Aşka ve Hayata Dair Yazılar

**SweetWitch** · 29-09-2006, 01:52

Kimsin sen ? Kelimelerini gördüğüm , cümlelerinden vurgularını tahmin etmeye çalıştıgım, orda olup yazdıklarımı okuduguna , beni anladıgına , anlaştıgımıza inandıgım sen... Varsın dimi ? Ordasın ? Konuşurken suratın nasıldır , ellerini oynatırmısın konuşurken? Ya mimiklerin? Konuşurken bakamadıgım gözlerinin rengi ne ? Sende merak ediyormusun beni , yüzümün konuşurkenki halini... Konuşurken gözlerine bakarım karşımdakinin , sagır değilim ama dudak okumayı severim ben... Bilebilirmisin tüm bunları? Sanmıyorum. Peki nedir ikimizi bu denli yaklaştıran... görmediğim halde özlettiren seni? Saatlerce yazıştıgım , hayatımın en gizli yerlerini paylaştıgım sen kimsin ? Nedir seni bu denli özel kılan hayatımda... Nedir sonuna kadar içimi açmama sana sebep... Kelimelerce herkes güzel galiba... Kelimeler zırh gibi , kelimeler sıgınak... Daha kolay ifade edebiliyoruz kendimizi yüzleri görmeyince daha mı yakın oluyoruz daha mı içten daha mı samimi oluyoruz, kendimize güvenimizmi artıyor yoksa. Kelimeler zırhımızı yok mu ediyor... Hayali dostum kabul ettiğim sana kelimelerle ulaşırken daha mı açık oluyorum , yada kavga esnasında kelimeler daha mı bir aslan kesilmeme neden oluyor ? Burada olmaman ne çok soru sormama neden oluyor kendime... Kimsin sen? Kafamdaki gibi o musun? Saçlarınla oynarmısın konuşurken? Dokunurmusun konuştuğun kişiye ? Nedir sana bu denli güvenmeme sebep? Nereden biliyorum seni? Neden tanıyor gibiyim seni ? Kelimelerin yeterlimi seni hayatıma sokmama ? Özlememe ? Seni orda gördüğümde sevinmeme ? Gideceğinde , gitme dedirten , dur daha konuşacaklarımız var dedirten ne bana ? Gittiginde ekranda kalakalmamı sağlayan ne ? Neden tüm bu sorular , nedir beni buraya getiren? Çok mu cevap arıyorum , kabullensem buranın sanallığını, gerçek yaşantıma geçirmesem , gerçek anlara sokmasam seni düşüncelerle... Olmuyor ,yapamıyorum... Nasıl silebilirim ki seni ? Saatlerimi paylaştığım sen... Sevincimi paylaşmak için sabırsızlandığım ,üzüntümü paylaşmak istediğim... Beni güldürmenden nasıl vazgeçebilirim ? Seni içimden nasıl atabilirim... Bunu yapamam... Ya aşk . . . dedim ya kelimelerce herkes güzel , kelimelerce herkese aşık olunabilir... Öyle ya da böyle , gerçek ya da sanal ,kelimeler veya sözcükler...

Önemli olan insanların buluşması değil mi ?

~~^^CeM^^~~ · 29-09-2006, 02:17

Sen Kimsin ?? yüreğine sağlık

**SweetWitch** · 06-10-2006, 14:37

Hep özledigim, bekledigim askin böyle aniden kapimi çaliverecegini, izin almadan yüregimde bir köseye yerlesecegini hiç düsünmememistim. Göz göze geldigimiz anda. Basimdan asagiya buzlu su dökülmüs gibi hissettim.

Bakislari içimi titretti, bilmedigim, tanimadigim bir dünyanin kapilari açiliverdi önümde... Kimde,neydi, hangi sinifta ögrenciydi, daha önce onu görmemistim.Bütün gün bu sorularla bogustum. Ilk soku atlatip kendime geldigimde okulda onu aramaya basladim. Gerçegi ögrenmem hiç zor olmadi tabii ki! Suratima tokat gibi çarpan gerçegi...

O okulumuzda yeni görev yapmaya baslamis bir ögretmendi çok genç oldugu için ögrencilerden ayirt etmek mümkün degildi. Böyle seyler yalniz filmler de olur sanirdim. Oysa ben sirilsiklam asik olmustum. Gözleri basimi döndürecek kadar güzel olan yalnizca adini ve ögretmen oldugunu bildigim biri, kisacik bir zamanda hayatimi degistirivermisti.

Ona asik olmam benim suçum muydu? Insan hesap kitap yaparak asik olmazdi ki? Tamam itiraf etmeliyim, ben pek normal biri degilim. Baskalarina göre farkli yanlarim çok., özellikle de ask söz konusuysa hiçbir zaman siradan biri olmadim ama bu kez tamamen kaderdi. Sonunda ona söylemeye karar verdim. Madem asik olacak kadar cesaretliydim, söyleyecek kadar da cesaretli olmaliydim.

