SUNRISE

Sustu ve akşamı bekledi gözlerim. Güneşin battığı tepelerde gökgürültüsüne
karışık bir yalnızlık belirdi. Sanki yüreğim yağmur, yüreğim sensizlik. İşte
sevdiğim sana anlatamadığım en büyük kimsesizlik. Şimdi hayatımın en
belirsiz zamanlarından birisi ile daha yine kendi başımayım. Susuyor ve seni
dinliyorum. Adı hayallerime senden kalan çaresizlik.

Özlemek diyorsun ya bana,oysa dudaklarından dökülen her kelime sonbaharları
taşıyor duygularıma. Özledim diyorsun tebessümle. Yağmurlar yağıyor
uykularıma. Bir hayalden kopyalanıyorum gelmeyen sabahlarıma. Şimdi öyle bir
vakit ki bu yaşadığım,ne kelimeler kendi yerlerini buluyor, ne de sana
söylemeye cesaret edebildiğim cümleler.

Sen yoksun aslında. Ama ben hep varmışsın gibi yaşıyorum,sanki bana hep
gülüyormuşsun gibi içimi açmayan yalnızlığımı terkediyorum aynalarda. Hayat
diyorum sana. Anlamıyorum diyorsun bana.

Havanın erkenden karardığını hissediyorum ve açıkça söylemek gerekirse, bu
saatte çekip gitmeni istemiyorum. Yazılmamış şiirleri buluyorum tavan arası
düşlerimde. Düşlerimmi ben, benmi düşlerdeyim bilemiyorum. Kimseye senden
kalan acılarımı,hüzünlerimi sevinçlerimi anlatmıyorum.

Özlemek diyorsun bana, söylediğim her kelimeyi fırlatıp atarcasına boşluğa.
Özledim diyorsun. Beni susturuyorsun. Sen yoksun aslında. Ama ben seni sanki
hep buradaymışsın gibi yaşıyorum.

En güzel aşkları anlatıyorsun bana,en güzel sevdaları bırakıyorsun
kollarıma. Ve bir tılsım gibi dönüp duruyorsun başımda. Nice vedalar
yokoluyor yalnızlığımda. Sen asla bilemiyorsun.

Değmez biliyorum gözyaşı dökmek tamamen yokoluşa.. Hayatımda herşeyin bir
tarafa atıldığı zamanlarımda çıkıyorsun birden karşıma. Yağmurda kendimi
dinlerken, penceremden yıldız kovalarken, şiirler yazarken yüreğine,şiir
olurken daha çok senin unutamadığım gerçekçi benliğine. Bir peri gibi
dokunuyorsun senden kaçıramadığım kapanan gözlerime. Uyan diyorsun
bana,uyan. Özledim seni. Biraz daha dayan.

Ve göremeyeceğim gözlerine umutlanmayı öğretirken çıkıp geliyorsun karşıma.
Özledinmi diyorsun. Aklıma gelen her düşüncede delilik nöbeti sendromlarına
bırakıyorsun beni. Evet özledim diyorum ,özledim seni hemde deliler gibi.
Sende kalan herşeyi, gündüzü,geceyi,dünde kalan her heceyi özledim diyorum
sana. Yağmurlarda bırakarak beni gidiyorsun yine. Ben kapatıyorum ardınsıra
usulca gözlerini.

Bir virüs gibi yayılıyorsun hayallerime. Ama yetmiyorsun bana hiç özledim
demekle, bunu sende iyi biliyorsun. Söylemek çok zor aslında biliyorum ama
hiçbir düşte olmayan ben gibi, sende yoksun artık gözlerimde.

Gel desem biliyorum, gelmeyeceksin hiçbir zaman gecelerime. Ve ne kadar
özlediğimi bilemeyeceksin seni yamalı hayallerimde..

!NC!PéR!S!

