Eskişehir İlçeleri Hakkında bilgiler

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:19

Eskişehir / Alpu

Tarihi
İlçe ,ilkçağlarda Frigya adı verilen bölge içerisindedir. İlçe içerisinde bulunan höyüklerden,bölgenin ilkçağlarda yaygın bir kültüre sahip olduğu anlaşılmaktadır.
M.Ö.2000 yıllarında doğudan inen Hititler bu çevreyi Hitit topraklarına dahil etmişlerdir.M.Ö.2000 yıllarında Hitit egemenliğine son vererek geniş bir alana yayılan Frigler Alpu’nun da içinde bulunduğu Eskişehir Ovasına yerleşerek bir krallık kurmuştur. M.Ö.116 yılından sonra bütün Frigya Roma idaresine geçince, bu yörelerde Roma-Frig halkı kaynaştırılarak iskan ettirilmiştir.1972 yılında Büyükkızlar Höyüğünde bulunarak Eskişehir Arkeoloji Müzesine teslim edilen 180 bilezik, kolye, yüzük, sikke ve benzeri eşyalardan Romalıların bölgede uzunca bir süre yaşadıkları ortaya çıkmıştır.
1071 Malazgirt muharebesinden sonra doğudan gelen Türkler , 1074 yılında bu yöreyi aldılar.Selçuklu Uç Beylerinden Bozhan,halen ismi Bozan olan İlçeye bağlı Bozan Kasabasının bulunduğu yerde kendi adı ile anılan bir han yaptırdı. Bozhan kabilesinden altı haneyi verimli otlaklarla kaplı bulunan bu bölgede iskan ettirilmesiyle ilk kez yerleşim birimi olarak Alpu kurulmuştur. Rivayetlere göre Alpu adı Altı, Altu, Alpu olarak değişime uğramıştır. Halen dört Mahallesi bulunan İlçenin Kemalpaşa Mahallesi buraya yerleşen altı haneden üremiştir. Bu mahalleye eski Alpu denilmektedir . 1928 yılında Eskişehir İl Merkezine bağlı Bucak statüsüne kavuşmuştur. 1936 yılında Romanya ve Bulgaristan ’dan gelen göçmenlerin yerleşmesi ile Fevzipaşa Mahallesi kurulmuş ,bu mahalle aynı zamanda Gökçekaya Barajının yapımı nedeniyle arazileri kamulaştırılan Mihalıççık İlçesi Süleler ve Ermenek Köylülerinin de iskan sahası olmuştur. Denizli/Çivril ve Konya yörelerinden gelenlerin de mahalleye yerleşmesiyle büyüyen mahalle eski Cumhurbaşkanımız Sayın Kenan EVREN ’in ismine izafeten Evrenpaşa Mahallesi olarak iki mahalleye ayrılmıştır. Kemalpaşa Mahallesinin büyümesiyle Fatih Mahallesi adında yeni bir mahalle oluşmuştur.
1955 yılında Belediye Teşkilatı kurulan Alpu,19.06.1987 tarih ve 3392 sayılı kanunla İlçe Merkezi olmuştur.

Coğrafi Yapısı
lçe,Eskişehir ilinin 40.km. doğusunda olup,batısında İl merkezi,kuzey batısında Sarıcakaya, doğusunda Beylikova,kuzeydoğusunda Mihalıççık, güneyinde Mahmudiye ilçeleri ile kuzeyinde Ankara İl sınırlarının çevrelediği Alpu ovası üzerinde yer almaktadır.Topraklarının 4/3 ne tekabül eden bu ova kuzeye gidildikçe yükselir ve Sündüken dağları ile en yüksek kesimi oluşturur Sündüken dağları Alpu İlçesinin kuzeyinde Ankara il sınırına kadar ulaşır, bu sınırını Gökçekaya baraj gölü ile Sakarya nehrinin kolu olan ovanın porsuk nehri tarafından ikiye bölünür. Porsuk ırmağından tali kanallara bu ovanın ekseriyetini sulu tarım yapılmaktadır. Taban suyu da yüksek olan Alpu ovası İç Anadolu bölgesinin zengin ovaları arasında yer almaktadır. İlçe iklim bakımından İç Anadolu bölgesine özgü kara iklimine sahiptir. Yazları sıcak ve kurak,kışlar yağışlı ve soğuk,ilkbahar ayları genellikle yağmurlu ve ılık,sonbahar aylarında ise serin ve kurak geçer. Yılda ortalama 398.1 kg. yağış düşer. Isı yazın 30-38,kışın 50 ile 20 derece arasındadır.Yüzölçümü 886 km2.dir.

Nüfus Durumu

İlçemiz nüfusu 2000 yılında yapılan genel nüfus sayımına göre İlçe Merkezinin nüfusu 5715 ilçeye bağlı köylerin nüfusu 11.003'dir.İlçenin Köyler ve Kasabalar merkez dahil toplam nüfus sayısı 16.718 dir
İdari Durum
Alpu,1928 yılında Bucak merkezi olmuş,1955 yılında Belediye teşkilatının kurulması ile gelişmiş ve 19.06.1987 gün ve 3392 sayılı kanunla İlçe statüsüne kavuşmuştur.İlçe Merkez Belediyesi dışında Bozan ve Osmaniye Belediyesi ile 27 köyü mahalli idari birimlerini oluşturmaktadır.

Sosyal Durum
1-Konut
İlçemiz merkezinde görev yapmakta olan memurların bir kısmı muafakat alarak Eskişehir il merkezinde ikamet etmektedir. Takriben 80-100 arası konuta ihtiyacımız olduğu gibi Resmi kuruluşlarının bir kısmının idare binalarına ihtiyaçları vardır. Bölgemizde konutlar genellikle taş ve kerpiç gibi malzemelerden yapılmış tek katlı binalardır.

2-SOSYAL YAŞANTI

Toplumsal yaşamın temelini oluşturan aile,geleneksel yapıya sahip olmakla birlikte,ülkemizdeki sosyal değişmelere paralel olarak bu aile tipinin çekirdek yapıya dönüştüğü görülmektedir. Kalabalık aileler artık anne,baba ve çocuklardan oluşan çekirdek aileler yerlerini bırakmış durumdadır. Burada müstesna olarak Çivril yöresinden göç eden aileleri söyleyebiliriz.Çünkü bunlar aile ve nüfus planlamasını yeni sezinlediklerinden hala çok çocuklu ailelerden oluşmaktadır.

3-EVLİLİK

İlçede gençler genellikle görücü usulü ile evlenmektedir.Orman köylerimizde gençler daha erken yaşlarda evlenmekte,ova köylerinde özellikle tatar köylerinde geç evlenmektedir. Evliliklerde devlet nikahı esas olup,imam nikahı ile evlilikler asgari düzeye inmiştir.

4-ELEKTRİK
Elektriksiz köy kalmamıştır.

5-SU

İlçe merkezinin içme suyu depoya 20 km. mesafede açılmış bulunan kuyulardan alınarak,150 tonluk su deposuna gelmekte ve buradan da şebeke ile ilçeye dağıtımı yapılmaktadır.1987 yılında yapılan yatırımlar ile su şebekesi genişletilmiştir. İçme suyumuz ilçemize yeterli olduğu gibi iler ki yıllardaki nüfus artışına göre karşılar niteliktedir.

6- KANALİZASYON
İlçe merkezindeki konut ve işyerlerinin tümüne yakın bir bölümü kanalizasyon şebekesine bağlı değildir. İlçeye bağlı Köylerimizde de kanalizasyon yapımına henüz geçilememiştir.

7-SAĞLIK

İlçemiz Devlet Hastanesi Eskişehir Devlet Hastanesinin Ünitesi olarak 05.03.2001 tarihinde faaliyete geçmiştir.1 Başhekim yardımcısı,1 Başhemşire yardımcısı,1 Müdür Yardımcısı,1 Laborant,4 Hemşire,1 adet Aşçı ve özel şirkete ait 3 Hizmetli görev yapmaktadır.Alpu Ünitesi Doktor ve diğer personeli Eskişehir Devlet Hastanesi tarafından görevlendirilmektedir.Hastanenin Acil Servisi 1 Pratisyen hekimi ile halkımıza 24 saat hizmet vermektedir.Hastanemizde 4 bölüm mevcut olup, Dahiliye,Kadın Doğum,Çocuk,Acil ve Genel Cerrahi bölümlerinden oluşmaktadır.Personeller günlük olarak ilçemize gelip gitmektedir.10 adet lojman mevcut olup,30 adet hasta yatağı bulunmaktadır İlçe merkezinde bulunan Sağlık Grup Başkanlığı kendi binasında hizmetlerini 3 Doktor,1 Sağlık Memuru,4 Hemşire,5 Ebe ve 1 Memur ile yürütmektedir.Bozan Sağlık Ocağında ise kendi binasında hizmetlerini 2 Doktor,1 Sağlık Memuru, ,3 Ebe ve 1 Hizmetli ile görev yapmakta olup,bir adet ambulans mevcuttur. Osmaniye Sağlık Ocağı Tabipliğinde 2 Doktor,1 Sağlık Memuru, 1 Ebe, ve 1 Hizmetli,1 adet Ambulans bulunmaktadır. Özdenk, Ağaçhisar,M.Karacören,S,Karacaören ve Bahçecik köylerinde sağlık evleri bulunmaktadır. Sağlık evi bulunan köylerimizden sadece bir tanesinde 1 Ebe görev yapmaktadır.Bu yerlerde sağlık yönünden koruyucu ve tedavi edici hekimlik görevi yerine getirilmektedir.Diş hekimliğine Yardımcı Sağlık Personeli,Doktor,Hemşire,Ebe, Hizmetli ve Ambulans şoförü ihtiyaç bulunmaktadır.

8-HABERLEŞME

Alpu İlçesi ,Bozan Kasabası , Osmaniye Beldesi ve tüm köyleri ile telefon haberleşme sistemine bağlıdır.Posta işletmesi kendi binasında faaliyet göstermektedir. Merkez de 1 Müdür,1 Veznedar,1 Memur,1 Şube dağıtıcı ,1 köy dağıtıcı ve 1 Merkez Dağıtıcısı olmak üzere 6 personel ile posta hizmetleri yürütülmektedir.İlçemize bağlı Abonemiz halen köyler dahil 3500 civarındadır .Osmaniye,Bahçecik,Bozan ve Ağaçhisar otomatik santralleri hizmete girmiştir.

9-ULAŞIM

Alpu ilçesi,Mihalıççık-Beylikova-Eskişehir Karayollarının ve Ankara-Eskişehir demiryollarının üzerinde kurulmasından dolayı seri bir ulaşım ağı üzerinde bulunmaktadır.

İş ve Çalışma Hayatı

İlçemizde en önemli iş gücü tarım,orman ve hayvancılığa dayanmaktadır.12 adet orman köyümüzün ekseriyetinin geçim kaynağını orman kesim işçiliği ve hayvancılıktır. Bu yörelerimizde ekilebilir arazilerin azlığı nedeniyle zirai ürünlerin ekimi az miktarda yapılabilmektedir.

Eğitim ve Kültür Durumu

Toplumumuzun daha ileri bir yaşama düzeyine ulaşmasında çok önemli bir yeri olan örgün ve yaygın eğitim faaliyetleri ilçe merkezinde 1 Genel Lise,4 İlköğretim okulu,köyler ve beldeler de ise 11 ilköğretim okulu mevcuttur.Bu okullarda 103 Öğretmen olup,ilçe merkezinde 1026,bağlı diğer bağlı belde ve köylerdeki öğrenci sayısı 1035 öğrenci ile öğretim görmektedir.
Köylerimizin bir çoğunda kütüphaneler açılmış olup,halkımızın kitap okuma alışkanlığını geliştirmeye çalışılmaktadır. Bozan kasabında okuma yazma oranı % 95 seviyesindedir.Bu oranın yüksek olmasının nedeni Cumhuriyet Türkiye’sinin ilk yatılı okullarının açılışı ile başlamış daha sonra yatılı bölge okulu olarak işlevlerini sürdürmüş olmasından kaynaklanmaktadır.

Turizm
İlçe sınırları içerisinde bulunan Gökçekaya baraj gölü ile sahası çevresinde bulunan Çatacık ormanları doğal güzellikleri birer tabiat harikasıdır.

Ekonomik Durum
Alpu ilçesinin topraklarının 4/3 lük bölümü düz Alpu ovasını teşkil etmektedir.Bu ovalık kesiminde bulunan ilçe merkezi ile Bozan kasabası ve 14 adet Köyün başlıca geliri,sulu kıraç tarım ziraatı ile birlikte ekilebilir.Arazi miktarı 124.915 dekar sulanır,288.055 dekar kıraç olmak üzere toplam 412.700 dekar arazi ekonominin temelini teşkil eder.Bu arazilerin 4/3’ ünde her yıl ekim yapılmaktadır. Alpu ilçesi Tarım Kredi Kooperatifi bünyesinde 15 köy ,Osmaniye Beldesinde Tarım Kredi Kooperatifi bünyesinde ise 5 köy mevcuttur. Bu yerleşim birimleri zirai kredi ve tohum ihtiyaçlarının bir kısmını bu kooperatiflerden temin etmektedirler. Tohumluk ,Gübre,Hayvancılık,Donatım ve zirai kredi şeklinde çiftçilerimizden destek sağlanmıştır.Ayrıca T.C.Ziraat Bankası Alpu Şubesinin Bitkisel üretim ve hayvancılık,kimyevi ,gübre tarım alet vs. devletin çiftçiye olan kredileri yüksek meblağlara ulaşmıştır. Bu meyanda özellikle orman köylerimizin önemli geçim kaynaklarından olan Büyükbaş hayvan sayısı 9500 ,küçük baş hayvan sayısı 32.000 ,126.000 adet/dönem broiler tavukculuk,57.450 adet kanatlı diğer kümes hayvanları ile yaklaşık 900 adet arı kovanı bulunmaktadır. Köylerimizde sür’atle modern hayvancılık gelişmektedir.2003 yılında 979 adet hayvan suni tohumlama yapılmıştır. Alpu Pancar bölge şefliğine bağlı birimlerde yıllık 176.269 ton civarında şeker pancarı alımı yapılmaktadır. Bölgemizde karpuz,kavun,sebze ekimi yapılmaktadır.
Toprak Mahsulleri Ofisi Ajans Müdürlüğünün yıllık tahıl alımı 2003 yılı içerisinde 1500 ton buğday,597 çavdar alımı yapılmıştır.Bu miktara çiftçilerimizin tüccara satmış olduğu miktarı da eklemek gerekmektedir. Alpu Bölgesinin ekonomik yapısı Türkiye standartlarındadır.Eskişehir’in dünyaca ünlü lületaşları ilçemize bağlı Dereköy mevkiinde çıkarılmaktadır.Bu köyümüzde ocaklardan çıkarılan lületaşları işlenip satıldığı gibi ham madde olarak ta satışa sunulmaktadır.Bölgemizde tarıma dayalı olarak yapılan ticaretten de büyük toprak sahipleri yararlanmaktadır.İlçemizde küçük sanayi sitesi bulunmaktadır.

Kaynak:eskisehir.gov.tr

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:25

Eskisehir / Beylikova

Tarihi
Sırasıyla ,Frigyalılar, Traklar, Lidyalılar ve Romalılar’ın hakimiyeti altında kalan Beylikahır, 1064 yılında Selçuklu topraklarına katılmış, 1157 yılında Selçuklu İmparatorluğunun parçalanması sonucunda kurulan Beyliklerden Osmanlı Beyliğinin yönetimi altına girmiştir.
Selçuklular döneminde büyük bir at yetiştirme merkezi olan ve bu sebeple ismi Beylikahır olan İlçemiz, 1305 yılında Dükkancı Ali Ağa, Topçu Süleyman ve Halil Ağa tarafından bir yerleşim merkezi olarak kurulmuştur. 1930 yılında Bucak merkezi olmuş, 1985 yılında ismi Beylikova olarak değiştirilmiş ve 14 Temmuz 1987 tarihinde İlçe Merkezi statüsüne kavuşmuştur.

Coğrafi Durumu

Eskişehir ilinin doğusunda, İl merkezine 76 Km. uzaklıkta bulunan Beylikova İlçesi, Eskişehir-Ankara demiryolu üzerinde bulunup,doğusunda Mihalıççık, batısında Alpu, kuzeyinde Mihalıçcık, güneyinde Sivrihisar ve Mahmudiye İlçeleri ile komşudur. Eskişehir-Ankara karayoluna 22 Km. mesafededir. Beylikova’da karasal iklim hakim olup, yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve yağışlıdır. Bitki örtüsü bakımından oldukça çıplaktır. Yörede kavak, söğüt ve az miktarda elma ve erik ağacı bulunmaktadır.

Nüfus Durumu

22 Ekim 2000 tarihinde yapılan Genel Nüfus sayımında kesin olan sonuçlara göre Beylikova’nın Merkez nüfusu 4.876, köylerin nüfusu ise 5.086 olup, toplam nüfus 9.962 dir. Nüfusun %52 si kadın, % 48 i erkektir. Nüfusun % 90 ı çiftçi, % 5 i esnaf, % 3 ü memur ve % 2 si işçidir. Nüfusun tamamının ana dili Türkçe’dir.

İdari Durum

İlçemiz 1 Belediye ve 21 köyden oluşmaktadır. 21 köyün 3 ü orman köyü olup, diğerleri orman dışı köylerdir. İlçe Merkezinde 4 mahalle mevcut olup, mahalle ve köy isimleri şöyledir

Sosyal Durum
Konut : İlçemiz ve köyleri eski yerleşim birimleri olduğu için evler genellikle kerpiç ve ahşaptan yapılmıştır. Son zamanlarda karkas bina yapımı çoğalmış, özellikle ilçe merkezinde modern binalar inşa edilmiştir. İlçe merkezi son zamanlarda modern bir şehir görünümüne kavuşmuştur.

Sosyal Yaşantı : İlçe halkının çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla iştigal etmekte, eğlence yeri bulunmamakla birlikte düğünler gösterişli bir şekilde icra edilmekte, bir eğlence havasına sokulmaktadır. İlçe halkının çalışma saatleri dışında sosyal etkinlikleri yok denecek kadar azdır. Çalışma saatleri dışında kahvehaneler halkın toplanma yerleridir. Son zamanlarda özellikle gençlerin spora ilgi duyduğu gözlenmekte olup, bunun geliştirilmesi için İlçeye bir kapalı spor salonu yapılmasının uygun olacağı düşünülmektedir.

İş ve Çalışma Hayatı:İlçe halkının % 90 ı çiftçi, % 5 i esnaf, % 3 ü memur, %2 si işçidir. Tarımla iştigal eden halk bunun yanı sıra hayvancılık da yapmaktadır. Tarım alanlarında şeker pancarı ve hububat üretilmektedir. Ovada bulunan yaklaşık 23 000 dekar arazi sulanmakta, büyük bir bölümüne şeker pancarı ekilmektedir. Bu nedenle İlçe halkının büyük bir çoğunluğu varlıklıdır. İşsizlik yok denecek kadar azdır. İlçemizde 2 süt işleme tesisi 1 deri işleme tesisi, 1 un fabrikası ve 2 römork imalathanesi mevcut olup, bu işyerlerinde yaklaşık 100 işçi istihdam edilmektedir. Bunun yanı sıra küçük sanayi sitesinde 10 civarında küçük sanayi kuruluşu mevcuttur.

Eğitim ve Kültür Durumu

İlçe halkının eğitim seviyesi oldukça yüksektir. İlçede okur-yazar oranı % 98 dir. Nüfusun % 50 si ilkokul mezunu, % 10 u orta okul mezunu, % 30 u lise mezunu, % 8’i Yüksek okul mezunudur.Beylikova da ilk okul 1914 yılında açılmış, 1923 yılında binası yapılmış ve 152 öğrenci ile öğretime başlamıştır. İlçemizde 1 lise 6 ilköğretim okulu ve 1 Halk Eğitim merkezi mevcuttur. İlköğretim okullarında toplam 1.052 öğrenci, Beylikova Çok Programlı Lisesinde ise 175 Ortaöğretim öğrencisi öğrenim görmektedir. Okullarımızda toplam 72 öğretmen görev yapmaktadır.

Ekonomik Durum

İlçe halkının büyük bir çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla iştigal etmekte olup, bunun yanı sıra sanayiinin de gelişme gösterdiği gözlenmektedir. Halkın gelir seviyesi oldukça yüksek olup, işsizlik yok denecek kadar azdır. Özellikle 1988 yılından sonra İlçenin kurulmasını müteakiben ekonomik gelişme göstermiştir. İlçedeki mevcut sanayi işletmeleri ekonomik düzeyin yükselmesine olumlu katkılar sağlamıştır. İlçe halkı tarım ve hayvancılığın yanı sıra süt inekçiliğine yönelmiş, süt gelirleri ailenin günlük geçim giderlerini karşılar duruma gelmiştir. İlçemizde günlük 20 ton civarında süt üretilmektedir.

Sanayi : İlçede 2 süt işleme, 1 deri, 1 un fabrikasıyla 2 römork imalathanesi bulunmakta olup, bunun yanı sıra 10 civarında küçük sanayi işletmesi mevcuttur. Dersan Deri Sanayii de 25, Danone-Sa Süt Fabrikasında 10, Güven Süt Fabrikasında 30, Un fabrikasında 15, Alkan römorkta 10, Yalçın römorkta 10 işçi istihdam edilmektedir.

Tarım:lçemiz merkez ve bağlı bulunan köylerinde 65.350 dekar sulu arazi (%26) 184.690 da (%74) kıraç arazi olmak üzere toplam 250.004 dekar arazi mevcuttur. Sulanan Arazinin % 67,1’i hububat, %17,9’u ş.pancarı, %10’nu yonca ve geriye kalan %5’lık kısmında ise yumru bitkiler, meyva ve sebze tarımı yapılmaktadır. Merkez,Akköprü, Uzunburun, Parsibey, Yeniyurt, Süleymaniye, Yalınlı, Emircik, Doğray, A.Dudaş ve İmikler köyleri olmak üzere toplam 11 adet S.S.Sulama Kooperatifi bulunmaktadır. Sulu arazilerinin %30’u kanallardan, kalan kısmı ise yer altı sularından yararlanılarak sulanmaktadır.
Elektrik: İlçemizde elektriği bulunmayan yerleşim yeri bulunmamaktadır. İlçemizde 15 adet elektrik trafosu mevcut olup, 2930 KVA kurulu güç mevcuttur. İlçede mevcut TEDAŞ işletmesinde 4 personel görev yapmakta, bu 4 personelle periyodik bakımlar, arızaların onarımı ve tahsilat işlemleri yürütülmektedir.

Sağlık:İlçemizde 1979 yılında bir Sağlık Ocağı kurulmuş zamanla bu sağlık ocağı binasının yetersiz kalması nedeniyle 2000 yılında Sağlık Ocağı Derneği ve Kaymakamlığımızın katkılarıyla 145 m2 lik ek bina yapılmış olup, 2002 yılı içerisinde ikinci kat ek inşaatı tamamlanmış ve hizmete sunulmuştur. Sağlık Ocağımız Ocak 2002 ayı başından itibaren sürekli hizmet veren (112) sağlık birimine dönüştürülmüştür. Sağlık Ocağına bağlı 7 köy sağlık evi ve 4 mahalle sağlık evi mevcut olup, bunlardan sadece Süleymaniye ve Yukarıiğdeağacı köylerinde standart tip Sağlık Evi Binası bulunmaktadır.Beylikova Sağlık Ocağı’nda yapılan ek inşaat faaliyetleri sonrası hizmet alanı yeterli bir hale getirilmiştir.

Yol Durumu :İlçemiz Eskişehir iline 76 Km.uzaklıkta olup, hem Ankara yolu, hem de Mihalıçcık yolu üzerinden ulaşım imkanı vardır. Ancak, Mihalıçcık yolu üzerinde bulunan Bozan- Beylikova yolu Köy Hizmetlerinin yol ağı içerisinde olduğundan bakım ve onarımı hususunda zorluklar çekilmektedir. Bu yolun Karayolları ağına alınması gereklidir.
Köy Yolları: Köy yollarımızın toplam uzunluğu 152 km. Olup, 84 km.si asfalt, 68 km.si de stabilizedir

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:30

Eskisehir / Cifteler

Tarihi,Coğrafi yapısı,Nüfus Durumu

Daha önce Çifteler Köyü olan İlçemiz 1954 yılında çıkarılan 28.06.1954 tarih ve 6821 Sayılı Kanunla Çifteler İlçe Merkezi olmuştur.
Yüz ölçümü 820 Km2 dir. Ortalama rakımı 875 M dir. Yazları kurak ve sıcak, Kışları soğuk ve kurak, İlkbahar ve Sonbahar serin ve yağışlı geçer. İlçemizde 61.850 hektar tarım arazisinin 14.000 hektarında sulu tarım, 47.580 hektarında kuru tarım yapılmaktadır. 1755 Hektarı ormanlıktır.
2000 Yılı Nüfus sayımına göre İlçe Nüfusumuz toplam 18.545 dır. Bunun 11.883 İlçe Merkezinde 6.662’si Köylerde bulunmaktadır.

İdari Durum

İlçemizin İdari durumunda 1 Belediye, 22 Köy ve 6 Mahalle Muhtarlığı vardır.Köylerimizin 21 adedi ova 1 adedi ise orman köyüdür. Devlet ve halk arasında iletişim gayet iyidir. Bu konuda herhangi bir sorun yoktur.

Sosyal Durum
İlçemizin bina sayısı 4019 civarında olup, İlçede konutlar genellikle tek ve 2 katlı (kerpiç,tuğla) evler olup, müstakildir. Son yıllarda zemin kat dükkan olmak üzere 3 veya 4 katlı betonarme binaların yapımı çoğalmıştır. Belediye imar planına göre azami 5 kata kadar bina yapımına izin verilmektedir. İlçede Kafkas, Kırım göçmenleri, Türkmen, Yörük ile Yerli halktan (Manav) oluşan, genelde göçmen bir toplum olduğu için her toplumun kendine göre örf ve adetleri vardır. Çekirdek aile yapısı ağırlıktadır. İlçemizde 1 Spor Kulübü, 1 adet Halk Kütüphanesi, 1 adet Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır. İlçemize elektrik Sarıyer barajından gelmektedir. Elektrik yeterlidir.İlçenin Kuzeyinde Tedaş tarafından yapılan 154.000 KW’lık indirici trafo merkezi faaliyete geçmiştir. Elektriksiz köyümüz bulunmamaktadır. 19 köyümüzün su şebekeleri bağlanmıştır, suyu yeterlidir. 3 (Sarıkavak,Çatmapınar ve Arslanlı) köyümüzün yeterlilik yönünden su sorunu mevcuttur.İlçe Merkezinde su ihtiyaca cevap vermektedir, içme suyu Belediye ve Vatandaşlar tarafından açılan artezyen tulumbalardan karşılanmaktadır. İlçemizde 1 adet 25 yataklı hastane, 1 adet sağlık ocağı ve 4 adet sağlık evi mevcuttur. Devlet Hastanesinde 2 Uzman, 4 Pratisyen, 1 Hastane Müdürü, 1 Müdür Yardımcısı. 18 Ebe-Hemşire, 12 Teknisyen, 6 Sağlık Memuru, 4 Memur, 3 Şöfor, 1 Aşçı , 4 Hizmetli görev yapmaktadır. Merkez Sağlık Ocağında ise 3 Pratisyen Hekim, 8 Ebe,1 Hemşire, 3 adet Sağlık Teknisyeni, 2 Sağlık Memuru, 1 adet Hizmetli görev yapmaktadır. İlçemize bağlı tüm köylerimiz tam otomatik telefon hizmetinden yararlanmaktadır.İlçemiz Merkezi ve Köyler dahil abone sayısı 5457’ dir.
İlçemizde iş ve çalışma hayatının büyük bir çoğunluğu zirat ve hayvancılık üzerine yoğunlaşmış olup, bir kısmı da diğer meslek gruplarını teşkil etmektedir. Çalışma hayatında ziraat etkin olduğundan çalışmalar daha ziyade ilkbahar ve yaz aylarındadır.

