#1 (permalink)
19-07-2006, 16:51
|
İşi kavrayan 2de1'ci
Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 18 Mesajlar: 2.148 Rep gücü: 16 Rep derecesi:  | ...:::oNu GeRi iSTiYoRuM:::...  | |  | | | nasıl başlayacağımı bilmiyorum...17 yaşımdayım.çok sevdiğim bir arkadaşım vardı.onunla herşeyimizi paylaşırdık.onunla görüşemediğim zaman ya o ya da ben onu arardım.ama aramak yetmezdi hiçbir zaman.1 ay önce çalıştığı yere onu ziyarete gittim.3 saat aralıksız oturduk konuştuk.halibuki görüşmeyeli sadece 2 gün olmuştu.ayrıca bu iki gün boyunca 24 saatin 16 saatini telefonda konuşarak geçirmiştik.sohbetimizin tükenmeye başladığı sırada bana birşey vereceğini söyledi.benim yazar olmak istediğimi biliyordu belki bundan bir senaryo veya güzel bir yazı çıkartırsın deyip elime bir mektup tutuşturdu.ama onun yanından ayrılmadan okumaya başlamayacaktım.peki dedim.mektubu aldım.1 saat sonra eve gitmek için dışarı çıktım.caddenin kenarından yürürken rüzgar o yazıyı okumamaı istemezcesine esti ve mektubu alıp caddenin ortasına yerleştirdi.hiç düşünmedim.bir an bile kuşku duymadan caddeye fırladım.mektubu aldım ama aynı zamanda feci bir kazaya uğradım.beni görenler beni hastahaneye kaldırmışlar.uyandığımda iki bacağımda alcıdaydı.ama baş ucumda canım kadar sevdiğim dostumun mektubu duruyordu.o yazıyı baş ucuma koyanın o olduğunu sanmıştım.aldım ve okumaya başladım.beni çok sevdiği yazıyordu.bu zamana kadar yaşadığı hayatın yalan olduğunu,onu ne pahasına olursa olsun bırakmamamı anlatıyordu.bir gün gelirde ayrılırsak birbirimizi bulmak için herşeymizi feda edeceğiz diyordu.
bacaklarımı hissetmiyordum.bu dostumdan önce her gece hayata bağlanmamın nedeninin hiçbir sakatlığımın olmamasından kaynaklandığını düşünüyordum.gezmek belkide yapmayı sevdiğim en güzel şeydi.bu mektubu okurken anladım ki onun için herşeyimi feda edebilirmişim.ve ettim de.bana yazdığı şey önemliydi.bu kağıda birşey olması ona birşey olacakmış gibi bir his uyandırmıştı içimde.bu yüzden tereddüt etmemiştim caddeye atlarken.günler geçti,doktorlar hergün babamı kenara çekip birşeyler söylüyorlardı.umurmda değildi,ben hergün dostumun mektubunu hergün daha büyük bir heyecanla okuyordum.hastahanede kaldığım bir ay boyunca kimler geldi ziyaretime.herkes başımda iyileşeceksin derken aklım almıyordu onun gelmemesini bekledim.
1 ay sonra hastahaneden çıktım.tek dostuma karşı içimdeki burukluk göğsüme bastırarak tuttuğum mektup sayesinde yok oluyordu.kızamıyordum ona.içimde başka birşey vardı.sanırım caddeye ölmek istediğim için atladığımı zannediyordu.onu anlayabilirdim.bunu yapmam için bir nedenim yokken neden yaptığımı merak ediyordur.ve belki de onu bırakmamaya söz vermişken onu nasıl aldattığımı düşünüyordur.ve benden nefret etmeye başlamıştır belki de.tekerlekli sandalyeye alışmaya başlamıştım.evdeki 2.günüm olmasına rağmen herkes yanımdaydı.o hariç.onu tanıyanlara onu sorduğumda gözlerini benden kaçırıyorlardı.sanırım artık beni görmek istemiyor diye düşünmeye başladığım zamanlarda cesaretini toplayıp biri bana herşeyi anlattı.ikimizinde huyuydu,kim kimi ziyarete giderse,o kişi sağ sağlim gözden kaybolana kadar onu izlerdik.oda beni izlemeye başlamış,o sırada caddeye atladığımı görünce kaldırımı unutup yola fırlamış.bana çarpan araba önce ona çarpmış.onunla ramızda pek mesafe olmadığı için araba duramamış ona çarptığı hızdan biraz daha yavaş bir hızla bana çarpmış.6 gün komada yatmış.7.gün ayıldığında iyileşeceği söylenmiş.konuşmaya,yemek yemeye başlamış.durmadan beni sormuş herkese.benim yanıma gelemk istemiş.izin vermemişler.8.gün testler yapılacağı zaman kendinden geçmiş.3 gün bitkisel hayatta yaşamış.hiçbirşeyin farkında olmadan,öylece kalmış yatakta.orasından burasından çıkan kablolarla...bir kaç gün sonra doktorlar orada yatan bir insan değilmişçesine fişini çekmişler.daha fazla tutamayız demişler.şimdi anlıyorum içimdeki sıkıntının ne olduğunu.onun yokluğuydu bana acı veren onun hakkında ki düşüncelerim değil.dün sabah onun mezarının başında bana yazdığı mektubu tekrar tekrar okudum.ağladım ne kadar gözyaşım varsa döktüm dediğim sırada yine ağladım.şimdi anlıyorum bacaklarıma neden üzülmediğimi,anlıyorum ki benim için herşeyinden vazgeçecek bir dost bulmuşum kendime benim onun için herşeyden vazgeçeceğim gibi.ama bulduğum gibi kaybetmek acı veriyor bana.hayatım hayat değil onsuz.belki onunla birlikte ölemem o bunu istemezdi ama ölümümü onun varlığının yanımda olduğunu hissederek bekleyebilirim.zaten o benim yanımdan hiç ayrılmamıştı ki...şu an elimde yine mektubu var.son satırına gelmeden hep baştan okumaya başlardım.bu hoşuma giderdi.şimdi son satırını okuyorum;
benim için ne kadar kıymetli olduğunu anlayacaksın bir gün,bu günler daha birbirimizi yeni yeni tanıdığımız günler.bu günler geçtiğinde içindeki sıkıntıyı atacaksın.dedikleri gibi sen her daim benim senin yanında olduğumu hisset,hissetki bilesin...unutma sakın seni kadar çok sevdiğimi,benim senin için ve senin benim için neler yapabileceğini... __ALINTIDIR__ | |  | |  | |
| |