Söyledim. Saskinligimi ifade edecek sözleri su an ben bulamiyorum. Düsün bir kez, çat kapi bir ögrenci geliyor ve ?? ben sizi gördügüm ilk andan beri seviyorum?? diyor. Ne hissedersiniz bilemem ancak o bana karsi çok olgun, anlayisli davrandi. Yaptigim çocukluklarla hayatini cehenneme çevirdigim halde sevgiyle yaklasti.. incitmemek için çok ugras verdigini simdi anliyorum oysa o zamanlar çok incitmistim. Bir gün bana hak vereceksin demisti evet onu anliyorum ve hak veriyorum. En dogrusunu yapti. Zaman belki çilgin askimi bitirdi. Ama ona olan saygim ve sevgim sonsuza kadar sürecek.

**Lider** · 06-10-2006, 15:26

Dörtnala girdabında her gün döndürsen
yağmurda sel selde kumlar kumlarda ben
içimde yağmaktasın görmesen de sen
ustura gibi keskin yağmurlara sor.

yüreğinize sağlık.

**PrinZ** · 06-10-2006, 15:29

Kimsin Sen..

-Ben Senim.. ya sen kimsin

-Bende Sen..

**Raid_IRON** · 06-10-2006, 15:44

Alıntı:

SweetWitch isimli üyeden alıntı

Seni içimden nasıl atabilirim... Bunu yapamam... Ya aşk . . . dedim ya kelimelerce herkes güzel , kelimelerce herkese aşık olunabilir... Öyle ya da böyle , gerçek ya da sanal ,kelimeler veya sözcükler...

Önemli olan insanların buluşması değil mi ?

İlk başını okuduğumda aklıma daha önceden okuduğum " Ekranın Arkasındakine " diye bir yazı geldi, daha sonra bu yazının o olduğunu anladım.

Sen kim misin ? Aslında BENsin ama ...

Teşekkürler..

**Raid_IRON** · 06-10-2006, 15:49

Alıntı:

@G@NT@ isimli üyeden alıntı

BÖYLE SEVDİM İŞTE
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...

**SweetWitch** · 07-10-2006, 00:40

Aşk vücudunun en tenha yerine kadar titremesidir.
Nedir dedim aşk? Cevap veriyorum;

Aşk soluksuz yaşamaktır. Oksijene bu kadar ihtiyaç duyarken yokluğunu neden bu kadar özlediğimi hala anlayamadım. Karadenize benzetirim aşkı. Çok sevdiğim kayalıklara oturur ve böyle heybetli ve güçlü bir şeyin de nasıl yenilebildiğini düşünürüm. Nasıl olabilirde istediğini öldürüp istediğini beslerken bu kadar direnebilir kayalıklara? Yada her gün içindeki hırsı vururken kayalıklara bir gün nasıl sarılabilir gördüğümü bile bile. Aşkın en büyüğü deniz, kayalıklar ve dolunay üçlemesindedir. Tam bu dünyaya ait. Deniz aşıkken kayalıklara onlar yaşlarının verdiği olgunlukla kapamışlardır yüreklerini…

Asırlardır her ikisi de mücadelesine devam eder. Biri sevmeyeceğim derken diğeri hep sevmelisin sende benim gibi der. Oysa mağrur ve yalnız dolunayı kimse görmez. Neden arada saklanıp durduğunu ve geldiği zaman nasıl da denizi kandırabildiğini kimse görmez. Dolunay en içli aşıktır tanıdığım.Asırlardır denizi sevdiği halde onu hep tam kavuşacakken kaybeder. Çünkü anlatamamıştır ona kayalıkların kalbi olmadığını…

Kalbin güç demek olmadığını. Anlatamamıştır ona bu kadar parlak ve güçlü görünürken nasıl da yapayalnız olduğunu ve yedirememiştir gururuna sana ihtiyacım var demeyi. İşte bu yüzden yıllardır asi deniz asiliğiyle kapadığı güçsüzlüğünü kayalıklarda ve mağrur dolunay parlaklığıyla kapadığı yalnızlığını hep kalabalık sandığı denizde arar. Kayalıklar mı? Onlar hiçbir şeyin farkında değildir çünkü güçlü olmanın getirisi hep yalnız olmaktır sevmeyi çoktan unutmuşlardır.

İnsan her gün yeni bir şeyler öğrenir ve hep büyümesine devam eder. Ama yinede bence büyüdüler Hazır hepsi hala içimdeyken soruyorum kendime nedir aşk?

