Anne hergÜn bÜyÜyorum...:((((

**peony** · 08-11-2008, 10:12

Bu, yazmaya başlayınca sana göndereceğim ilk mektubum. Sen adımı ne koymuştun bilmiyorum ama ben sana ‘Anneme’ diye göndereceğim.

Sen beni buraya bıraktığından beri gözlerim ıslak çoğu kez. Sanırım senden sonra beni yıkadıklarında gözüme kaçan o şampuandan olsa gerek. Ve hala bir şampuan bulamadılar bana, gözüme kaçtığında yakmayan.

Onlarcası yetmiyormuş gibi bugün bir bebek daha getirdiler odaya. O neden burada henüz öğrenmiş değilim. İki ranza uzağıma yatırdılar onu. Benden daha büyük elleri var, yanakları daha etli. Saçları gözünün önüne düşecek kadar uzun zaman geçmiş kesilmeyeli. Üzerindeki tulum nerdeyse bir beden küçük onun için. Anlaşılan, yalnız kalmak için cılız ve küçük olmak gerekmiyormuş.

Hâlbuki geçen altımı temizleyen bakıcılar konuşurken, burada neden olduğumu öğrendiğimde, sanmıştım ki odadaki tüm bebekler benim gibi minik, küçük doğdukları için buradalar. Elleri, tutulamayacak kadar minicik olduğu için, sarıldığında, kucakta ezilecek kadar ufak olduğu için bedenleri ve öpülünce hemen kızaracak kadar hassas olduğu için tenleri, buraya terkedilmişler. Sandım ki, bakıcıların dediği gibi, onların anneleri de benim annem gibi, bebeklerine baktıklarında içlerinde kocaman bir sarılma arzusu doğuyor ama bebeklerinin canını yakacaklar, ona zarar verecekler diye uzak duruyorlar. Sırf bu yüzden buraya bırakıldığımı düşünmüştüm hep. İlk gördüğümde annem sandığım ama daha sonra hangisinin annem olduğuna karar veremeyince hiçbirisi dediğim bu kadınların olduğu yere. Ne zamanki benim de ellerim tombul tombul olunca, kucağa alındığımda gülen gözlerle baktığımda ve öpüldüğüm zaman yanağım kızarmadığında, annem gelecek ve beni içine çekecek. İçine koyarcasına diyor ona büyükler, işte öyle, beni içine koyarcasına bedenine çekecek, sarılacak, koklayacak ve elimden tutup buradan götürecek sanmıştım.

Bugün biraz daha anladım sanırım gerçeği. Çoktandır hissediyordum aslında. Artık başımın altındaki gıdığa rağmen hala senden bir ses çıkmayınca, ya benim, artık ne kadar sağlıklı bir bebek olduğumu sana haber vermiyorlar ya da hala yeterince kilo almadığımı düşündüklerinden beni burada tutuyorlar diyordum. Ya da belki de artık senin bana sarılacak kadar zayıf kaldığın geliyordu aklıma…

Ve anne, evet. Bugün biraz daha anladım işte. İki ranza uzağıma koydukları o bebeği görünce buraya gelme sebebinin herkes için aynı olmadığını ama burada olma hissinin hepimiz için aynı olduğunu.

Anlıyorum anne. ‘Bak, buradayım’ diyecek kadar dönmese de dilim, ayağa kalkıp sana gelemeyecek kadar güçlü olmasa da dizlerim ve elimi sana uzatacak kadar yakınında olmasam da şimdi, anlıyorum. Geçen gün, yanımdaki yatakta yatan arkadaşımın dibine gelip, ‘Ne güzel bir bebek bu, bunun için işlemleri başlatalım lütfen’ diyen o kadınlardan birini bekleyecek kadar yalnız kaldığımı, anlıyorum.

Ve artık senin beni belki de en son bıraktığın yeri hatırlamayacak kadar yorgun olduğunu.

Bugün odada en sevdiğim arkadaşlarımdan birinin hasta olduğunu duyduğumda ve çoğu kez ıslak olan gözlerim ilk kez kuruyup sızladığında, içimde sanki benim kadar kocaman bir yara açıldığını hissedip acımın bütün vücudumu sardığında hâlbuki kendimi sana atacaktım nerdeyse. Nerde olduğunu yüreğime bırakacak ve o beni nereye götürürse, dizlerimin üstünde sürüne sürüne, yolda belki ağlayarak ama yanına vardığımda gülerek sana gelecektim. Odada boğazıma yapışan o acıyı belki biraz hafifletirsin diye sana sarılacak, elimi kaldıracak ve kırılmayacağına söz vererek elinden tutacak, beni koklamanı seyredecek ve gözlerimi kapatıp hiçbir şey düşünmemek üzere başımı omzuna koyacaktım. Ne zaman içim acısa ya da güzel bir düş görsem ben, ne her gün bana bakıcılık yapan ne de bir gün geleceğini bildiğim o kadınlardan hiçbiri gelmiyor aklıma. Yalnızca sen anne, yalnızca sen geliyorsun. Yüzünü hayal meyal hatırlasam da gözlerime ilk baktığın ve bana bakmaya doyamadığını söylerken sen, çehrende açan o gülüşün geliyor. Ve ben daha önce her sen aklıma vurduğunda yaptığım gibi anne, bugün de düşemedim yatağımdan. Kendimi bırakamadım taşların üzerine. Sürüne sürüne sana gelemedim. Ne dizlerimin acımasından, ne beni bir daha buraya kabul etmeyeceklerinden ne de en acısı belki de, beni hatırlamaktan vazgeçmenden korkmadım. Çünkü bugün biraz daha büyüdüm anne. Korktum. En çaresiz anımda bile, senden bana miras kalan onurlu duruşumla, sırf acımı hafifletmek için seni mutsuz etme ihtimalinden korktum. Bana sarılırsan ve beni kırarsın diye huzursuz olmandan.