Eğitim ve Kültür Durumu

İlçe Merkezinde 1 Çok Programlı Lise, 1 Endüstri Meslek Lisesi, ,1 İmam-Hatip Lisesi, 1 Anadolu Lisesi, 1 Sağlık Meslek Lisesi, İlçe Merkezinde 6 Köylerde 10 olmak üzere toplam 16 İlköğretim okulu 1 adet Ana okulu 2 adet Ana sınıfı ile l adet Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır. İlçemiz Merkez ve köylerinde 3358 öğrenci öğrenim görmekte olup, 180 Öğretmen, 7 adet Memur görev yapmaktadır. Okuma yazma oranı % 98’dir.

Ekonomik Durum

İlçe genelinde 82.000 hektar arazinin % 75’i tarım arazisi olup, bunun % 20 si sulanabilir tarım arazisidir. % 1,5’si orman alanı, % 19’u çayır ve Mer’a , % 4,5 ‘ü tarım dışı arazidir.
İlçe halkının % 90’ı tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. % 10’u ise Esnaf,Sanaatkar,İşçi ve Memurdur. Tarımla uğraşan kesimin % 25’i tarım işçiliği, % 75’i küçük aile çiftçiliği yapar.
İlçemizde yılda yaklaşık 65.000 ton pancar, 60.558 ton buğday, 39.525 ton arpa, 500 ton yulaf, 50 ton nohut üretimi gerçekleştirilmektedir.
İlçemizin 2 köyünde arı beslenmesine rağmen arıcılığımız gelişmemiştir.

Ulaşım Durumu

İlçemiz Eskişehir İline 67 Km uzaklıkta olup, İlçemiz ve İlimiz arasındaki ulaşım kara yolu ile yapılmaktadır. İlçe Merkezi ve köylerimiz arasındaki ulaşımın tamamı kara yolu ile yapılmakta olup, 21 köy yolumuz asfalt olup, 1 köy yolumuz (Dikilikaya) asfalt değildir.

Turizm

Sakaryabaşı (Sakarya nehrinin) doğu yakası Sarıkayalarda iki büyük mağara girişi vardır. Birincisinde Hac işaretleri kesme kayalar mevcuttur. Giriş yolları heyelan ve toprak dolması ile tıkanmış ve Hamam kaya denilen Friğler zamanında bir kapalı havuzlu hamam önünde açık havuzlu hamam bulunmaktaydı, kalıntılarının temelleri günümüze kadar gelmiştir. Kırkkız ve kaynağı çevresi eski yerleşme yeri olup, yerleşim kalıntıları ve mezarlar vardır. Hamam kayanın 100 Metre doğusunda bir höyük bulunmaktadır. Sakaryabaşı su kaynakları Eskişehir Afyon Devlet Karayolunun doğu ayağında başlar, sağlı sollu kaynaklanır.

Yaklaşık 250.000 M2 lik bir alanı kaplayan Sakaryabaşı, güzel bir mesire yeridir. 1992 yılında 3 yıldızlı turistik otel ve müştemilatı olarak yaptırılan olimpik yüzme havuzu, çocuk yüzme havuzu ve spor kompleksleri Minifutbol, Basketbol, Teniskort, Veleybol ve çocuk oyun sahaları bu güzel beldemize ayrı bir görünüm ve güzellik kazandırmıştır. Buradaki şahıslara ait aile lokantalarında, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinin yetiştirdiği su ürünlerinden Alabalık, Aynalı sazan, Yayın ve benzeri su ürünlerini tatmak mümkündür.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:36

Eskisehir / Günyüzü
Tarihi, Coğrafi Yapısı ve Nüfus Durum

Sivrihisar tarihine göre 1150 yılında Günyüzü’ nün ayrı bir Kaza olduğu bildirilmektedir. Günyüzü’ ne ilk gelenler KILAVUZOĞULLARI, TELATİNOĞULLARI, BEYAZITOĞULLARI, SARIOĞULLARI VE DURMUŞOĞULLARI’ dır. Köyün ilk adı KOZAĞACI’ dır.
1932 Yılında Bucak olan Günyüzü Nahiyesi’ne 1972 yılında Belediye Teşkilatı kurulmuş, Günyüzü İlçesi 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 3644 Sayılı kanunla müstakil İlçe olmuş olup, 06.08.1991 tarihinde resmen çalışmaya başlamıştır.
İlçenin Yüzölçümü 740 Km2 olup, Denizden yüksekliği 864 M.’ dir. Günyüzü İlçesinin arazileri Ova görünümünde ise de yer yer yüksek dağ ve kayalıklar arazideki düzlüğü bozmaktadır.
2000 Yılı Genel Nüfus Tespit sayımı sonuçlarına göre Günyüzü İlçesinin toplam nüfusu 8.295 kadın 8.205 erkek olmak üzere 16.500' dür. İlçe Merkezine bağlı 2 kasaba 14 köy vardır. İlçe merkezinin nüfusu 4.737 olup bağlı kasaba ve köylerin nüfusu ile 11.763 ' dir. Günyüzü İlçesinde kadın nüfusu fazla görünmekte ise de bu farklılık büyük oranda değildir. İlçe Merkezi Kasaba ve Köylerinde yaşayan tüm vatandaşların ana dili Türkçe olup Türkçe dili dışında başka bir dil kullanılmamaktadır.
Nüfusumuzun % 80'ne yakın kısmı tarım ve hayvancılıkla uğraşmakta geri kalan nüfus ise küçük sanayi, esnaflık, el sanatları ve mevsimlik işçilik alanlarında çalışmaktadır. İlçemiz nüfusunun büyük bir kısmı İlçe dışındaki komşu İl ve İlçelere yerleşmişlerdir.

İdari Durum
Günyüzü İlçesi Eskişehir İline bağlı olup İl Merkezine uzaklığı 135 Km , Sivrihisar İlçesine 39 Km, Ankara' ya 118 Km E-90 nolu karayoluna uzaklığı ise 28 Km olup yolu asfalttır. Konya İlinin Yunak ve Çeltik İlçelerine giden yol güzergahı üzerindedir. İlçe Merkezine bağlı iki Kasaba ve 14 köy vardır. Ayrıca 3 adet Yayla ve Mandıra bulunmaktadır. Üçü de Köy hüviyetine sahip olup, okul, cami, yol ve içme suyu mevcuttur.

Sosyal Durum
İlçe Merkezindeki konutların yaklaşık % 40’ı betonarme, geri kalan % 60’lık kısmı ise ahşap ve yarı ahşap durumdadır. Kırsal kısımdaki konutların tamamına yakın kısmı yığma, kerpiç ve taş bina olup son yıllarda özellikle İlçemiz ile Kasabalarındaki ve devlet karayolu güzergahındaki Köylerimizde betonarme evler yapılmaktadır. İlçemiz Merkezinde, Kasabalarında ve Köylerinde gece kondu sorunu yoktur. İlçe Merkezinin elektrik,su,kanalizasyon sağlık ve PTT sorunları yoktur
İlçe Merkezindeki konutların yaklaşık % 40' ı betonarme, geri kalan %60'lık kısmı ise ahşap ve yarı ahşap durumdadır. Kırsal kısımdaki konutların tamamına yakın kısmı yığma, kerpiç ve taş bina olup son yıllarda özellikle İlçemiz ile Kasabalarındaki ve devlet karayolu güzergahındaki Köylerimizde betonarme evler yapılmaktadır. İlçemiz Merkezinde, Kasabalarında ve Köylerinde gece kondu sorunu yoktur.
Nüfusun yaklaşık % 28' i İlçe Merkezinde ve Kasabalarında % 72' si Köylerde ve Yaylalarda oturmaktadır. Ana-Baba ve Evli çocuklar genellikle ayrı evlerde oturmakta ise de özellikle kırsal kesimde birlikte oturmalar görülmektedir. İlçemizde evlenmeler resmi nikaha dayalı olup birden fazla kadınla evlilik bölgemizde oldukça azdır. İlçenin nüfus artış oranı % 1'dir. (Yaklaşık sayı)
Köylerin tamamında elektrik mevcuttur. Çoğunda da su ve telefon santralı mevcuttur.
İlçe Merkezinde 1 Kasabalarda da 1’er tane olmak üzere 3 Sağlık Ocağı mevcuttur.
İlçe Halkının % 80’ine yakını tarım ve hayvancılıkla, % 20’iside ticaret ve serbest meslekle geçinmektedir. İlçe halkının büyük çoğunluğu İlçe dışında komşu İl ve İlçelerde Ankara- Polatlı- Eskişehir- Gölcük gibi merkezlerdedirler.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçe Merkezi Kasaba ve Köylerinde eğitime eskiden beri önem verilmektedir. Okuma yazma bilmeyen oranı çok düşüktür. Kasaba ve Köylerin tamamında İlkokul mevcut olup, Taşımalı Eğitimle İlçe Merkezine,Kayakent Kasabasına ,Gümüşkonak Kasabasına ve Ayvalı Köyüne taşınmaktadır. İlçede yüksek okul yoktur.İlçemizde temel eğitim, orta eğitim ve eğitim veren okulların 30.10.2003 durumu şöyledir.
İlçe Merkezi
Okul Türü Okul Sayısı Öğretmen Sayısı Öğrenci Sayısı
İlköğretimler 1 22 433
Liseler 1 14 118
Toplam 2 36 561

Günyüzü Merkez Dahil Kasaba ve Köylerdeki Okul ,Öğretmen ve Öğrenci Sayıları
Okul Türü Okul Sayısı Öğretmen Sayısı Öğrenci Sayısı
İlköğretimler 15 80 1327
Liseler 2 22 169
Toplam 17 102 1496

Ekonomik Durumu
İlçemiz ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanır. İlçemize bağlı Kayakent Kasabası, Kuzören, Kavacık ve Gecek Köylerimizde kök boya kilim dokumacılığı ün kazanmıştır. Gelirinin az olması nedeniyle zaman zaman bu yitirilmiş ancak bazı ailelerce evlerde iptidai ağaç tezgahlarda krom metal boyalı iplikle kilim dokumacılığı yapılmaktadır. İlçemizde genelde Arpa, Buğday, Yulaf ,Haşhaş,Ayçiçeği ve Şeker Pancarı üretiminde önde gelmektedir.

Sanayi
İlçemiz Merkezi, Kasaba ve Köylerinde büyük sanayi kuruluşu bulunmamaktadır. Sanayi daha çok Küçük Sanayi ve El Sanatları niteliğinde olup, başlıca faaliyet kolları şunlardır. Torna ve Tesviye atölyesi 1, Oto Elektrikçisi 2, Ziraat Aletleri Tamircisi 3, Oto Tamir ve Bakımcısı 4, Soba İmalatçısı 1, Mobilyacı ve Marangoz 2, Taş Ocağı 1, Kum Ocağı 1, Mermer Ocağı 1 adet olmak üzere İlçenin başlıca küçük sanayi kollarını oluşturmaktadır. İlçemizde esnafın bir araya gelmesi ve birlikte olmanın vereceği ekonomik imkanlarından yaralanmak amacıyla bir Esnaf ve Sanatkarlar Derneği ve Kefalet Kooperatifi kurulmuş fakat yeterli sayıya ulaşılamadığından fesh edilmiştir.

Ulaştırma Durumu
Günyüzü İlçesi Eskişehir İline bağlı olup İl Merkezine uzaklığı 135 Km , Sivrihisar İlçesine 39 Km, Ankara' ya 118 Km E-90 nolu karayoluna uzaklığı ise 28 Km olup yolu asfalttır. Konya İlinin Yunak ve Çeltik İlçelerine giden yol güzergahı üzerindedir. İlçemizden her Kasaba ve Köyümüze ulaşım yaz kış açık olup, kışları mevsim itibarıyla kısa süreli kapanmalar istisnai olarak olmaktadır.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:40

Eskisehir / Han

Adı
Tarihi ticaret ve kervan yollarının (Kral Yolu – Hac, Kervan ve Sefer Yolu (Bağdat Yolu)) kesiştiği bir yerde kurulan ilçemizin, bazı kaynaklardan tespit edilen adları şunlardır. Kakkabocone – Kakkabas – Hüsrev Paşa Hanı – Hanköy – Hüsrev Paşa Köyü – Yenihan (Çamlıbel – Kızılkilise) – Çifterlû (Çifteli) – Han Barcunlu, 1990 yılında çıkan ilçelik hakkındaki kanun ile de HAN olarak son şeklini almıştır.

Tarihi
İlçemizde ilk yerleşimler Hititler’e kadar dayanmaktadır. Erten Mahallesindeki Erten Höyük, Karaağaç Höyük, Kulapa Höyük (Bakır Çağından II. Bine kadar tarihlendirilir) ile Yazılıkaya’daki Midas Şehri’nin doğuya bakan yamaçlarındaki kayalara işlenmiş Hitit Rölyefleri, Hitit kalıntılarıdır. Bu nedenle ilçemizin Hititler döneminde yerleşim gördüğü kesin olarak söylenebilir. (MÖ 3500) MÖ 1200 yıllarında Balkanlardan gelen Frigler, bilhassa bölgemizde bulunan Hitit egemenliğine son verirler. Friglerin başkentinin Gordion (Polatlı) olması bu bölgedeki etkinliklerini kuvvetli kılmıştır. Tarihçi Heredot’un üzümünden ve bağlarından övgü ile bahsettiği Yeşil Vadi, Sağlıklı Frigya (Phyrgia Salutaris) ilçemizin topraklarını da kapsamaktadır.
Friglerin kurdukları Galatia (Ankara), Gordion (Polatlı), Pessinus (Ballıhisar), Dorylaion (Eskişehir) ve Midas City (Yazılıkaya) gibi önemli yerleşim merkezlerinden Midas City ilçemizin sınırları içindedir. Burada en önemli kazıyı Fransız Gabriel yapmıştır. Bu araştırmalar MÖ VII. Yüzyıl sonrası bazı saldırılara uğrayarak doğu topraklarını kaybeden Friglerin MÖ VI. Yüzyıl başlarında bölgemizde ikinci altın devirlerini yaşadığını ortaya koymuştur. Daha çok kaya kabartma ve yazıcılığına önem veren Friglerin alfabesi henüz tam çözülememiş olup bu konuda bazı bilim çevrelerince çalışmalar devam etmektedir. Friglerin egemenliğine son verenler Kimmerler’dir. Sonra da merkezleri Sard (Manisa) olan Lydialılar’ın egemenliklerini genişletmeleri üzerine bölgeye hakim oldukları görülmektedir. Fakat Frigler tarıma, Lydialılar ise ticarete önem verdiklerinden, Lydialılar ilçemizde yerleşim yeri kalıntısı bırakmamışlardır. Ancak ticaret yolu olarak yapılan Sard’dan Dorylaion’a uzanan “Kral Yolu” ilçemizden geçmiş olup, kalıntılarını görmek mümkündür. Lydialılar’ın egemenliğine Persler’in son verdiği (MÖ 546) ve Makedonya Kralı Büyük İskender’in Anadolu’ya geçmesi (MÖ 334) ile Hellenizm İmparatorluğunun egemen olduğu bilinmektedir.
MÖ II. Yy’da bütün Hellenizm İmparatorluğu toprakları Roma İmparatorluğu’nun eline geçmiştir. MS 395 yılında Roma İmparatorluğunun ikiye bölünmesiyle İstanbul merkez olmak üzere oluşan Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) tüm Anadolu’nun hakimi olmuştur. (MS 395-1071) Kral Yolundan başka İstanbul’dan Konya ve Kayseri’ye oradan Suriye ve Irak’a giden Kuzey-Güney ticaret ve sefer yolunun ilçemizden geçmesi ile ilçemizin önemi bu dönemde artmıştır. İlçe merkezi başta olmak üzere Yazılıkaya, Erten, Akhisar, Gökçeyayla, Başara, Karakuyu, Alevkilise, Üççeşmeler gibi daha birçok yerde Roma-Bizans döneminden kalma çok sayıda yerleşim yeri ve tarihi kültür varlığı kalıntısı mevcuttur. Seyit Battal Gazi türbesinin komşu ilçe Seyitgazi’de olması Emeviler zamanında seferlerin ilçemize kadar ulaştığını göstermektedir. Bu bölge orta Çağın ikinci yarısında Türk, Bizans ve Haçlı Ordularının geçiş ve savaş yeri olmuştur. Selçuklular’dan sonra Osmanlı Beyliği’nin kurulduğu bölge ilçemize yakın olup, ilçemiz topraklarının Osman Bey’in amcası Dündar Bey Vakfı’na ait topraklar arasında olduğu rivayet edilmektedir. Osmanlı döneminde ilçe topraklarında ilk yerleşimlerin nasıl ve nerelerde olduğu konusunda kaynaklarda bilgiye pek rastlanılmasa da, Bozüyük istikametinde kuzeybatıdan gelen sefer ve kervan yolunun şimdiki Han İlçesi merkezinden geçtiği öteden beri bilinmektedir. Evliya Çelebi bu yerin, Seyitgazi’den sonraki menzil olduğunu belirtmiştir. Türk devri sefer ve kervan yolunun öncüsü olan Bizans Yolu’nun da Han’dan geçtiği anlaşılmaktadır. Han’dan, Osmanlı Devrinde geçen İstanbul-Eskişehir-Konya-Adana yolu “Anadolu”, “Anadolu Orta Kolu” olarak adlandırılır.
IV.Murat döneminde Vezir-i Azam Hüsrev Paşa Bağdat Seferi’ne giderken, bölgenin önemini kavramış ve buraya bir kervansaray, cami, hamam ve çeşmeler yaptırmak amacıyla vakıf kurmuştur. Vakfiyesi mevcuttur. 27 Nisan 1631’de tanzim edilen bu vakfiyeden öğrenildiğine göre Karahisar-ı Sahib (Yani Afyon Karahisar) sancağında Barcunlu’da Ulukilise denilen yerdeki bu hayır eserlerini kurduran, halen Sadrazam olan “Saadetli ve mekremetlü” Hüsrev Paşa’dır. “Ayende ve revendenin” konaklaması için bir kervansaray, hamam ve camiden ibaret olan bu külliye için etraftaki köylerin çoğu vakfedilmiş ve gelirinin nasıl kullanılacağı tasrih edilmiştir. Geçen yüzyıl içinde çizilen haritalarda Eskişehir’den güneye inen tek yol Kütahya – Afyon yoluna paralel olarak, Seyitgazi – Bardakçı – Hüsrevpaşa üzerinden geçerek Bayat’da Afyon Karahisar – Ankara yolu ile kesişmektedir. Böylece pek yakın tarihlere gelinceye kadar çalışan bu yol, yeni karayolları şebekesinin değişik esaslara göre kurulması ile kenarda kalmış ve unutulmuştur. Han da menzil yeri olarak önemini kaybetmiş ve bir ara köy statüsüne düşmüştür. Kurtuluş Savaşı sırasında da ilçemiz ve yakın çevresinde oldukça yoğun askeri harekatlar cereyan etmiştir. Yunanlılar Kayı, Karaağaç ve Han’da karargah kurmuşlardır. Kayı ve Karaağaç’da yangınlar çıkarmalarına ve çeşitli zararlar vermelerine rağmen Han’da bir tahribat yapmamışlardır. Han’ın doğu kenarına yerleşerek sadece erzak temini amacıyla Hanlılarla temasta olmuşlardır. İlk gelişlerinde Hüsrev Paşa Camiini ateşe verdikleri, daha sonra camideki Bizans dönemi yapı taşlarını görünce yangını söndürdükleri rivayet edilir. Türk Orduları da çevremizde devamlı hareket halinde olmuşlardır. İskânkuyu, Gökçekuyu ve Mallıca’da karargahlar kurarak düşmanı devamlı takip halinde olmuşlardı. Han, 1963 yılında Afyon’un Emirdağ İlçesi’nden ayrılarak Eskişehir’in Çifteler İlçesi’ne bağlanmıştır. 15 Mayıs 1967’de Kasaba olmuş ve Belediye Teşkilatı kurulmuştur. 20 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan 3644 sayılı Kanun ile ilçe statüsüne kavuşmuş, ilk etapta 10 köy bağlanmıştır. Daha sonra Afyon’un İscehisar İlçesi’nden ayrılan Gökçeyayla Köyü’nün de bağlanmasıyla köy sayısı 11 olmuştur.

Coğrafi Yapısı
Han İlçesi İç Anadolu Bölgesinin İç Ege Bölgesi ile kesiştiği bölümde, Eskişehir İli’ne bağlı bir ilçedir. Yüz ölçümü yaklaşık 166 Km2dir. Han İlçesi’nin doğusunda Çifteler, kuzey ve batısında Seyitgazi, güneyinde Afyon İli’nin Bayat ve İscehisar İlçeleri yer almaktadır. Han İlçesi yüzey şekilleri bakımından engebelidir. Yer yer değişik yüksekliklerde tepeler görülür. İlçe toprakları Yazılıkaya Platosu üzerinde yer alır.İlçedeki dağların büyük bir kısmı Küçük Türkmen Dağları’nın uzantısıdır. Bu dağların üzerindeki Ardıçlı Tekke (1499), Büyük Tepe (1657), Deveeriği Tepesi ( 1511), Akpara Kale (1424), Üçkayalar (1644), Göktepe (1780) en yüksek tepelerdir. Tarım ve orman alanları genelde iç içedir. % 50si bozuk olan ormanlar son senelerde iyi orman olma vasfını kazanacak duruma gelmiştir.
İlçenin genelinde hayvancılığa katkıda bulunan verimli yaylalar vardır. Göl Yaylası, Çukur Yayla, Karakuyu Yaylası, Samanlı Yaylaları, Akhisar Yaylaları, Gökçeyayla Yaylaları, Yazılıkaya Yaylası en önemli yaylalardır. Bu yaylaların ortalama yükseklikleri 1200-1500 m. arasındadır. İlçe ve çevresinde yeterli düzeyde maden araştırması yapılmamıştır. İlçemiz çevresinde mavi oniks mermer, değirmen taşı ve kaldırım yapımında kullanılan siyah mermer, Peçene Köyü’nde işletmeye açılıp sonra terkedilen oniks mermer, İskankuyu çevresinde beyaz mermer yatakları oldukça zengindir. Yazılıkaya ve çevresi Ytong kaya kütlesinden oluşmuştur. Bu kayalar yakın tarihe kadar çevre inşaatçılığında kullanılmıştır. Daha sonra Tabi Sit alanı olarak korumaya alınmış ve taş alımı yasaklanmıştır. Yazılıkaya ve Başara köylerinde talk madeni çalıştırılmaktadır. Göktepe ve Karakuyu mevkilerinde bakır ve kurşun madeni, Ağlarca Köyü çevresinde demir ve kuvars madeni izlerine, ilçenin pek çok bölgesinde perlit madenine rastlanmaktadır. Ayrıca Yazılıkaya Tabii Sit bölgesinin Nızıllı mevkiinde Koyu yeşil içinde açık yeşil mozaikleri olan bir granit yatağı vardır. İlçe genelinde yayla iklimi hakimdir. Yazlar serin, kışlar soğuk ve uzundur. Don olaylarına sık rastlanır. İlkbahar ve sonbahar aylarında yağmur şeklinde yağışlar görülür.
Ormanlar genelde çam, ardıç ve meşe korulukları şeklindedir. Yok edilmiş orman alanlarında fundalık ve çalılıklar mevcuttur. Ancak, bu çalılık ve fundalıklar da fazlaca tahrip görmektedir. Eskiden bol olan kavak dikimi artık yok denecek kadar azdır. Ormanlık alanlarda bol bulunan kuşburnu ağaççıkları yabani halde yetişmektedir. İlçenin hemen her yöresinde yetişen kuşburnu ehlileştirilerek ekonomik gelir sağlanabilir. Yine ormanlık bölgelerde bol miktarda yabani ahlat, erik, alıç, ve az miktarda fındık ağaçlarına rastlanır. Çok büyük ormanların bulunduğu ilçemizde, ormanların tahribi ile erozyon kendini göstermiş, artık seller tehlike arzeder hale gelmiştir.

Nüfus Yapısi
Han’ın merkez nüfusu 2072, köyleri ile birlikte toplam nüfus 3706’dır. İlçe oluncaya kadar Han ve köylerinden başta İstanbul ve Eskişehir’e olmak üzere yoğun bir göç olayı yaşanmıştır. Göç bu gün de devam etmektedir. Ekonomik alanda istihdam alanları yaratılmadığı müddetçe de göç devam edecektir. 2000

Nüfus Sayımı
Sıra No Yerleşim Birimi Nüfus
1 Erten Mahallesi 155
2 Hacılar Mahallesi 944
3 Hüsrevpaşa Mahallesi 881
4 Tepe Mahallesi 92
5 Ağlarca Köyü 57
6 Akdere Köyü 136
7 Akhisar Köyü 61
8 Başara Köyü 62
9 Gökçekuyu Köyü 244
10 Gökçeyayla Köyü 147
11 İskankuyu Köyü 88
12 Karaağaç Köyü 199
13 Kayı Köyü 474
14 Peçene Köyü 84
15 Yazılıkaya Köyü 82
Toplam 3706
Merkez 2072
Köyler 1634

İdari Durum
Han İlçesi’ne kuruluş kanunu ile 10 köy, daha sonra bir köyün katılmasıyla 11 köy bağlanmıştır. Köylerin çoğu ormaniçi köyü niteliğindedir. İdare ile halkın ilişkileri çok iyi durumdadır. Belediye teşkilatı 1967 yılında kurulmuştur. Belediyenin İmar Planı vardır. Mücavir alanı yoktur.

Sosyal Durum
İlçe göç vermektedir. İlçede konut problemi vardır. Sosyal hayat, geleneksel özellikler taşır. Çekirdek aile yapısı hakimdir. Geleneksel değerlerin bazıları günümüzde de yaşatılmaktadır. İlçe merkezinde ve bazı köylerde “saya” tabir edilen giysiler ve Han’a özgü Zili, Kırkbıdak, Heyal, Koçboynuzu gibi kilim desenleri, İteği gibi kilim örnekleri bunun örnekleridir.
Han, Kayı ve Gökçekuyu’da yerli halkı (manav), Karaağaç, Akdere ve Peçene’de (Yörük), Yazılıkaya, Akhisar ve Gökçeyayla’da (Karaçay), Ağlarca ve Başara’da (Çerkes), İskankuyu’da (Muhacir) örf ve adetlerini, giyim ve kuşamda, düğün ve toplantılarda görmek mümkündür. Canlı bir kültür mozaiğine sahip insanlar uyum içinde yaşamaktadırlar.