Evet hala soluksuz kalmayı özlüyorum ama kalabilecek kadar çocuk değilim. Hala karadenizin ruhum olduğuna inanıyorum ama belki de dolunay olmaya başladım.Çünkü bu asiliği yaratabilecek kadar toy değilim. Karşılıksıza direnebilecek kadar umutlu da değilim Belki o kadar zamanım yoktur ne dersiniz?

Tek dileğim kayalıklara benzememek bu kadar gücü istemiyorum. Onların aşkını rüyalarımda bıraktım bakalım gerçeklere. Aşk sevmediğin ama yapman gereken sorumluluklarını yerine getirebilmen için sana adanmış manevi bir güç… Umutlarını yitirmemeni anımsatan ufak bir mutluluk dalgası ve gözlerinde kaybolabildiğin biriyle aynı yolda elele yürüyebilmektir.

Düşen bir çocuğu koşup kaldıracak kadar duyarlı olabilmek ve yaşlandım diye ağlayan bir teyzeye hala güzel görünebildiğini söyleyebilmektir. Sokaklarda nedensiz yere bağırabilmek.Bir günlüğüne de olsa çocuk olup isyan edebilmektir. Tadını bilmediğin yemekleri yiyebilmek,hiç görmediğin ülkelere gidebilmektir. Zaman alışkanlıklarıyla geliyor ve bizi bırakın evimiz önümüzde duran selvi ağacı için bile yerimizde kalma dürtüsüyle doldurabiliyor.

Bir günlüğüne de olsa vazgeçebiliyorsam alışkanlıklarımdan,gidebiliyorsam daha önce sevmediğim bir sokağa ve bırakabiliyorsam kendimi derin uykulara aşığım demektir… Ama en önemlisi korkuyorsam kaybetmekten çocukluğuma yakınım ve hala büyümemişim demektir. Hangisi doğrusu ben hala bulamadım Bir de siz deneyin…

**SweetWitch** · 07-10-2006, 01:52

Bembeyaz kağıtlara o kadar çok içimi döküp yırttım attım ki.Çöplükler benim duygularımı anlatan kağıt parçalarıyla dolu..
Neler umdum neler buldum şu yaşa kadar hayattan..Uzun bir süre yılmadım.Tekrar tekrar hep baştan başladım..
Yaşama sevincimden hiçbir şey yitirmedim.Hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi..

Çocukları hep çok sevdim.Çiçekleri,ağaçları,denizi kısacası tabiatı...
Böceklerden korkmama rağmen,dağ bayır gezeyim,bütün güzellikleri çığlıklar atarak seyredeyim..
Çocukken de öyleymişim...Arkadaşlarımı çok sevdim.Arkadaşlarımdan dostlar edindim kendime..
Ne mutlu bana ki kime arkadaşım dediysem hep dost payesini verdiler bana..
Canımı isteseler canımı bile verecek kadar fedakar oldum arkadaşlarıma..
Hepsini gerçekten çok sevdim.Yeri geldi kendime zararı dokundu bu fedakarlıkların..''Olsun'' dedim...''Dosluk budur..
Dost olmak kolay değildir..''Yaradanı çok sevdim,kendimi bildim bileli..
Hiç bir zaman doğru bir kul olamasam da sevgim,inancım hiç değişmedi..
Nefsime zulmettim ama Rabbimin emrettiği her şeye kalben inandım...

Kendimce hep doğrunun,dürüstün,adaletin yanında taraf tuttum..
En yakınım bile olsa haksızsın demesini becerdim.
Kendim için hiçbir şeyin kavgasını yapmadım..
Ama haksızlığa uğrayan için,mazlum için,yardıma ihtiyacı olan için hep aslan kesildim.
Kimseye bilerek isteyerek zarar vermedim..Kendim için ne istiyorsam başkaları içinde onu istedim..
Epey yanlışım oldu tabii...Benim bu yanlışlarımdan zarar görenler de oldu..
Ama dedim ya hiçbir zaman isteyerek kötülük olsun diye değil..
Bende en nihayetinde cahil bir insanım..Ama en çok yanlışı kendime yaptım.
Hep en büyük zararı kendime verdim..
İşin açıksa sı başkalarına değer vermekten kendime değer veremedim.Kendimi ağırdan satmasını hiç beceremedim..
İçim dışımda oldu hep..Hesabı,kitabı,zamanlamayı hiç düşünemedim.

