Arjantin’nin ünlü spor adamlarından biri olan Robert de Vincenzo, bir turnuvayı kazanmış, ödülünü alıp kameralara poz vermiş ve kulüp binasına gidip oradan ayrılmak üzere hazırlanmıştı.

Bir süre sonra binadan çıkıp otoparktaki arabasına yürürken yanına bir kadın yaklaştı. Kadın başarısını kutladıktan sonra, ona çocuğunun çok hasta ve ölmek üzere olduğunu anlattı. Zavallı kadının hastane masraflarını ödemesi olanaksızdı. Kadının anlattığı öykü De Vincenzo’yu çok etkilemişti.

Hemen cebinden bir kalem çıkarttı ve turnuvadan kazandığı paranın bir miktarını yazdı çek defterine. Çeki kadının eline sıkıştırırken de ona: –Umarım bebeğinin iyi günleri için harcarsın, dedi. Ertesi hafta kulüpte öğle yemeği yerken, derneğin bir görevlisi onun yanına geldi ve şöyle dedi: –Otoparktaki görevli çocuklar bana geçen hafta turnuvayı kazandıktan sonra yanına bir kadının geldiğini ve onunla konuştuğunu söylediler. De Vincenzo evet anlamında başını salladı.

Görevli; –Sana bir haberim var. O kadın bir sahtekardır. Üstelik hasta bir çocuğu da yok. Seni fena halde kandırmış.
De Vincenzo; –Yani ortada ölümü bekleyen bir bebek yok mu? –Hayır, yok.

–İşte bu, bu hafta duyduğum en iyi haber, dedi..