Eğitim ve Öğretim
Han merkez ve Kayı Köyünde İlköğretim Okulları ile merkezde bir klasik Lise mevcuttur. Köy okullarının (Kayı hariç) tamamı taşımalı eğitime tabi olup açık okul bulunmamaktadır.
2003-2004 yılı öğrenci durumu:
İlköğretim okulları I. Kademe :197
İlköğretim okulları II. Kademe :135
Lise:37
Toplam:369
M. Eğitim müdürlüğüne bağlı okullarda 22 öğretmen, vekil öğretmen 5 mevcuttur..

Altyapı
İçme suyu ve Kanalizasyon
İlçe merkezi ve köylerin tamamında kapalı devre içme suyu mevcuttur. Ağlarca köyünde yeni su bulundu çalışmalar devam ediyor. İlçe merkezinde ve köylerde kanalizasyon teşkilatı yoktur.

ElektriK
İlçe merkezi ve köylerin tamamında elektrik teşkilatı mevcuttur. Elektrik hizmetleri Çifteler TEDAŞ işletmesince takip edilmektedir.
Haberleşme
İlçe merkezi ve tüm köylerinde otomatik telefon mevcuttur.
Sağlık
Merkezde bir Sağlık Ocağı, Kayı ve Gökçekuyu köylerinde birer sağlık evi mevcuttur. Köy Sağlık evlerinde eleman olmadığından kapalıdır. Sağlık ocağında 1 doktor, 1 hemşire 2 ebe, 1 şoför vardır. Ocağın bir ambülansı mevcuttur.

Ulaşım
İlçemiz Eskişehir’e Çifteler üzerinden (105 km), Seyitgazi üzerinden (79 km) asfalt yollarla bağlanmaktadır. Eskişehir’e yolcu taşımacılığı genelde Çifteler otobüsleri ile sağlanmaktadır. Yazılıkaya, Kayı, Karaağaç, Akdere, Gökçekuyu ve İskankuyu yolları asfalt, diğer yollar stabilizedir.

Ekonomik Durum
İlçe köylerin iş ve çalışma hayatının büyük bir kısmını tarım ve hayvancılık teşkil eder.Üyelerin ihtiyaçlarını karşılayan bir Tarım Kredi Kooperatifi vardır. Ziraat Odası kurulmuştur. Banka şubesi yoktur. Perşembe günleri Pazar kurulmaktadır.

Kültür Varlıkları ve Turizm
İlçe kültür turizmine yönelik tarihi eserler bakımından zengindir. Dünyaca ünlü Midas City ilçemize bağlıdır. Hüsrevpaşa Camii, hamamı, çeşme, Kulapa, Karaağaç ve Erten höyükleri ve yeraltu şehri tescilli kültür varlıklarındandır. İlçe hudutları içinde 6 adet Roma şehri ve 30 kadar Roma yerleşim kalıntıları vardır. 4 Roma şehrinin tescili için çalışmalar başlatılmıştır.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:50

Eskişehir / Inönü

Tarihi, Coğrafi Yapısı, Nüfus durumu

Tarihi Hititler zamanına kadar uzanan İnönü Kütahya Germiyan oğulları tarafından bir uç beyi olarak Osmanlı İmparatorluğunun kurucusu Osman beye 1289 yılında hediye olarak verilmiştir. İşte bu giriş İnönü’yü Osmanlı’ya bağlamış ve asırlar boyunca da Osmanlı olarak bırakmıştır. I. Haçlı Seferi İnönü karşılanmış, 2 ordu sarı su denen İnönü ovasında karşılaşmış ve burada hezimete uğratılmıştır. İnönü Zaferleri kendini bir çığ zannedenlerin bir buz parçası gibi eritildiği, sopanın çeliğe galebe çaldığı ve tarih sayfalarına altın harflerle yazıldığı, kısacası Ulu Önder Mustafa Kemal’in Garp Cephesi Komutanı İsmet Paşaya çektiği telgrafta da belirttiği gibi “Türkün Makus Talihinin Yenildiği Yerdir.” İnönü 16 ay Yunan işgalinde kalmış, Yunanlıların İzmir’de denize dökülmesi ile bu işgal sona ermiştir. İnönü Zaferlerinin idare edildiği Tarassut Tepe denilen yerde Şehit Ali İhsan AYDIN İlk öğretim okulu bulunmaktadır. Netice itibariyle İnönü İlçesi Söğüt Sancak Beyliğine bağlı bir Nahiye iken, Cumhuriyetin ilk yıllarında Bilecik İli Bozüyük İlçesine bağlanmış, 1963 yılından itibaren de Eskişehir İline bağlı bir nahiye olarak kalmıştır. 4 Temmuz 1987 tarihinde 3392 sayılı kanunla İlçe Statüsüne kavuşan İnönü Ege, Marmara ve İç Anadolu Bölgelerinin kesiştiği bir nokta da yer almakta olup, yüz ölçümü 358 km2, rakımı ise 840 m’dir. 1985 Nüfus sayımı sonuçlarına göre toplam nüfusu 10.277 olan İnönü dışarıya göç nedeniyle 22 Ekim 2000 Genel Nüfus sayımında 9.270’e düşmüştür. İlçe halkının %80’i geçimini çiftçilik ve buna bağlı olarak hayvancılıkla sağlamaktadır.

İdare Durumu
İlçe merkezi Çarşı, Orta, İsmetpaşa ve Yenice mahalleleri olmak üzere 4 mahalleden müteşekkildir. İlçeye bağlı 12 köy vardır. Bunlar Aşağıkuzfındık, Dereyalak, Dutluca, Erenköy, Esnemez, Kümbet, Kümbetakpınar, Kümbetyeniköy, Oklubal, Seyitali Yukarı Kuzfındık ve Yörükyayla köyleridir. İlçeye bağlı mezra ve oba bulunmamaktadır. 1988 Ağustos yılı ayında Kaymakam atanması ile fiilen ilçe statüsüne kavuşan İnönü’de Askerlik Şubesi, Gençlik Spor İlçe Müdürlüğü ve İlçe Kültür ve Turizm Müdürlüğü dışındaki Bakanlıkların İlçe teşkilatları kurulmuş, hizmet vermeye devam etmektedir. İlçede hükümet konağı bulunmaması nedeniyle resmi kurumlar dağınık vaziyette bulunmaktadır.

Sosyal Durum
İlçe merkezi ile köylerinde eski konutlar yığma ve ahşap bina şeklindedir. Zamanla çiftçilerin gelir seviyelerinin artması ve gurbetçi işçilerimizin kesin dönüş yapması ile betonarma binaların arttığı, Otosan işçilerinin birleşerek kurdukları kooperatif ile de siteleri oluştuğu görülmektedir. Genellikle geniş avlulu ahşap binalar, ahır, samanlık, tahıl ambarları ile bitişik bulunmaktadır. Son yıllarda inşaat sektöründe bir canlılık görülmesine rağmen, İnönü ve çevresinde sanayi kuruluşları ve fabrikaların çoğalması, İlçe statüsüne kavuşması nedeniyle zaman zaman konut sıkıntısı görülmektedir. İlçedeki aile yapısı geleneksel bir özellik arz etmekle beraber zaman içinde ekonomik ve kültürel şartların değişmesi ile çapı daralmış ve çekirdek aileye doğru bir eğilim göstermiştir. Halkın gelenek ve görenekleri örf ve adetleri büyük ölçüde bağlı olduğu görülmektedir.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçede 5 İlköğretim Okulu mevcut olup, bunlardan 3’ü (Oklubalı Sabri Kahvecioğlu, Aşağıkuzfındık ve Erenköy Çukurova İlköğretim Okulu) köylerde, ikisi ise ilçe merkezindedir. Ayrıca İlçe merkezinde bir klasik lise bir de Endüstri Meslek Lisesi mevcuttur. 2003-2004 eğitim ve öğretim yılı itibariyle öğrenci mevcudu 1175 olup, bu okullarda 98 okul müdürü ve öğretmen mevcuttur. Bağlı 12 köyümüzün Oklubal köyü müstakil olmak üzere Dutluca, Esnemez, Kümbet, Kümbetakpınar, Kümbetyeniköy ve Dereyalak köyü öğrencileri Aşağıkuzfındık köyü ilköğretim okuluna, Seyitali ve Yörükyayla köyü öğrencileri ise Erenköy köyü Çukurova ilköğretim okuluna taşımalı eğitim uygulaması çerçevesinde eğitime devam etmektedir.

Ekonomik Durum
İlçe halkının esas geçim kaynağı tarımdır. Hayvancılığın tarım sektörü içerisinde ayrı bir önemi vardır. Yetişkin nüfusun azımsanmıyacak bir bölümü İlçemiz sınırları içerisindeki Ford-Otosan A.Ş. Comag A.Ş., Magnesit A.Ş., Efes Seramik A.Ş., Yurtbay Seramik A.Ş., Kirman Tekstil A.Ş., Ekol Gıda Sanayi A.Ş., Kudret Akü ve Deniz Porselen gibi fabrika ve kuruluşlarda işçi statüsünde çalışarak geçimini sağlamaktadır. Toplam arazi varlığı 289.000 dekar olan İlçede 134.340 dekar tarım alanı, 86220 dekarı ormanlık ve fundalık, 26.000 dekarı çayır ve mer’a,43240 dekarı ise tarım dışı arazidir. İlçede buğday, arpa ve çeşitli tahıllarla şekerpancarı üretilmektedir. Yıllık üretim olarak 19.550 buğday, 4.000 ton arpa, 50.000 ton şekerpancarı, 87.000 ayçiçeği üretimi yapılmaktadır. İlçemizde 4.150 adet büyükbaş (sığır ve manda), 13.000 adet küçükbaş (koyun keçi) ile 600 arı kovanı bulunmaktadır. Yörenin yoğurt ve kaymağı meşhur olmasına rağmen Pazar imkanı bulunamamaktadır. İlçemiz merkez ve köylerinde 625 adet traktör 5 adette sellektör mevcuttur. İlçenin Bozüyük ve Eskişehir’e yakınlığı nedeniyle ticareti fazla gelişmemiştir.

Ulaştırma Durumu
İlçe merkezi Ankara- İstanbul demiryoluna 3 km mesafede olup, halen istasyonu kapalı bulunmaktadır. İlçemiz Eskişehir’e 35 km’lik asfalt bir yolla bağlıdır. Bursa’ya 110, Kütahya’ya 65, Ankara’ya 275, İstanbul’a 270, Bozüyük İlçesine ise 15 km mesafededir. Bozüyük-Kütahya karayolunun 27 km’si İlçemiz sınırları içerisinde bulunmaktadır. Köy yollarının Yörükyayla-Seyitali, Esnemez kavşağı Yörükyayla arası ile Aşağıkuzfındık-Yukarıkuzfındık köyleri arası stabilize olup, diğer köy yollarımızın tamamı asfalttır.
Türk Hava Kurumu (T.H.K.) İnönü Planör ve Paraşüt Kampı
Atatürk'ün emri ile 1936 yılında kurulan İnönü Türk Hava Kurumu Planör ve Paraşüt Kampı ülkemizde paraşüt ve planör eğitiminin verildiği önemli merkezlerden biridir.Yaz aylarında paraşüt, planör, yelken kanat yamaç paraşütü, mikrolayt ve balon kursları verilmektedir. Tesis hem havacılık hem de piknik için idealdir.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 22:57

Eskişehir/ Mahmudiye
Tarihi

İç Anadolu coğrafi bölgesi, yukarı Sakarya bölümündeki Eskişehir ilinin güneydoğusunda, Eskişehir-Afyon asfaltı üzerinde (YOL BOYU YERLEŞİM) şeklinde kurulan ve Cumhuriyetten sonra ilçe olan Mahmudiye yeşillikler içerisinde bir yerleşim merkezidir.
İlçe halkının en önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır.
Eski çağlarda Hitit ve Frig uygarlıklarının yerleşimine sahne olan ilçede Roma-Bizans dönemlerine ilişkin kalıntılar bulunmuştur.
İlçe Osmanlı döneminde önem kazanmış, orduya at yetiştiren Hara ile daha da gelişmiştir. 1815 yılında II.Mahmud'un emri ile kurulan Çiftlik-i Hümayun'da tarımsal faaliyetler, at ve koyun yetiştiriciliği ağırlık kazanmıştır. Bu nedenle ilçeye mahmudiye adı verilmiştir. Günümüzde Anadolu Tarım İşletmesi adını alan kuruluş ülkenin yarış atı ihtiyacını karşılayan önemli bir kaç merkezdendir.

Coğrafi Durumu
Mahmudiye, İç Anadolu coğrafi bölgesinin kuzeybatısında, yukarı Sakarya bölümünde ve Eskişehir’e bağlı bir ilçedir Mahmudiye ilçesi kuzeyinde Eskişehir, Alpu, kuzeydoğusunda Beylikova, doğusunda Sivrihisar, güneyinde Çifteler ile batısında Seyitgazi ilçeleri ile çevrelenmiştir. Komşusu olan ilçelerin tamamı Eskişehir’e bağlıdır. Mahmudiye, Eskişehir ‘in güneydoğusunda ve 51 Km. uzaklıkta, Konya asfaltı üzerinde 3,5 Km. lik yol boyu yerleşimi şeklinde kurulan ilçedir.

Yeryüzü Şekilleri
Jeolojik yapı olarak yukarı sakarya ovasında yer alan ve ilçe hudutları içerisinde bulunan Kırkkız dağı, Cönger tepe, Çerkezçalı tepe ve Çal kütlesi İçanadolu masifinin çıkıntıları olup Birinci zamana ait olan kalsit-mermer, rekristalize kalker-dolamitler, metomorfik şist formaksiyonları ve kokulu kalkerden meydana gelmiştir. Mahmudiye ilçe merkezinin 12 Km. kuzeybatısındaki Kırkkız dağı (I) (1301 m.)’dir. İlçenin diğer önemli yükseltileride 2 Km. doğusunda yer alan Çerkezçalı (1135 m.) ve kuzeydoğusundaki Cönger dağı (1080 m.) tepeleridir.Mahmudiye merkezinin toprakları, kuzeybatı ve güneydoğu doğrultusunda akan Seydisuyu’nun geniş vadisinin iki yanında ve aynı doğrultuda uzanan tatlı eğilimli bir arazı ile kenarlarında görülen çıplak yükseltilerden oluşur. Mahmudiye merkezinin denizden yüksekliği ise 890 metredir.

Akarsuları
Mahmudiye’de akarsulardan , yerüstü suyu olarak en büyüğü ve ilçe merkezinden geçen Seydisuyu ve Sarısudur.

İklimi
Mahmudiye’de daha çok karasal bir iklim hüküm sürer. Yazlar sıcak ve kurak kışlar soğuk ve yağışlıdır. Eskişehir ilinde en fazla ve devamlı yağış alan yer Mahmudiye İlçesidir. Buna rağmen yağışlar kısa sürelidir. Temmuz ve Ağustos ayları en az yağış alan aylardır. Ocak ve Mayıs ayları ise en çok yağışlı geçen aylardır.

Nüfus Gelişimi
İlçemiz köylerinin toplam nüfus sayısı 4982 İlçe merkezimizin nüfus sayısı 5111 olmak üzere toplam ilçe nüfusumuz 10093’dür.

İdari Durum
Mahmudiye İlçesinin Merkezde (1) bir belediyesi ve (4) dört mahallesi vardır. İlçeye bağlı 15 köy mevcuttur. Merkezdeki Mahalleler
Çal Mahallesi
Işıklar Mahallesi
Orta Mahalle
Yeni Mahalle

Sosyal Durum
İlçe Merkezinde 1660 bina olup, bunun 1550 hanesi konuttur. Ayrıca ilçemizde 175 işyeri bulunmaktadır. Hane başına 4 kişi düşmektedir. Sosyal yaşantı bakımından ilçe merkez ile köylerin arasında büyük farklılıklar yoktur

Eğitim
İlçe merkezinde 3 Türkmenmecidiye ve İsmetpaşa köylerinde ise 1’er tane ilköğretim okulu olmak üzere toplam 5 adet 8 yıllık eğitim veren ilköğretim okulumuz mevcuttur. 13 adet kapalı bulunan ilköğretim okulumuzdan 4 adet okulumuz öğrenci azlığından eğitim-öğretim verememekte olup, 9 adet okulumuz ise taşımalı kapsamındadır. İlçemizde toplam 4 adet lise eğitim-öğretime devam etmektedir. 1 adet Genel Lise (Mahmudiye Lisesi) ve 3 adet de Meslek Lisesi bulunmaktadır. (İmam-Hatip Lisesi, Çok Programlı Lise ve Yunusemre Anadolu Öğretmen Lisesi). Ayrıca Osmangazi Üniversitesi bünyesinde ilçemizde Atçılık üzerine bir Meslek Yüksekokulu açılma çalışmaları devam etmektedir. İlköğretime hazırlamak, çocuklarımızın düzenli gelişmelerini sağlamak amacıyla ilçe Merkezinde 2002-2003 öğretim yılında anaokulu açılmış, diğer anasınıfları ise Atatürk İlköğretim Okulu ve Necatibey İlköğretim Okulu bünyesinde hizmet vermektedir. 1973 yılında Halk Eğitim Merkezi açılmıştır. 2003-2004 öğretim yılında çeşitli branşlarda kurslar açılmakta ve halk eğitilmektedir.

Kültürel ve Sportif Faaliyetler
İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü, okullarımızın kendi bünyelerinde düzenlediği kültürel ve sportif faaliyetler dışında, ilk ve orta dereceli okullar arasında düzenlediği yarışma ve faaliyetlerle de kültürel ve sportif çalışmaları ilçe geneline yaygınlaştırmaya çalışmaktadır.
İlçemizde her yıl Eylül-Ekim ayları içerisinde sonbahar mahalli at yarışları tertiplenmektedir.
Her yıl 18 Eylül’de İlçemizin düşman işgalinden kurtuluşunun yıldönümü şenlikleri düzenlenmektedir.
İlçe gençliğinin spor ile ilgilenmelerini sağlamak amacıyla Gençlik ve Spor Müdürlüğünce belli zamanlarda turnuvalar, yaz spor okulları düzenlenmektedir. Mahmudiye Spor Kulübü” yeniden yapılanmış ve amatör kümede mücadele edecektir.

Ekonomik Durum
Mahmudiye ilçesi yüzölçümü itibariyle küçük bir ilçe görünümünde olduğun halde zirai potansiyeli büyüktür. Halkının %85’i çiftçilikte uğraşır. İlçede tarım çalışmalarında tarla ziraatı birinci sırayı almaktadır. Hayvancılık ikinci derece önem taşımaktadır. İlçemiz yüzölçümü 676.000 dekardır. Bu arazinin 435.280 dekarı tarım arazisi, 99.609 dekarı mera, 22.504 dekarı çayır, 3.040 dekarı orman, 115.567 dekarı taşlık, kayalık ve yerleşim birimidir. İlçemizde toplam 3.781 adet büyük baş ve 117.290 adet de küçük baş hayvan varlığı bulunmaktadır.

Ulaştırma ve Altyapı
İlçemiz Eskişehir-Konya karayolu üzerinde Eskişehir’e 51 km. uzaklıktadır. İl merkezine otobüs yolcu taşımacılığı Belediyemize ait otobüsler ve Çifteler ilçesine ait otobüsler ile yapılmaktadır. ilçemizde kanalizasyon ve arıtma tesisi mevcut değildir. Foseptik çukurlar mevcuttur. Su birikintilerinin önlenmesi için çarşı içi ve cadde kenarlarına açık kanal yapılmıştır.İlçemiz şehir suyu şebekesi içme ve kullanma suyunun sertlik derecesi çok yüksek olduğundan içme suyu olarak kullanılmamaktadır. İlçemiz PTT santrali 2800 abonelik olup, tamamı doludur. Merkeze bağlı 15 köyümüz otomatik telefona bağlıdır.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 23:03

Eskişehir Mihalıççık

Tarihi Yapısı
Osmanlı İmparatorluğunun kuruluş yıllarında ele geçirilen yerler gazilere tımar olarak verilirdi. Bilindiği gibi tımar, bir toprak parçasına ait gelirin belirli bir görev karşılığında belli şartlarla bir kişiye tahsisinin genel adıdır.
Harmankaya (Sarıcakaya civarı) Tekfuru Köse Mihal Osman Bey ile savaşır ve yenilir. Esir edilen Köse Mihal Osman Bey tarafından serbest bırakılır. Bu olay aralarında bir dostluğun kurulmasına neden olur. Daha sonra Müslüman olan Köse Mihal’e gösterdiği başarılardan dolayı İlçemiz havalisi Tımar olarak verilmiştir. Köse Mihal’in torunu olan Gazi Mihal’in küçük yaştan itibaren ilçemizde büyüdüğü, kendisini sevenlerin Gazi Mihal’e Mihalıççık dediği, ilçenin adının da buradan geldiği rivayet edilmektedir.
Uzun süre Bursa livası Yenişehir kazasına bağlı bir nahiye olarak kalan Mihalıççık’ın 1840 yılında Ankara Vilayetine bağlı bir kaza olduğu bilinmektedir. 1925 yılında Eskişehir’in İl olması sebebiyle Eskişehir İline bağlanmıştır.

Coğrafi Yapısı
Mihalıççık İlçesi Yukarı Sakarya Bölgesinde Sündiken Dağlarının güney doğusunda kurulmuştur. Mihalıççık İlçesinin Eskişehir’e olan uzaklığı 96 Km. olup, İlçenin Kuzeyinde ve Doğusunda Ankara İli, Batısında Beylikova İlçesi ve Alpu İlçesi, Güneyinde ise Sivrihisar İlçesi yeralmaktadır. İlçenin yüzölçümü 1.650 km2’dir. İlçenin rakımı ise 1.325 metre’dir. İlçemizin Güneyinden gelen Porsuk Çayı daha sonra kuzeye dönerek Sakarya Nehri ile birleşir. Kızıltepeden çıkmakta olan Gürleyik Çayı Sarıyer Baraj gölüne dökülür. Sarıyer Baraj gölü İlçenin kuzey sınırını oluşturmaktadır
Orta kesimde kalan Sündiken Dağlarının yüksekliği yer 1.800 metreye kadar ulaşır. İlçemiz iklim yönünden değişik özellikler arz etmektedir .Porsuk Vadisinde kışlar sert ve soğuk, yazlar oldukça sıcak geçmektedir. Sündiken Dağlarında yılın en az altı ayı karlarla kaplı geçmektedir. Kuzeyinde Sakarya vadisinde ise oldukça ılıman iklim hüküm sürmektedir. İlçe merkezinde kışın ısı oldukça düşmektedir, yaz aylarında ise serin yayla iklimi hakim olmaktadır. Yağışlar kışın kar, İlkbahar ve Sonbaharda yağmur şeklindedir.

Nüfus durumu
2000 Yılı nüfus tespit sayımına göre İlçemizin Nüfusu;
İlçe Merkezi : 4.706 Kişi Oranı : %25
Köyler Toplamı : 13.990 Kişi Oranı : %75
Toplam : 18.696 Kişi
- İlçemizde Km2’ye düşen kişi sayısı : 11
- İlçemizde Nüfusun %93 ‘i okur-yazardır.
- İlçe merkezi ve köylerinde yaşayan halkın % 80 i çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşmaktadır.
- İlçemizde yaşayan halkın Ana dili TÜRKÇE’dir.
İdari Durumu
İlçemizde 1923 yılından beri Belediye teşkilatı vardır. İlçe sınırları içinde ayrıca Yunusemre Köyü 7 Haziran 1992 tarihinden itibaren belde olmuş ve belediye teşkilatı kurulmuştur. Dinek Köyü 27 Aralık 1998 tarihinden itibaren belde olmuş, 16 Ocak 2000 tarihinde yapılan seçimler ile de mahalle muhtarlıkları kurulmuştur.
İlçemize bağlı 2 belde, 49 köy ve bu köylerimize bağlı 53 adet mahalle mevcuttur. İlçe merkezi yerleşimi yüksek bir alan üzerine kurulmuş olup, yeni yerleşim birimleri Kuzey tarafına doğru yayılmaktadır. Yunusemre Beldesi Porsuk kenarında kurulmuş ve ilerisi için gelişme potansiyeline sahip bir yapıdadır. Dinek Beldesi dağlık arazi üzerine kurulmuştur. Köylerimizin büyük bir kısmı orman köyü olup, (39 adet) geçimlerini ormanda çalışarak sürdürmektedirler

Sosyal Durum
Fiziki mekan itibariyle dağlık bir arazi üzerine kurulmuş olan ilçemiz ve köylerinin önemli bir bölümü tarıma elverişli arazi bakımından oldukça fakir olup, arazinin kıraç olması ve genel olarak kuru tarım yapılması nedeniyle verim düşüktür. İlçe ekonomisinin asıl olarak tarım ve hayvancılığa dayanması mevcut nüfusun belirli bir hayat standardına ulaşmasına yetmemesi nedeniyle nüfus göçü geçmişte oldukça yoğun olarak yaşanmış ve halen de devam etmektedir. Bu nedenle ilçe ve köylerinde konut sorunu yok ise de mevcut konut sayısı yaşayan nüfusa ancak cevap vermekte ve kiralık ev bulma sorunu yaşanmaktadır. Söz konusu konutların asgari ölçülerde de olsa sağlık ve hijyenik şartlara uygun olduğu tartışılabilir. İlçede sosyal yaşantı, aile ziyaretleri ve düğünler dışında hiç yoktur. Eğlence yerlerinin bulunmaması nedeniyle halkımızın tek eğlence kaynağı televizyon olmaktadır. Her yıl Mayıs ayında Yunusemre Kültür ve Sanat Haftası Törenleri ve Haziran ayının ikinci haftasında düzenlenen Mihalıççıklılar Günü münasebetiyle gerçekleştirilen eğlence ve şenlikler ilçeye bir canlılık getirmektedir.
İlçede yapılaşmanın büyük çoğunluğu az temelli (taştan) kerpiçten, kalın duvarlı, sokak pencereleri küçük, geniş avlulu, üzerleri kamış ve çorak toprakla örtülü evler şeklinde olmakla beraber İlçe merkezinde son zamanlarda iki katlı, çok odalı, kiremit çatılı evlerin yapılmış olduğu görülmektedir. Mevcut konut sayısı yaşayan nüfusa ancak cevap vermekte olup kiralık ev bulma sorun olmaktadır. Söz konusu konutların asgari ölçülerde de olsa sağlık ve hijyenik şartlara uygun olduğu tartışılabilir. İlçe sınırları dahilinde yer alan kömür, krom, manyezit, kaolin ve kil işletmeleri ilçe ekonomik hayatının temel unsurları olan tarım ve hayvancılık dışındaki diğer iş alanlarını teşkil etmektedir. Özellikle bu işletmelerin çevresinde yer alan köylerimiz söz konusu işletmelere iş gücü arz etmektedir. Ayrıca, orman köylerimizde (39 adet) senenin belli aylarında gerçekleştirilen faaliyetler dolayısıyla orman işçiliği önemli bir iş imkanı olarak ilçemiz iş hayatındaki yerini almaktadır. Ayrıca, Sarıyer Baraj Gölü çevresinde yer alan köyler balıkçılık ile iştigal etmektedirler.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçemizin coğrafi yapısı halkın tarım ve hayvancılıkla geçinmesine uygundur. Ormancılık ve madencilik üzerine çalışmalar yapılmaktadır. Ancak ormanların gün geçtikçe azalması, madenciliğin çağımız teknolojisine henüz uygun hale gelmemesi sebebiyle ailelerin çocuklarını okutmaya büyük önem vermesine yol açmıştır. İlçemizdeki okuma yazma oran % 93 bulmaktadır. İlçemiz genelinde 1 lise, 1 Halk Eğitim Merkezi, 2 Pansiyonlu İlköğretim Okulu ve 16 adet de ilköğretim okulu mevcuttur. Ayrıca 2’si Merkezde 5’i köylerde olmak üzere toplam 7 merkezde olmak üzere toplam 393 öğrencinin taşıması yapılmaktadır.
İlçemizde muhtaç öğrencilerin kitap, kırtasiye ve öğle yemek ihtiyaçları İlçemiz Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfınca karşılanmakta olup, Pansiyonlu İlköğretim Okullarında bu yardım sıcak yemek olarak verilmektedir..