İdeallerim oldu hep..Yüksek idealler..İyiye,doğruya,güzele,faydalıya ait idealler..
Kendimle ilgili değil..Yani,yükseleyim,şu yere geleyim,şu kadar para kazanayım diye değil.
Aksine bu tür fırsatlar ne zaman karşıma çıksa,
bana verileni deli gibi isteyip kıskançlığından bana düşman olmaya kalkanlara ''Al kardeşim..Buyur..
Değmez bunlar için çatışmaya..''diyerek altın tepside buyur ettim.Önceleri beni salak zannedenlere
''Bugün değil ama bir onbeş-yirmi yıl sonra anlarsınız '' diye cevap verdim..Kimseye kin tutmadım.
Kimseye beddua etmedim..Kırıldım..Çok kırıldım ama hep affettim..Küsmeyi beceremedim..
Çok sevenim oldu,bir o kadar da çekemeyen..
Binbir türlü saçma sapan şeyle uğraşmak zorunda kaldım.Deyim yerindeyse herşeyimle,bütün benliğimle lime lime ettiler beni..
Hiçbir kavganın başlatanı ben olmadım.Çoğu zaman ne söylenirse söylensin susmayı tercih ettim..
Anlamamazlıktan geldim..Bazen o kadar çok üstüme gelindi ki,sen şusun demedim,sadece kendimi savundum..
Çoğu zaman suçlu yine ben oldum..Genelde başkalarını korumak adına suçu üstüme aldım yine sustum..
Bana söylenenleri deşifre etmek bana yakışmazdı..Haklı olayım,haksız olayım hep ben özür diledim..
Güzellik adına,iyilik adına,hoşgörü adına...Kimsenin hatasını,çirkinliğini yüzüne vurmadım..

Herkes gibi arada sırada aşık oldum...Galiba aşka aşık olanlardanım ben.Hep kitaplardaki,destanlardaki aşka inandım..
Sevdiklerimi de öyle ölesiye sevdim..Kimi sevdiysem karşılıkta gördüm başlangıcında..
Bu arada karşılığı olmadan beni sevenler de oldu..Ne yalan söyleyeyim,kalplerini kırmış olabilirim..
Ama benim de o kadar çok kalbim kırıldı ki...Hem de beni sevdiğini söyleyenler tarafından..
İlk zamanlar beni yere göğe koyamayanlar zamanla paçavraymışım gibi davrandılar..
Halbuki ne isterlerse yaptım..Kendimden daha çok sevdim..Pamuklara sardım sarmaladım..
Ne ödünler,ne tavizler verdim..Ama kaybettim..Onlarla birlikte aşka olan inancımı,gururumu,haysiyetimi,
kendime olan inancımı,güvenimi kaybettim..Çok vermenin kaybetmek olduğunu öğrendim..Ama uygulayamadım..
Üstüme basıp geçtiler..Beni bir başıma sevdamla bırakıp alıp başlarını gittiler..Bir zaman kendimi kaybettim...
Çöllerde dolaşan Mecnun misali savruldum durdum...Ama yılmadım..Bir süre sonra hayata tekrar kaldığı yerden başladım...
Unutmadım..Hiç bir şeyi unutmadım ama yaşama tekrar merhaba demesini bildim..

Çok genç yaşta olgunlaştım..Hep yaşımın üstünde oldum..Öyle insanlar tanıdım,öyle şeyler yaşadım ki bazen kendi hayatımı bile sadece seyreder oldum...
Dostlarım hep benim çok güçlü olduğumu söyleyip durdular..Bende buna inandım.
Çok şeye veda etmek zorunda kaldım..Alıştığım şehirlere,arkadaşlara,alıştığım hayat tarzına bir şekilde hep hoşçakal demek zorunda kaldım..
O yüzden kendimi hiçbir zaman bir yere ait hissetmedim..
Ama yeniden alışmaktan,yeniden sevmekten korkmadım..
Ateşe koşan pervaneler gibi hep çok sevecek bir şeyleri yine buldum..Yine kaybettim...
Yine buldum..Bu hep böyle sürdü gitti..Hep mutlu son bekledim..
Ama o mutlu sonlar göz kırpar gibi olsalarda meğer bana sadece şaka yapmışlar.

Ne heyecanlarla doluydum ben..Göğsüm görünmeyen altın madalyalarla dolu...
Dostlarım çoğu zaman beni Jandark'a benzetmişlerdir..
Aslına bakılırsa benim Don Kişot'tan bir farkım yok..Bunu bir kez daha anladım...

Hala ağlıyorum..Hala ağlayabiliyorum..
Bir süre sonra bunu da artık beceremem..
Bana ne yaptınız...? Ben kendime ne yaptım..?

**M'LANCOLY** · 07-10-2006, 02:04

ellerinize sağlık diyelim..
keyifli yazılar..

