“Hayat bana bir şans daha tanırsa,
bundan faydalanan ilk sen olacaksın”

Kırık umutlarında, tuz buz yarınlar...Kırık harfler,nasıl da batar canına ve nasıl batırırsın göğsüme, sarıldıkça.

Her defasında biraz daha uzak, biraz daha soğuk ama her defasında biraz daha özlemle.

Suskunluğundaki tüm isyanları, gözlerin haykırır gözlerime. Şiirine ses olursun, bazen şiirimde gizli özne. Her defasında ama her defasında, bir kıvılcım daha sıçrar öpüşünden tenime, söndüremezsin de.

Şehirler arası yollara vurursun kendini, beyaz şeritlerde düğümlenir dar ağacımın ipi ve her şehir tabelasında, zaman dakikalarını vurur ölüme. Gölge gibi uzar gidişin ve yayılır özlemin dört duvar arasında titreyen mumum sıcağında. Bende boşaldıkça saydam sevişlerin, titreyen gölgede birikir damlalar...kırmızı bir mum daha biter dibinde “yıldızlar gibi sönük”.

Ve sonu gelmez sensizliğim...sadece bu yollar ayırır bizi, bilirim. Kağıttan çiçeklerin dikenleri batar avuçlarıma...

Susturdukça büyür sevgi, senin koca bedeninde, benim küçük göğsümde. Özlemi aynı, yükü ağır. Susarsın, susarım ve boğazımızda dizilir boğumları aşkın, tıkanır kalırız.

Siyah lalelerini bekler örttüğün toprak, ben lalelerde gamzelerini görmenin hayalini kurarım.Mayıs bekler şarkılarım, şiirlerimse ellerimi.

Bir türlü tutamam kalemi, dilimin ucunda biter çıbanlar. Tüm sevgi sözlerini yutarım, kızarım ya gidişine ya da varlığında, yokluğu yaşamaya.

Kağıtlar bekler, kalem bekler, şiirler bekler ve saçlarımın arasında titrer parmaklarım, altında biriktikçe sessiz dizeler.

Perdeyi çekip yıldızlara, ruhsuz bedenimi hazırlarım uykuya. Sen gibi dokunarak örerim saçlarımı – oysa sen açık seversin bilirim- her bir çukurunda saklarım nefesini. Her sabah kurdelemin ucunda çözülür nefesindeki mayıs çiçekleri.

Antika, küçük bir ayna var baş ucumda. Kaç kez fırlattım kirpiklerimde eriyen buz parçalarını... kırsam da, parçalasam da en küçük kıymığı batsa da dökülür sessizliğimizde bir şeyler...uykusuzluğum bile renksizce kanar, Kadehte bile rengi uçar sarhoşluğumun.

Beyaz çarşafa uzanırım, kirli bedenimle –hiç sevmem beyaz çarşafı; yüzüme ölümü çarpar, soğuğu, yalnızlığı. Sabaha sarmalayıp bir tabuta konacakmışçasına ürpererek uzanırım ya da kabuslarda buz kesecekmiş gibi bedenim ve yattığım gibi kalkarım. Bir yanı düzgün, her yanı soğuk yatağın- Sensizliğe uyanmak yok mu?

“Bugün sana mutluluk getirsin olmaz mı! ” deyişlerini çarparım bir avuç suyla yüzüme. Tenimi ısıtırım parmak izlerinden arta kalanlarla.

Ellerin ne kadar uzaksa ellerime, bilirim yüreğin o kadar yakın yüreğime, adını dilime mühürlediğim.

Hayat bize bir şans daha verir belki, olmaz mı! ! ! !

Seni seviyorum...

ellerine sağlık

süpper olmuşş

Yorumun için T$kLer Rafet.

Sana söylediğim şarkılar vardı senden yoksunken ben
Ve hiç bilmediğim soğuk rüzgarları sensizlikte tattım..
Şimdi bir benim nefesim var gecelerde!
Sana bir zamanlar şarkılar söyleyen nefesim...
Ben sana olan sevgimi yıldızlara anlatıyorum şu sıralar,
Dedim ya;geceler senden yoksun geçince bir başka oluyor,
Sanki her karanlık zerresi içime isler gibi.
Bilmiyorum,akşamlar mı yorgun,
Yoksa ben mi?..
Soramıyorum hiçbir yıldıza gülen gözlerini...
Şimdi sade bir bekleyişte ruhum,
Olmayan bir seni bekler dururum,
Gelmeyecek bir seni...
Dilim hala seni sevmediğimi söyleme çabalarında,
Bilirsin ıslak yolları severim ben.
Yanımda sırılsıklam bir kalp varken severim...

$iir + Yorum için T$kLer.

anladımkı hıc kımse
hıc kımse sen degıl hıc
kımse senın kadar
canımdan öte can degil..

ellerinize saglık arkadaslar buda benden olsun

Seni seviyorum

Sen benim askim oldugum günden beri
Ben hayatimi sana endekslemisim
Sen vazgeçilmez tutkum oldugun günden beri
Yasam gayesini sana baglamisim
Kaptirdim kendimi fena bir sekilde
Içimdeki coskularin, duygularin esiri olmusum
Seni düsünmek mi diyorsun?
Güldürme!..
Acaba aklimdan çikariyor muyum?
Daliyorum öyle derinlere
Saskinlik denilen kelimeyle arkadas olmusum
Sükûnet, yaa iste o sükûnet,
Varliginla erisebilecegim bir hal olsa gerek...
Kalbe önlenemez çarpinti veren, hasret ve özlem
Bir de yüzümde ki aci tebessüm
Mirildaniyorum sessizce
Iki dudagimdan dökülen iki kelime
Seni seviyorum...
Çogu zaman haykirmak istiyorum bunu
Lakin olmuyor...
Duyuramiyorum kimselere
Gülüm, nâzenin yarim...
Çün ki sen yoksun yanimda
Ama olsun
En azindan içimde kopan firtinalara
Fâsila bulmayan siddetli kasigalara
Kucak açip, yüklenen kâgidim var önümde
Bir de sirdasim, özümün tercümani kalemim
Âh bir bilsen;
Sensiz geçen dakikalarda, saatlerde, günlerde
Neler yaziyoruz kalemimle...
Ne hayaller kuruyoruz kavusmak ugruna
Tabi sen bunlarin hepsinden habersizsin
Yalniz su var ki;
Bence kalemimi dahi kiskanir dereceye getiriyor bu duygu yükü
Bazen de üzüyor kanaatimce
Ve her seye ragmen, o sasmaz gerçek çikiyor ortaya
gönlümün sultani, biliyor musun?
Ben var ya ben,
Seni çok seviyorum be gülüm


M. Engin Karatay

Senin de eLLerine saqLık.