BasKiL

**RoSe_Lu** · 12-02-2007, 17:31

Tarih: Baskil ilçesi yöresinde ilk tunç çağına uzanan yerleşim izlerine rastlanmıştır. Karakaya baraj çalışmaları sırasında çıkan kalıntılar, özellikle Fırat havzasına birçok kavimlerin yerleştiğini göstermektedir. Elde edilen bilgilere göre Hititler burada uzun süreli hakimiyet kurmuşlardır. Daha sonra Asur ve Makedon istilası başlamıştır. En son Romalılar ve Bizanslılar hakim olmuşlardır.

Baskil ve çevresinde İslamiyet’in hakimiyeti ilk olarak Sasaniler döneminde başlar. Daha sonra, Selçukluların Anadolu’yu ele geçirmesiyle Baskil ve yöresi uzun yıllar Artuklu Beyliğinin egemenliği altında kalmıştır. Yavuz Sultan Selim’in 1514 yılında düzenlediği doğu seferi sırasında Osmanlı İmparatorluğuna bağlanmıştır. İlçe, Türkiye Cumhuriyeti kurulana kadar Harput’a bağlı bir belde olarak yönetilmiştir. İlçe teşkilatı ilk olarak, bugünkü ilçe teşkilatına üç kilometre uzaklıktaki Eski Baskil Mahallesinde kurulmuştur. 1928 yılında Şefkat Mahallesine taşınmış, kısa bir süre sonra tekrar Eski Baskil Mahallesine taşınmıştır. Devlet Demiryollarının yapılmasından sonra ilçe teşkilatı 1933 yılında bugünkü yerleşim yerine taşınmıştır. İlçe, Elazığ iline bağlı, düz bir arazi üzerine kurulmuştur. Altı ayrı mahalleden oluşmaktadır. İlçeye bağlı 62 köy ve 209 mezra bulunmaktadır.

Coğrafi Durumu: Baskil ilçesi idare bakımından Elazığ iline bağlıdır. Doğusunda Elazığ, güneydoğusunda Sivrice ilçesi, batısında Karakaya Baraj Gölü ve Malatya ili Arguvan ilçesi, güneyde Kale ve Doğanyol ilçeleri, kuzeyinde Keban ilçesi ile çevrili olan Baskil, düz bir arazi üzerine kurulmuş olup; tepe ve dağ yükseltileri ile çevrilmiştir. İlçenin yüz ölçümü 1195 kilometre kare, rakımı 1240 metredir. Baskil gömük vadilerin bulunduğu bir plato sahasıdır. Doğuda Uluova ve Muhat Vadisi, batıda Fırat dirseği ile sarılan Baskil Dağları ile adeta ada gibi çevresindeki sahalardan ayrılmış, en yüksek yerler kuzey ve doğuda görülmektedir. Buradaki yükseklikler 2000 metreyi bulmaktadır. Fırat vadisindeki en yüksek yer 500 metre civarındadır. Yamaçlar dik ve genellikle çıplaktır. Dağlar ve tepeler, ilçe üzerinde önemli bir yer işgal etmektedirler. İlçenin en yüksek dağı Hasan Dağı olup 2110 metredir. Güneydeki Hamam tepesi 1639 metre, Harabakayış dağı 1390 metredir. İlçenin büyük bir kısmını fosen kalkerleri kaplamaktadır. Yörede karasal iklim etkisini göstermektedir. Karakaya Baraj gölüne yakın olan sahil kesiminde ılıman bir iklim hüküm sürmektedir. İlçenin en önemli akarsuyu, Fırat’ın kolu olan Şahaplı Çayı’dır.

Nüfus : 22 Ekim 2000 tarihli Genel Nüfus Sayımı sonuçlarına göre ilçenin toplam nüfusu 26811 kişidir. İlçe merkezi nüfusu 11772 kişidir.Bucak ve köylerin nüfusu 15039’dır. Köylerden ilçe merkezine ve çevre illere göçün olduğu belirlenmiştir.

Sağlık : İlçede yataklı sağlık kuruluşu bulunmamaktadır. Üç sağlık ocağı ve on dört sağlık evi vardır. İlçe düzeyinde yedi doktor, beş hemşire ve sekiz ebe görev yapmaktadır. Hastalar, Elazığ ve Malatya illerindeki hastanelerde sağlık imkanlarından faydalanmaktadırlar. İlçede belirgin olan önemli bir sağlık problemi bulunmamaktadır.