29-09-2006, 01:52	#1 (permalink)
SweetWitch Kendini aşan 2de1'ci Kayıt: 20.09.2006 Mesajlar: 3.485 İtibar Gücü: 18	Aşka Dair Yazılar Kimsin sen ? Kelimelerini gördüğüm , cümlelerinden vurgularını tahmin etmeye çalıştıgım, orda olup yazdıklarımı okuduguna , beni anladıgına , anlaştıgımıza inandıgım sen... Varsın dimi ? Ordasın ? Konuşurken suratın nasıldır , ellerini oynatırmısın konuşurken? Ya mimiklerin? Konuşurken bakamadıgım gözlerinin rengi ne ? Sende merak ediyormusun beni , yüzümün konuşurkenki halini... Konuşurken gözlerine bakarım karşımdakinin , sagır değilim ama dudak okumayı severim ben... Bilebilirmisin tüm bunları? Sanmıyorum. Peki nedir ikimizi bu denli yaklaştıran... görmediğim halde özlettiren seni? Saatlerce yazıştıgım , hayatımın en gizli yerlerini paylaştıgım sen kimsin ? Nedir seni bu denli özel kılan hayatımda... Nedir sonuna kadar içimi açmama sana sebep... Kelimelerce herkes güzel galiba... Kelimeler zırh gibi , kelimeler sıgınak... Daha kolay ifade edebiliyoruz kendimizi yüzleri görmeyince daha mı yakın oluyoruz daha mı içten daha mı samimi oluyoruz, kendimize güvenimizmi artıyor yoksa. Kelimeler zırhımızı yok mu ediyor... Hayali dostum kabul ettiğim sana kelimelerle ulaşırken daha mı açık oluyorum , yada kavga esnasında kelimeler daha mı bir aslan kesilmeme neden oluyor ? Burada olmaman ne çok soru sormama neden oluyor kendime... Kimsin sen? Kafamdaki gibi o musun? Saçlarınla oynarmısın konuşurken? Dokunurmusun konuştuğun kişiye ? Nedir sana bu denli güvenmeme sebep? Nereden biliyorum seni? Neden tanıyor gibiyim seni ? Kelimelerin yeterlimi seni hayatıma sokmama ? Özlememe ? Seni orda gördüğümde sevinmeme ? Gideceğinde , gitme dedirten , dur daha konuşacaklarımız var dedirten ne bana ? Gittiginde ekranda kalakalmamı sağlayan ne ? Neden tüm bu sorular , nedir beni buraya getiren? Çok mu cevap arıyorum , kabullensem buranın sanallığını, gerçek yaşantıma geçirmesem , gerçek anlara sokmasam seni düşüncelerle... Olmuyor ,yapamıyorum... Nasıl silebilirim ki seni ? Saatlerimi paylaştığım sen... Sevincimi paylaşmak için sabırsızlandığım ,üzüntümü paylaşmak istediğim... Beni güldürmenden nasıl vazgeçebilirim ? Seni içimden nasıl atabilirim... Bunu yapamam... Ya aşk . . . dedim ya kelimelerce herkes güzel , kelimelerce herkese aşık olunabilir... Öyle ya da böyle , gerçek ya da sanal ,kelimeler veya sözcükler... Önemli olan insanların buluşması değil mi ? Konu SweetWitch tarafından (25-03-2008 Saat 11:57 ) değiştirilmiştir.

29-09-2006, 02:17	#2 (permalink)
~~^^CeM^^~~ Banned ~~O da artık evLi~~ Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 26 Mesajlar: 10.323 İtibar Gücü: 0	Ynt: Kimsin sen ? *Sen Kimsin ??* *yüreğine sağlık*

06-10-2006, 14:37	#3 (permalink)
SweetWitch Kendini aşan 2de1'ci Kayıt: 20.09.2006 Mesajlar: 3.485 İtibar Gücü: 18	Ynt: Kimsin sen ? Hep özledigim, bekledigim askin böyle aniden kapimi çaliverecegini, izin almadan yüregimde bir köseye yerlesecegini hiç düsünmememistim. Göz göze geldigimiz anda. Basimdan asagiya buzlu su dökülmüs gibi hissettim. Bakislari içimi titretti, bilmedigim, tanimadigim bir dünyanin kapilari açiliverdi önümde... Kimde,neydi, hangi sinifta ögrenciydi, daha önce onu görmemistim.Bütün gün bu sorularla bogustum. Ilk soku atlatip kendime geldigimde okulda onu aramaya basladim. Gerçegi ögrenmem hiç zor olmadi tabii ki! Suratima tokat gibi çarpan gerçegi... O okulumuzda yeni görev yapmaya baslamis bir ögretmendi çok genç oldugu için ögrencilerden ayirt etmek mümkün degildi. Böyle seyler yalniz filmler de olur sanirdim. Oysa ben sirilsiklam asik olmustum. Gözleri basimi döndürecek kadar güzel olan yalnizca adini ve ögretmen oldugunu bildigim biri, kisacik bir zamanda hayatimi degistirivermisti. Ona asik olmam benim suçum muydu? Insan hesap kitap yaparak asik olmazdi ki? Tamam itiraf etmeliyim, ben pek normal biri degilim. Baskalarina göre farkli yanlarim çok., özellikle de ask söz konusuysa hiçbir zaman siradan biri olmadim ama bu kez tamamen kaderdi. Sonunda ona söylemeye karar verdim. Madem asik olacak kadar cesaretliydim, söyleyecek kadar da cesaretli olmaliydim. Söyledim. Saskinligimi ifade edecek sözleri su an ben bulamiyorum. Düsün bir kez, çat kapi bir ögrenci geliyor ve ?? ben sizi gördügüm ilk andan beri seviyorum?? diyor. Ne hissedersiniz bilemem ancak o bana karsi çok olgun, anlayisli davrandi. Yaptigim çocukluklarla hayatini cehenneme çevirdigim halde sevgiyle yaklasti.. incitmemek için çok ugras verdigini simdi anliyorum oysa o zamanlar çok incitmistim. Bir gün bana hak vereceksin demisti evet onu anliyorum ve hak veriyorum. En dogrusunu yapti. Zaman belki çilgin askimi bitirdi. Ama ona olan saygim ve sevgim sonsuza kadar sürecek.

