2de1

**ass** · #1 (**permalink**) 20-04-2008, 02:04

Yüreğim de beraber gidiyordu. Onunla beraber. Bütün her şeyim gibi içimdeki sevgiyi de alıp götürüyordu. Kanatsız bir kuş gibi kalmıştım ıssız bir çölün ortasında. Beni kandırabilecek bir serap arıyordum, ama o bile yoktu. Yalancıktan da olsa mutlu olmaya hakkım yoktu sanki.

Her şeyimi götürüyordu. Etrafımdakiler bana bakıyordu, ama o ben değildim ki? Bende olan ben alınmıştı artık. Beni ben yapan ben, beni büyüten, beni ben yapan tarafından alınmıştı. BABAM almıştı…

Bana sormadan alıp götürüyordu içimdeki beni. Ses dahi çıkaramıyordum. Dur diyemiyordum. Hakkım yoktu. Gidiyordu işte. Önümde upuzun uzanmıştı. Sevgim gidiyordu, her şeyim gidiyordu, o gidiyordu, BABAM gidiyordu…

Dostlarım gelmiş, dışarıda beni bekliyorlardı. Bana borç sevgi vereceklerdi. Borç sevgi… Sevgisiz kalmıştım. Benden alınan sevgiyi, sevgiyle uğurlayabilmek için. Gittim…

Sımsıkı sarıldım dostlarıma teker teker. Her sarılışta da bir iki damla göz yaşına karşılık bol bol borç sevgi aldım. Utandım, sıkıldım, yüzüm kızardı. Kefil olarak kullanıyordum sanki…

Haykıransım geldi. “Gitme!” diye bağırmak geldi; olmadı, yapamadım. Yılar boyu içimde büyüttüğüm sevgim yoktu bende. Almışlardı sormadan! Birazdan da bir daha hiç geri gelmemek üzere gidecekti. “Dur”diyemiyordum, “Gitme” diyemiyordum. Ayakta durmama ancak yetiyordu aldığım borç sevgiler.

Gidiyordu işte. Eller üzerinde taşınıyordu. “Beni de bir tabuta koyun, ona, yani sevgime son bir kez eşlik edeyim.” diye çok söyledim, dinlemediler. En yakın dostlarım bile başını kaldırıp bakmadı. Sanki bana:”Sus!”dermişçesine başlarını öne eğmişlerdi.

Sevgim gidiyordu işte. O götürüyordu… Her şeyim! Götürüyordu sevgimi. BABAM götürüyordu. Dostlarım da ona yardım ediyorlardı. Babamı taşıyorlardı. Onu benden alıp götürüyorlardı. Sevgimi götürüyorlardı…

İçimde kalan sevgim yetmiyordu bana. Yetişemiyordum onlara. En sonunda düştüm. Gücüm kalmamıştı, dayanamıyordum ama dostlarım da dayanamadı halime. Bir tanesi yetişti, kaldırdı ve peşinden gittik, sevgimin peşinden…

Sona gelmiştik işte, sondaydık, ayrılık vaktine gelmiştik. Sevgimi büyük bir çukura koydular. Bende kalan azıcık sevgi bile beni terk etmek istiyordu sanki. Borç aldığım sevgiler beni istemiyordu. Ona gidiyorlardı… Acaba beni yanlarına alırlar mıydı? O büyük çukura atlasam beni yanlarına alırlar mıydı, bana da yer açarlar mıydı?

Göz yaşlarıma saklanmış, içimde kalan azcık sevgim bile beni terk etmek istiyordu. Oluk oluk ona gidiyordu. Göz yaşlarım da ona yardım ediyordu. Ona gitmesini sağlıyordu. Gözümdeki son sevgim bile ona gidebilmek için yarışıyordu sanki…

Bensiz kalmıştım!

Toprak ile örtmeye başladılar, engel olamadım. “Durun” dedim… Kimi tuttuysam bana yüzünü döndü. Gitmişti işte, o gitmişti. Sevgim gitmişti, babam gitmişti, sevgisiz kalmıştım.

Bensiz kalmıştım…

ALINTIDIR...

**ass** · #2 (**permalink**) 20-04-2008, 02:05

Yine buğulusun gönül çiçeğim, yine damlıyorsun, yine ağlıyorsun.