Ulaşım ve Altyapı: İlçe, Elazığ iline 38 km uzaklıktadır. Yol asfalttır. 2001 yılında yol genişletme çalışmaları başlatılmış, 2002 yılında büyük ölçüde tamamlanmıştır. İlçe ile bucaklar arasındaki yollar asfalttır. Elazığ ve Malatya illeri arasında demiryolu ulaşımı mevcuttur.İlçenin bütün köylerinde elektrik ve telefon mevcuttur. 1500 kapasiteli telefon santralı kurulmuş ve 1208 aboneye hizmet verilmektedir. İlçe merkezinin ve mahallelerin içme suyu yeterlidir. Ayrıca 2001 yılında kanalizasyon şebekesi tamamlanmıştır.

Ekonomi: İlçe ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanır. 1996 yılında ilçede kurulan Kayısı Entegre Tesisi il Özel İdare Müdürlüğünce yapılmıştır. İşletmeciliği Tarım Kayısı Kooperatifine verilmiştir. İlçede iki adet elektrikli un fabrikası, bir adet küçük çaplı mermer fabrikası vardır. Tarım ve Ziraat ilçenin başlıca geçim kaynağıdır. Kayısı üretimi giderek artmış, en önemli geçim kaynağı durumuna gelmiştir. Zirai alanda buğday, arpa ve mercimek ekimi ön sırayı alır. Son yıllarda sebzecilik, çilekçilik ve arıcılık önemli gelir kaynakları arasına girmiştir.İlçede T.C. Ziraat Bankası, Tarım Kredi Kooperatifi mevcuttur.Yöre ekonomisinin canlanması için bu kuruluşlar desteklerini sürdürmektedir.

Susuz arazilerin değerlendirilmesi için sulama kanallarının yapılmasına ve artezyen kuyularının açılmasına başlanmıştır. İlçe genelinde ekilebilir tarımsal arazi 45 200 hektar, sulanabilir tarımsal arazi 18000 hektar civarındadır. Ekilen kayısı fidanı 865000 adet olup (8650 hektar) civarındadır.

Yıllık kayısı geliri 3 400 000 000 000 T.L. olarak tahmin edilmektedir. Büyükbaş hayvan sayısı 7340, küçükbaş hayvan sayısı 11550 adet civarındadır. 43 köyde toplam 372 aile, yıllık 159 600 000 000 T.L. bal geliri elde etmektedir.

İlçede sebzeciliğin geliştirilmesi ve halkın bilinçlendirilmesi amacı ile hibrit tohumları çiftçilere dağıtılmıştır

Eğitim ve Kültür: İlçemizde son yıllarda eğitim-öğretim alanında gösterilen çalışmalar sonucu okuma yazma oranı % 99 düzeyine çıkarılmıştır. 2’si merkez ilçede, 44’ü köylerde ve biri Y.İ.B.O. olmak üzere toplam 47 ilköğretim okulu açık bulunmaktadır. Merkez ilköğretim okullarında 690 öğrenci, 37 öğretmen,Y.İ.B.O.’da 487 öğrenci, 25 öğretmen bulunmaktadır. Köy okullarında 1333 öğrenci, 80 öğretmenle eğitim- öğretim sürdürülmektedir. İlçemizin tek ortaöğretim kurumu olan Baskil Lisesinde ise 241 öğrenci, 16 öğretmen ve 6 hizmetli ile eğitim-öğretime devam edilmektedir. İlçede taşıma ve birleştirmeden dolayı iki okul kapalı bulunmaktadır. Birleştirilmiş sınıflarla ders yapılan okul sayısı 41’dir. İlçe düzeyinde toplam 130 derslik bulunmaktadır. Bunlardan 57’si birleştirilmiş, 57’si ilköğretim ve 16’sı ortaöğretimde bulunmaktadır.

Merkez Vakıfbank İlköğretim Okulu, Baskil Lisesi, Y.İ.B.O ve Gemici İlköğretim Okulunda Bilgisayar Laboratuarları ile eğitim desteği sağlanmaktadır.

İlçe Halk Eğitim Merkezi ve Akşam Sanat Okulu Müdürlüğünce başta Bilgisayar olmak üzere çeşitli alanlarda merkezde ve köylerde halka açık kurslar düzenlenmektedir.

Folklör: İlçenin kültürel özellikleri Elazığ ili ile benzerlik göstermektedir. İlçe merkezinde tarihi eser bulunmamaktadır. Tarihi eser olarak, Muşar dağında, günümüze kadar özelliklerini koruyan bir kilise mevcuttur. Kilisenin etrafı harabe şehir olarak görülmektedir. Doğancık Köyü sınırları içerisinde Hasanbaba türbesi bulunmaktadır. Bu türbe ilkbahar mevsiminde sık sık ziyaret edilmektedir. Suyatağı Köyü sınırları içerisinde Abdulvahap ziyareti bulunmaktadır. Bu türbelerin halk arasında sözlü olarak anlatılan efsaneleri vardır.