06-10-2006, 15:26	#4 (permalink)
Lider İşi kavrayan 2de1'ci Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 2.355 İtibar Gücü: 24	Ynt: Kimsin sen ? Dörtnala girdabında her gün döndürsen yağmurda sel selde kumlar kumlarda ben içimde yağmaktasın görmesen de sen ustura gibi keskin yağmurlara sor. yüreğinize sağlık.

06-10-2006, 15:29	#5 (permalink)
PrinZ Yeni 2de1'ci Kayıt: 06.10.2006 Mesajlar: 9 İtibar Gücü: 0	Ynt: Kimsin sen ? Kimsin Sen.. -Ben Senim.. ya sen kimsin -Bende Sen..

07-10-2006, 00:40	#8 (permalink)
SweetWitch Kendini aşan 2de1'ci Kayıt: 20.09.2006 Mesajlar: 3.485 İtibar Gücü: 18	Ynt: Kimsin sen ? Aşk vücudunun en tenha yerine kadar titremesidir. Nedir dedim aşk? Cevap veriyorum; Aşk soluksuz yaşamaktır. Oksijene bu kadar ihtiyaç duyarken yokluğunu neden bu kadar özlediğimi hala anlayamadım. Karadenize benzetirim aşkı. Çok sevdiğim kayalıklara oturur ve böyle heybetli ve güçlü bir şeyin de nasıl yenilebildiğini düşünürüm. Nasıl olabilirde istediğini öldürüp istediğini beslerken bu kadar direnebilir kayalıklara? Yada her gün içindeki hırsı vururken kayalıklara bir gün nasıl sarılabilir gördüğümü bile bile. Aşkın en büyüğü deniz, kayalıklar ve dolunay üçlemesindedir. Tam bu dünyaya ait. Deniz aşıkken kayalıklara onlar yaşlarının verdiği olgunlukla kapamışlardır yüreklerini… Asırlardır her ikisi de mücadelesine devam eder. Biri sevmeyeceğim derken diğeri hep sevmelisin sende benim gibi der. Oysa mağrur ve yalnız dolunayı kimse görmez. Neden arada saklanıp durduğunu ve geldiği zaman nasıl da denizi kandırabildiğini kimse görmez. Dolunay en içli aşıktır tanıdığım.Asırlardır denizi sevdiği halde onu hep tam kavuşacakken kaybeder. Çünkü anlatamamıştır ona kayalıkların kalbi olmadığını… Kalbin güç demek olmadığını. Anlatamamıştır ona bu kadar parlak ve güçlü görünürken nasıl da yapayalnız olduğunu ve yedirememiştir gururuna sana ihtiyacım var demeyi. İşte bu yüzden yıllardır asi deniz asiliğiyle kapadığı güçsüzlüğünü kayalıklarda ve mağrur dolunay parlaklığıyla kapadığı yalnızlığını hep kalabalık sandığı denizde arar. Kayalıklar mı? Onlar hiçbir şeyin farkında değildir çünkü güçlü olmanın getirisi hep yalnız olmaktır sevmeyi çoktan unutmuşlardır. İnsan her gün yeni bir şeyler öğrenir ve hep büyümesine devam eder. Ama yinede bence büyüdüler Hazır hepsi hala içimdeyken soruyorum kendime nedir aşk? Evet hala soluksuz kalmayı özlüyorum ama kalabilecek kadar çocuk değilim. Hala karadenizin ruhum olduğuna inanıyorum ama belki de dolunay olmaya başladım.Çünkü bu asiliği yaratabilecek kadar toy değilim. Karşılıksıza direnebilecek kadar umutlu da değilim Belki o kadar zamanım yoktur ne dersiniz? Tek dileğim kayalıklara benzememek bu kadar gücü istemiyorum. Onların aşkını rüyalarımda bıraktım bakalım gerçeklere. Aşk sevmediğin ama yapman gereken sorumluluklarını yerine getirebilmen için sana adanmış manevi bir güç… Umutlarını yitirmemeni anımsatan ufak bir mutluluk dalgası ve gözlerinde kaybolabildiğin biriyle aynı yolda elele yürüyebilmektir. Düşen bir çocuğu koşup kaldıracak kadar duyarlı olabilmek ve yaşlandım diye ağlayan bir teyzeye hala güzel görünebildiğini söyleyebilmektir. Sokaklarda nedensiz yere bağırabilmek.Bir günlüğüne de olsa çocuk olup isyan edebilmektir. Tadını bilmediğin yemekleri yiyebilmek,hiç görmediğin ülkelere gidebilmektir. Zaman alışkanlıklarıyla geliyor ve bizi bırakın evimiz önümüzde duran selvi ağacı için bile yerimizde kalma dürtüsüyle doldurabiliyor. Bir günlüğüne de olsa vazgeçebiliyorsam alışkanlıklarımdan,gidebiliyorsam daha önce sevmediğim bir sokağa ve bırakabiliyorsam kendimi derin uykulara aşığım demektir… Ama en önemlisi korkuyorsam kaybetmekten çocukluğuma yakınım ve hala büyümemişim demektir. Hangisi doğrusu ben hala bulamadım Bir de siz deneyin…