Yüreklerdeki fırtınalara, dondurucu soğuklara rağmen damlarsın yüreklere sımsıcak. Gül kokmayan bir yürek gördün mü, salıverirsin damlalarını hemencecik.
Hep ağlıyorsun Gönül çiçeğim,
Riyasız, hesapsız, gönülden damlıyorsun. Güle ait gönül damlalarında riya olmazmış zaten. Uzaklardaki gülün kokusunu aldın mı buğulanır çiçeklerin. Gülden haber etmeyiversin bir söz, gülü anımsatmayıversin bir koku hemencecik aşka gelir ıslatıverirsin dikenlerini. Döküverirsin içinde ne varsa aşka dair. Kokuverirsin gül yaprağı yaprağı. Sevdaysa sevda, hasretse hasret, hüzünse hüzün ne varsa buğulu bulutlarında, yağmur eder sunarsın bahara.
İyi ki ağlarsın gönül çiçeğim,
Çiçeklerin umut kokar. Kar yağmış, don vurmuş ne gam. Sen çiçeklerini açtın ya. Bembeyaz ışıttın ya gönül baharlarını. Karakışa meydan okudun ya narin yapraklarınla. Ondandır ki bahara yeltenir oldu tüm ağaçlar. Çiçekler umutlanır oldu tomurcuklar içinde. Karlar altında kalmış olan bahar, meydan okur oldu karakışın dondurucu beyazlığına. Baharı bile umutlandırdın ya gönül çiçeğim, gam sana yakışmaz gayrı. Mahzunluk sana yakışmaz, mahcupluk sana yakışmaz. Gam bizim işimiz, hüzün bizim işimiz gayrı.
İyi ki ağladın gönül çiçeğim,
Sen beyaz çiçeklerinle açmasaydın, sen beyazlığını damla damla düşmeseydin karakışın hüküm sürdüğü buzdan yüreklere, hangi ağaç meyveyi umut ederek çiçeklerini salardı karakışın bağrına? Hangi çiçek güneşli güzel günleri umut ederek tomurcuğunu terk ederdi? Hangi beyaz kelebek, soğuktan kenetlediği titrek kanatlarını semaya açarak kanatlanırdı.
İyi ki ağladın gönül çiçeğim,
Çiçeklerini açarken, özünden döktüğün damlaların sahte olduğundan dem vuranlar olduysa da, zamansız ve hesapsın buğulandığını düşünenler olduysa da… Öze hüzün gerek değil. Sen damlamasaydın karlara, karların eriyişinden kim söz edebilirdi? Kardelenler nazlı çiçeklerini açar mıydı beyaz karlara inat? Kim beyazlığın sadece karda değil, çiçeklerde de olabileceğini düşünebilirdi.
İyi ki ağladın gönül çiçeğim,
İyi ki döktün beyaz yapraklarını. Sen de açmasaydın gönül çiçeğim, kara bulutların arkasındaki mavi gökyüzüne olan özlemler yeşermezdi dallarda. Belki hüzün savrulurdu sadece ağaçların kuru dallarında tipiyle karışık. Belki yağmur nedir bilinmezdi. Oysa sen hep gülü savurdun gökyüzüne, hep gülü koklattın rüzgarlara. Kelimelerin özüne hep gülü fısıldadın. Şimdi karakışın bağrında fırtına, boran da olsa hep senin dallarında açtığın beyazlığı savurur etrafa. Sen bilirsin ki bir çiçek ölmeden, meyve dirilmez.
İyi ki ağladın gönül çiçeğim,
Taze genç kızlar, senin sunduğun beyazlıktan esinlenerek, beyaz gelinlikler düşler oldu. Genç delikanlılar beyaz gelinlikli taze çiçekler düşler oldu. Adın baharla birlikte anılır oldu gönül çiçeğim. Rüzgarlarla karlara savrulan her yaprağın, karlara baharı hatırlattı. Çiçeklerin sıcak gözyaşlarıydı zira. Gözyaşları yağmuru, yağmur baharı hatırlattı sonra.
İyi ki ağlamışsın gönül çiçeğim,
Şimdi bildim, sürgünlüklerin, hasretliklerin, hüzünlerin neden senin dostun olduğunu. Sen gülü damladın karakışın rüzgarlarına. Gülü saçlarına takıp giden rüzgarlar, gözyaşlarını da taşıdı yedi iklime. Gül senin damlalarının özüydü çünkü. Gül sevginin özüydü. Hasretlikler, hüzünler, ayrılıklar gülün kokusudur çünkü. Sen gül kokuyorsun çünkü.
İyi ki ağladın gönül çiçeğim,
Şimdi senin çiçeklerinle sevgiliyle serenat eden, sevdalıların vardır.
Sonra, takıp rüzgarların terkisine beyaz çiçeklerini, savrulan ve hırpalanan ve dondurucu karlar üzerinde düşüp kalan narin ve fedakar çiçeklerin vardır. Hasretleri, beyaz gözyaşarında donup kalanların vardır. Gül diye karları avuçlayanların vardır. Biz savrulduk rüzgarlarda, biz donduk senin damlalarınla karlarda. Dedin ya; “Çiçekler ölmezse meyveler olmaz.’’ Tomurcuklar da yok olmazsa güller açılmaz. Kar taneleri arasından gül fideleri yeşerdi şimdi.
Ölürsem başucuma bir gül dikilsin,
Ölürsem başucuma bir gülle gelinsin,
Gönül çiçeğim,
Bak yine ağlıyorsun!…

**ZeHir** · #3 (**permalink**) 20-04-2008, 02:14

Ağlamaktan Nefret Ederim...Hiçte Ağlamam...Allah Ağlatmasın Diyorum...
BABAM Hayatımdaki en değerli Varlıktır...Allah Onu Daima Korusun...
AMİNN....

TEŞEKKÜRLER...

**Gecem** · #4 (**permalink**) 20-04-2008, 04:00

emegine saglık canım

**ass** · #5 (**permalink**) 29-05-2008, 16:42

sagoLun Okuyan yureklere saglık....

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Bensiz Olurmu Yaaaa	GiRL_Léé	Tüm Paylaşımlarımı Sunuyorum	45	20-08-2008 21:30
sen bensiz,ben sensiz...	yoruldum	Resimli Şiirler / Resimli Şarkı Sözleri	2	16-04-2008 19:01
Sen Bensiz Ben Sensiz	Life_is_beautiful	Türkçe Şarkı Sözleri	1	08-04-2008 17:00
Bensiz biR ' BeN '	shaMarıq	Paylaşmak İstedikleriniz	13	09-09-2007 23:45
Bensiz yaşamaya alışacaksın..	PaçoSS	Şiir Köşesi	9	27-08-2007 22:29

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)