Tarihi Eserler Ve Turistik Tesisler
Çalçı Köyü Camiinin Selçuklular zamanında yapıldığı tespit edilmiş olup, zamanın ananelerine uyularak tarih ve isim yazdırılamamıştır. Ahurözü Köyü Camii Osmanlılar zamanında yapılmış olup, yapılma tarihine rastlanılmamıştır. Beyköy Camii, Hicri 1174 Miladi 1754 yılında Hacı Ahmet Muhammet Kothüda Serdarı İsmail Ağa Zade tarafından yaptırılmış olup zatın mezarı da cami avlusunda bulunmaktadır. İlçe merkezinde bulunan Camikebir Camii, Hicri 1302, Miladi 1882 yılında Sivrihisarlı Hacı Süleyman tarafından yaptırılmış olup, Yunanlılar tarafından Kurtuluş Savaşında yıkılmış, Cumhuriyet devrinde yeniden yaptırılmıştır.
Gürleyik Köyünde bulunan Hacı Halit Ağa Konağı, 1800’lü yıllarda Hacı Halit Ağa tarafından Hamamı ile beraber yaptırılmış olup, bina halen mevcuttur. Sazak Köyündeki Manastır, Romalılar tarafından yaptırılmıştır. Manastır halen mevcuttur. Manastırın içinde toprak borular ile su getirilmiştir, boruların nereye gittiği bilinmemektir.
Ünlü Halk Şairi Yunusemre’nin Türbesi ilçemize bağlı Yunusemre Beldemizde bulunmaktadır. İlçemize bağlı Yarıkçı Köyünde bulunan kaplıcanın su sıcaklığı 18 0C olup, romatizma, siyatik ve böbrek hastalıklarına iyi gelmektedir. Gürleyik ve Yunusemre Beldesinde bulunan suların kükürtlü olduğu, alerji ve uyuz hastalıklarına iyi geldiği bilinmektedir. Sündiken Dağlarında bulunan bazı kaynak sularının sindirimi kolaylaştırdığı bilinmektedir. Örneğin : Çatacık’taki sarı su gibi... ilçemize bağlı Yalımkaya Köyü yakınlarında Çatacık denilen mevkiide Orman İşletme Müdürlüğüne ait dinlenme tesisleri bulunmaktadır. Burada ayrıca Geyik Üretme Merkezi bulunmaktadır.
İlçe merkezine yakın Kalburcu, Karakütük, Eğriova, Gencek gibi ormanlık dinlenme alanları mevcuttur.
İlçemize 5 km. uzaktaki Ömer köy yakınında bulunan sulama göledi kenarındaki orman alanları iyi bir dinlenme ve konaklama yeri olarak kullanılmaktadır. Sulama göledinde yetiştirilen aynalı sazan balıklarının olta ile avlanması yapılmaktadır. Sarıyer Barajının kıyısında bulunan ilçemize bağlı Uşakbükü, Koyunağılı Köyleri ile Gökçekaya Barajı kıyısındaki Akçaören, Çalkaya ve Süleler Köylerinde konaklanmakta ve oltalarla balık avlanarak halk zamanını değerlendirmektedir. Sazak Köyümüzde bulunan “Su Başı” mevkii de bir dinlenme yeridir.

Ekonomik Durum
İlçenin coğrafi durumunda da belirtildiği gibi kuzey kısmı Sündiken Sıradağları ile çevrili olup üzeri ormanlıktır, arazi oldukça engebelidir. Orman çevresindeki köylerde halk genellikle orman envali ürünleri ile geçimlerini sağlamaktadır. Dere kenarları ve dağ vadilerindeki küçük arazi parçalarında da hububat (arpa, buğday, çavdar, yulaf gibi) ürünlerle, meyve (elma, armut, kiraz, ceviz, kayısı gibi) sebzeler (yeşil fasulye, domates, biber, patlıcan gibi) yetiştirilmektedir.
İlçe, merkez dahil 52 yerleşim biriminden oluşmaktadır. Bu yerleşim birimlerinden 49’u köy, 1’i merkez belediyesi olmak üzere Yunusemre Beldesi ve Dinek Beldesinden oluşmaktadır.
İlçemiz merkez ve köylerinde genellikle halkın uğraşı ve geçimi tarıma (ziraat ve hayvancılık) dayanmakta olup sanayi açısından yeterli imkanları olmadığından yetiştirilen bu tarımsal ürünler ve gıdalar genellikle ilçe dışına mahalli pazarlara ve komşu illere, ilçelere satılmaktadır. İlçemiz sınırları içerisinden kalan arazinin yapısı çeşitli özellikler göstermekte ve aynı zamanda değişik iklimlere de sahip olması çeşitli tarımsal ürünlerin yetişmesine olanak sağladığı gibi değişik zamanlarda da yılda birkaç ürün elde etmek mümkün olmaktadır.
Son yıllarda gerek Kaymakamlığımıza bağlı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı kanalıyla ve gerekse Devlet katkısı ile İlçemiz ve köylerinde son derece önemli sayılacak projeler (hayvancılık, kiraz meyveciliği, arıcılık, seracılık, hibrit domates dağıtımı, yem bitkisi yetiştirilmesi vs. ) faaliyete geçirilmiş ve bir kısmının ise projeleri teklif edilmiş olup bu projeler önümüzdeki yıllarda hem kırsal kesimden kente göçü önleyecek ve hem de ilçe ekonomisine önemli derecede katkısı olacaktır. İlçemiz ve köylerinde modern hayvancılık olmamakla beraber her hanede yerli ve ithal sığır bulunmakta, bunların etinden, sütünden ve gübresinden faydalanılmaktadır. Küçükbaş hayvancılıkta yöremizde koyun çok az miktarda olup, esas tiftik keçisi sürü halinde beslenmekte ve bunların gelirlerinden yararlanılmaktadır.
Halkın büyük bir kesimi, Koyunağılı, Kavak, Beyköy, Hamidiye ve çevresinde çıkarılmakta olan kömür, kaolin, manyezit, krom maden ocaklarında işçi olarak çalışarak ailelerinin geçimlerini temin etmektedir. Bu bakımdan da bu bölgelerimizde hayvansal ve zirai ürünler fazla gelişmemiştir. İlçemizin yine Kuzey kesimi Sakarya Nehrinin devamı olup, Sarıyer (Hasan Polatkan) Gökçekaya Barajları ile çevrilidir. Bu yörede yaşayan halk geçimini baraj göllerinde su ürünleri (balık, kerevit) avlayıp satmak suretiyle temin etmektedir. İlçemizin Güneyi ise Porsuk Vadisi olup düz ve verimli arazidir. Bu bölgemizde kültür bitkisi olarak şeker pancarı, çok az miktarda ayçiçeği tahıl olarak buğday, çavdar, yulaf vb. ürünler yetiştirilmektedir. Baklagillerden nohut, fasulye, mercimek ve az miktarda pirinç, kimyon yetiştirilmektedir. Bu bölgemizde kültür hayvancılığı olup süt sığırcılığı, dana besi, koyunculuk, kuzu besisi ve ferdi olarak da tavukçuluk yapılmakta, bunların ürünleri çevre ilçelerdeki ve Eskişehir merkezindeki süt kurumlarına işlenerek mamul haline getirilmektedir. İlçemizde sanayi ürünleri olarak Kavak Köyünde Krom madeni hammadde olarak üretilmekte ve işlenmek üzere dışarıya sevk edilmektedir. Koyunağılı Köyü çevresin 2 adet kömür ocağı çalıştırılmakta, Böy Köyünde 1 adet kömür ocağı işletilmektedir. Bu ocakların yıllık ortalama üretim kapasiteleri toplam 100.000 ton civarında olup, Koyunağılı civarında 20 seneden beri, Bey Köyde de 2 seneden beri üretim yapılmaktadır. Bahtiyar, Hamidiye, Kayı köylerinde ve Mihalıççık Merkezinde manyezit üretilmekte, Yunusemre Beldesinde de 2 adet mermer ocağı 20 yıldan bu yana üretim yapmaktadır. İlçe merkezinde Orman İşletme Müdürlüğüne ait 1 adet tomruk ve odun istihsal deposu mevcuttur. Burada senenin muayyen zamanlarında ihale yapılarak tomruk ve odun satışı yapılmaktadır. İlçemizde 1998 yılında 300 dekarlık alan da ağaçlandırma çalışmaları yapılmış olup, ilçemizin 65.000 hektarlık alanı ormanlarla kaplıdır. Sorkun Köyümüzde 100 yıldan beri yani kuruluşundan bu yana el sanatları (çanak, çömlek ve güveç) üretilmektedir.

Tarım ve Hayvancılık
2003 Yılındaki Arazi Kullanımı
Toplam Sulanan Tarla Alanı (Hektar) : 9.815
Toplam Nadas Alanı (Hektar) : 13.202
Tarıma Elverişli Olup Kullanılmayan Arazi (Hektar) : 1.185
İlçemizde buğday, arpa, çavdar, yulaf, çeltik, nohut, burçak, şeker pancarı, haşhaş, kimyon, ayçiçeği, soğan, sarımsak, patates ve yonca gibi tarla ürünlerinin üretimi ile sebzecilik ve meyvecilik yaygındır. Hayvancılıkta çeşitli su ürünlerinin üretimi, büyük ve küçük baş hayvancılık ile arıcılık ve ipekböcekçiliği de yapılmaktadır.

Ulaştırma ve Altyapı
İlçemiz merkezinin Eskişehir İl merkezine olan uzaklığı 96 km. olup, yolun tamamı asfalttır. İlçemizin köylerle her an bağlantısı mümkündür. Yolu olmayan köyümüz yoktur. Köy yollarının büyük bir kısmı stabilizedir. Yunusemre Beldesinden geçen demiryolu ile İstanbul-Ankara-İzmir ve doğu illerimiz ile bağlantı sağlanmaktadır. İlçemizdeki otomatik telefon santralinin kapasitesi 1.476’dır. İlçemize bağlı olan köylerin tamamında telefon bağlantısı mevcuttur.İlçemizde TEDAŞ işletme Şefliği mevcut olup, 5 personel ile hizmet vermektedir. Muhtemel ve acil elektrik arızalarının anında giderilebilmesi için iki adet araçları mevcuttur.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 23:12

Eskişehir / Sarıcakaya

COĞRAFİ YAPISI
İlçemiz Doğudan Batıya doğru uzanan, Güneyinde Sündiken dağlarının, Kuzeyinde Bolu Köroğlu dağlarının arasında bulunan Sakarya Nehri boyunca 450 km. lik alana sahiptir. Beşeri açıdan İç Anadolu Bölgesinde görülmekle birlikte Bölgeler haritasına baktığımızda İlçemiz Batı Karadeniz Bölgesi içinde yer almaktadır. Rakımı 200-250 metredir.

İklimi
İlçemiz Orta Anadolu, Batı Karadeniz ve Marmara Bölgelerinin kavşak yerlerinde bulunmasına rağmen Akdeniz İklim özelliğini taşımaktadır. Bir başka ifade ile yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlıdır. Yıllık ortalama ısısı 15-19 derece, Ağustos ayının ortalaması ise 36 derece olmaktadır. En düşük ortalaması 3,4 C ile 5 C arasında değişmektedir. Kış aylarının en düşük ısı dereceside -5 olarak tesbit edilmiştir. Şubat ayının ortalama ısısı 15 derece olmaktadır.

Yüzey Şekilleri
Sakarya nehri doğudan batıya İlçemiz arazisini ikiye bölmekte, ilçe Kuzeyde Göynük Dağları ile güneyde Sündiken Dağları arasında yer yer 800 - 900 m. genişliğinde açılmış taban genişliği 200 - 300 m. arasında değişen doğu - batı uzanışlı bir oluk vadi üzerindedir. Güneyde Sündiken Dağları, Kuzeyde Köroğlu dağları %30 lara varan bir eğimle Sakarya Vadisine inmektedir. İlçe merkezinin denizden yüksekliği itibariyle 236 metredir.

Bitki Örtüsü
İlçemiz sınırları içerisinde kalan arazinin %50 ye varan bir bölümü ormanlarla kaplı olup, ormanlık alanın büyük bir bölümü sarıçam ormanlarından oluşmaktadır. Bu ağaçların yanında özellikle Sakarya Vadisi ile dağların arasında kalan kesimlerde ise meşe, yabani zeytin, yabani incir ve sakızlık “menegiç” ağaçları bulunmaktadır. Sakarya Vadisinin İlçemiz sınırları içerisinde kalan bölümünde ise kavak ve söğüt ağaçları yanında büyük bir kısmını dut, kayısı, zerdali, armut, erik, nar, incir, üzüm, zeytin ağaçları bulunmaktadır.

Akarsularımız
İlçemiz sınırları içinde en önemli akarsu Sakarya ırmağı olup, bunu besleyen küçük akarsulardan Çatak Çayı ile Mayıslar Çayı zikredilmeye değer niteliktedir.
Sakarya nehri İlçemiz sınırlarına Ankara İli Nallıhan İlçesinin Yenice Köyü, İlçemiz Düzköy-Laçin sınırının birleştiği yerden girmekte, çeşitli kavisler çizip, çevresine hayat vererek İlçemiz, Mihalgazi İlçesi, Bilecik İnhisar, Söğüt İlçesinden Adapazarı’na ulaşmaktadır.

Madenlerimiz
İlçemizin en önemli madenleri krom ve mermerdir. Krom madeni Dağküplü-Laçin arasındaki dağlık alanda bulunmaktadır. Krom yatakları bir süre işletildikten sonra ekonomik olmadığı gerekçesiyle terkedilmiştir. İlçemizde günümüzde işletilen tek yeraltı zenginliği mermerdir. Yaylada bulunan yataklar işletilmekte, elde edilen mermer Eskişehir, Bilecik ve Afyon’a gönderilmektedir. Bunların dışında ayrıca linyit,manyezit, wolfrom, bakır, altın gibi madenlerin yörede bulunduğu bilinmekle birlikte hiçbiri işletilmemektedir.

Nüfus Durumu
İlçe Merkezinin nüfusunun %10’u memurlar ve bunların aileleri, geriye kalan %90 ise yerli halk oluşturmaktadır. İlçemizde Beyyayla ve Güneyköy halkı yörüktür.Merkez ve diğer köylerimiz ise manav olarak isimlendirilir. Çalışabilen nüfusun %10’nuna yakını memur, %10’nuda ticaretle iştigal etmekte geriye kalan %80’e yakını ise sebze ziraatiyle uğraşmaktadır.

İdari Durum
Sarıcakaya İlçe Merkezi dahil 16 yerleşim ünitesinden meydana gelmiştir. Bunlar Merkeze bağlı 3, Laçin Beldesine bağlı 2 mahalle, İlçeye bağlı 8 Köy ve 2 köye bağlı 2 mahalledir.
İlçemize bağlı Laçin Köyü İçişleri Bakanlığının 29.12.1998 tarih ve 98/50276 sayılı kararı gereği 1580 sayılı kanunun 7469 kanunla değişik 7. Maddesi uyarınca Belediyelik olmuştur.

Sosyal Durum
İlçemizde yerleşim daha çok yatay yönde gelişmiş, dikey yönde gelişme özellikle 80’li yıllardan itibaren kendini göstermiştir. Mevcut konutların %50’si kerpiç, %26’sı briket, % 23’ü betonerme ve %1’i de taştır. İlçede kayda değer boyutta bir konut sorunu mevcut değildir.
İlçe halkı genel olarak yaz-kış sebze ziraati ile uğraşmaktadır. İlçe merkezinde mevcut 5 kahvehane ve 2 park ile öğretmenevi, 1 spor klubü lokali, 1 otel ile köylerimizde mevcut 10 kahvehane ve mülkiyeti Sarıcakaya Belediyesine ait Günübirlik Dinlenme Tesisi halkımızın sosyal yaşantısına hitap etmektedir. Aile, hısım, akraba ve komşuluk ilişkileri sıkıdır.
İlçe Merkezinde 4 Camii, Mayıslar ve İğdir köylerinde 2’şer Camii , diğer yerleşim birimlerinde ise birer camii bulunmaktadır. Camiisiz Köyümüz bulunmadığı gibi, gayrimüslüm vatandaşta yoktur.
İlçe Sağlık hizmetlerini önceden 10 yataklı bir Sağlık Merkezi, Hükümet Tabibliği ve Ana Çocuk Sağlığı Merkezi ile Köy Grup Ebeleri vasıtasıyla yürütülmekte iken 1982 yılı içerisinde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığının emriyle bunların hepsi Hükümet Tabipliği bünyesinde toplanmış, yataklı tedaviyede son verilmiştir. 1994 yılında Sağlık Bakanlığı ile yapılan girişimler sonucunda Sarıcakaya Sağlık Ocağı tekrar yataklı tedavi yapabilecek Sağlık Merkezine dönüşmüştür. Ancak fiziki kapasite ve personel yetersizliğinden fiilen hizmete girememiştir.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçe Merkezinde 1930-1931 ders yılından bugüne hizmet veren bir İlkokul,(1996 yılında ilköğretim okuluna dönüştürülmüştür), 2001-2002 öğretim yılında öğretime açılan bir ilköğretim okulu, 1966-1967 öğretim yılından itibaren hizmet veren bir Ortaokul, (1978-1979 öğretim yılından itibaren liseye dönüştürülmüştür) ve 1976-1977 öğretim yılında öğretime açılan İmam Hatip Lisesi bulunmaktadır. İlçemizde 408’i kız, 374’ü erkek olmak üzere toplam : 782 öğrenci ve 52 öğretmen ile eğitim-öğretim hizmeti verilmektedir.
İmam Hatip Lisesi Öğrenci Yurdunda değişik okullara devam eden 74 öğrenci yatılı olarak okumaktadır. Ayrıca Yaygın Eğitim Faaliyetlerini yürüten Halk Eğitim Merkez Müdürlüğü Hükümet Konağında 1 Müdür, 1 Müdür Yardımcısı, 1 Memur, 3 Usta Öğretici ile faaliyetlerini sürdürmektedir. Halk Eğitim Merkez Müdürlüğüne bağlı iğdir köyünde marangozluk, İlçe Merkezinde giyim ve el sanatları ve bilgisayar kursları yürütülmektedir.

Ekonomik Durum
İlçemiz sanayi yönünden zayıftır. Ancak; küçük çaplı kaportacı, oto boyacısı, motor tamircisi, traktör kabin imalathanesi, oto elektrikçisi, demir doğrama atölyesi İlçemize hizmet vermektedir. Bunun yanı sıra ev ekonomisine yönelik konservecilik ve yöresel el sanatları faaliyetleri yapılmaktadır.
lçemizde temel ekonomik faaliyet sebzeciliktir. Bölge halkının %80’ni çiftçilik ile geçimini sağlamaktadır. İşletmeye elverişli 38.305 dekar arazi mevcut olup, bunun sadece 24.645 dekarı işletilmektedir. Bölgemizde yetiştirilen ürünleri kısaca özetlersek; yılda 40.000 ton domates, 800 ton biber, 5000 ton patlıcan, 9000 ton salatalık, 3000 ton taze soğan, 1700 ton ıspanak, 6000 ton civarında kıvırcık ve marul, 250 ton çilek, 1500 ton kavun yetiştirilir.
Sanayi bitkisi olarak 2.200 ton buğday, 30 ton arpa, üretimi yapılmaktadır. Hayvan besiciliği yapmak üzere mısır, yonca, fiğ türünden bitikilerde yetiştirilmektedir. Yöremizde hayvan varlığı yok denecek kadar azalmıştır. Tabii çayır ve meraların çok azalması, yemlik bitkilerin yetiştirilebilmesi için tarla ayrılmaması ve ayrıca erozyon önleme projesi çerçevesinde ormanlık fidan dikiminin yapılması hayvancılığı etkilemektedir. Ev ekonomisine yardımcı olması için az miktarda beslenen sığırlar İlçe Tarım Müdürlüğü önderliğinde suni tohumlama çalışmaları sonucu kültür melezi haline getirilmiştir. İlçemizde 2500 adet büyükbaş, 15,000 adet küçükbaş olmak üzere toplam 17.500 adet hayvan varlığı mevcuttur.
İlçemizde 1 adet Ziraat Bankası Şubesi faaliyetlerine devam etmektedir.
Haftanın Cuma günleri İlçe Merkezinde Pazar kurulmakta olup, diğer ihtiyaçlarda buradan karşılanmaktadır.
İlçemiz ekonomisine katkıda bulunmak üzere Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıf bünyesinde 3 adet proje gerçekleştirilmiştir. Seracılık projesi ile 43 çiftçimize 320 m2. ebadında çelik kontrksiyonlu , yüksek tünel şeklinde plastik sera kurdurulmuştur. Arıcılık projesi ile 69 aileye toplam 345 kovan dağıtılmıştır. Daha önce mevcut 213 kovan ile toplam rakam 518’e ulaşmıştır.
Zeytincilik projesi ile 15.000 adet zeytin fidanı vatandaşa dağıtılmıştır. Süt İnekçiliği Projesi gereği İlçe Merkezi ve Köylerinde bulunan 25 fakruzaruret durumda bulunan aileye 25 adet damızlık Holstein ırkı gebe düve dağıtımı yapılmıştır

Ulaştırma ve Altyapı
İlçemiz ile komşu İl ve İlçeler arasında ulaşımı sağlayacak yollar mevcuttur. Eskişehir-Sarıcakaya (Karayolu 56 km), Sarıcakaya-(Ankara)Nallıhan (Karayolu 80km), Sarıcakaya-(Bolu)Göynük(Stabilize 50 km.), Sarıcakaya-(Bilecik)Yenipazar (stabilize30km),Sarıcakaya-Mihalgazi-(Bilecik)Söğüt (Asfalt 60km) yolları mevcuttur. Eskişehir- Sarıcakaya yolu kış aylarında zaman zaman kapanmaktadır.
Sarıcakaya’yı Beyyayla ve Güneyköy le bağlayan yol dışında tüm köy yollarımız asfalttır. Tüm köylerimizde otomatik telefon santralı ve Türkcell ve Telsim hatları mevcut olup haberleşme yönünden sıkıntımız yoktur.

**Osmanlıkızı** · 10-04-2008, 23:16

Eskişehir / Seyitgazi

Tarihi
İlçemiz çok eski bir yerleşim yeridir ilk yerleşim M.Ö.3500'de başladığı yapılan araştırmalardan anlaşılmaktadır.Tarihte asıl belirgin yeri M.Ö.800-600 lerde başlar Bizanslarla İslam orduları arasında savaşlara sahne olmuş Seyitgazi 1531 yılında 15.000 nüfuslu Bucak Merkezi iken çeşitli İdari değişikliklerden sonra 1922 yılında ilçe olmuştur.

Coğrafi Durum
Eskişehir İline 43 km. mesafedeki ilçemizin 1502 km.deniz seviyesinden yüksekliği 1040 m.dir.

Akar Suları
Yerüstü suyu olarak en büyüğü ve İlçe merkezinden geçen Seydisuyu' dur.

İklimi
Seyitgazi'de daha çok karasal iklim hüküm sürmekte,yazları sıcak ve kurak Kışları soğuk ve yağışlıdır.Yağışlar kısa sürelidir.Temmuz ve Ağustos aylarında en az yağış alan aylardır Ocak ve Mayıs ayları en çok yağış alan aylardır.

Nüfus Gelişimi
İlçemiz merkez nüfus sayısı 3281 Beldelerin Nüfusu 7644 Köylerimizin Nüfusu 10776 olmak üzere toplam ilçe Nüfusumuz 21.701'dir.

İdari Durumu
Seyitgazi İlçemizin merkez (1) Belediyesi (2) Belde Belediyesi ve (3) Mahallesi vardır İlçeye bağlı 45 Köy mevcuttur. Merkezdeki Mahalleler
1-Derebenek
2-İkiçeşme
3-Hacı Yunus
Sosyal Durumu
İlçemiz merkezinde 1236 adet bina olup,bunun 850 hanesi konuttur.Ayrıca İlçemizde 122 İşyeri bulunmaktadır. Sosyal yaşantı bakımından ilçe merkezi ile köylerin arasında büyük farklılıklar yoktur.

Eğitim
İlçemiz merkezi ile Kırka ve Doğançayır Beldelerinde 1'er Lise Eğitim Öğretim vermekte olup,yine İlçe merkezinde 1,Kırka Beldesinde 2,Doğançayır Beldesinde 1Ayvalı,Bardakçı,Cevizli,Kümbet,Karaören Köylerimizde 1'er İlköğretim okulu bulunmaktadır. Ayrıca bir Sağlık Meslek Lisesi bulunmaktadır. Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünün İlçemiz merkez,Belde ve Köylerimizde çeşitli kurs faaliyetleri ile hizmet vermektedir.

Ekonomik Durum
İlçemiz yüz ölçümü itibari ile küçük bir ilçe görünümünde olduğu halde Zirai potansiyeli büyüktür.halkın %90 Tarım ve Hayvancılıkla uğraşmaktadır. İlçemizin yüz ölçümü 1502 km2'dir Bu arazinin 620 Dekarı Ekile bilir arazi 127560 Dekarı Çayır-Mera 663770 Orman 90866 Diğerleridir.

Ulaştırma ve Altyapı
İlçemiz Eskişehir-Afyon yolu üzerinde Eskişehir'e 43km.uzaklıktadır.İl merkezine Otobüs yolcu taşımacılığı Belediyemize ait Otobüsler ile yapılmaktadır. İlçemiz Şehir suyu yer altı suyu olup,şebeke uzunluğu 24 km.dir.İlçemiz PTT santrali 5662 abonmanlık olup,tamamı doludur merkeze bağlı 45 Köyümüzde Otomatik telefon mevcuttur.

