2de1

Ya yoksa

Ardına baktığını hatırlarım.
Yavaşca kafasını döndürdüğü anda, gözlerinde öfke
ve bir de acı olduğu halde, öylece kala kalışına, hala bir anlam veremem...
Daha dün akşam, yolun başında bekliyorken, elinde bir sigara ve onun dumanında
yükselen bir parça hüznüyle,dalgın dalgın bakıyordu üstüne bastığı kırık kaldırımın taşlarına
....Adını sordum. -Boş ver-. Aldığım en kolay cevap oldu.
Sonrasını anlatması, daha zordu.
Yıllarını araladığı gün, bu hikayenin de
başlangıcı olacak ve belki de, sessizliğini tüm dünya duyacaktı.
..soru.-Sevdin mi hiç? Duraksatan bir korkuydu sanki.
Evet demek neden bu kadar zordu sanki.
Tek kelimenin ardında, neden bu kadar yük vardı ki?
-Sorgulama başladı dedi içinden ve amansızca iç geçirirken,
susmakla konuşmak arası bir şekle bürünüp,usulca -Ya yoksa, dedi.
Belkide ilk defa, bu kadar basit bir kelime, beni bu kadar kokutmuştu.
Ne demekti ki şimdi bu? İşte; hayatın en büyük sorgusu.
Yalanla gerçek arasına sıkışan ve her anında, azaplar içinde çıldırtan bir şüphemiydi bu?
Ya gerçek olmadıysa sevda, dediniz mi hiç?
Ya aslında hiç yaşamadıysam gerçek olanı, diye geçtimi aklınızdan.
Ve hiç, sevmeyi becerdiğim anlarda sevilmedim dediniz mi içten içe.?
Ya aslında sevgi diye bir şey yoksa. Ya sevgi gerçekte varsa, lakin sizi hiç bulmamışsa.
Ya yaşadıkların bir kaç kelimelik bir hikaye bile olmazsa.Gözler buğulu.
Susmayı da öğrendiğini anladığı an, ilk ne yaptığını merak etmeye gerek var mı acaba !
Şimdi aklınıza gelen ilk sevdanızı düşünün bir. Ve, ne, ne kadar paylaşılmış.
Onları şimdi tekrar yaşama imkanınız olsa, aynı şekilde mi yaşarsınız.
Ya aynı şekilde yaşanmazsa yaşananlar.
Sonra hepsi birer yalan olmaz mı?Sus bir an. Ve dinle kendini.
Akıl yürütmeye çalışma ...............cevap:-Her şey güzeldi
- İşte duymayı en çok istediğim ve en çok ihtiyacım olan kelimelerdi bunlar.
Beni de bir anda rahatlattı doğrusu. Kendi kendimi haklı çıkardım sanki...
Olsun dediniz. Ve bir anda kendinizi benim gibi iyi hissettiniz.
Gerçek bu mu bilmek bile istemedim.
Ben sevdim...
Ve sevildim bir zamanlar demek ne kadar güzelmiş.
Şimdi her şeyi geride bırakmak zorunda kalan, bu sakalı kirli gibi bende; susuyorum.
Kendime sorduğum bu sorunun azabını, bir daha duymamak için, bundan sonrasını, planlarımın
en önüne almaya karar verdiğim anda, onu gördüm.
Yine gözleri buğulu.
Yine içinde öfke vardı.
Belkide o; hayata, o günden beri hep böyle bakardı.
...............öğüt. -Asla pişman olma.- Ki o sevdayı kaybettiğin an olur.
-Asla vazgeçme.- Ki o kendini kaybettiğin an olur. Ve asla seni terkedene kızma.
Ki sen bunu haketmesende, bu vardır, kaderdir.
Kaderi göze almadan çıkılan yolun sonu, kederdir.
Bu son bir cümle oldu dudaklarından dökülen.
Ayaklarının kıpırdadığını gördüğümde, gecenin soğuğundan çok, yüreğindeki ayazdan şikayetçi olmalıydı.
O; susmayı yeğlerken belki de, elinde kalan son şeyi kaybetmek istemiyordu.
Ona kalan kederi de, onu terketmeden ve bir sonrakine bekletmeden, tanıdık olanıyla yoluna devam etmeliydi.
Öyle de yaptı.
Sağanak yağmadı. Yanaklar ıslanmadı.
Ben orda hiç olmadım.
Aklından geçeni duydum.
Yaşamadım...
Daha nereye kadar gideceğini bilmediğim yolumun üstüne çıkan her sevdaya saygı duyacağım.
Ve asla -Ya yoksa- dememek için, sevdiğimi anında tüm dünyaya haykıracağım.
Ki benim şahide ihtiyacım olacak bir gün.
Kim ne zaman sorar bilmem ama, sorduklarında
-o da ordaydı, bilir, sevdim yeminle dersem;

KIZMAYIN............................