Merkez ve köylerde konutlar genel olarak kerpiçten yapılmıştır. Kalabalık aile yapısından çekirdek aile yapısına geçilmiştir. Ailede erkek ve kadın eşit haklara sahiptir. Yörede kadınlar şalvar ve gömlek giyer, boncuklu yazma örterler. Gençler ise yöresel kıyafetleri pek tercih etmezler.

Baskil’in köylerinde geleneksel özellikler halen geçerliliğini korumaktadır. Köyü ilgilendiren toplu işlerde imece oldukça yaygındır. Düğün, doğum, ölüm olaylarında bütün köylü el birliği ile birbirine yardımcı olur. Başlık parası ortadan kalkmıştır.Halk arasında ortaya çıkıp, sözlü gelenekte yaşayan fıkra, efsane, mani, deyim gibi ürünler yaygındır. Düğünlerde ve uzun kış gecelerinde köy seyirlik oyunları oynanmaktadır

Baskil ilçemizin resmi internet adresi : www.baskil.gov.tr

**giz_zem** · 07-06-2009, 18:19

Keban barajının yapımı sırasında İstanbul Üniversitesi ve ODTÜ tarafından yapılan kurtarma kazılarında elde edilen arkeolojik malzemeler Keban ve çevresinin tarihine önemli ölçüde ışık tutmuştur. Kazılarda çıkan malzemeler Elazığ Arkeoloji ve Etnografya müzesinde sergilenmektedir. Tarihi belgelerin ışığı altında Keban ve çevresinin tarihi ile ilgili olarak şu bilgileri verebiliriz.

Ele geçen malzemeden anlaşıldığı kadarıyla Keban ve çevresinde Kalkolitik çağa (M.Ö.5500-3500) ait yerleşmelerde görülen basit taş temelli , kerpiç duvarlı, düz damlı evlerden ve mezarlardan elde edilen zengin buluntulardan yöreye özgü bir kültürün varlığı ortaya çıkarılmış ve ayrıca bu bölgenin Kuzey Suriye, Mezopotamya, İran ve Orta Anadolu ve yakın ilişki içinde olduğu saptanmıştır. Bu çağın sonlarına ait Korucutepe’ deki mezarlarda bakır, kurşun ve gümüş gibi madenlerden yapılmış eşya ele geçirilmiştir.

İlk Tunç çağında (M.Ö.3500-2000) Keban baraj gölü alanı çok yoğun bir yerleşime sahne olmuştur. Bu çağın son evresine ait olan Norşuntepe’ deki saray, bölgenin mimari zenginliğini ortaya koymaktadır. Bu yerleşmelerde ayrıca insan yüzü betimlemelerini yansıtan kutsal ocaklar ortaya çıkarılmıştır. Değirmentepe, Taşkun mevkii, Pağnik, Kalaycık yerleşmelerinde de çağın sanatını yansıtan boya bezekli ya da kabartmalı çanak çömlekle, pişmiş topraktan, taştan ve kemikten aletler ele geçirilmiştir.

M.Ö. 2000 yıla tarihlenen Orta Tunç ve Son Tunç çağlarında Keban bölgesi Hititler’ in komşusu İşuvalılar’ ın egemenliğine girmiştir. Bu çağın büyük merkezleri kabul edilen Korucutepe ve Norşuntepe’de anıtsal surlar, yer altı geçitleri ve özellikle Hitit (Luvi) hiyeroglifi ile yazılı mühür ve mühür baskıları bulunmuştur. Asur ticaret kolonileri ve Hitit dönemleri çanak çömlek örneklerine Tepecik’ te de rastlanmıştır.

M.Ö.1000 yılda başlayan Demir çağında Keban yöresinin Urartu krallığının sınırları içerisinde bulunduğu , Norşuntepe, Değirmentepe, Haraba gibi merkezlerde yapılan kazılardan ve Palu yazıtından saptanmıştır. Ayrıca Norşuntepe’ de kuyu tipi bir mezarda bulunan at iskeletlerinden bölgenin İskit akınlarına uğradığı da anlaşılmıştır.

Pağnik, Kalecik, Kalaycık, Kilisedüzü, Aşvan, Taşkunkale ve Haraba’ da, Keban’ın Hellenistik dönemde yoğun olarak iskan edildiğini gösteren buluntular çıkarılmıştır. Bu merkezlerde eski adı Arsamosata olan Haraba ve yuvarlak burçlu suruyla Pağnik dikkat çekicidir.