10-04-2008, 22:19	#1 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir İlçeleri Hakkında bilgiler Eskişehir / Alpu Tarihi İlçe ,ilkçağlarda Frigya adı verilen bölge içerisindedir. İlçe içerisinde bulunan höyüklerden,bölgenin ilkçağlarda yaygın bir kültüre sahip olduğu anlaşılmaktadır. M.Ö.2000 yıllarında doğudan inen Hititler bu çevreyi Hitit topraklarına dahil etmişlerdir.M.Ö.2000 yıllarında Hitit egemenliğine son vererek geniş bir alana yayılan Frigler Alpu’nun da içinde bulunduğu Eskişehir Ovasına yerleşerek bir krallık kurmuştur. M.Ö.116 yılından sonra bütün Frigya Roma idaresine geçince, bu yörelerde Roma-Frig halkı kaynaştırılarak iskan ettirilmiştir.1972 yılında Büyükkızlar Höyüğünde bulunarak Eskişehir Arkeoloji Müzesine teslim edilen 180 bilezik, kolye, yüzük, sikke ve benzeri eşyalardan Romalıların bölgede uzunca bir süre yaşadıkları ortaya çıkmıştır. 1071 Malazgirt muharebesinden sonra doğudan gelen Türkler , 1074 yılında bu yöreyi aldılar.Selçuklu Uç Beylerinden Bozhan,halen ismi Bozan olan İlçeye bağlı Bozan Kasabasının bulunduğu yerde kendi adı ile anılan bir han yaptırdı. Bozhan kabilesinden altı haneyi verimli otlaklarla kaplı bulunan bu bölgede iskan ettirilmesiyle ilk kez yerleşim birimi olarak Alpu kurulmuştur. Rivayetlere göre Alpu adı Altı, Altu, Alpu olarak değişime uğramıştır. Halen dört Mahallesi bulunan İlçenin Kemalpaşa Mahallesi buraya yerleşen altı haneden üremiştir. Bu mahalleye eski Alpu denilmektedir . 1928 yılında Eskişehir İl Merkezine bağlı Bucak statüsüne kavuşmuştur. 1936 yılında Romanya ve Bulgaristan ’dan gelen göçmenlerin yerleşmesi ile Fevzipaşa Mahallesi kurulmuş ,bu mahalle aynı zamanda Gökçekaya Barajının yapımı nedeniyle arazileri kamulaştırılan Mihalıççık İlçesi Süleler ve Ermenek Köylülerinin de iskan sahası olmuştur. Denizli/Çivril ve Konya yörelerinden gelenlerin de mahalleye yerleşmesiyle büyüyen mahalle eski Cumhurbaşkanımız Sayın Kenan EVREN ’in ismine izafeten Evrenpaşa Mahallesi olarak iki mahalleye ayrılmıştır. Kemalpaşa Mahallesinin büyümesiyle Fatih Mahallesi adında yeni bir mahalle oluşmuştur. 1955 yılında Belediye Teşkilatı kurulan Alpu,19.06.1987 tarih ve 3392 sayılı kanunla İlçe Merkezi olmuştur. Coğrafi Yapısı lçe,Eskişehir ilinin 40.km. doğusunda olup,batısında İl merkezi,kuzey batısında Sarıcakaya, doğusunda Beylikova,kuzeydoğusunda Mihalıççık, güneyinde Mahmudiye ilçeleri ile kuzeyinde Ankara İl sınırlarının çevrelediği Alpu ovası üzerinde yer almaktadır.Topraklarının 4/3 ne tekabül eden bu ova kuzeye gidildikçe yükselir ve Sündüken dağları ile en yüksek kesimi oluşturur Sündüken dağları Alpu İlçesinin kuzeyinde Ankara il sınırına kadar ulaşır, bu sınırını Gökçekaya baraj gölü ile Sakarya nehrinin kolu olan ovanın porsuk nehri tarafından ikiye bölünür. Porsuk ırmağından tali kanallara bu ovanın ekseriyetini sulu tarım yapılmaktadır. Taban suyu da yüksek olan Alpu ovası İç Anadolu bölgesinin zengin ovaları arasında yer almaktadır. İlçe iklim bakımından İç Anadolu bölgesine özgü kara iklimine sahiptir. Yazları sıcak ve kurak,kışlar yağışlı ve soğuk,ilkbahar ayları genellikle yağmurlu ve ılık,sonbahar aylarında ise serin ve kurak geçer. Yılda ortalama 398.1 kg. yağış düşer. Isı yazın 30-38,kışın 50 ile 20 derece arasındadır.Yüzölçümü 886 km2.dir. Nüfus Durumu İlçemiz nüfusu 2000 yılında yapılan genel nüfus sayımına göre İlçe Merkezinin nüfusu 5715 ilçeye bağlı köylerin nüfusu 11.003'dir.İlçenin Köyler ve Kasabalar merkez dahil toplam nüfus sayısı 16.718 dir İdari Durum Alpu,1928 yılında Bucak merkezi olmuş,1955 yılında Belediye teşkilatının kurulması ile gelişmiş ve 19.06.1987 gün ve 3392 sayılı kanunla İlçe statüsüne kavuşmuştur.İlçe Merkez Belediyesi dışında Bozan ve Osmaniye Belediyesi ile 27 köyü mahalli idari birimlerini oluşturmaktadır. Sosyal Durum 1-Konut İlçemiz merkezinde görev yapmakta olan memurların bir kısmı muafakat alarak Eskişehir il merkezinde ikamet etmektedir. Takriben 80-100 arası konuta ihtiyacımız olduğu gibi Resmi kuruluşlarının bir kısmının idare binalarına ihtiyaçları vardır. Bölgemizde konutlar genellikle taş ve kerpiç gibi malzemelerden yapılmış tek katlı binalardır. 2-SOSYAL YAŞANTI Toplumsal yaşamın temelini oluşturan aile,geleneksel yapıya sahip olmakla birlikte,ülkemizdeki sosyal değişmelere paralel olarak bu aile tipinin çekirdek yapıya dönüştüğü görülmektedir. Kalabalık aileler artık anne,baba ve çocuklardan oluşan çekirdek aileler yerlerini bırakmış durumdadır. Burada müstesna olarak Çivril yöresinden göç eden aileleri söyleyebiliriz.Çünkü bunlar aile ve nüfus planlamasını yeni sezinlediklerinden hala çok çocuklu ailelerden oluşmaktadır. 3-EVLİLİK İlçede gençler genellikle görücü usulü ile evlenmektedir.Orman köylerimizde gençler daha erken yaşlarda evlenmekte,ova köylerinde özellikle tatar köylerinde geç evlenmektedir. Evliliklerde devlet nikahı esas olup,imam nikahı ile evlilikler asgari düzeye inmiştir. 4-ELEKTRİK Elektriksiz köy kalmamıştır. 5-SU İlçe merkezinin içme suyu depoya 20 km. mesafede açılmış bulunan kuyulardan alınarak,150 tonluk su deposuna gelmekte ve buradan da şebeke ile ilçeye dağıtımı yapılmaktadır.1987 yılında yapılan yatırımlar ile su şebekesi genişletilmiştir. İçme suyumuz ilçemize yeterli olduğu gibi iler ki yıllardaki nüfus artışına göre karşılar niteliktedir. 6- KANALİZASYON İlçe merkezindeki konut ve işyerlerinin tümüne yakın bir bölümü kanalizasyon şebekesine bağlı değildir. İlçeye bağlı Köylerimizde de kanalizasyon yapımına henüz geçilememiştir. 7-SAĞLIK İlçemiz Devlet Hastanesi Eskişehir Devlet Hastanesinin Ünitesi olarak 05.03.2001 tarihinde faaliyete geçmiştir.1 Başhekim yardımcısı,1 Başhemşire yardımcısı,1 Müdür Yardımcısı,1 Laborant,4 Hemşire,1 adet Aşçı ve özel şirkete ait 3 Hizmetli görev yapmaktadır.Alpu Ünitesi Doktor ve diğer personeli Eskişehir Devlet Hastanesi tarafından görevlendirilmektedir.Hastanenin Acil Servisi 1 Pratisyen hekimi ile halkımıza 24 saat hizmet vermektedir.Hastanemizde 4 bölüm mevcut olup, Dahiliye,Kadın Doğum,Çocuk,Acil ve Genel Cerrahi bölümlerinden oluşmaktadır.Personeller günlük olarak ilçemize gelip gitmektedir.10 adet lojman mevcut olup,30 adet hasta yatağı bulunmaktadır İlçe merkezinde bulunan Sağlık Grup Başkanlığı kendi binasında hizmetlerini 3 Doktor,1 Sağlık Memuru,4 Hemşire,5 Ebe ve 1 Memur ile yürütmektedir.Bozan Sağlık Ocağında ise kendi binasında hizmetlerini 2 Doktor,1 Sağlık Memuru, ,3 Ebe ve 1 Hizmetli ile görev yapmakta olup,bir adet ambulans mevcuttur. Osmaniye Sağlık Ocağı Tabipliğinde 2 Doktor,1 Sağlık Memuru, 1 Ebe, ve 1 Hizmetli,1 adet Ambulans bulunmaktadır. Özdenk, Ağaçhisar,M.Karacören,S,Karacaören ve Bahçecik köylerinde sağlık evleri bulunmaktadır. Sağlık evi bulunan köylerimizden sadece bir tanesinde 1 Ebe görev yapmaktadır.Bu yerlerde sağlık yönünden koruyucu ve tedavi edici hekimlik görevi yerine getirilmektedir.Diş hekimliğine Yardımcı Sağlık Personeli,Doktor,Hemşire,Ebe, Hizmetli ve Ambulans şoförü ihtiyaç bulunmaktadır. 8-HABERLEŞME Alpu İlçesi ,Bozan Kasabası , Osmaniye Beldesi ve tüm köyleri ile telefon haberleşme sistemine bağlıdır.Posta işletmesi kendi binasında faaliyet göstermektedir. Merkez de 1 Müdür,1 Veznedar,1 Memur,1 Şube dağıtıcı ,1 köy dağıtıcı ve 1 Merkez Dağıtıcısı olmak üzere 6 personel ile posta hizmetleri yürütülmektedir.İlçemize bağlı Abonemiz halen köyler dahil 3500 civarındadır .Osmaniye,Bahçecik,Bozan ve Ağaçhisar otomatik santralleri hizmete girmiştir. 9-ULAŞIM Alpu ilçesi,Mihalıççık-Beylikova-Eskişehir Karayollarının ve Ankara-Eskişehir demiryollarının üzerinde kurulmasından dolayı seri bir ulaşım ağı üzerinde bulunmaktadır. İş ve Çalışma Hayatı İlçemizde en önemli iş gücü tarım,orman ve hayvancılığa dayanmaktadır.12 adet orman köyümüzün ekseriyetinin geçim kaynağını orman kesim işçiliği ve hayvancılıktır. Bu yörelerimizde ekilebilir arazilerin azlığı nedeniyle zirai ürünlerin ekimi az miktarda yapılabilmektedir. Eğitim ve Kültür Durumu Toplumumuzun daha ileri bir yaşama düzeyine ulaşmasında çok önemli bir yeri olan örgün ve yaygın eğitim faaliyetleri ilçe merkezinde 1 Genel Lise,4 İlköğretim okulu,köyler ve beldeler de ise 11 ilköğretim okulu mevcuttur.Bu okullarda 103 Öğretmen olup,ilçe merkezinde 1026,bağlı diğer bağlı belde ve köylerdeki öğrenci sayısı 1035 öğrenci ile öğretim görmektedir. Köylerimizin bir çoğunda kütüphaneler açılmış olup,halkımızın kitap okuma alışkanlığını geliştirmeye çalışılmaktadır. Bozan kasabında okuma yazma oranı % 95 seviyesindedir.Bu oranın yüksek olmasının nedeni Cumhuriyet Türkiye’sinin ilk yatılı okullarının açılışı ile başlamış daha sonra yatılı bölge okulu olarak işlevlerini sürdürmüş olmasından kaynaklanmaktadır. Turizm İlçe sınırları içerisinde bulunan Gökçekaya baraj gölü ile sahası çevresinde bulunan Çatacık ormanları doğal güzellikleri birer tabiat harikasıdır. Ekonomik Durum Alpu ilçesinin topraklarının 4/3 lük bölümü düz Alpu ovasını teşkil etmektedir.Bu ovalık kesiminde bulunan ilçe merkezi ile Bozan kasabası ve 14 adet Köyün başlıca geliri,sulu kıraç tarım ziraatı ile birlikte ekilebilir.Arazi miktarı 124.915 dekar sulanır,288.055 dekar kıraç olmak üzere toplam 412.700 dekar arazi ekonominin temelini teşkil eder.Bu arazilerin 4/3’ ünde her yıl ekim yapılmaktadır. Alpu ilçesi Tarım Kredi Kooperatifi bünyesinde 15 köy ,Osmaniye Beldesinde Tarım Kredi Kooperatifi bünyesinde ise 5 köy mevcuttur. Bu yerleşim birimleri zirai kredi ve tohum ihtiyaçlarının bir kısmını bu kooperatiflerden temin etmektedirler. Tohumluk ,Gübre,Hayvancılık,Donatım ve zirai kredi şeklinde çiftçilerimizden destek sağlanmıştır.Ayrıca T.C.Ziraat Bankası Alpu Şubesinin Bitkisel üretim ve hayvancılık,kimyevi ,gübre tarım alet vs. devletin çiftçiye olan kredileri yüksek meblağlara ulaşmıştır. Bu meyanda özellikle orman köylerimizin önemli geçim kaynaklarından olan Büyükbaş hayvan sayısı 9500 ,küçük baş hayvan sayısı 32.000 ,126.000 adet/dönem broiler tavukculuk,57.450 adet kanatlı diğer kümes hayvanları ile yaklaşık 900 adet arı kovanı bulunmaktadır. Köylerimizde sür’atle modern hayvancılık gelişmektedir.2003 yılında 979 adet hayvan suni tohumlama yapılmıştır. Alpu Pancar bölge şefliğine bağlı birimlerde yıllık 176.269 ton civarında şeker pancarı alımı yapılmaktadır. Bölgemizde karpuz,kavun,sebze ekimi yapılmaktadır. Toprak Mahsulleri Ofisi Ajans Müdürlüğünün yıllık tahıl alımı 2003 yılı içerisinde 1500 ton buğday,597 çavdar alımı yapılmıştır.Bu miktara çiftçilerimizin tüccara satmış olduğu miktarı da eklemek gerekmektedir. Alpu Bölgesinin ekonomik yapısı Türkiye standartlarındadır.Eskişehir’in dünyaca ünlü lületaşları ilçemize bağlı Dereköy mevkiinde çıkarılmaktadır.Bu köyümüzde ocaklardan çıkarılan lületaşları işlenip satıldığı gibi ham madde olarak ta satışa sunulmaktadır.Bölgemizde tarıma dayalı olarak yapılan ticaretten de büyük toprak sahipleri yararlanmaktadır.İlçemizde küçük sanayi sitesi bulunmaktadır. Kaynak:eskisehir.gov.tr Konu Osmanlıkızı tarafından (10-04-2008 Saat 23:04 ) değiştirilmiştir.

10-04-2008, 22:25	#2 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Beylikova ilcesi Eskisehir / Beylikova Tarihi Sırasıyla ,Frigyalılar, Traklar, Lidyalılar ve Romalılar’ın hakimiyeti altında kalan Beylikahır, 1064 yılında Selçuklu topraklarına katılmış, 1157 yılında Selçuklu İmparatorluğunun parçalanması sonucunda kurulan Beyliklerden Osmanlı Beyliğinin yönetimi altına girmiştir. Selçuklular döneminde büyük bir at yetiştirme merkezi olan ve bu sebeple ismi Beylikahır olan İlçemiz, 1305 yılında Dükkancı Ali Ağa, Topçu Süleyman ve Halil Ağa tarafından bir yerleşim merkezi olarak kurulmuştur. 1930 yılında Bucak merkezi olmuş, 1985 yılında ismi Beylikova olarak değiştirilmiş ve 14 Temmuz 1987 tarihinde İlçe Merkezi statüsüne kavuşmuştur. Coğrafi Durumu Eskişehir ilinin doğusunda, İl merkezine 76 Km. uzaklıkta bulunan Beylikova İlçesi, Eskişehir-Ankara demiryolu üzerinde bulunup,doğusunda Mihalıççık, batısında Alpu, kuzeyinde Mihalıçcık, güneyinde Sivrihisar ve Mahmudiye İlçeleri ile komşudur. Eskişehir-Ankara karayoluna 22 Km. mesafededir. Beylikova’da karasal iklim hakim olup, yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve yağışlıdır. Bitki örtüsü bakımından oldukça çıplaktır. Yörede kavak, söğüt ve az miktarda elma ve erik ağacı bulunmaktadır. Nüfus Durumu 22 Ekim 2000 tarihinde yapılan Genel Nüfus sayımında kesin olan sonuçlara göre Beylikova’nın Merkez nüfusu 4.876, köylerin nüfusu ise 5.086 olup, toplam nüfus 9.962 dir. Nüfusun %52 si kadın, % 48 i erkektir. Nüfusun % 90 ı çiftçi, % 5 i esnaf, % 3 ü memur ve % 2 si işçidir. Nüfusun tamamının ana dili Türkçe’dir. İdari Durum İlçemiz 1 Belediye ve 21 köyden oluşmaktadır. 21 köyün 3 ü orman köyü olup, diğerleri orman dışı köylerdir. İlçe Merkezinde 4 mahalle mevcut olup, mahalle ve köy isimleri şöyledir Sosyal Durum Konut : İlçemiz ve köyleri eski yerleşim birimleri olduğu için evler genellikle kerpiç ve ahşaptan yapılmıştır. Son zamanlarda karkas bina yapımı çoğalmış, özellikle ilçe merkezinde modern binalar inşa edilmiştir. İlçe merkezi son zamanlarda modern bir şehir görünümüne kavuşmuştur. Sosyal Yaşantı : İlçe halkının çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla iştigal etmekte, eğlence yeri bulunmamakla birlikte düğünler gösterişli bir şekilde icra edilmekte, bir eğlence havasına sokulmaktadır. İlçe halkının çalışma saatleri dışında sosyal etkinlikleri yok denecek kadar azdır. Çalışma saatleri dışında kahvehaneler halkın toplanma yerleridir. Son zamanlarda özellikle gençlerin spora ilgi duyduğu gözlenmekte olup, bunun geliştirilmesi için İlçeye bir kapalı spor salonu yapılmasının uygun olacağı düşünülmektedir. İş ve Çalışma Hayatı:İlçe halkının % 90 ı çiftçi, % 5 i esnaf, % 3 ü memur, %2 si işçidir. Tarımla iştigal eden halk bunun yanı sıra hayvancılık da yapmaktadır. Tarım alanlarında şeker pancarı ve hububat üretilmektedir. Ovada bulunan yaklaşık 23 000 dekar arazi sulanmakta, büyük bir bölümüne şeker pancarı ekilmektedir. Bu nedenle İlçe halkının büyük bir çoğunluğu varlıklıdır. İşsizlik yok denecek kadar azdır. İlçemizde 2 süt işleme tesisi 1 deri işleme tesisi, 1 un fabrikası ve 2 römork imalathanesi mevcut olup, bu işyerlerinde yaklaşık 100 işçi istihdam edilmektedir. Bunun yanı sıra küçük sanayi sitesinde 10 civarında küçük sanayi kuruluşu mevcuttur. Eğitim ve Kültür Durumu İlçe halkının eğitim seviyesi oldukça yüksektir. İlçede okur-yazar oranı % 98 dir. Nüfusun % 50 si ilkokul mezunu, % 10 u orta okul mezunu, % 30 u lise mezunu, % 8’i Yüksek okul mezunudur.Beylikova da ilk okul 1914 yılında açılmış, 1923 yılında binası yapılmış ve 152 öğrenci ile öğretime başlamıştır. İlçemizde 1 lise 6 ilköğretim okulu ve 1 Halk Eğitim merkezi mevcuttur. İlköğretim okullarında toplam 1.052 öğrenci, Beylikova Çok Programlı Lisesinde ise 175 Ortaöğretim öğrencisi öğrenim görmektedir. Okullarımızda toplam 72 öğretmen görev yapmaktadır. Ekonomik Durum İlçe halkının büyük bir çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla iştigal etmekte olup, bunun yanı sıra sanayiinin de gelişme gösterdiği gözlenmektedir. Halkın gelir seviyesi oldukça yüksek olup, işsizlik yok denecek kadar azdır. Özellikle 1988 yılından sonra İlçenin kurulmasını müteakiben ekonomik gelişme göstermiştir. İlçedeki mevcut sanayi işletmeleri ekonomik düzeyin yükselmesine olumlu katkılar sağlamıştır. İlçe halkı tarım ve hayvancılığın yanı sıra süt inekçiliğine yönelmiş, süt gelirleri ailenin günlük geçim giderlerini karşılar duruma gelmiştir. İlçemizde günlük 20 ton civarında süt üretilmektedir. Sanayi : İlçede 2 süt işleme, 1 deri, 1 un fabrikasıyla 2 römork imalathanesi bulunmakta olup, bunun yanı sıra 10 civarında küçük sanayi işletmesi mevcuttur. Dersan Deri Sanayii de 25, Danone-Sa Süt Fabrikasında 10, Güven Süt Fabrikasında 30, Un fabrikasında 15, Alkan römorkta 10, Yalçın römorkta 10 işçi istihdam edilmektedir. Tarım:lçemiz merkez ve bağlı bulunan köylerinde 65.350 dekar sulu arazi (%26) 184.690 da (%74) kıraç arazi olmak üzere toplam 250.004 dekar arazi mevcuttur. Sulanan Arazinin % 67,1’i hububat, %17,9’u ş.pancarı, %10’nu yonca ve geriye kalan %5’lık kısmında ise yumru bitkiler, meyva ve sebze tarımı yapılmaktadır. Merkez,Akköprü, Uzunburun, Parsibey, Yeniyurt, Süleymaniye, Yalınlı, Emircik, Doğray, A.Dudaş ve İmikler köyleri olmak üzere toplam 11 adet S.S.Sulama Kooperatifi bulunmaktadır. Sulu arazilerinin %30’u kanallardan, kalan kısmı ise yer altı sularından yararlanılarak sulanmaktadır. Elektrik: İlçemizde elektriği bulunmayan yerleşim yeri bulunmamaktadır. İlçemizde 15 adet elektrik trafosu mevcut olup, 2930 KVA kurulu güç mevcuttur. İlçede mevcut TEDAŞ işletmesinde 4 personel görev yapmakta, bu 4 personelle periyodik bakımlar, arızaların onarımı ve tahsilat işlemleri yürütülmektedir. Sağlık:İlçemizde 1979 yılında bir Sağlık Ocağı kurulmuş zamanla bu sağlık ocağı binasının yetersiz kalması nedeniyle 2000 yılında Sağlık Ocağı Derneği ve Kaymakamlığımızın katkılarıyla 145 m2 lik ek bina yapılmış olup, 2002 yılı içerisinde ikinci kat ek inşaatı tamamlanmış ve hizmete sunulmuştur. Sağlık Ocağımız Ocak 2002 ayı başından itibaren sürekli hizmet veren (112) sağlık birimine dönüştürülmüştür. Sağlık Ocağına bağlı 7 köy sağlık evi ve 4 mahalle sağlık evi mevcut olup, bunlardan sadece Süleymaniye ve Yukarıiğdeağacı köylerinde standart tip Sağlık Evi Binası bulunmaktadır.Beylikova Sağlık Ocağı’nda yapılan ek inşaat faaliyetleri sonrası hizmet alanı yeterli bir hale getirilmiştir. Yol Durumu :İlçemiz Eskişehir iline 76 Km.uzaklıkta olup, hem Ankara yolu, hem de Mihalıçcık yolu üzerinden ulaşım imkanı vardır. Ancak, Mihalıçcık yolu üzerinde bulunan Bozan- Beylikova yolu Köy Hizmetlerinin yol ağı içerisinde olduğundan bakım ve onarımı hususunda zorluklar çekilmektedir. Bu yolun Karayolları ağına alınması gereklidir. Köy Yolları: Köy yollarımızın toplam uzunluğu 152 km. Olup, 84 km.si asfalt, 68 km.si de stabilizedir Konu Osmanlıkızı tarafından (10-04-2008 Saat 23:23 ) değiştirilmiştir.

10-04-2008, 22:30	#3 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Cifteler Ilcesi Eskisehir / Cifteler Tarihi,Coğrafi yapısı,Nüfus Durumu Daha önce Çifteler Köyü olan İlçemiz 1954 yılında çıkarılan 28.06.1954 tarih ve 6821 Sayılı Kanunla Çifteler İlçe Merkezi olmuştur. Yüz ölçümü 820 Km2 dir. Ortalama rakımı 875 M dir. Yazları kurak ve sıcak, Kışları soğuk ve kurak, İlkbahar ve Sonbahar serin ve yağışlı geçer. İlçemizde 61.850 hektar tarım arazisinin 14.000 hektarında sulu tarım, 47.580 hektarında kuru tarım yapılmaktadır. 1755 Hektarı ormanlıktır. 2000 Yılı Nüfus sayımına göre İlçe Nüfusumuz toplam 18.545 dır. Bunun 11.883 İlçe Merkezinde 6.662’si Köylerde bulunmaktadır. İdari Durum İlçemizin İdari durumunda 1 Belediye, 22 Köy ve 6 Mahalle Muhtarlığı vardır.Köylerimizin 21 adedi ova 1 adedi ise orman köyüdür. Devlet ve halk arasında iletişim gayet iyidir. Bu konuda herhangi bir sorun yoktur. Sosyal Durum İlçemizin bina sayısı 4019 civarında olup, İlçede konutlar genellikle tek ve 2 katlı (kerpiç,tuğla) evler olup, müstakildir. Son yıllarda zemin kat dükkan olmak üzere 3 veya 4 katlı betonarme binaların yapımı çoğalmıştır. Belediye imar planına göre azami 5 kata kadar bina yapımına izin verilmektedir. İlçede Kafkas, Kırım göçmenleri, Türkmen, Yörük ile Yerli halktan (Manav) oluşan, genelde göçmen bir toplum olduğu için her toplumun kendine göre örf ve adetleri vardır. Çekirdek aile yapısı ağırlıktadır. İlçemizde 1 Spor Kulübü, 1 adet Halk Kütüphanesi, 1 adet Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır. İlçemize elektrik Sarıyer barajından gelmektedir. Elektrik yeterlidir.İlçenin Kuzeyinde Tedaş tarafından yapılan 154.000 KW’lık indirici trafo merkezi faaliyete geçmiştir. Elektriksiz köyümüz bulunmamaktadır. 19 köyümüzün su şebekeleri bağlanmıştır, suyu yeterlidir. 3 (Sarıkavak,Çatmapınar ve Arslanlı) köyümüzün yeterlilik yönünden su sorunu mevcuttur.İlçe Merkezinde su ihtiyaca cevap vermektedir, içme suyu Belediye ve Vatandaşlar tarafından açılan artezyen tulumbalardan karşılanmaktadır. İlçemizde 1 adet 25 yataklı hastane, 1 adet sağlık ocağı ve 4 adet sağlık evi mevcuttur. Devlet Hastanesinde 2 Uzman, 4 Pratisyen, 1 Hastane Müdürü, 1 Müdür Yardımcısı. 18 Ebe-Hemşire, 12 Teknisyen, 6 Sağlık Memuru, 4 Memur, 3 Şöfor, 1 Aşçı , 4 Hizmetli görev yapmaktadır. Merkez Sağlık Ocağında ise 3 Pratisyen Hekim, 8 Ebe,1 Hemşire, 3 adet Sağlık Teknisyeni, 2 Sağlık Memuru, 1 adet Hizmetli görev yapmaktadır. İlçemize bağlı tüm köylerimiz tam otomatik telefon hizmetinden yararlanmaktadır.İlçemiz Merkezi ve Köyler dahil abone sayısı 5457’ dir. İlçemizde iş ve çalışma hayatının büyük bir çoğunluğu zirat ve hayvancılık üzerine yoğunlaşmış olup, bir kısmı da diğer meslek gruplarını teşkil etmektedir. Çalışma hayatında ziraat etkin olduğundan çalışmalar daha ziyade ilkbahar ve yaz aylarındadır. Eğitim ve Kültür Durumu İlçe Merkezinde 1 Çok Programlı Lise, 1 Endüstri Meslek Lisesi, ,1 İmam-Hatip Lisesi, 1 Anadolu Lisesi, 1 Sağlık Meslek Lisesi, İlçe Merkezinde 6 Köylerde 10 olmak üzere toplam 16 İlköğretim okulu 1 adet Ana okulu 2 adet Ana sınıfı ile l adet Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır. İlçemiz Merkez ve köylerinde 3358 öğrenci öğrenim görmekte olup, 180 Öğretmen, 7 adet Memur görev yapmaktadır. Okuma yazma oranı % 98’dir. Ekonomik Durum İlçe genelinde 82.000 hektar arazinin % 75’i tarım arazisi olup, bunun % 20 si sulanabilir tarım arazisidir. % 1,5’si orman alanı, % 19’u çayır ve Mer’a , % 4,5 ‘ü tarım dışı arazidir. İlçe halkının % 90’ı tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. % 10’u ise Esnaf,Sanaatkar,İşçi ve Memurdur. Tarımla uğraşan kesimin % 25’i tarım işçiliği, % 75’i küçük aile çiftçiliği yapar. İlçemizde yılda yaklaşık 65.000 ton pancar, 60.558 ton buğday, 39.525 ton arpa, 500 ton yulaf, 50 ton nohut üretimi gerçekleştirilmektedir. İlçemizin 2 köyünde arı beslenmesine rağmen arıcılığımız gelişmemiştir. Ulaşım Durumu İlçemiz Eskişehir İline 67 Km uzaklıkta olup, İlçemiz ve İlimiz arasındaki ulaşım kara yolu ile yapılmaktadır. İlçe Merkezi ve köylerimiz arasındaki ulaşımın tamamı kara yolu ile yapılmakta olup, 21 köy yolumuz asfalt olup, 1 köy yolumuz (Dikilikaya) asfalt değildir. Turizm Sakaryabaşı (Sakarya nehrinin) doğu yakası Sarıkayalarda iki büyük mağara girişi vardır. Birincisinde Hac işaretleri kesme kayalar mevcuttur. Giriş yolları heyelan ve toprak dolması ile tıkanmış ve Hamam kaya denilen Friğler zamanında bir kapalı havuzlu hamam önünde açık havuzlu hamam bulunmaktaydı, kalıntılarının temelleri günümüze kadar gelmiştir. Kırkkız ve kaynağı çevresi eski yerleşme yeri olup, yerleşim kalıntıları ve mezarlar vardır. Hamam kayanın 100 Metre doğusunda bir höyük bulunmaktadır. Sakaryabaşı su kaynakları Eskişehir Afyon Devlet Karayolunun doğu ayağında başlar, sağlı sollu kaynaklanır. Yaklaşık 250.000 M2 lik bir alanı kaplayan Sakaryabaşı, güzel bir mesire yeridir. 1992 yılında 3 yıldızlı turistik otel ve müştemilatı olarak yaptırılan olimpik yüzme havuzu, çocuk yüzme havuzu ve spor kompleksleri Minifutbol, Basketbol, Teniskort, Veleybol ve çocuk oyun sahaları bu güzel beldemize ayrı bir görünüm ve güzellik kazandırmıştır. Buradaki şahıslara ait aile lokantalarında, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinin yetiştirdiği su ürünlerinden Alabalık, Aynalı sazan, Yayın ve benzeri su ürünlerini tatmak mümkündür. Konu Osmanlıkızı tarafından (10-04-2008 Saat 23:23 ) değiştirilmiştir.