07-10-2006, 01:52	#9 (permalink)
SweetWitch Kendini aşan 2de1'ci Kayıt: 20.09.2006 Mesajlar: 3.485 İtibar Gücü: 18	? Bana ne yaptınız ? Bembeyaz kağıtlara o kadar çok içimi döküp yırttım attım ki.Çöplükler benim duygularımı anlatan kağıt parçalarıyla dolu.. Neler umdum neler buldum şu yaşa kadar hayattan..Uzun bir süre yılmadım.Tekrar tekrar hep baştan başladım.. Yaşama sevincimden hiçbir şey yitirmedim.Hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi.. Çocukları hep çok sevdim.Çiçekleri,ağaçları,denizi kısacası tabiatı... Böceklerden korkmama rağmen,dağ bayır gezeyim,bütün güzellikleri çığlıklar atarak seyredeyim.. Çocukken de öyleymişim...Arkadaşlarımı çok sevdim.Arkadaşlarımdan dostlar edindim kendime.. Ne mutlu bana ki kime arkadaşım dediysem hep dost payesini verdiler bana.. Canımı isteseler canımı bile verecek kadar fedakar oldum arkadaşlarıma.. Hepsini gerçekten çok sevdim.Yeri geldi kendime zararı dokundu bu fedakarlıkların..''Olsun'' dedim...''Dosluk budur.. Dost olmak kolay değildir..''Yaradanı çok sevdim,kendimi bildim bileli.. Hiç bir zaman doğru bir kul olamasam da sevgim,inancım hiç değişmedi.. Nefsime zulmettim ama Rabbimin emrettiği her şeye kalben inandım... Kendimce hep doğrunun,dürüstün,adaletin yanında taraf tuttum.. En yakınım bile olsa haksızsın demesini becerdim. Kendim için hiçbir şeyin kavgasını yapmadım.. Ama haksızlığa uğrayan için,mazlum için,yardıma ihtiyacı olan için hep aslan kesildim. Kimseye bilerek isteyerek zarar vermedim..Kendim için ne istiyorsam başkaları içinde onu istedim.. Epey yanlışım oldu tabii...Benim bu yanlışlarımdan zarar görenler de oldu.. Ama dedim ya hiçbir zaman isteyerek kötülük olsun diye değil.. Bende en nihayetinde cahil bir insanım..Ama en çok yanlışı kendime yaptım. Hep en büyük zararı kendime verdim.. İşin açıksa sı başkalarına değer vermekten kendime değer veremedim.Kendimi ağırdan satmasını hiç beceremedim.. İçim dışımda oldu hep..Hesabı,kitabı,zamanlamayı hiç düşünemedim. İdeallerim oldu hep..Yüksek idealler..İyiye,doğruya,güzele,faydalıya ait idealler.. Kendimle ilgili değil..Yani,yükseleyim,şu yere geleyim,şu kadar para kazanayım diye değil. Aksine bu tür fırsatlar ne zaman karşıma çıksa, bana verileni deli gibi isteyip kıskançlığından bana düşman olmaya kalkanlara ''Al kardeşim..Buyur.. Değmez bunlar için çatışmaya..''diyerek altın tepside buyur ettim.Önceleri beni salak zannedenlere ''Bugün değil ama bir onbeş-yirmi yıl sonra anlarsınız '' diye cevap verdim..Kimseye kin tutmadım. Kimseye beddua etmedim..Kırıldım..Çok kırıldım ama hep affettim..Küsmeyi beceremedim.. Çok sevenim oldu,bir o kadar da çekemeyen.. Binbir türlü saçma sapan şeyle uğraşmak zorunda kaldım.Deyim yerindeyse herşeyimle,bütün benliğimle lime lime ettiler beni.. Hiçbir kavganın başlatanı ben olmadım.