Sana yazmaya çalışan parmaklarımın, gece uykumda emmeye devam ettiğim zamanlarda, sen aklıma gelince nasıl titrediğini ve etrafıma gülücükler saçarken bile yüreğimde sensizlikten kalan hüznü hiç görmesen de olduğun yerde mutlu ol anneciğim. Ama yine de şunu bil ki, bana gerçekten sarılmayı deneseydin ne elim kırılırdı ne de kolum. Yine de, sebebi ne olursa olsun, bu ufacık aklımla şuna inanıyorum; sen küçücük, güzel ve daha yeni bir anneydin. Bebeğini o kadar çok sevmiştin ki kırılmasından korktun. İşte bu yüzden, ben de seni kaldığın yerde de olsan ve hep olduğun yerde de kalsan, kucağına ilk aldığın o ilk günkü kadar çok seviyorum.

Ve belki de bu yüzden sadece, ellerini yüzünde kapatıp açan o kadınlar bana ‘ceeeee’ yaptıklarında hep seni aklıma getiriyor ve bu yüzden biraz daha içten gülüyorum.

08-11-2008, 10:12	#1 (permalink)
peony İşi kavrayan 2de1'ci Kayıt: 07.10.2008 Mesajlar: 2.174 İtibar Gücü: 54	Anne hergÜn bÜyÜyorum...:(((( *Bu, yazmaya başlayınca sana göndereceğim ilk mektubum. Sen adımı ne koymuştun bilmiyorum ama ben sana ‘Anneme’ diye göndereceğim.* Sen beni buraya bıraktığından beri gözlerim ıslak çoğu kez. Sanırım senden sonra beni yıkadıklarında gözüme kaçan o şampuandan olsa gerek. Ve hala bir şampuan bulamadılar bana, gözüme kaçtığında yakmayan. Onlarcası yetmiyormuş gibi bugün bir bebek daha getirdiler odaya. O neden burada henüz öğrenmiş değilim. İki ranza uzağıma yatırdılar onu. Benden daha büyük elleri var, yanakları daha etli. Saçları gözünün önüne düşecek kadar uzun zaman geçmiş kesilmeyeli. Üzerindeki tulum nerdeyse bir beden küçük onun için. Anlaşılan, yalnız kalmak için cılız ve küçük olmak gerekmiyormuş. Hâlbuki geçen altımı temizleyen bakıcılar konuşurken, burada neden olduğumu öğrendiğimde, sanmıştım ki odadaki tüm bebekler benim gibi minik, küçük doğdukları için buradalar. Elleri, tutulamayacak kadar minicik olduğu için, sarıldığında, kucakta ezilecek kadar ufak olduğu için bedenleri ve öpülünce hemen kızaracak kadar hassas olduğu için tenleri, buraya terkedilmişler. Sandım ki, bakıcıların dediği gibi, onların anneleri de benim annem gibi, bebeklerine baktıklarında içlerinde kocaman bir sarılma arzusu doğuyor ama bebeklerinin canını yakacaklar, ona zarar verecekler diye uzak duruyorlar. Sırf bu yüzden buraya bırakıldığımı düşünmüştüm hep. İlk gördüğümde annem sandığım ama daha sonra hangisinin annem olduğuna karar veremeyince hiçbirisi dediğim bu kadınların olduğu yere. Ne zamanki benim de ellerim tombul tombul olunca, kucağa alındığımda gülen gözlerle baktığımda ve öpüldüğüm zaman yanağım kızarmadığında, annem gelecek ve beni içine çekecek. İçine koyarcasına diyor ona büyükler, işte öyle, beni içine koyarcasına bedenine çekecek, sarılacak, koklayacak ve elimden tutup buradan götürecek sanmıştım. Bugün biraz daha anladım sanırım gerçeği. Çoktandır hissediyordum aslında. Artık başımın altındaki gıdığa rağmen hala senden bir ses çıkmayınca, ya benim, artık ne kadar sağlıklı bir bebek olduğumu sana haber vermiyorlar ya da hala yeterince kilo almadığımı düşündüklerinden beni burada tutuyorlar diyordum. Ya da belki de artık senin bana sarılacak kadar zayıf kaldığın geliyordu aklıma… Ve anne, evet. Bugün biraz daha anladım işte. İki ranza uzağıma koydukları o bebeği görünce buraya gelme sebebinin herkes için aynı olmadığını ama burada olma hissinin hepimiz için aynı