10-04-2008, 22:36	#4 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Günyüzü Ilcesi Eskisehir / Günyüzü Tarihi, Coğrafi Yapısı ve Nüfus Durum Sivrihisar tarihine göre 1150 yılında Günyüzü’ nün ayrı bir Kaza olduğu bildirilmektedir. Günyüzü’ ne ilk gelenler KILAVUZOĞULLARI, TELATİNOĞULLARI, BEYAZITOĞULLARI, SARIOĞULLARI VE DURMUŞOĞULLARI’ dır. Köyün ilk adı KOZAĞACI’ dır. 1932 Yılında Bucak olan Günyüzü Nahiyesi’ne 1972 yılında Belediye Teşkilatı kurulmuş, Günyüzü İlçesi 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 3644 Sayılı kanunla müstakil İlçe olmuş olup, 06.08.1991 tarihinde resmen çalışmaya başlamıştır. İlçenin Yüzölçümü 740 Km2 olup, Denizden yüksekliği 864 M.’ dir. Günyüzü İlçesinin arazileri Ova görünümünde ise de yer yer yüksek dağ ve kayalıklar arazideki düzlüğü bozmaktadır. 2000 Yılı Genel Nüfus Tespit sayımı sonuçlarına göre Günyüzü İlçesinin toplam nüfusu 8.295 kadın 8.205 erkek olmak üzere 16.500' dür. İlçe Merkezine bağlı 2 kasaba 14 köy vardır. İlçe merkezinin nüfusu 4.737 olup bağlı kasaba ve köylerin nüfusu ile 11.763 ' dir. Günyüzü İlçesinde kadın nüfusu fazla görünmekte ise de bu farklılık büyük oranda değildir. İlçe Merkezi Kasaba ve Köylerinde yaşayan tüm vatandaşların ana dili Türkçe olup Türkçe dili dışında başka bir dil kullanılmamaktadır. Nüfusumuzun % 80'ne yakın kısmı tarım ve hayvancılıkla uğraşmakta geri kalan nüfus ise küçük sanayi, esnaflık, el sanatları ve mevsimlik işçilik alanlarında çalışmaktadır. İlçemiz nüfusunun büyük bir kısmı İlçe dışındaki komşu İl ve İlçelere yerleşmişlerdir. İdari Durum Günyüzü İlçesi Eskişehir İline bağlı olup İl Merkezine uzaklığı 135 Km , Sivrihisar İlçesine 39 Km, Ankara' ya 118 Km E-90 nolu karayoluna uzaklığı ise 28 Km olup yolu asfalttır. Konya İlinin Yunak ve Çeltik İlçelerine giden yol güzergahı üzerindedir. İlçe Merkezine bağlı iki Kasaba ve 14 köy vardır. Ayrıca 3 adet Yayla ve Mandıra bulunmaktadır. Üçü de Köy hüviyetine sahip olup, okul, cami, yol ve içme suyu mevcuttur. Sosyal Durum İlçe Merkezindeki konutların yaklaşık % 40’ı betonarme, geri kalan % 60’lık kısmı ise ahşap ve yarı ahşap durumdadır. Kırsal kısımdaki konutların tamamına yakın kısmı yığma, kerpiç ve taş bina olup son yıllarda özellikle İlçemiz ile Kasabalarındaki ve devlet karayolu güzergahındaki Köylerimizde betonarme evler yapılmaktadır. İlçemiz Merkezinde, Kasabalarında ve Köylerinde gece kondu sorunu yoktur. İlçe Merkezinin elektrik,su,kanalizasyon sağlık ve PTT sorunları yoktur İlçe Merkezindeki konutların yaklaşık % 40' ı betonarme, geri kalan %60'lık kısmı ise ahşap ve yarı ahşap durumdadır. Kırsal kısımdaki konutların tamamına yakın kısmı yığma, kerpiç ve taş bina olup son yıllarda özellikle İlçemiz ile Kasabalarındaki ve devlet karayolu güzergahındaki Köylerimizde betonarme evler yapılmaktadır. İlçemiz Merkezinde, Kasabalarında ve Köylerinde gece kondu sorunu yoktur. Nüfusun yaklaşık % 28' i İlçe Merkezinde ve Kasabalarında % 72' si Köylerde ve Yaylalarda oturmaktadır. Ana-Baba ve Evli çocuklar genellikle ayrı evlerde oturmakta ise de özellikle kırsal kesimde birlikte oturmalar görülmektedir. İlçemizde evlenmeler resmi nikaha dayalı olup birden fazla kadınla evlilik bölgemizde oldukça azdır. İlçenin nüfus artış oranı % 1'dir. (Yaklaşık sayı) Köylerin tamamında elektrik mevcuttur. Çoğunda da su ve telefon santralı mevcuttur. İlçe Merkezinde 1 Kasabalarda da 1’er tane olmak üzere 3 Sağlık Ocağı mevcuttur. İlçe Halkının % 80’ine yakını tarım ve hayvancılıkla, % 20’iside ticaret ve serbest meslekle geçinmektedir. İlçe halkının büyük çoğunluğu İlçe dışında komşu İl ve İlçelerde Ankara- Polatlı- Eskişehir- Gölcük gibi merkezlerdedirler. Eğitim ve Kültür Durumu İlçe Merkezi Kasaba ve Köylerinde eğitime eskiden beri önem verilmektedir. Okuma yazma bilmeyen oranı çok düşüktür. Kasaba ve Köylerin tamamında İlkokul mevcut olup, Taşımalı Eğitimle İlçe Merkezine,Kayakent Kasabasına ,Gümüşkonak Kasabasına ve Ayvalı Köyüne taşınmaktadır. İlçede yüksek okul yoktur.İlçemizde temel eğitim, orta eğitim ve eğitim veren okulların 30.10.2003 durumu şöyledir. İlçe Merkezi Okul Türü Okul Sayısı Öğretmen Sayısı Öğrenci Sayısı İlköğretimler 1 22 433 Liseler 1 14 118 Toplam 2 36 561 Günyüzü Merkez Dahil Kasaba ve Köylerdeki Okul ,Öğretmen ve Öğrenci Sayıları Okul Türü Okul Sayısı Öğretmen Sayısı Öğrenci Sayısı İlköğretimler 15 80 1327 Liseler 2 22 169 Toplam 17 102 1496 Ekonomik Durumu İlçemiz ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanır. İlçemize bağlı Kayakent Kasabası, Kuzören, Kavacık ve Gecek Köylerimizde kök boya kilim dokumacılığı ün kazanmıştır. Gelirinin az olması nedeniyle zaman zaman bu yitirilmiş ancak bazı ailelerce evlerde iptidai ağaç tezgahlarda krom metal boyalı iplikle kilim dokumacılığı yapılmaktadır. İlçemizde genelde Arpa, Buğday, Yulaf ,Haşhaş,Ayçiçeği ve Şeker Pancarı üretiminde önde gelmektedir. Sanayi İlçemiz Merkezi, Kasaba ve Köylerinde büyük sanayi kuruluşu bulunmamaktadır. Sanayi daha çok Küçük Sanayi ve El Sanatları niteliğinde olup, başlıca faaliyet kolları şunlardır. Torna ve Tesviye atölyesi 1, Oto Elektrikçisi 2, Ziraat Aletleri Tamircisi 3, Oto Tamir ve Bakımcısı 4, Soba İmalatçısı 1, Mobilyacı ve Marangoz 2, Taş Ocağı 1, Kum Ocağı 1, Mermer Ocağı 1 adet olmak üzere İlçenin başlıca küçük sanayi kollarını oluşturmaktadır. İlçemizde esnafın bir araya gelmesi ve birlikte olmanın vereceği ekonomik imkanlarından yaralanmak amacıyla bir Esnaf ve Sanatkarlar Derneği ve Kefalet Kooperatifi kurulmuş fakat yeterli sayıya ulaşılamadığından fesh edilmiştir. Ulaştırma Durumu Günyüzü İlçesi Eskişehir İline bağlı olup İl Merkezine uzaklığı 135 Km , Sivrihisar İlçesine 39 Km, Ankara' ya 118 Km E-90 nolu karayoluna uzaklığı ise 28 Km olup yolu asfalttır. Konya İlinin Yunak ve Çeltik İlçelerine giden yol güzergahı üzerindedir. İlçemizden her Kasaba ve Köyümüze ulaşım yaz kış açık olup, kışları mevsim itibarıyla kısa süreli kapanmalar istisnai olarak olmaktadır. Konu Osmanlıkızı tarafından (10-04-2008 Saat 23:22 ) değiştirilmiştir.

10-04-2008, 22:40	#5 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Han ilcesi Eskisehir / Han Adı Tarihi ticaret ve kervan yollarının (Kral Yolu – Hac, Kervan ve Sefer Yolu (Bağdat Yolu)) kesiştiği bir yerde kurulan ilçemizin, bazı kaynaklardan tespit edilen adları şunlardır. Kakkabocone – Kakkabas – Hüsrev Paşa Hanı – Hanköy – Hüsrev Paşa Köyü – Yenihan (Çamlıbel – Kızılkilise) – Çifterlû (Çifteli) – Han Barcunlu, 1990 yılında çıkan ilçelik hakkındaki kanun ile de HAN olarak son şeklini almıştır. Tarihi İlçemizde ilk yerleşimler Hititler’e kadar dayanmaktadır. Erten Mahallesindeki Erten Höyük, Karaağaç Höyük, Kulapa Höyük (Bakır Çağından II. Bine kadar tarihlendirilir) ile Yazılıkaya’daki Midas Şehri’nin doğuya bakan yamaçlarındaki kayalara işlenmiş Hitit Rölyefleri, Hitit kalıntılarıdır. Bu nedenle ilçemizin Hititler döneminde yerleşim gördüğü kesin olarak söylenebilir. (MÖ 3500) MÖ 1200 yıllarında Balkanlardan gelen Frigler, bilhassa bölgemizde bulunan Hitit egemenliğine son verirler. Friglerin başkentinin Gordion (Polatlı) olması bu bölgedeki etkinliklerini kuvvetli kılmıştır. Tarihçi Heredot’un üzümünden ve bağlarından övgü ile bahsettiği Yeşil Vadi, Sağlıklı Frigya (Phyrgia Salutaris) ilçemizin topraklarını da kapsamaktadır. Friglerin kurdukları Galatia (Ankara), Gordion (Polatlı), Pessinus (Ballıhisar), Dorylaion (Eskişehir) ve Midas City (Yazılıkaya) gibi önemli yerleşim merkezlerinden Midas City ilçemizin sınırları içindedir. Burada en önemli kazıyı Fransız Gabriel yapmıştır. Bu araştırmalar MÖ VII. Yüzyıl sonrası bazı saldırılara uğrayarak doğu topraklarını kaybeden Friglerin MÖ VI. Yüzyıl başlarında bölgemizde ikinci altın devirlerini yaşadığını ortaya koymuştur. Daha çok kaya kabartma ve yazıcılığına önem veren Friglerin alfabesi henüz tam çözülememiş olup bu konuda bazı bilim çevrelerince çalışmalar devam etmektedir. Friglerin egemenliğine son verenler Kimmerler’dir. Sonra da merkezleri Sard (Manisa) olan Lydialılar’ın egemenliklerini genişletmeleri üzerine bölgeye hakim oldukları görülmektedir. Fakat Frigler tarıma, Lydialılar ise ticarete önem verdiklerinden, Lydialılar ilçemizde yerleşim yeri kalıntısı bırakmamışlardır. Ancak ticaret yolu olarak yapılan Sard’dan Dorylaion’a uzanan “Kral Yolu” ilçemizden geçmiş olup, kalıntılarını görmek mümkündür. Lydialılar’ın egemenliğine Persler’in son verdiği (MÖ 546) ve Makedonya Kralı Büyük İskender’in Anadolu’ya geçmesi (MÖ 334) ile Hellenizm İmparatorluğunun egemen olduğu bilinmektedir. MÖ II. Yy’da bütün Hellenizm İmparatorluğu toprakları Roma İmparatorluğu’nun eline geçmiştir. MS 395 yılında Roma İmparatorluğunun ikiye bölünmesiyle İstanbul merkez olmak üzere oluşan Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) tüm Anadolu’nun hakimi olmuştur. (MS 395-1071) Kral Yolundan başka İstanbul’dan Konya ve Kayseri’ye oradan Suriye ve Irak’a giden Kuzey-Güney ticaret ve sefer yolunun ilçemizden geçmesi ile ilçemizin önemi bu dönemde artmıştır. İlçe merkezi başta olmak üzere Yazılıkaya, Erten, Akhisar, Gökçeyayla, Başara, Karakuyu, Alevkilise, Üççeşmeler gibi daha birçok yerde Roma-Bizans döneminden kalma çok sayıda yerleşim yeri ve tarihi kültür varlığı kalıntısı mevcuttur. Seyit Battal Gazi türbesinin komşu ilçe Seyitgazi’de olması Emeviler zamanında seferlerin ilçemize kadar ulaştığını göstermektedir. Bu bölge orta Çağın ikinci yarısında Türk, Bizans ve Haçlı Ordularının geçiş ve savaş yeri olmuştur. Selçuklular’dan sonra Osmanlı Beyliği’nin kurulduğu bölge ilçemize yakın olup, ilçemiz topraklarının Osman Bey’in amcası Dündar Bey Vakfı’na ait topraklar arasında olduğu rivayet edilmektedir. Osmanlı döneminde ilçe topraklarında ilk yerleşimlerin nasıl ve nerelerde olduğu konusunda kaynaklarda bilgiye pek rastlanılmasa da, Bozüyük istikametinde kuzeybatıdan gelen sefer ve kervan yolunun şimdiki Han İlçesi merkezinden geçtiği öteden beri bilinmektedir. Evliya Çelebi bu yerin, Seyitgazi’den sonraki menzil olduğunu belirtmiştir. Türk devri sefer ve kervan yolunun öncüsü olan Bizans Yolu’nun da Han’dan geçtiği anlaşılmaktadır. Han’dan, Osmanlı Devrinde geçen İstanbul-Eskişehir-Konya-Adana yolu “Anadolu”, “Anadolu Orta Kolu” olarak adlandırılır. IV.Murat döneminde Vezir-i Azam Hüsrev Paşa Bağdat Seferi’ne giderken, bölgenin önemini kavramış ve buraya bir kervansaray, cami, hamam ve çeşmeler yaptırmak amacıyla vakıf kurmuştur. Vakfiyesi mevcuttur. 27 Nisan 1631’de tanzim edilen bu vakfiyeden öğrenildiğine göre Karahisar-ı Sahib (Yani Afyon Karahisar) sancağında Barcunlu’da Ulukilise denilen yerdeki bu hayır eserlerini kurduran, halen Sadrazam olan “Saadetli ve mekremetlü” Hüsrev Paşa’dır. “Ayende ve revendenin” konaklaması için bir kervansaray, hamam ve camiden ibaret olan bu külliye için etraftaki köylerin çoğu vakfedilmiş ve gelirinin nasıl kullanılacağı tasrih edilmiştir. Geçen yüzyıl içinde çizilen haritalarda Eskişehir’den güneye inen tek yol Kütahya – Afyon yoluna paralel olarak, Seyitgazi – Bardakçı – Hüsrevpaşa üzerinden geçerek Bayat’da Afyon Karahisar – Ankara yolu ile kesişmektedir. Böylece pek yakın tarihlere gelinceye kadar çalışan bu yol, yeni karayolları şebekesinin değişik esaslara göre kurulması ile kenarda kalmış ve unutulmuştur. Han da menzil yeri olarak önemini kaybetmiş ve bir ara köy statüsüne düşmüştür. Kurtuluş Savaşı sırasında da ilçemiz ve yakın çevresinde oldukça yoğun askeri harekatlar cereyan etmiştir. Yunanlılar Kayı, Karaağaç ve Han’da karargah kurmuşlardır. Kayı ve Karaağaç’da yangınlar çıkarmalarına ve çeşitli zararlar vermelerine rağmen Han’da bir tahribat yapmamışlardır. Han’ın doğu kenarına yerleşerek sadece erzak temini amacıyla Hanlılarla temasta olmuşlardır. İlk gelişlerinde Hüsrev Paşa Camiini ateşe verdikleri, daha sonra camideki Bizans dönemi yapı taşlarını görünce yangını söndürdükleri rivayet edilir. Türk Orduları da çevremizde devamlı hareket halinde olmuşlardır. İskânkuyu, Gökçekuyu ve Mallıca’da karargahlar kurarak düşmanı devamlı takip halinde olmuşlardı. Han, 1963 yılında Afyon’un Emirdağ İlçesi’nden ayrılarak Eskişehir’in Çifteler İlçesi’ne bağlanmıştır. 15 Mayıs 1967’de Kasaba olmuş ve Belediye Teşkilatı kurulmuştur. 20 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan 3644 sayılı Kanun ile ilçe statüsüne kavuşmuş, ilk etapta 10 köy bağlanmıştır. Daha sonra Afyon’un İscehisar İlçesi’nden ayrılan Gökçeyayla Köyü’nün de bağlanmasıyla köy sayısı 11 olmuştur. Coğrafi Yapısı Han İlçesi İç Anadolu Bölgesinin İç Ege Bölgesi ile kesiştiği bölümde, Eskişehir İli’ne bağlı bir ilçedir. Yüz ölçümü yaklaşık 166 Km2dir. Han İlçesi’nin doğusunda Çifteler, kuzey ve batısında Seyitgazi, güneyinde Afyon İli’nin Bayat ve İscehisar İlçeleri yer almaktadır. Han İlçesi yüzey şekilleri bakımından engebelidir. Yer yer değişik yüksekliklerde tepeler görülür. İlçe toprakları Yazılıkaya Platosu üzerinde yer alır.İlçedeki dağların büyük bir kısmı Küçük Türkmen Dağları’nın uzantısıdır. Bu dağların üzerindeki Ardıçlı Tekke (1499), Büyük Tepe (1657), Deveeriği Tepesi ( 1511), Akpara Kale (1424), Üçkayalar (1644), Göktepe (1780) en yüksek tepelerdir. Tarım ve orman alanları genelde iç içedir. % 50si bozuk olan ormanlar son senelerde iyi orman olma vasfını kazanacak duruma gelmiştir. İlçenin genelinde hayvancılığa katkıda bulunan verimli yaylalar vardır. Göl Yaylası, Çukur Yayla, Karakuyu Yaylası, Samanlı Yaylaları, Akhisar Yaylaları, Gökçeyayla Yaylaları, Yazılıkaya Yaylası en önemli yaylalardır. Bu yaylaların ortalama yükseklikleri 1200-1500 m. arasındadır. İlçe ve çevresinde yeterli düzeyde maden araştırması yapılmamıştır. İlçemiz çevresinde mavi oniks mermer, değirmen taşı ve kaldırım yapımında kullanılan siyah mermer, Peçene Köyü’nde işletmeye açılıp sonra terkedilen oniks mermer, İskankuyu çevresinde beyaz mermer yatakları oldukça zengindir. Yazılıkaya ve çevresi Ytong kaya kütlesinden oluşmuştur. Bu kayalar yakın tarihe kadar çevre inşaatçılığında kullanılmıştır. Daha sonra Tabi Sit alanı olarak korumaya alınmış ve taş alımı yasaklanmıştır. Yazılıkaya ve Başara köylerinde talk madeni çalıştırılmaktadır. Göktepe ve Karakuyu mevkilerinde bakır ve kurşun madeni, Ağlarca Köyü çevresinde demir ve kuvars madeni izlerine, ilçenin pek çok bölgesinde perlit madenine rastlanmaktadır. Ayrıca Yazılıkaya Tabii Sit bölgesinin Nızıllı mevkiinde Koyu yeşil içinde açık yeşil mozaikleri olan bir granit yatağı vardır. İlçe genelinde yayla iklimi hakimdir. Yazlar serin, kışlar soğuk ve uzundur. Don olaylarına sık rastlanır. İlkbahar ve sonbahar aylarında yağmur şeklinde yağışlar görülür. Ormanlar genelde çam, ardıç ve meşe korulukları şeklindedir. Yok edilmiş orman alanlarında fundalık ve çalılıklar mevcuttur. Ancak, bu çalılık ve fundalıklar da fazlaca tahrip görmektedir. Eskiden bol olan kavak dikimi artık yok denecek kadar azdır. Ormanlık alanlarda bol bulunan kuşburnu ağaççıkları yabani halde yetişmektedir. İlçenin hemen her yöresinde yetişen kuşburnu ehlileştirilerek ekonomik gelir sağlanabilir. Yine ormanlık bölgelerde bol miktarda yabani ahlat, erik, alıç, ve az miktarda fındık ağaçlarına rastlanır. Çok büyük ormanların bulunduğu ilçemizde, ormanların tahribi ile erozyon kendini göstermiş, artık seller tehlike arzeder hale gelmiştir. Nüfus Yapısi Han’ın merkez nüfusu 2072, köyleri ile birlikte toplam nüfus 3706’dır. İlçe oluncaya kadar Han ve köylerinden başta İstanbul ve Eskişehir’e olmak üzere yoğun bir göç olayı yaşanmıştır. Göç bu gün de devam etmektedir. Ekonomik alanda istihdam alanları yaratılmadığı müddetçe de göç devam edecektir. 2000 Nüfus Sayımı Sıra No Yerleşim Birimi Nüfus 1 Erten Mahallesi 155 2 Hacılar Mahallesi 944 3 Hüsrevpaşa Mahallesi 881 4 Tepe Mahallesi 92 5 Ağlarca Köyü 57 6 Akdere Köyü 136 7 Akhisar Köyü 61 8 Başara Köyü 62 9 Gökçekuyu Köyü 244 10 Gökçeyayla Köyü 147 11 İskankuyu Köyü 88 12 Karaağaç Köyü 199 13 Kayı Köyü 474 14 Peçene Köyü 84 15 Yazılıkaya Köyü 82 Toplam 3706 Merkez 2072 Köyler 1634 İdari Durum Han İlçesi’ne kuruluş kanunu ile 10 köy, daha sonra bir köyün katılmasıyla 11 köy bağlanmıştır. Köylerin çoğu ormaniçi köyü niteliğindedir. İdare ile halkın ilişkileri çok iyi durumdadır. Belediye teşkilatı 1967 yılında kurulmuştur. Belediyenin İmar Planı vardır. Mücavir alanı yoktur. Sosyal Durum İlçe göç vermektedir. İlçede konut problemi vardır. Sosyal hayat, geleneksel özellikler taşır. Çekirdek aile yapısı hakimdir. Geleneksel değerlerin bazıları günümüzde de yaşatılmaktadır. İlçe merkezinde ve bazı köylerde “saya” tabir edilen giysiler ve Han’a özgü Zili, Kırkbıdak, Heyal, Koçboynuzu gibi kilim desenleri, İteği gibi kilim örnekleri bunun örnekleridir. Han, Kayı ve Gökçekuyu’da yerli halkı (manav), Karaağaç, Akdere ve Peçene’de (Yörük), Yazılıkaya, Akhisar ve Gökçeyayla’da (Karaçay), Ağlarca ve Başara’da (Çerkes), İskankuyu’da (Muhacir) örf ve adetlerini, giyim ve kuşamda, düğün ve toplantılarda görmek mümkündür. Canlı bir kültür mozaiğine sahip insanlar uyum içinde yaşamaktadırlar. Eğitim ve Öğretim Han merkez ve Kayı Köyünde İlköğretim Okulları ile merkezde bir klasik Lise mevcuttur. Köy okullarının (Kayı hariç) tamamı taşımalı eğitime tabi olup açık okul bulunmamaktadır. 2003-2004 yılı öğrenci durumu: İlköğretim okulları I. Kademe :197 İlköğretim okulları II. Kademe :135 Lise:37 Toplam:369 M. Eğitim müdürlüğüne bağlı okullarda 22 öğretmen, vekil öğretmen 5 mevcuttur.. Altyapı İçme suyu ve Kanalizasyon İlçe merkezi ve köylerin tamamında kapalı devre içme suyu mevcuttur. Ağlarca köyünde yeni su bulundu çalışmalar devam ediyor. İlçe merkezinde ve köylerde kanalizasyon teşkilatı yoktur. ElektriK İlçe merkezi ve köylerin tamamında elektrik teşkilatı mevcuttur. Elektrik hizmetleri Çifteler TEDAŞ işletmesince takip edilmektedir. Haberleşme İlçe merkezi ve tüm köylerinde otomatik telefon mevcuttur. Sağlık Merkezde bir Sağlık Ocağı, Kayı ve Gökçekuyu köylerinde birer sağlık evi mevcuttur. Köy Sağlık evlerinde eleman olmadığından kapalıdır. Sağlık ocağında 1 doktor, 1 hemşire 2 ebe, 1 şoför vardır. Ocağın bir ambülansı mevcuttur. Ulaşım İlçemiz Eskişehir’e Çifteler üzerinden (105 km), Seyitgazi üzerinden (79 km) asfalt yollarla bağlanmaktadır. Eskişehir’e yolcu taşımacılığı genelde Çifteler otobüsleri ile sağlanmaktadır. Yazılıkaya, Kayı, Karaağaç, Akdere, Gökçekuyu ve İskankuyu yolları asfalt, diğer yollar stabilizedir. Ekonomik Durum İlçe köylerin iş ve çalışma hayatının büyük bir kısmını tarım ve hayvancılık teşkil eder.Üyelerin ihtiyaçlarını karşılayan bir Tarım Kredi Kooperatifi vardır. Ziraat Odası kurulmuştur. Banka şubesi yoktur. Perşembe günleri Pazar kurulmaktadır. Kültür Varlıkları ve Turizm İlçe kültür turizmine yönelik tarihi eserler bakımından zengindir. Dünyaca ünlü Midas City ilçemize bağlıdır. Hüsrevpaşa Camii, hamamı, çeşme, Kulapa, Karaağaç ve Erten höyükleri ve yeraltu şehri tescilli kültür varlıklarındandır. İlçe hudutları içinde 6 adet Roma şehri ve 30 kadar Roma yerleşim kalıntıları vardır. 4 Roma şehrinin tescili için çalışmalar başlatılmıştır. Konu Osmanlıkızı tarafından (10-04-2008 Saat 22:49 ) değiştirilmiştir.