Nelerle savaştım neler yaşadım nelerden geçtim unuttum hepsini
alıştım kabullendim hepsinden galip çıktım da bir sana yenildim...
Hala yaşadıklarıma ve yaşattıklarına inanamıyorum aklım almıyor
sanki uzun zamandır bir rüyada hayır hayır bir kabustayım da
uyanınca her şey yeniden kaldığı yerden devam edecekmiş gibi,
ama öyle değil;bu kahrolası bir gerçek işte sonu ve sınırı olmayan
bir gerçek..Hiçbir acı bu acıyı sökemiyor yüreğimin sızısı canımı
acıtıyor artık, çok güçlü sanırdım kendimi her şeyin üstesinden
gelirim koymaz bana bu tür şeyler derdim, gidenin ardından ne
diye ağlayacakmışım seven zaten gitmez derdim ama ben bile
kendimi tanıyamıyorum artık...bu ben miyim yoksa senin yarattığın
ikinci ben mi çözemiyorum,her şeyden geçtim bir sen geçmedin bende...
oysa bana hiç bir şey katmadın ki acıdan başka ,hiç
bir zaman yanımda olmadın ki ihtiyaç duyduğumda,o zaman
neden ben hala sende takılı kalıyorum gerçekten aşk bumu?
bile bile kendini acıtmak mı?ilk gözağrısı böyle bir şeymiş demek
ne olursa olsun hep iyi tarafını görüyorsun,çektirdikleri nefrete
dönüşmüyor insanda tam tersi içinde küllenmeyecek bir ateş
yakıyor hiç sönmeyecek gibi ve her gün biraz daha artıyor...

Bu güne kadar verdiğim savaş bu akşam son buldu ve,
ben pes ediyorum,yoruldum,kaldıramıyorum artık
ve sana yenildim çekiliyorum hayatından, şunu da
unutma üçüncü bir şans olmayacak artık bizim
için çünkü ben ve biz bitti,bir sen kaldın artık,bu defa
yolun açık olsun demeyeceğim ne halin varsa gör...
ben bu savaşta yenilen taraf oldum kendinle gurur duy,övün,
kutlarım seni..ben senden kurtuluyorum ama sen hep benimle
olacaksın unutma kurtulamayacaksın yüreğimi yaktığın ve
canımı acıttığın için hep sende kalacağım

by_^^HİS^^

Sen yoksun aslında. Ama ben hep varmışsın gibi yaşıyorum,sanki bana hep
gülüyormuşsun gibi içimi açmayan yalnızlığımı terkediyorum aynalarda. Hayat
diyorum sana. Anlamıyorum diyorsun bana...

uyffff..çok ağır bi yaşam be

yüreğine nazar değmesin..

aSi MeLeq

Kod:

Özlemek diyorsun ya bana,oysa dudaklarından dökülen her kelime sonbaharları
taşıyor duygularıma. Özledim diyorsun tebessümle. Yağmurlar yağıyor
uykularıma. Bir hayalden kopyalanıyorum gelmeyen sabahlarıma. Şimdi öyle bir
vakit ki bu yaşadığım,ne kelimeler kendi yerlerini buluyor, ne de sana
söylemeye cesaret edebildiğim cümleler.

cok guseldi...Yüreginize sagLık arkadaslar...

***cooky***

çokk güsellerr yaaa
saolun arkadaşlarr=))

SUNRISE

Yüreğinizden gelen bütün sözler değerlidir... siz sağolun arkadaşlar okuduğunuz içinn

mirelaa

güselmiş ellerine sağlık

!NC!PéR!S!

Bilirim ki aşkın bahçesinden bir gül koklayan, şeyda bülbül olurmuş. Bilirim ki aşkın pınarından bir damla içen, ömrünce sarhoş gezermiş. Bilirim ki kavuşmak olmasa sevdalılar, ağlayı ağlayı kör olurmuş.

Biliyor musun, iki gözüm; bugün ayın kaçı? Hangi mevsimdeyiz? Bahar mı, kış mı, sonbahar mı, yaz mı; inan farkında değilim. Sıla ne yana düşer, gurbet ne yanda? Nerdeyim, nasılım? Bilmiyorum.

