Çekip gitsem bu şehirden. Unutsam her şeyi; unutulsam. Hoş zaten hiç hatırlanmadım ki… Hiç yaşamadım saysam, hiç sevmedim. Ve hiç beklemedim umudu. Gözlerime yar yazıldığından beri bembeyaz ırmaklar, beynim reddeder oldu uyumayı. Düşünürüm şimdi uzayan çay karası gecelerde. Aslında hiç gitmedim köşedeki o antikacı dükkânına. Hiç kapılmadım düşleri limon kokan umuda. Ama doğduğumdan beri, bir türlü alışamadım şu yalnızlığıma. Hep şikâyet ettim ondan. Ve aslında, hep sevdim bu tozlu yalnızlığı.

Şimdi aynalara bakınca, hakiki beni arıyor gözlerim. Ben ne zaman, hangi arada bu denli değiştim? Gördüğüm şimdiki ben, ibaret mi sadece bir hayalden? Zihnime hücum edince tüm bu yanılgılar, beynim aslında hep tek olduğumu algılar. Koyu bir sade kahvenin buğusunda şekillenir kederim. Niçin bırakmam aramayı vefayı da, bunca acı çekerim? Anlamaz ki yüzüne merhem çalınmamış yüreğim. Sanır ki vardır vefa bir yerlerde. Saklıdır belki Kaf dağının eteklerinde. Ve sanki çıkıp gelecek bir gün, yaşamın tam orta yerinde. İyi de; döküldüyse çiçekleri akasyanın, solduysa ruhu baharın ve gülmüyorsa artık gözleri ömr-ü hazanın; neye yarar ki gelse?

Kahve, limon ve Tamamen, tamamen unutulsam. Sadece üçünüzle, saadetli bir hayata dalsam. Ve bir daha hiçbir zaman solmayacak o kutlu güne uyansam…