10-04-2008, 22:50	#6 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir inönü ilcesi Eskişehir / Inönü Tarihi, Coğrafi Yapısı, Nüfus durumu Tarihi Hititler zamanına kadar uzanan İnönü Kütahya Germiyan oğulları tarafından bir uç beyi olarak Osmanlı İmparatorluğunun kurucusu Osman beye 1289 yılında hediye olarak verilmiştir. İşte bu giriş İnönü’yü Osmanlı’ya bağlamış ve asırlar boyunca da Osmanlı olarak bırakmıştır. I. Haçlı Seferi İnönü karşılanmış, 2 ordu sarı su denen İnönü ovasında karşılaşmış ve burada hezimete uğratılmıştır. İnönü Zaferleri kendini bir çığ zannedenlerin bir buz parçası gibi eritildiği, sopanın çeliğe galebe çaldığı ve tarih sayfalarına altın harflerle yazıldığı, kısacası Ulu Önder Mustafa Kemal’in Garp Cephesi Komutanı İsmet Paşaya çektiği telgrafta da belirttiği gibi “Türkün Makus Talihinin Yenildiği Yerdir.” İnönü 16 ay Yunan işgalinde kalmış, Yunanlıların İzmir’de denize dökülmesi ile bu işgal sona ermiştir. İnönü Zaferlerinin idare edildiği Tarassut Tepe denilen yerde Şehit Ali İhsan AYDIN İlk öğretim okulu bulunmaktadır. Netice itibariyle İnönü İlçesi Söğüt Sancak Beyliğine bağlı bir Nahiye iken, Cumhuriyetin ilk yıllarında Bilecik İli Bozüyük İlçesine bağlanmış, 1963 yılından itibaren de Eskişehir İline bağlı bir nahiye olarak kalmıştır. 4 Temmuz 1987 tarihinde 3392 sayılı kanunla İlçe Statüsüne kavuşan İnönü Ege, Marmara ve İç Anadolu Bölgelerinin kesiştiği bir nokta da yer almakta olup, yüz ölçümü 358 km2, rakımı ise 840 m’dir. 1985 Nüfus sayımı sonuçlarına göre toplam nüfusu 10.277 olan İnönü dışarıya göç nedeniyle 22 Ekim 2000 Genel Nüfus sayımında 9.270’e düşmüştür. İlçe halkının %80’i geçimini çiftçilik ve buna bağlı olarak hayvancılıkla sağlamaktadır. İdare Durumu İlçe merkezi Çarşı, Orta, İsmetpaşa ve Yenice mahalleleri olmak üzere 4 mahalleden müteşekkildir. İlçeye bağlı 12 köy vardır. Bunlar Aşağıkuzfındık, Dereyalak, Dutluca, Erenköy, Esnemez, Kümbet, Kümbetakpınar, Kümbetyeniköy, Oklubal, Seyitali Yukarı Kuzfındık ve Yörükyayla köyleridir. İlçeye bağlı mezra ve oba bulunmamaktadır. 1988 Ağustos yılı ayında Kaymakam atanması ile fiilen ilçe statüsüne kavuşan İnönü’de Askerlik Şubesi, Gençlik Spor İlçe Müdürlüğü ve İlçe Kültür ve Turizm Müdürlüğü dışındaki Bakanlıkların İlçe teşkilatları kurulmuş, hizmet vermeye devam etmektedir. İlçede hükümet konağı bulunmaması nedeniyle resmi kurumlar dağınık vaziyette bulunmaktadır. Sosyal Durum İlçe merkezi ile köylerinde eski konutlar yığma ve ahşap bina şeklindedir. Zamanla çiftçilerin gelir seviyelerinin artması ve gurbetçi işçilerimizin kesin dönüş yapması ile betonarma binaların arttığı, Otosan işçilerinin birleşerek kurdukları kooperatif ile de siteleri oluştuğu görülmektedir. Genellikle geniş avlulu ahşap binalar, ahır, samanlık, tahıl ambarları ile bitişik bulunmaktadır. Son yıllarda inşaat sektöründe bir canlılık görülmesine rağmen, İnönü ve çevresinde sanayi kuruluşları ve fabrikaların çoğalması, İlçe statüsüne kavuşması nedeniyle zaman zaman konut sıkıntısı görülmektedir. İlçedeki aile yapısı geleneksel bir özellik arz etmekle beraber zaman içinde ekonomik ve kültürel şartların değişmesi ile çapı daralmış ve çekirdek aileye doğru bir eğilim göstermiştir. Halkın gelenek ve görenekleri örf ve adetleri büyük ölçüde bağlı olduğu görülmektedir. Eğitim ve Kültür Durumu İlçede 5 İlköğretim Okulu mevcut olup, bunlardan 3’ü (Oklubalı Sabri Kahvecioğlu, Aşağıkuzfındık ve Erenköy Çukurova İlköğretim Okulu) köylerde, ikisi ise ilçe merkezindedir. Ayrıca İlçe merkezinde bir klasik lise bir de Endüstri Meslek Lisesi mevcuttur. 2003-2004 eğitim ve öğretim yılı itibariyle öğrenci mevcudu 1175 olup, bu okullarda 98 okul müdürü ve öğretmen mevcuttur. Bağlı 12 köyümüzün Oklubal köyü müstakil olmak üzere Dutluca, Esnemez, Kümbet, Kümbetakpınar, Kümbetyeniköy ve Dereyalak köyü öğrencileri Aşağıkuzfındık köyü ilköğretim okuluna, Seyitali ve Yörükyayla köyü öğrencileri ise Erenköy köyü Çukurova ilköğretim okuluna taşımalı eğitim uygulaması çerçevesinde eğitime devam etmektedir. Ekonomik Durum İlçe halkının esas geçim kaynağı tarımdır. Hayvancılığın tarım sektörü içerisinde ayrı bir önemi vardır. Yetişkin nüfusun azımsanmıyacak bir bölümü İlçemiz sınırları içerisindeki Ford-Otosan A.Ş. Comag A.Ş., Magnesit A.Ş., Efes Seramik A.Ş., Yurtbay Seramik A.Ş., Kirman Tekstil A.Ş., Ekol Gıda Sanayi A.Ş., Kudret Akü ve Deniz Porselen gibi fabrika ve kuruluşlarda işçi statüsünde çalışarak geçimini sağlamaktadır. Toplam arazi varlığı 289.000 dekar olan İlçede 134.340 dekar tarım alanı, 86220 dekarı ormanlık ve fundalık, 26.000 dekarı çayır ve mer’a,43240 dekarı ise tarım dışı arazidir. İlçede buğday, arpa ve çeşitli tahıllarla şekerpancarı üretilmektedir. Yıllık üretim olarak 19.550 buğday, 4.000 ton arpa, 50.000 ton şekerpancarı, 87.000 ayçiçeği üretimi yapılmaktadır. İlçemizde 4.150 adet büyükbaş (sığır ve manda), 13.000 adet küçükbaş (koyun keçi) ile 600 arı kovanı bulunmaktadır. Yörenin yoğurt ve kaymağı meşhur olmasına rağmen Pazar imkanı bulunamamaktadır. İlçemiz merkez ve köylerinde 625 adet traktör 5 adette sellektör mevcuttur. İlçenin Bozüyük ve Eskişehir’e yakınlığı nedeniyle ticareti fazla gelişmemiştir. Ulaştırma Durumu İlçe merkezi Ankara- İstanbul demiryoluna 3 km mesafede olup, halen istasyonu kapalı bulunmaktadır. İlçemiz Eskişehir’e 35 km’lik asfalt bir yolla bağlıdır. Bursa’ya 110, Kütahya’ya 65, Ankara’ya 275, İstanbul’a 270, Bozüyük İlçesine ise 15 km mesafededir. Bozüyük-Kütahya karayolunun 27 km’si İlçemiz sınırları içerisinde bulunmaktadır. Köy yollarının Yörükyayla-Seyitali, Esnemez kavşağı Yörükyayla arası ile Aşağıkuzfındık-Yukarıkuzfındık köyleri arası stabilize olup, diğer köy yollarımızın tamamı asfalttır. Türk Hava Kurumu (T.H.K.) İnönü Planör ve Paraşüt Kampı Atatürk'ün emri ile 1936 yılında kurulan İnönü Türk Hava Kurumu Planör ve Paraşüt Kampı ülkemizde paraşüt ve planör eğitiminin verildiği önemli merkezlerden biridir.Yaz aylarında paraşüt, planör, yelken kanat yamaç paraşütü, mikrolayt ve balon kursları verilmektedir. Tesis hem havacılık hem de piknik için idealdir.

10-04-2008, 22:57	#7 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Mahmudiye Ilçesi Eskişehir/ Mahmudiye Tarihi İç Anadolu coğrafi bölgesi, yukarı Sakarya bölümündeki Eskişehir ilinin güneydoğusunda, Eskişehir-Afyon asfaltı üzerinde (YOL BOYU YERLEŞİM) şeklinde kurulan ve Cumhuriyetten sonra ilçe olan Mahmudiye yeşillikler içerisinde bir yerleşim merkezidir. İlçe halkının en önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Eski çağlarda Hitit ve Frig uygarlıklarının yerleşimine sahne olan ilçede Roma-Bizans dönemlerine ilişkin kalıntılar bulunmuştur. İlçe Osmanlı döneminde önem kazanmış, orduya at yetiştiren Hara ile daha da gelişmiştir. 1815 yılında II.Mahmud'un emri ile kurulan Çiftlik-i Hümayun'da tarımsal faaliyetler, at ve koyun yetiştiriciliği ağırlık kazanmıştır. Bu nedenle ilçeye mahmudiye adı verilmiştir. Günümüzde Anadolu Tarım İşletmesi adını alan kuruluş ülkenin yarış atı ihtiyacını karşılayan önemli bir kaç merkezdendir. Coğrafi Durumu Mahmudiye, İç Anadolu coğrafi bölgesinin kuzeybatısında, yukarı Sakarya bölümünde ve Eskişehir’e bağlı bir ilçedir Mahmudiye ilçesi kuzeyinde Eskişehir, Alpu, kuzeydoğusunda Beylikova, doğusunda Sivrihisar, güneyinde Çifteler ile batısında Seyitgazi ilçeleri ile çevrelenmiştir. Komşusu olan ilçelerin tamamı Eskişehir’e bağlıdır. Mahmudiye, Eskişehir ‘in güneydoğusunda ve 51 Km. uzaklıkta, Konya asfaltı üzerinde 3,5 Km. lik yol boyu yerleşimi şeklinde kurulan ilçedir. Yeryüzü Şekilleri Jeolojik yapı olarak yukarı sakarya ovasında yer alan ve ilçe hudutları içerisinde bulunan Kırkkız dağı, Cönger tepe, Çerkezçalı tepe ve Çal kütlesi İçanadolu masifinin çıkıntıları olup Birinci zamana ait olan kalsit-mermer, rekristalize kalker-dolamitler, metomorfik şist formaksiyonları ve kokulu kalkerden meydana gelmiştir. Mahmudiye ilçe merkezinin 12 Km. kuzeybatısındaki Kırkkız dağı (I) (1301 m.)’dir. İlçenin diğer önemli yükseltileride 2 Km. doğusunda yer alan Çerkezçalı (1135 m.) ve kuzeydoğusundaki Cönger dağı (1080 m.) tepeleridir.Mahmudiye merkezinin toprakları, kuzeybatı ve güneydoğu doğrultusunda akan Seydisuyu’nun geniş vadisinin iki yanında ve aynı doğrultuda uzanan tatlı eğilimli bir arazı ile kenarlarında görülen çıplak yükseltilerden oluşur. Mahmudiye merkezinin denizden yüksekliği ise 890 metredir. Akarsuları Mahmudiye’de akarsulardan , yerüstü suyu olarak en büyüğü ve ilçe merkezinden geçen Seydisuyu ve Sarısudur. İklimi Mahmudiye’de daha çok karasal bir iklim hüküm sürer. Yazlar sıcak ve kurak kışlar soğuk ve yağışlıdır. Eskişehir ilinde en fazla ve devamlı yağış alan yer Mahmudiye İlçesidir. Buna rağmen yağışlar kısa sürelidir. Temmuz ve Ağustos ayları en az yağış alan aylardır. Ocak ve Mayıs ayları ise en çok yağışlı geçen aylardır. Nüfus Gelişimi İlçemiz köylerinin toplam nüfus sayısı 4982 İlçe merkezimizin nüfus sayısı 5111 olmak üzere toplam ilçe nüfusumuz 10093’dür. İdari Durum Mahmudiye İlçesinin Merkezde (1) bir belediyesi ve (4) dört mahallesi vardır. İlçeye bağlı 15 köy mevcuttur. Merkezdeki Mahalleler Çal Mahallesi Işıklar Mahallesi Orta Mahalle Yeni Mahalle Sosyal Durum İlçe Merkezinde 1660 bina olup, bunun 1550 hanesi konuttur. Ayrıca ilçemizde 175 işyeri bulunmaktadır. Hane başına 4 kişi düşmektedir. Sosyal yaşantı bakımından ilçe merkez ile köylerin arasında büyük farklılıklar yoktur Eğitim İlçe merkezinde 3 Türkmenmecidiye ve İsmetpaşa köylerinde ise 1’er tane ilköğretim okulu olmak üzere toplam 5 adet 8 yıllık eğitim veren ilköğretim okulumuz mevcuttur. 13 adet kapalı bulunan ilköğretim okulumuzdan 4 adet okulumuz öğrenci azlığından eğitim-öğretim verememekte olup, 9 adet okulumuz ise taşımalı kapsamındadır. İlçemizde toplam 4 adet lise eğitim-öğretime devam etmektedir. 1 adet Genel Lise (Mahmudiye Lisesi) ve 3 adet de Meslek Lisesi bulunmaktadır. (İmam-Hatip Lisesi, Çok Programlı Lise ve Yunusemre Anadolu Öğretmen Lisesi). Ayrıca Osmangazi Üniversitesi bünyesinde ilçemizde Atçılık üzerine bir Meslek Yüksekokulu açılma çalışmaları devam etmektedir. İlköğretime hazırlamak, çocuklarımızın düzenli gelişmelerini sağlamak amacıyla ilçe Merkezinde 2002-2003 öğretim yılında anaokulu açılmış, diğer anasınıfları ise Atatürk İlköğretim Okulu ve Necatibey İlköğretim Okulu bünyesinde hizmet vermektedir. 1973 yılında Halk Eğitim Merkezi açılmıştır. 2003-2004 öğretim yılında çeşitli branşlarda kurslar açılmakta ve halk eğitilmektedir. Kültürel ve Sportif Faaliyetler İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü, okullarımızın kendi bünyelerinde düzenlediği kültürel ve sportif faaliyetler dışında, ilk ve orta dereceli okullar arasında düzenlediği yarışma ve faaliyetlerle de kültürel ve sportif çalışmaları ilçe geneline yaygınlaştırmaya çalışmaktadır. İlçemizde her yıl Eylül-Ekim ayları içerisinde sonbahar mahalli at yarışları tertiplenmektedir. Her yıl 18 Eylül’de İlçemizin düşman işgalinden kurtuluşunun yıldönümü şenlikleri düzenlenmektedir. İlçe gençliğinin spor ile ilgilenmelerini sağlamak amacıyla Gençlik ve Spor Müdürlüğünce belli zamanlarda turnuvalar, yaz spor okulları düzenlenmektedir. Mahmudiye Spor Kulübü” yeniden yapılanmış ve amatör kümede mücadele edecektir. Ekonomik Durum Mahmudiye ilçesi yüzölçümü itibariyle küçük bir ilçe görünümünde olduğun halde zirai potansiyeli büyüktür. Halkının %85’i çiftçilikte uğraşır. İlçede tarım çalışmalarında tarla ziraatı birinci sırayı almaktadır. Hayvancılık ikinci derece önem taşımaktadır. İlçemiz yüzölçümü 676.000 dekardır. Bu arazinin 435.280 dekarı tarım arazisi, 99.609 dekarı mera, 22.504 dekarı çayır, 3.040 dekarı orman, 115.567 dekarı taşlık, kayalık ve yerleşim birimidir. İlçemizde toplam 3.781 adet büyük baş ve 117.290 adet de küçük baş hayvan varlığı bulunmaktadır. Ulaştırma ve Altyapı İlçemiz Eskişehir-Konya karayolu üzerinde Eskişehir’e 51 km. uzaklıktadır. İl merkezine otobüs yolcu taşımacılığı Belediyemize ait otobüsler ve Çifteler ilçesine ait otobüsler ile yapılmaktadır. ilçemizde kanalizasyon ve arıtma tesisi mevcut değildir. Foseptik çukurlar mevcuttur. Su birikintilerinin önlenmesi için çarşı içi ve cadde kenarlarına açık kanal yapılmıştır.İlçemiz şehir suyu şebekesi içme ve kullanma suyunun sertlik derecesi çok yüksek olduğundan içme suyu olarak kullanılmamaktadır. İlçemiz PTT santrali 2800 abonelik olup, tamamı doludur. Merkeze bağlı 15 köyümüz otomatik telefona bağlıdır.