Derdim, kederim ne ? Biliyor musun yanıtını?... Neşemi, sevimcimi, yaşama gücümü yitirdim. O coşkulu, mutlu, umutlu günlerimi ne de çok özlüyorum. Öylesine bir özlem ki bu; ne sen sor, ne ben söyleyeyim. Sevdiklerim, özlediklerim ve bana dost olanların her biri başka bir yerde; hiç birine kavuşamıyorum.

Dalları fırtınada kopmuş bir ağaç gibiyiz iki gözüm. Her dalımız bir sınır boyunda, her yaprağımız bir ülkeye savrulmuş. Bir yanımız vizeli, bir yanımız kaçak. Çocukluğumu, ilk gençliğimi, geçmişimi, memleketimi velhasıl eskiye ait herşeyimi nasıl özlüyorum biliyor musun? Özümü özlüyorum, özümü.....Kendim olabilmeyi, sözümde durmak için verdiğim çabayı, kendime dürüst olmak için kendimle olan mücadelemi, özümle barışık yaşamayı özlüyorum. En iyi sen bilirsin, bir huyumu terk etmek için sarf ettiğim gayreti. Doğaya, insanlara, hayvanlara, çocuklara olan sevgimi, tutkumu ve yüreğimdeki ateşi, dimağımdaki tadı da en iyi sen bilirsin.

Zaman geçiyor, hayat geçiyor, ömrümde akşam çanları çalmaya başladı bile. İnsanın mutlulukları, heyecanları, hayatı, yaşadıkları geride kalıyor iki gözüm. Bizim gibileri yıllar geçtikçe daha bir duygusallaşıyor. Toplumların gittikçe bencilleştiği, duyarsızlaştığı dünyamızda olup bitenler beni hüzünlendiriyor. Acaba bu durumun bilincinde ve farkında olan çevremizde kaç insan var ? Binbir düşünce üşüşüyor beynime. Anılarla, özlemlerle boğuşmak beni yıpratıyor. İç acısıyla dolu, yaralı, bin yerinden vurgun yemiş bir gönülle acılara karşı umarsız olmaya çalışıyorum ama olmuyor. Belki bir gün son bulacak ufuklarda solar hüznümüz. Hala bir şeyler bekleyerek bulutsu bir sise gömülüyor her şey.

Şimdi ise, gülmek-ağlamak arası monoton bir hayatın girdabında kaldım. Üzerime ölü toprağı serpilmiş gibi. Silkinip çıkamıyorum. Gün ışığına, suya hasret bitkiler gibi tatsız ve tuzsuzum. İşte şimdi böyle bir insan oldum iki gözüm. Gayesiz ve huysuz . Evden sokağa her çıkışımda, penceremden dışarı her bakışımda, karabasan gibi çöken sis ve karanlık dokunuyor bana. Oysa ışık umut, umutsa hayat demektir. Ben mi o ışığı yitirdim, yoksa o ışık mı beni; bilmiyorum.

Nedense hep geçmişe bir özlem duygusu büyüyor içimde... İşte böyle iki gözüm. Hangi gündeyiz? Bugün ayın kaçı? Hangi mevsimdeyiz ? Bilmiyorum. Bilsem de, benim için artık hiç bir önemi yok..........

Uzun yıllar önce sevdamı yüreğime yükleyip geldiğim bu yabancı ülkede, koynunda volkanları taşıyan bir dağ gibi sustum. Suskunluğumu delicesine haykırmak isterken, içime ağuları akıttım ve öylece sustum. Kara bir diken gibi yuttum ve içime yığılıp öğlece kalakaldım. İçimdeki yangını, yüreğimdeki yarayı, gözlerimdeki damlayı sorma. Hasretlere dayayıp başımı, hüzünle geçip giden günlere, gecelere döndüm sırtımı iki gözüm. Yorgun, yetim ve yaralı. Gönlümün duvarına kocaman bir sevda resmi çizdim, bir de ateş yaktım ocağıma dağ gibi.Ki, okyanuslar söndüremez.

