uyuyordu. "Tanrım, öyle güzel uyuyordun ki... Yattığım yerden doğrulup, seni seyretmeye koyuldum. Sen yalnız uyumaktan korkan yedi yaşında küçük bir oğlan çocuğuydun. Hiç oyuncak ayıya ihtiyacım olmadığını düşünerek kendi kendime böbürlenip, kıkırdadım. Duyduğun korku beni bir anneye dönüştürmüş, yedi yaşında bir kız çocuğu olduğumu unutuvermiştim. O an seni koynuma alıp korktuğun şeylerden korumak istedim. Bunların ne olduğuna dair de hiç fikrim yoktu aslında." O oğlan çocuğunun izini 10-11 yaşlarındayken kaybettim. 20 yıl boyunca onun hakkında bildiğim tek şey hangi okuldan mezun olduğuydu. Sabahları uyandığında suratı neye benzerdi, ne renk çoraplar giyerdi, kimlere aşık olmuştu, hangi gazeteyi okurdu, çocukluğu hiç aklına düşer miydi, en çok ne zaman incinmişti, birini sevmediğini nasıl belli ederdi ya da eder miydi hiç bilemedim. Onu korktuğu şeylerden koruyamadım, kollayamadım. "Şimdi ben sana ne söylesem, çocuk inanırsın biliyor musun? Ben de, sen ne söylesen inanırım. Çünkü sen yaşamımın en masum döneminde tertemiz, çırılçıplak kalıverdin... Henüz incinmemiş ve incitmemiş zamanlarda... Sadece yalnız uyuduğumuz gecelerin bizi korkutabildiği ve bundan ötesini de hiç bilemediğimiz zamanlarda..." Bir zamanlar 3 raflı tahta dolabın içerisine kurduğumuz barbie evi kadar küçük bir fanusun içerisinde mutlu hayatlar yaşamıştık. Birşeyler bilmenin her şeyi alabildiğine iyi yönde değiştireceğine inanmış ve inanacak herkes gibi getirenin ne götürdüğünü, o da benim gibi anlamış olmalıydı. Ama ne zaman, nasıldı? "Şimdi kadınca bir edayla, annenden ve benden başka hiç kimsenin seni en masum, en savunmasız halinle yakalayamamış ve bir daha da yakalayamayacak olmasının hazzını yaşıyorum kendi kendime..." Sizi inciten her suretin ardında, bir zamanlar -incinmeden ve incitmeyi öğrenmeden önce- yalnız uyumaktan korkmuş, oyuncak ayısına sarılıp yatmış , herşeyden bihaber masum bir çocuk var, biliyor musunuz? Belki anımsarsınız? Belki bir gün anımsar ve anlatır! "Şimdi seninle karşılaşıp, devamını getiremediğimiz ortak tarihimizi bozmaktan ölesiye korkuyorum. Gelip beni bulma istiyorum. Gelip sakın beni bulma, emi?"

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Acıların çocuğu..	zevzeke	Resimler ve Karikatürler	12	04-02-2008 13:07
Tam 888 ÇOCUĞU var	Krã£	Son Dakika Haberleri	0	07-01-2008 14:10
sokak çocuğu	turuncuadam	Paylaşmak İstedikleriniz	2	18-12-2007 08:49
Asena tanıdığım en büyük yalancı	Zerd@	Magazin Haberleri	0	13-06-2006 04:22
ÇOBAN'ın ÇOCUĞU	SUNRISE	Hikayeler ve Efsaneler	2	09-05-2006 00:08

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)