10-04-2008, 23:03	#8 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Mihalıççık ilçıesi Eskişehir Mihalıççık Tarihi Yapısı Osmanlı İmparatorluğunun kuruluş yıllarında ele geçirilen yerler gazilere tımar olarak verilirdi. Bilindiği gibi tımar, bir toprak parçasına ait gelirin belirli bir görev karşılığında belli şartlarla bir kişiye tahsisinin genel adıdır. Harmankaya (Sarıcakaya civarı) Tekfuru Köse Mihal Osman Bey ile savaşır ve yenilir. Esir edilen Köse Mihal Osman Bey tarafından serbest bırakılır. Bu olay aralarında bir dostluğun kurulmasına neden olur. Daha sonra Müslüman olan Köse Mihal’e gösterdiği başarılardan dolayı İlçemiz havalisi Tımar olarak verilmiştir. Köse Mihal’in torunu olan Gazi Mihal’in küçük yaştan itibaren ilçemizde büyüdüğü, kendisini sevenlerin Gazi Mihal’e Mihalıççık dediği, ilçenin adının da buradan geldiği rivayet edilmektedir. Uzun süre Bursa livası Yenişehir kazasına bağlı bir nahiye olarak kalan Mihalıççık’ın 1840 yılında Ankara Vilayetine bağlı bir kaza olduğu bilinmektedir. 1925 yılında Eskişehir’in İl olması sebebiyle Eskişehir İline bağlanmıştır. Coğrafi Yapısı Mihalıççık İlçesi Yukarı Sakarya Bölgesinde Sündiken Dağlarının güney doğusunda kurulmuştur. Mihalıççık İlçesinin Eskişehir’e olan uzaklığı 96 Km. olup, İlçenin Kuzeyinde ve Doğusunda Ankara İli, Batısında Beylikova İlçesi ve Alpu İlçesi, Güneyinde ise Sivrihisar İlçesi yeralmaktadır. İlçenin yüzölçümü 1.650 km2’dir. İlçenin rakımı ise 1.325 metre’dir. İlçemizin Güneyinden gelen Porsuk Çayı daha sonra kuzeye dönerek Sakarya Nehri ile birleşir. Kızıltepeden çıkmakta olan Gürleyik Çayı Sarıyer Baraj gölüne dökülür. Sarıyer Baraj gölü İlçenin kuzey sınırını oluşturmaktadır Orta kesimde kalan Sündiken Dağlarının yüksekliği yer 1.800 metreye kadar ulaşır. İlçemiz iklim yönünden değişik özellikler arz etmektedir .Porsuk Vadisinde kışlar sert ve soğuk, yazlar oldukça sıcak geçmektedir. Sündiken Dağlarında yılın en az altı ayı karlarla kaplı geçmektedir. Kuzeyinde Sakarya vadisinde ise oldukça ılıman iklim hüküm sürmektedir. İlçe merkezinde kışın ısı oldukça düşmektedir, yaz aylarında ise serin yayla iklimi hakim olmaktadır. Yağışlar kışın kar, İlkbahar ve Sonbaharda yağmur şeklindedir. Nüfus durumu 2000 Yılı nüfus tespit sayımına göre İlçemizin Nüfusu; İlçe Merkezi : 4.706 Kişi Oranı : %25 Köyler Toplamı : 13.990 Kişi Oranı : %75 Toplam : 18.696 Kişi - İlçemizde Km2’ye düşen kişi sayısı : 11 - İlçemizde Nüfusun %93 ‘i okur-yazardır. - İlçe merkezi ve köylerinde yaşayan halkın % 80 i çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. - İlçemizde yaşayan halkın Ana dili TÜRKÇE’dir. İdari Durumu İlçemizde 1923 yılından beri Belediye teşkilatı vardır. İlçe sınırları içinde ayrıca Yunusemre Köyü 7 Haziran 1992 tarihinden itibaren belde olmuş ve belediye teşkilatı kurulmuştur. Dinek Köyü 27 Aralık 1998 tarihinden itibaren belde olmuş, 16 Ocak 2000 tarihinde yapılan seçimler ile de mahalle muhtarlıkları kurulmuştur. İlçemize bağlı 2 belde, 49 köy ve bu köylerimize bağlı 53 adet mahalle mevcuttur. İlçe merkezi yerleşimi yüksek bir alan üzerine kurulmuş olup, yeni yerleşim birimleri Kuzey tarafına doğru yayılmaktadır. Yunusemre Beldesi Porsuk kenarında kurulmuş ve ilerisi için gelişme potansiyeline sahip bir yapıdadır. Dinek Beldesi dağlık arazi üzerine kurulmuştur. Köylerimizin büyük bir kısmı orman köyü olup, (39 adet) geçimlerini ormanda çalışarak sürdürmektedirler Sosyal Durum Fiziki mekan itibariyle dağlık bir arazi üzerine kurulmuş olan ilçemiz ve köylerinin önemli bir bölümü tarıma elverişli arazi bakımından oldukça fakir olup, arazinin kıraç olması ve genel olarak kuru tarım yapılması nedeniyle verim düşüktür. İlçe ekonomisinin asıl olarak tarım ve hayvancılığa dayanması mevcut nüfusun belirli bir hayat standardına ulaşmasına yetmemesi nedeniyle nüfus göçü geçmişte oldukça yoğun olarak yaşanmış ve halen de devam etmektedir. Bu nedenle ilçe ve köylerinde konut sorunu yok ise de mevcut konut sayısı yaşayan nüfusa ancak cevap vermekte ve kiralık ev bulma sorunu yaşanmaktadır. Söz konusu konutların asgari ölçülerde de olsa sağlık ve hijyenik şartlara uygun olduğu tartışılabilir. İlçede sosyal yaşantı, aile ziyaretleri ve düğünler dışında hiç yoktur. Eğlence yerlerinin bulunmaması nedeniyle halkımızın tek eğlence kaynağı televizyon olmaktadır. Her yıl Mayıs ayında Yunusemre Kültür ve Sanat Haftası Törenleri ve Haziran ayının ikinci haftasında düzenlenen Mihalıççıklılar Günü münasebetiyle gerçekleştirilen eğlence ve şenlikler ilçeye bir canlılık getirmektedir. İlçede yapılaşmanın büyük çoğunluğu az temelli (taştan) kerpiçten, kalın duvarlı, sokak pencereleri küçük, geniş avlulu, üzerleri kamış ve çorak toprakla örtülü evler şeklinde olmakla beraber İlçe merkezinde son zamanlarda iki katlı, çok odalı, kiremit çatılı evlerin yapılmış olduğu görülmektedir. Mevcut konut sayısı yaşayan nüfusa ancak cevap vermekte olup kiralık ev bulma sorun olmaktadır. Söz konusu konutların asgari ölçülerde de olsa sağlık ve hijyenik şartlara uygun olduğu tartışılabilir. İlçe sınırları dahilinde yer alan kömür, krom, manyezit, kaolin ve kil işletmeleri ilçe ekonomik hayatının temel unsurları olan tarım ve hayvancılık dışındaki diğer iş alanlarını teşkil etmektedir. Özellikle bu işletmelerin çevresinde yer alan köylerimiz söz konusu işletmelere iş gücü arz etmektedir. Ayrıca, orman köylerimizde (39 adet) senenin belli aylarında gerçekleştirilen faaliyetler dolayısıyla orman işçiliği önemli bir iş imkanı olarak ilçemiz iş hayatındaki yerini almaktadır. Ayrıca, Sarıyer Baraj Gölü çevresinde yer alan köyler balıkçılık ile iştigal etmektedirler. Eğitim ve Kültür Durumu İlçemizin coğrafi yapısı halkın tarım ve hayvancılıkla geçinmesine uygundur. Ormancılık ve madencilik üzerine çalışmalar yapılmaktadır. Ancak ormanların gün geçtikçe azalması, madenciliğin çağımız teknolojisine henüz uygun hale gelmemesi sebebiyle ailelerin çocuklarını okutmaya büyük önem vermesine yol açmıştır. İlçemizdeki okuma yazma oran % 93 bulmaktadır. İlçemiz genelinde 1 lise, 1 Halk Eğitim Merkezi, 2 Pansiyonlu İlköğretim Okulu ve 16 adet de ilköğretim okulu mevcuttur. Ayrıca 2’si Merkezde 5’i köylerde olmak üzere toplam 7 merkezde olmak üzere toplam 393 öğrencinin taşıması yapılmaktadır. İlçemizde muhtaç öğrencilerin kitap, kırtasiye ve öğle yemek ihtiyaçları İlçemiz Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfınca karşılanmakta olup, Pansiyonlu İlköğretim Okullarında bu yardım sıcak yemek olarak verilmektedir.. Tarihi Eserler Ve Turistik Tesisler Çalçı Köyü Camiinin Selçuklular zamanında yapıldığı tespit edilmiş olup, zamanın ananelerine uyularak tarih ve isim yazdırılamamıştır. Ahurözü Köyü Camii Osmanlılar zamanında yapılmış olup, yapılma tarihine rastlanılmamıştır. Beyköy Camii, Hicri 1174 Miladi 1754 yılında Hacı Ahmet Muhammet Kothüda Serdarı İsmail Ağa Zade tarafından yaptırılmış olup zatın mezarı da cami avlusunda bulunmaktadır. İlçe merkezinde bulunan Camikebir Camii, Hicri 1302, Miladi 1882 yılında Sivrihisarlı Hacı Süleyman tarafından yaptırılmış olup, Yunanlılar tarafından Kurtuluş Savaşında yıkılmış, Cumhuriyet devrinde yeniden yaptırılmıştır. Gürleyik Köyünde bulunan Hacı Halit Ağa Konağı, 1800’lü yıllarda Hacı Halit Ağa tarafından Hamamı ile beraber yaptırılmış olup, bina halen mevcuttur. Sazak Köyündeki Manastır, Romalılar tarafından yaptırılmıştır. Manastır halen mevcuttur. Manastırın içinde toprak borular ile su getirilmiştir, boruların nereye gittiği bilinmemektir. Ünlü Halk Şairi Yunusemre’nin Türbesi ilçemize bağlı Yunusemre Beldemizde bulunmaktadır. İlçemize bağlı Yarıkçı Köyünde bulunan kaplıcanın su sıcaklığı 18 0C olup, romatizma, siyatik ve böbrek hastalıklarına iyi gelmektedir. Gürleyik ve Yunusemre Beldesinde bulunan suların kükürtlü olduğu, alerji ve uyuz hastalıklarına iyi geldiği bilinmektedir. Sündiken Dağlarında bulunan bazı kaynak sularının sindirimi kolaylaştırdığı bilinmektedir. Örneğin : Çatacık’taki sarı su gibi... ilçemize bağlı Yalımkaya Köyü yakınlarında Çatacık denilen mevkiide Orman İşletme Müdürlüğüne ait dinlenme tesisleri bulunmaktadır. Burada ayrıca Geyik Üretme Merkezi bulunmaktadır. İlçe merkezine yakın Kalburcu, Karakütük, Eğriova, Gencek gibi ormanlık dinlenme alanları mevcuttur. İlçemize 5 km. uzaktaki Ömer köy yakınında bulunan sulama göledi kenarındaki orman alanları iyi bir dinlenme ve konaklama yeri olarak kullanılmaktadır. Sulama göledinde yetiştirilen aynalı sazan balıklarının olta ile avlanması yapılmaktadır. Sarıyer Barajının kıyısında bulunan ilçemize bağlı Uşakbükü, Koyunağılı Köyleri ile Gökçekaya Barajı kıyısındaki Akçaören, Çalkaya ve Süleler Köylerinde konaklanmakta ve oltalarla balık avlanarak halk zamanını değerlendirmektedir. Sazak Köyümüzde bulunan “Su Başı” mevkii de bir dinlenme yeridir. Ekonomik Durum İlçenin coğrafi durumunda da belirtildiği gibi kuzey kısmı Sündiken Sıradağları ile çevrili olup üzeri ormanlıktır, arazi oldukça engebelidir. Orman çevresindeki köylerde halk genellikle orman envali ürünleri ile geçimlerini sağlamaktadır. Dere kenarları ve dağ vadilerindeki küçük arazi parçalarında da hububat (arpa, buğday, çavdar, yulaf gibi) ürünlerle, meyve (elma, armut, kiraz, ceviz, kayısı gibi) sebzeler (yeşil fasulye, domates, biber, patlıcan gibi) yetiştirilmektedir. İlçe, merkez dahil 52 yerleşim biriminden oluşmaktadır. Bu yerleşim birimlerinden 49’u köy, 1’i merkez belediyesi olmak üzere Yunusemre Beldesi ve Dinek Beldesinden oluşmaktadır. İlçemiz merkez ve köylerinde genellikle halkın uğraşı ve geçimi tarıma (ziraat ve hayvancılık) dayanmakta olup sanayi açısından yeterli imkanları olmadığından yetiştirilen bu tarımsal ürünler ve gıdalar genellikle ilçe dışına mahalli pazarlara ve komşu illere, ilçelere satılmaktadır. İlçemiz sınırları içerisinden kalan arazinin yapısı çeşitli özellikler göstermekte ve aynı zamanda değişik iklimlere de sahip olması çeşitli tarımsal ürünlerin yetişmesine olanak sağladığı gibi değişik zamanlarda da yılda birkaç ürün elde etmek mümkün olmaktadır. Son yıllarda gerek Kaymakamlığımıza bağlı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı kanalıyla ve gerekse Devlet katkısı ile İlçemiz ve köylerinde son derece önemli sayılacak projeler (hayvancılık, kiraz meyveciliği, arıcılık, seracılık, hibrit domates dağıtımı, yem bitkisi yetiştirilmesi vs. ) faaliyete geçirilmiş ve bir kısmının ise projeleri teklif edilmiş olup bu projeler önümüzdeki yıllarda hem kırsal kesimden kente göçü önleyecek ve hem de ilçe ekonomisine önemli derecede katkısı olacaktır. İlçemiz ve köylerinde modern hayvancılık olmamakla beraber her hanede yerli ve ithal sığır bulunmakta, bunların etinden, sütünden ve gübresinden faydalanılmaktadır. Küçükbaş hayvancılıkta yöremizde koyun çok az miktarda olup, esas tiftik keçisi sürü halinde beslenmekte ve bunların gelirlerinden yararlanılmaktadır. Halkın büyük bir kesimi, Koyunağılı, Kavak, Beyköy, Hamidiye ve çevresinde çıkarılmakta olan kömür, kaolin, manyezit, krom maden ocaklarında işçi olarak çalışarak ailelerinin geçimlerini temin etmektedir. Bu bakımdan da bu bölgelerimizde hayvansal ve zirai ürünler fazla gelişmemiştir. İlçemizin yine Kuzey kesimi Sakarya Nehrinin devamı olup, Sarıyer (Hasan Polatkan) Gökçekaya Barajları ile çevrilidir. Bu yörede yaşayan halk geçimini baraj göllerinde su ürünleri (balık, kerevit) avlayıp satmak suretiyle temin etmektedir. İlçemizin Güneyi ise Porsuk Vadisi olup düz ve verimli arazidir. Bu bölgemizde kültür bitkisi olarak şeker pancarı, çok az miktarda ayçiçeği tahıl olarak buğday, çavdar, yulaf vb. ürünler yetiştirilmektedir. Baklagillerden nohut, fasulye, mercimek ve az miktarda pirinç, kimyon yetiştirilmektedir. Bu bölgemizde kültür hayvancılığı olup süt sığırcılığı, dana besi, koyunculuk, kuzu besisi ve ferdi olarak da tavukçuluk yapılmakta, bunların ürünleri çevre ilçelerdeki ve Eskişehir merkezindeki süt kurumlarına işlenerek mamul haline getirilmektedir. İlçemizde sanayi ürünleri olarak Kavak Köyünde Krom madeni hammadde olarak üretilmekte ve işlenmek üzere dışarıya sevk edilmektedir. Koyunağılı Köyü çevresin 2 adet kömür ocağı çalıştırılmakta, Böy Köyünde 1 adet kömür ocağı işletilmektedir. Bu ocakların yıllık ortalama üretim kapasiteleri toplam 100.000 ton civarında olup, Koyunağılı civarında 20 seneden beri, Bey Köyde de 2 seneden beri üretim yapılmaktadır. Bahtiyar, Hamidiye, Kayı köylerinde ve Mihalıççık Merkezinde manyezit üretilmekte, Yunusemre Beldesinde de 2 adet mermer ocağı 20 yıldan bu yana üretim yapmaktadır. İlçe merkezinde Orman İşletme Müdürlüğüne ait 1 adet tomruk ve odun istihsal deposu mevcuttur. Burada senenin muayyen zamanlarında ihale yapılarak tomruk ve odun satışı yapılmaktadır. İlçemizde 1998 yılında 300 dekarlık alan da ağaçlandırma çalışmaları yapılmış olup, ilçemizin 65.000 hektarlık alanı ormanlarla kaplıdır. Sorkun Köyümüzde 100 yıldan beri yani kuruluşundan bu yana el sanatları (çanak, çömlek ve güveç) üretilmektedir. Tarım ve Hayvancılık 2003 Yılındaki Arazi Kullanımı Toplam Sulanan Tarla Alanı (Hektar) : 9.815 Toplam Nadas Alanı (Hektar) : 13.202 Tarıma Elverişli Olup Kullanılmayan Arazi (Hektar) : 1.185 İlçemizde buğday, arpa, çavdar, yulaf, çeltik, nohut, burçak, şeker pancarı, haşhaş, kimyon, ayçiçeği, soğan, sarımsak, patates ve yonca gibi tarla ürünlerinin üretimi ile sebzecilik ve meyvecilik yaygındır. Hayvancılıkta çeşitli su ürünlerinin üretimi, büyük ve küçük baş hayvancılık ile arıcılık ve ipekböcekçiliği de yapılmaktadır. Ulaştırma ve Altyapı İlçemiz merkezinin Eskişehir İl merkezine olan uzaklığı 96 km. olup, yolun tamamı asfalttır. İlçemizin köylerle her an bağlantısı mümkündür. Yolu olmayan köyümüz yoktur. Köy yollarının büyük bir kısmı stabilizedir. Yunusemre Beldesinden geçen demiryolu ile İstanbul-Ankara-İzmir ve doğu illerimiz ile bağlantı sağlanmaktadır. İlçemizdeki otomatik telefon santralinin kapasitesi 1.476’dır. İlçemize bağlı olan köylerin tamamında telefon bağlantısı mevcuttur.İlçemizde TEDAŞ işletme Şefliği mevcut olup, 5 personel ile hizmet vermektedir. Muhtemel ve acil elektrik arızalarının anında giderilebilmesi için iki adet araçları mevcuttur.

10-04-2008, 23:12	#9 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Sarıcakaya ilcesi Eskişehir / Sarıcakaya COĞRAFİ YAPISI İlçemiz Doğudan Batıya doğru uzanan, Güneyinde Sündiken dağlarının, Kuzeyinde Bolu Köroğlu dağlarının arasında bulunan Sakarya Nehri boyunca 450 km. lik alana sahiptir. Beşeri açıdan İç Anadolu Bölgesinde görülmekle birlikte Bölgeler haritasına baktığımızda İlçemiz Batı Karadeniz Bölgesi içinde yer almaktadır. Rakımı 200-250 metredir. İklimi İlçemiz Orta Anadolu, Batı Karadeniz ve Marmara Bölgelerinin kavşak yerlerinde bulunmasına rağmen Akdeniz İklim özelliğini taşımaktadır. Bir başka ifade ile yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlıdır. Yıllık ortalama ısısı 15-19 derece, Ağustos ayının ortalaması ise 36 derece olmaktadır. En düşük ortalaması 3,4 C ile 5 C arasında değişmektedir. Kış aylarının en düşük ısı dereceside -5 olarak tesbit edilmiştir. Şubat ayının ortalama ısısı 15 derece olmaktadır. Yüzey Şekilleri Sakarya nehri doğudan batıya İlçemiz arazisini ikiye bölmekte, ilçe Kuzeyde Göynük Dağları ile güneyde Sündiken Dağları arasında yer yer 800 - 900 m. genişliğinde açılmış taban genişliği 200 - 300 m. arasında değişen doğu - batı uzanışlı bir oluk vadi üzerindedir. Güneyde Sündiken Dağları, Kuzeyde Köroğlu dağları %30 lara varan bir eğimle Sakarya Vadisine inmektedir. İlçe merkezinin denizden yüksekliği itibariyle 236 metredir. Bitki Örtüsü İlçemiz sınırları içerisinde kalan arazinin %50 ye varan bir bölümü ormanlarla kaplı olup, ormanlık alanın büyük bir bölümü sarıçam ormanlarından oluşmaktadır. Bu ağaçların yanında özellikle Sakarya Vadisi ile dağların arasında kalan kesimlerde ise meşe, yabani zeytin, yabani incir ve sakızlık “menegiç” ağaçları bulunmaktadır. Sakarya Vadisinin İlçemiz sınırları içerisinde kalan bölümünde ise kavak ve söğüt ağaçları yanında büyük bir kısmını dut, kayısı, zerdali, armut, erik, nar, incir, üzüm, zeytin ağaçları bulunmaktadır. Akarsularımız İlçemiz sınırları içinde en önemli akarsu Sakarya ırmağı olup, bunu besleyen küçük akarsulardan Çatak Çayı ile Mayıslar Çayı zikredilmeye değer niteliktedir. Sakarya nehri İlçemiz sınırlarına Ankara İli Nallıhan İlçesinin Yenice Köyü, İlçemiz Düzköy-Laçin sınırının birleştiği yerden girmekte, çeşitli kavisler çizip, çevresine hayat vererek İlçemiz, Mihalgazi İlçesi, Bilecik İnhisar, Söğüt İlçesinden Adapazarı’na ulaşmaktadır. Madenlerimiz İlçemizin en önemli madenleri krom ve mermerdir. Krom madeni Dağküplü-Laçin arasındaki dağlık alanda bulunmaktadır. Krom yatakları bir süre işletildikten sonra ekonomik olmadığı gerekçesiyle terkedilmiştir. İlçemizde günümüzde işletilen tek yeraltı zenginliği mermerdir. Yaylada bulunan yataklar işletilmekte, elde edilen mermer Eskişehir, Bilecik ve Afyon’a gönderilmektedir. Bunların dışında ayrıca linyit,manyezit, wolfrom, bakır, altın gibi madenlerin yörede bulunduğu bilinmekle birlikte hiçbiri işletilmemektedir. Nüfus Durumu İlçe Merkezinin nüfusunun %10’u memurlar ve bunların aileleri, geriye kalan %90 ise yerli halk oluşturmaktadır. İlçemizde Beyyayla ve Güneyköy halkı yörüktür.Merkez ve diğer köylerimiz ise manav olarak isimlendirilir. Çalışabilen nüfusun %10’nuna yakını memur, %10’nuda ticaretle iştigal etmekte geriye kalan %80’e yakını ise sebze ziraatiyle uğraşmaktadır. İdari Durum Sarıcakaya İlçe Merkezi dahil 16 yerleşim ünitesinden meydana gelmiştir. Bunlar Merkeze bağlı 3, Laçin Beldesine bağlı 2 mahalle, İlçeye bağlı 8 Köy ve 2 köye bağlı 2 mahalledir. İlçemize bağlı Laçin Köyü İçişleri Bakanlığının 29.12.1998 tarih ve 98/50276 sayılı kararı gereği 1580 sayılı kanunun 7469 kanunla değişik 7. Maddesi uyarınca Belediyelik olmuştur. Sosyal Durum İlçemizde yerleşim daha çok yatay yönde gelişmiş, dikey yönde gelişme özellikle 80’li yıllardan itibaren kendini göstermiştir. Mevcut konutların %50’si kerpiç, %26’sı briket, % 23’ü betonerme ve %1’i de taştır. İlçede kayda değer boyutta bir konut sorunu mevcut değildir. İlçe halkı genel olarak yaz-kış sebze ziraati ile uğraşmaktadır. İlçe merkezinde mevcut 5 kahvehane ve 2 park ile öğretmenevi, 1 spor klubü lokali, 1 otel ile köylerimizde mevcut 10 kahvehane ve mülkiyeti Sarıcakaya Belediyesine ait Günübirlik Dinlenme Tesisi halkımızın sosyal yaşantısına hitap etmektedir. Aile, hısım, akraba ve komşuluk ilişkileri sıkıdır. İlçe Merkezinde 4 Camii, Mayıslar ve İğdir köylerinde 2’şer Camii , diğer yerleşim birimlerinde ise birer camii bulunmaktadır. Camiisiz Köyümüz bulunmadığı gibi, gayrimüslüm vatandaşta yoktur. İlçe Sağlık hizmetlerini önceden 10 yataklı bir Sağlık Merkezi, Hükümet Tabibliği ve Ana Çocuk Sağlığı Merkezi ile Köy Grup Ebeleri vasıtasıyla yürütülmekte iken 1982 yılı içerisinde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığının emriyle bunların hepsi Hükümet Tabipliği bünyesinde toplanmış, yataklı tedaviyede son verilmiştir. 1994 yılında Sağlık Bakanlığı ile yapılan girişimler sonucunda Sarıcakaya Sağlık Ocağı tekrar yataklı tedavi yapabilecek Sağlık Merkezine dönüşmüştür. Ancak fiziki kapasite ve personel yetersizliğinden fiilen hizmete girememiştir. Eğitim ve Kültür Durumu İlçe Merkezinde 1930-1931 ders yılından bugüne hizmet veren bir İlkokul,(1996 yılında ilköğretim okuluna dönüştürülmüştür), 2001-2002 öğretim yılında öğretime açılan bir ilköğretim okulu, 1966-1967 öğretim yılından itibaren hizmet veren bir Ortaokul, (1978-1979 öğretim yılından itibaren liseye dönüştürülmüştür) ve 1976-1977 öğretim yılında öğretime açılan İmam Hatip Lisesi bulunmaktadır. İlçemizde 408’i kız, 374’ü erkek olmak üzere toplam : 782 öğrenci ve 52 öğretmen ile eğitim-öğretim hizmeti verilmektedir. İmam Hatip Lisesi Öğrenci Yurdunda değişik okullara devam eden 74 öğrenci yatılı olarak okumaktadır. Ayrıca Yaygın Eğitim Faaliyetlerini yürüten Halk Eğitim Merkez Müdürlüğü Hükümet Konağında 1 Müdür, 1 Müdür Yardımcısı, 1 Memur, 3 Usta Öğretici ile faaliyetlerini sürdürmektedir. Halk Eğitim Merkez Müdürlüğüne bağlı iğdir köyünde marangozluk, İlçe Merkezinde giyim ve el sanatları ve bilgisayar kursları yürütülmektedir. Ekonomik Durum İlçemiz sanayi yönünden zayıftır. Ancak; küçük çaplı kaportacı, oto boyacısı, motor tamircisi, traktör kabin imalathanesi, oto elektrikçisi, demir doğrama atölyesi İlçemize hizmet vermektedir. Bunun yanı sıra ev ekonomisine yönelik konservecilik ve yöresel el sanatları faaliyetleri yapılmaktadır. lçemizde temel ekonomik faaliyet sebzeciliktir. Bölge halkının %80’ni çiftçilik ile geçimini sağlamaktadır. İşletmeye elverişli 38.305 dekar arazi mevcut olup, bunun sadece 24.645 dekarı işletilmektedir. Bölgemizde yetiştirilen ürünleri kısaca özetlersek; yılda 40.000 ton domates, 800 ton biber, 5000 ton patlıcan, 9000 ton salatalık, 3000 ton taze soğan, 1700 ton ıspanak, 6000 ton civarında kıvırcık ve marul, 250 ton çilek, 1500 ton kavun yetiştirilir. Sanayi bitkisi olarak 2.200 ton buğday, 30 ton arpa, üretimi yapılmaktadır. Hayvan besiciliği yapmak üzere mısır, yonca, fiğ türünden bitikilerde yetiştirilmektedir. Yöremizde hayvan varlığı yok denecek kadar azalmıştır. Tabii çayır ve meraların çok azalması, yemlik bitkilerin yetiştirilebilmesi için tarla ayrılmaması ve ayrıca erozyon önleme projesi çerçevesinde ormanlık fidan dikiminin yapılması hayvancılığı etkilemektedir. Ev ekonomisine yardımcı olması için az miktarda beslenen sığırlar İlçe Tarım Müdürlüğü önderliğinde suni tohumlama çalışmaları sonucu kültür melezi haline getirilmiştir. İlçemizde 2500 adet büyükbaş, 15,000 adet küçükbaş olmak üzere toplam 17.500 adet hayvan varlığı mevcuttur. İlçemizde 1 adet Ziraat Bankası Şubesi faaliyetlerine devam etmektedir. Haftanın Cuma günleri İlçe Merkezinde Pazar kurulmakta olup, diğer ihtiyaçlarda buradan karşılanmaktadır. İlçemiz ekonomisine katkıda bulunmak üzere Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıf bünyesinde 3 adet proje gerçekleştirilmiştir. Seracılık projesi ile 43 çiftçimize 320 m2. ebadında çelik kontrksiyonlu , yüksek tünel şeklinde plastik sera kurdurulmuştur. Arıcılık projesi ile 69 aileye toplam 345 kovan dağıtılmıştır. Daha önce mevcut 213 kovan ile toplam rakam 518’e ulaşmıştır. Zeytincilik projesi ile 15.000 adet zeytin fidanı vatandaşa dağıtılmıştır. Süt İnekçiliği Projesi gereği İlçe Merkezi ve Köylerinde bulunan 25 fakruzaruret durumda bulunan aileye 25 adet damızlık Holstein ırkı gebe düve dağıtımı yapılmıştır Ulaştırma ve Altyapı İlçemiz ile komşu İl ve İlçeler arasında ulaşımı sağlayacak yollar mevcuttur. Eskişehir-Sarıcakaya (Karayolu 56 km), Sarıcakaya-(Ankara)Nallıhan (Karayolu 80km), Sarıcakaya-(Bolu)Göynük(Stabilize 50 km.), Sarıcakaya-(Bilecik)Yenipazar (stabilize30km),Sarıcakaya-Mihalgazi-(Bilecik)Söğüt (Asfalt 60km) yolları mevcuttur. Eskişehir- Sarıcakaya yolu kış aylarında zaman zaman kapanmaktadır. Sarıcakaya’yı Beyyayla ve Güneyköy le bağlayan yol dışında tüm köy yollarımız asfalttır. Tüm köylerimizde otomatik telefon santralı ve Türkcell ve Telsim hatları mevcut olup haberleşme yönünden sıkıntımız yoktur.

10-04-2008, 23:16	#10 (permalink)
Osmanlıkızı Kendini aşan 2de1'ci Neu Starten... Kayıt: 20.04.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 6.318 İtibar Gücü: 60	Eskişehir Seyitgazi Ilcesi Eskişehir / Seyitgazi Tarihi İlçemiz çok eski bir yerleşim yeridir ilk yerleşim M.Ö.3500'de başladığı yapılan araştırmalardan anlaşılmaktadır.Tarihte asıl belirgin yeri M.Ö.800-600 lerde başlar Bizanslarla İslam orduları arasında savaşlara sahne olmuş Seyitgazi 1531 yılında 15.000 nüfuslu Bucak Merkezi iken çeşitli İdari değişikliklerden sonra 1922 yılında ilçe olmuştur. Coğrafi Durum Eskişehir İline 43 km. mesafedeki ilçemizin 1502 km.deniz seviyesinden yüksekliği 1040 m.dir. Akar Suları Yerüstü suyu olarak en büyüğü ve İlçe merkezinden geçen Seydisuyu' dur. İklimi Seyitgazi'de daha çok karasal iklim hüküm sürmekte,yazları sıcak ve kurak Kışları soğuk ve yağışlıdır.Yağışlar kısa sürelidir.Temmuz ve Ağustos aylarında en az yağış alan aylardır Ocak ve Mayıs ayları en çok yağış alan aylardır. Nüfus Gelişimi İlçemiz merkez nüfus sayısı 3281 Beldelerin Nüfusu 7644 Köylerimizin Nüfusu 10776 olmak üzere toplam ilçe Nüfusumuz 21.701'dir. İdari Durumu Seyitgazi İlçemizin merkez (1) Belediyesi (2) Belde Belediyesi ve (3) Mahallesi vardır İlçeye bağlı 45 Köy mevcuttur. Merkezdeki Mahalleler 1-Derebenek 2-İkiçeşme 3-Hacı Yunus Sosyal Durumu İlçemiz merkezinde 1236 adet bina olup,bunun 850 hanesi konuttur.Ayrıca İlçemizde 122 İşyeri bulunmaktadır. Sosyal yaşantı bakımından ilçe merkezi ile köylerin arasında büyük farklılıklar yoktur. Eğitim İlçemiz merkezi ile Kırka ve Doğançayır Beldelerinde 1'er Lise Eğitim Öğretim vermekte olup,yine İlçe merkezinde 1,Kırka Beldesinde 2,Doğançayır Beldesinde 1Ayvalı,Bardakçı,Cevizli,Kümbet,Karaören Köylerimizde 1'er İlköğretim okulu bulunmaktadır. Ayrıca bir Sağlık Meslek Lisesi bulunmaktadır. Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünün İlçemiz merkez,Belde ve Köylerimizde çeşitli kurs faaliyetleri ile hizmet vermektedir. Ekonomik Durum İlçemiz yüz ölçümü itibari ile küçük bir ilçe görünümünde olduğu halde Zirai potansiyeli büyüktür.halkın %90 Tarım ve Hayvancılıkla uğraşmaktadır. İlçemizin yüz ölçümü 1502 km2'dir Bu arazinin 620 Dekarı Ekile bilir arazi 127560 Dekarı Çayır-Mera 663770 Orman 90866 Diğerleridir. Ulaştırma ve Altyapı İlçemiz Eskişehir-Afyon yolu üzerinde Eskişehir'e 43km.uzaklıktadır.İl merkezine Otobüs yolcu taşımacılığı Belediyemize ait Otobüsler ile yapılmaktadır. İlçemiz Şehir suyu yer altı suyu olup,şebeke uzunluğu 24 km.dir.İlçemiz PTT santrali 5662 abonmanlık olup,tamamı doludur merkeze bağlı 45 Köyümüzde Otomatik telefon mevcuttur.

LinkBacks (?) LinkBack to this Thread: http://www.2de1.com/eskisehir/122239-eskisehir.ilceleri.hakkinda.bilgiler.html
Gönderen	For	Type	Tarih
Eskişehir ilçeleri	This thread	Refback	22-05-2008 15:41
Eskişehir ilçeleri	This thread	Refback	04-05-2008 15:08
Eskişehir ilçeleri	This thread	Refback	04-05-2008 15:08

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Erzurum İlçeleri ve İlçeler Hakkında Bilgiler	KaLpsiz	Erzurum	30	25-09-2008 07:09
Ankara İlçeleri Hakkinda Bilgiler!	Osmanlıkızı	Ankara	8	30-07-2008 00:46
Samsun İlçeleri ve İlçeler Hakkında Genel Bilgi	eLFiDa	Samsun	4	07-06-2008 13:08
Niğde İlçeleri hakkinda Bilgiler!	Osmanlıkızı	Niğde	6	09-03-2008 19:51
Kars İlçeleri Bilgiler ve Tanıtımları	Gecem	Kars	0	06-06-2007 00:07