İnsanlar, var olalı beri kabullenmiş sevdayı. Herkes kendi sevdasının Mecnunu; kendi hasretinin delisi olmuş. Kendi hikayesini, kendi sevdasını en büyük sanmış ve saymış; büyütmüş yüreğinde dağ dağ. Sabır sabır beyninin gergefine işlemiş. Benim sevdam da benim için dünyanın en büyük, en kutsal sevdası....

Ben ki, sevdanın çöllerinde ayrılıkların en büyük hasretini çektim Leyla ‘mın. Ferhat oldum dağları deldim. Kerem oldum yaktım kendimi. Pir Sultan oldum asıldım, Nesimi oldum yüzüldüm. Kavuşmak için gönlümü yollara düşürdüm. Horlandım, ezildim, hakaretlere, işkencelere maruz kaldım.

Yüreğimdeki yangını, gözlerimdeki hicranı sorma iki gözüm. Acılarımı kimsesizliğime yükleyip, uzayıp giden yollara düştüm. Yorgun, yetim ve yaralı. Aşık oldum, yaktım kendimi. İçimde bin yangınla çıktım yola. Sevgilime şiirler yazmak, şarkılar bestelemek, türküler yakmak en büyük ibadetimdi. Kavuşmak ise en inanılmaz hayalim.

Bilirim ki aşkın bahçesinden bir gül koklayan, şeyda bülbül olurmuş. Bilirim ki aşkın pınarından bir damla içen, ömrünce sarhoş gezermiş. Bilirim ki kavuşmak olmasa sevdalılar, ağlayı ağlayı kör olurmuş.

Aşk olmasa iki gözüm, içimde biriktirdiğim bu yangın olmasa, dolmasa iliklerime aşkın hasreti, bu yangın yüreğimi sarmasa, avuçlarımı yakmasa bu ateş, akar mı damarlarımdaki kan! Bir gün kavuşmak hayali olmasa, nasıl dayanılır bu yaşama, bu kimsesizliğe, bu gurbete, bu hasrete iki gözüm, nasıl?

sorma
ben kimim, adım ne, nereden geldim
kim açtı bu kahrolası çukuru yüreğimde
kimi sevdim, kime özlemim
kaç yıl sevda doldu iliklerime
kaç yıl eksildim.

tut ki, bir pınarım suyu kesik
akamadım nazlı nehirlere tut ki
susturulmuş binlerce türkü
bastırılmış binlerce acıyım
baştanbaşa aşk ve ateş

tut ki, incinmiş bir gülüşüm
gecikmiş bir düş
bir ateşin çemberinde
yarım kalmış sevinçler kanayan

tut ki, kar altında sevincim
bütün mevsimlere küsmüşüm

kanadı kırık bir serçeyim tut ki
dağlarda koparılmış kınalı bir çiçek

ateşin zulmünü gördüm
suyun ihanetini
baştanbaşa aşk
baştanbaşa hasret
susturulmuş
milyonlarca türküyüm

bir sarı çiçek
bir sarmaşık belki
çözer dilini yüreğimin

ihanetlerin kilitlediği......

SweetWitch

ufak sIyrIkLar wardI beLki yüreimde
ta ki bu sewdaya dü$ene kadar..
sIyrIkLarIm 1den enkaz oLana kadar..
sewmedi yüreim kimseyi bu kadar
sIzLamadI hec 1oLmazIn pe$inde bu denLi..
biLe biLe yakmadI ate$i kaLbinde
yada atmadI kendini ate$LEre..
görmek istedigini yerLe$tirdi beLki kaLbim icine
beLkide sahte yüzLErine aLdandI kim biLir..
warsa tek 1gercek
zincirLer wuruLdugudur en can aLIcI yerine..
ne iLeri gidebiLir nede geri..
aynI sIzIsIyLa kawurur kendini döne döne..
taa ki 1gün dayanamayIp durana dek..

BurcuUu_

ELLerinize sağLık..