Çoğu zaman ne söylenirse söylensin susmayı tercih ettim.. Anlamamazlıktan geldim..Bazen o kadar çok üstüme gelindi ki,sen şusun demedim,sadece kendimi savundum.. Çoğu zaman suçlu yine ben oldum..Genelde başkalarını korumak adına suçu üstüme aldım yine sustum.. Bana söylenenleri deşifre etmek bana yakışmazdı..Haklı olayım,haksız olayım hep ben özür diledim.. Güzellik adına,iyilik adına,hoşgörü adına...Kimsenin hatasını,çirkinliğini yüzüne vurmadım.. Herkes gibi arada sırada aşık oldum...Galiba aşka aşık olanlardanım ben.Hep kitaplardaki,destanlardaki aşka inandım.. Sevdiklerimi de öyle ölesiye sevdim..Kimi sevdiysem karşılıkta gördüm başlangıcında.. Bu arada karşılığı olmadan beni sevenler de oldu..Ne yalan söyleyeyim,kalplerini kırmış olabilirim.. Ama benim de o kadar çok kalbim kırıldı ki...Hem de beni sevdiğini söyleyenler tarafından.. İlk zamanlar beni yere göğe koyamayanlar zamanla paçavraymışım gibi davrandılar.. Halbuki ne isterlerse yaptım..Kendimden daha çok sevdim..Pamuklara sardım sarmaladım.. Ne ödünler,ne tavizler verdim..Ama kaybettim..Onlarla birlikte aşka olan inancımı,gururumu,haysiyetimi, kendime olan inancımı,güvenimi kaybettim..Çok vermenin kaybetmek olduğunu öğrendim..Ama uygulayamadım.. Üstüme basıp geçtiler..Beni bir başıma sevdamla bırakıp alıp başlarını gittiler..Bir zaman kendimi kaybettim... Çöllerde dolaşan Mecnun misali savruldum durdum...Ama yılmadım..Bir süre sonra hayata tekrar kaldığı yerden başladım... Unutmadım..Hiç bir şeyi unutmadım ama yaşama tekrar merhaba demesini bildim.. Çok genç yaşta olgunlaştım..Hep yaşımın üstünde oldum..Öyle insanlar tanıdım,öyle şeyler yaşadım ki bazen kendi hayatımı bile sadece seyreder oldum... Dostlarım hep benim çok güçlü olduğumu söyleyip durdular..Bende buna inandım. Çok şeye veda etmek zorunda kaldım..Alıştığım şehirlere,arkadaşlara,alıştığım hayat tarzına bir şekilde hep hoşçakal demek zorunda kaldım.. O yüzden kendimi hiçbir zaman bir yere ait hissetmedim.. Ama yeniden alışmaktan,yeniden sevmekten korkmadım.. Ateşe koşan pervaneler gibi hep çok sevecek bir şeyleri yine buldum..Yine kaybettim... Yine buldum..Bu hep böyle sürdü gitti..Hep mutlu son bekledim.. Ama o mutlu sonlar göz kırpar gibi olsalarda meğer bana sadece şaka yapmışlar. Ne heyecanlarla doluydum ben..Göğsüm görünmeyen altın madalyalarla dolu... Dostlarım çoğu zaman beni Jandark'a benzetmişlerdir.. Aslına bakılırsa benim Don Kişot'tan bir farkım yok..Bunu bir kez daha anladım... Hala ağlıyorum..Hala ağlayabiliyorum.. Bir süre sonra bunu da artık beceremem.. Bana ne yaptınız...? Ben kendime ne yaptım..?

07-10-2006, 02:04	#10 (permalink)
M'LANCOLY EN GÜZEL ÜÇ NOTAM.. Her şey geçecek,biliyorum:) Kayıt: 16.06.2006 Mesajlar: 3.024 İtibar Gücü: 20	Ynt: Kimsin sen ? ellerinize sağlık diyelim.. keyifli yazılar..

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Hayata Dair!!!!!	DiLrUbA	Şiir Köşesi	2	27-09-2007 15:03
Hayata Dair...	£R$$!İN	Fotoğrafçılık ve Resimler	13	13-07-2007 19:41
Hayata, İnsanlığa, Yağmura, Huzura ve Aşka Dair Fotoğraflar	Esedullah	Fotoğrafçılık ve Resimler	5	01-03-2007 04:46
Söylenen tüm sözler, yazılan bütün yazılar sana dair.	jan_flavo	Paylaşmak İstedikleriniz	2	15-09-2006 22:12
hayata dair	Fudo-Myoo	Paylaşmak İstedikleriniz	2	12-06-2006 10:46