olduğunu. Anlıyorum anne. ‘Bak, buradayım’ diyecek kadar dönmese de dilim, ayağa kalkıp sana gelemeyecek kadar güçlü olmasa da dizlerim ve elimi sana uzatacak kadar yakınında olmasam da şimdi, anlıyorum. Geçen gün, yanımdaki yatakta yatan arkadaşımın dibine gelip, ‘Ne güzel bir bebek bu, bunun için işlemleri başlatalım lütfen’ diyen o kadınlardan birini bekleyecek kadar yalnız kaldığımı, anlıyorum. Ve artık senin beni belki de en son bıraktığın yeri hatırlamayacak kadar yorgun olduğunu. Bugün odada en sevdiğim arkadaşlarımdan birinin hasta olduğunu duyduğumda ve çoğu kez ıslak olan gözlerim ilk kez kuruyup sızladığında, içimde sanki benim kadar kocaman bir yara açıldığını hissedip acımın bütün vücudumu sardığında hâlbuki kendimi sana atacaktım nerdeyse. Nerde olduğunu yüreğime bırakacak ve o beni nereye götürürse, dizlerimin üstünde sürüne sürüne, yolda belki ağlayarak ama yanına vardığımda gülerek sana gelecektim. Odada boğazıma yapışan o acıyı belki biraz hafifletirsin diye sana sarılacak, elimi kaldıracak ve kırılmayacağına söz vererek elinden tutacak, beni koklamanı seyredecek ve gözlerimi kapatıp hiçbir şey düşünmemek üzere başımı omzuna koyacaktım. Ne zaman içim acısa ya da güzel bir düş görsem ben, ne her gün bana bakıcılık yapan ne de bir gün geleceğini bildiğim o kadınlardan hiçbiri gelmiyor aklıma. Yalnızca sen anne, yalnızca sen geliyorsun. Yüzünü hayal meyal hatırlasam da gözlerime ilk baktığın ve bana bakmaya doyamadığını söylerken sen, çehrende açan o gülüşün geliyor. Ve ben daha önce her sen aklıma vurduğunda yaptığım gibi anne, bugün de düşemedim yatağımdan. Kendimi bırakamadım taşların üzerine. Sürüne sürüne sana gelemedim. Ne dizlerimin acımasından, ne beni bir daha buraya kabul etmeyeceklerinden ne de en acısı belki de, beni hatırlamaktan vazgeçmenden korkmadım. Çünkü bugün biraz daha büyüdüm anne. Korktum. En çaresiz anımda bile, senden bana miras kalan onurlu duruşumla, sırf acımı hafifletmek için seni mutsuz etme ihtimalinden korktum. Bana sarılırsan ve beni kırarsın diye huzursuz olmandan. Sana yazmaya çalışan parmaklarımın, gece uykumda emmeye devam ettiğim zamanlarda, sen aklıma gelince nasıl titrediğini ve etrafıma gülücükler saçarken bile yüreğimde sensizlikten kalan hüznü hiç görmesen de olduğun yerde mutlu ol anneciğim. Ama yine de şunu bil ki, bana gerçekten sarılmayı deneseydin ne elim kırılırdı ne de kolum. Yine de, sebebi ne olursa olsun, bu ufacık aklımla şuna inanıyorum; sen küçücük, güzel ve daha yeni bir anneydin. Bebeğini o kadar çok sevmiştin ki kırılmasından korktun. İşte bu yüzden, ben de seni kaldığın yerde de olsan ve hep olduğun yerde de kalsan, kucağına ilk aldığın o ilk günkü kadar çok seviyorum. Ve belki de bu yüzden sadece, ellerini yüzünde kapatıp açan o kadınlar bana ‘ceeeee’ yaptıklarında hep seni aklıma getiriyor ve bu yüzden biraz daha içten gülüyorum.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Hani başımı açmayacaktım anne !! Anne gidelim bu ülkeden..^^ :/	_aLmİrA_	Dini Konular	36	16-12-2008 10:40
...:::Yüreğinin Kıyısı:::...	@G@NT@	Paylaşmak İstedikleriniz	31	30-09-2007 22:26
AsLa vAzGeÇmE::..zuzu..::	zuzu	Şiir arşivi	471	24-01-2007 16:30
...::BIRTANEM - SENIN ICIN!!::...	Deli_Sibz	Şiir arşivi	444	22-01-2007 22:13
~~ANNELER GÜNÜ ÖZEL~~	Zerd@	Şiir arşivi	40	14-05-2006 20:08

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)