#47 (permalink)
27-11-2007, 15:49
|
Kendini aşan 2de1'ci !..363..!
Kayıt: 29.11.2006 Yaş: 21 Mesajlar: 2.842 Rep gücü: 17 |  | |  | | |
17-Agustos depremini yaşadım ben...O zamana kadar hiç bir yakınımızı kaybettiği hatırlamıyorum...yada cocuktuk anlayamıyorduk.17 AĞUSTOSU yaşadım ben Hemde en acı haliyle,cok sevdiğim teyzemi,eniştemi ve teyzemin kızını kaybetim...Geriye sadece Trabzonda okuyan ogulları kaldı.O depremden sadece 2 gün önce arkadaslarımı özledim dedi tatilini erken kestide gitti...
20 agustosda teyzemin kızının dugunu vardı...Onu defnederken tabutunun üzerinde GELİNLİĞİ vardı...
yakın uzak farketmeden yüzküsür yakınımı aldı deprem benden...
Dedem (annemin babası) kaldıramadı bu yükü içine kapandı.sustu hiç konusmadı...tıpkı bir bebek gibiydi altı bezleniyor,yemek yediriliyor...tıpkı bir bebek gibi konusma yeniden ögretiliyordu...tam 4 yıl baktık dedeme,rahmetli anneannem her daim yanındaydı.yaz ayının baslarında cok fenalastı dedem hasteneye kaldırdık doktorlar hiç ümitli değildi heran her duruma hazırlıklı olun diyorlardı..bizde artık hazırlıklıydık zaten , düşüncemiz acı cekmemesiydi...Ama dedem hastalıgına sanki ben burdayım beni yenemezsin dedi..5 yıl yuruyemedi,konusamadı...ama hastaneden yuruyerek cıktı ne kadar sevincliydik anlatamam...Tüm aile cok mutludu artık...
Dedemin iyileşmesi onuruna mahallede yemekler dagıtıldı yapılmadık seyler kalmadı...5 gün sonra anneannem kalpkrizi gecirdi...3 gun yogun bakımda kaldı ve vefaat etti...bu bütün aile için bi şoktu gercekten...Cok buyuk bi acıydı,dedeme belli etmemek için ugrastık ama nereye kadar..Cenaze gunu yeniden kalktı dev gibi dedem, 70 yıllık eşime son vazifemi yapıcam dedi arabaya bindik yolda fenalastı,ceneze gunu buyuk bir uzuntuydu bu bizim için...1 hafta hastanede yattı dedm...yine içine kapandı,yine sustu dedecim...
Oda dayanamadı fazla anneannemin vefaatinin 40. günü dedemi kaybettik...Şimdi vasiyetleri geregi köyde Büyük bir cınarın dibinde yanyanalar...Allah rahmet eylesin...
Bilmiyorum ama yaz ayları bizim için artık sıkıcı olmaya basladı...2005 yazında 58 yasındaki diger dedemi kaybettik...Hiç bir hastalıgıda yoktu..Otopsi sonucunda bile bi bulgu yoktu..Allah (cc) bizi ne zaman yanına alıcak hiç bilmiyorum.
2006 yılında diğer teyzem kızını eşkişehire ugurlarken trenden düştü...Beyin kanaması gecirdi...3 ay hastanede yattı...Bu bizim için ailemizdeki yıkımlardan sadece en iyisiydi belkide...
2007 yazı yine bizim için kötu gecti...Cok sevdigim yengem kalp ameliyatına gülerek girdi...Fakat cıktıgında biz aglıyorduk...
Yıllar geciyor ve surekli acı,göz yası...
Rabbim her insanı bir türlü imtihan ediyor Elif...Her insan yakınlarını kaybeder ve kaybetmeyede devam edicegiz...Hatta birgun kaybedilen biz olacagız... | |  | |  | |
| |