Keban baraj gölü alanındaki Bizans kalıntılarının üstünde M.S. 11-13. Yüzyıllarda yoğun bir Selçuklu yerleşiminin varlığı saptanmıştır. Bu dönem kalıntıları Haraba, Tepecik, Taşkunkale, Aşvan Han İbrahim Şah, Kalaycık ve Kalecek’ te bulunmuştur. Taşkunkale ve Kalaycık’ taki İlhanlı yapıt ve sikkeleriyle Kalaycıktaki Artukoğulları sikkeleri kalıntıların tarihlenmesine yardımcı olmuştur.

TÜRK HAKİMİYETİNDEN SONRA KEBAN
Bölgede ilk Türk hakimiyeti Selçuklular devrinde başlar. Selçuklu komutanlarından Çağrı Bey, 1017 yılında 3.000 kişilik ordusu ile birlikte Ağın üzerinden gelerek bölgeye girmiş, daha sonra Türk akınlarının geçiş yerleri bu topraklardan olmuştur. 1070’den sonra Keban, Çubukoğulları, Artuklular, Anadolu Selçukluları, Dulkadiroğulları, Akkoyunlular ve Safeviler’ in idaresine girmiştir.

Osmanlı öncesi Türk hakimiyetinde Keban hakkında fazla bilgiye sahip değiliz. Ancak Keban’ın da Harput ve havalisinde meydana gelen siyasi gelişmelerin dışında kalmadığını tahmin ediyoruz.

Harput ve havalisi Yavuz Sultan Selim’ in Şah İsmail’e karşı yaptığı Çaldıran savaşından sonra(l5l5) Osmanlı hakimiyetine girmiştir. Yavuz Sultan Selim savaş dönüşü Doğu Anadolu’nun fethinin tamamlanması için Bıyıklı Mehmet Paşayı görevlendirmiştir. Bölgede Osmanlı hakimiyetinin tesisinde müverrih İdris-i Bitlisi’nin de çok büyük rolü olmuştur. 1515 yılında Karaman Beylerbeyi Hüsrev Paşa kumandasında büyük bir ordu harekete geçerek Harput ve havalisini fethettikten sonra Diyarbakır tarafına yönelmiştir. Osmanlı hakimiyeti döneminde Keban genellikle madencilik faaliyetleri ile gündeme gelmiştir

**zuzuuu** · 07-06-2009, 18:53

giz_zem hızını alamamıs ve birde burda paylasmıs keban ı

olsun dıyor tesekkürlerımızı tekrardan sunuyoruz:P

**giz_zem** · 08-06-2009, 09:14

hızımı alamadım değil ya

yeni konu açtığımı zannediyordum buraya eklemişim kaldırmayı bilmiyorum

silemedeim o yüzden orda kaldı yapacak bişey yok artık çok geç

12-02-2007, 17:31	#1 (permalink)
RoSe_Lu Kendini aşan 2de1'ci sessiz çığlık Kayıt: 22.04.2006 Mesajlar: 3.879 İtibar Gücü: 26	BasKiL Tarih: Baskil ilçesi yöresinde ilk tunç çağına uzanan yerleşim izlerine rastlanmıştır. Karakaya baraj çalışmaları sırasında çıkan kalıntılar, özellikle Fırat havzasına birçok kavimlerin yerleştiğini göstermektedir. Elde edilen bilgilere göre Hititler burada uzun süreli hakimiyet kurmuşlardır. Daha sonra Asur ve Makedon istilası başlamıştır. En son Romalılar ve Bizanslılar hakim olmuşlardır. Baskil ve çevresinde İslamiyet’in hakimiyeti ilk olarak Sasaniler döneminde başlar. Daha sonra, Selçukluların Anadolu’yu ele geçirmesiyle Baskil ve yöresi uzun yıllar Artuklu Beyliğinin egemenliği altında kalmıştır. Yavuz Sultan Selim’in 1514 yılında düzenlediği doğu seferi sırasında Osmanlı İmparatorluğuna bağlanmıştır. İlçe, Türkiye Cumhuriyeti kurulana kadar Harput’a bağlı bir belde olarak yönetilmiştir. İlçe teşkilatı ilk olarak, bugünkü ilçe teşkilatına üç kilometre uzaklıktaki Eski Baskil Mahallesinde kurulmuştur. 1928 yılında Şefkat Mahallesine taşınmış, kısa bir süre sonra tekrar Eski Baskil Mahallesine taşınmıştır. Devlet Demiryollarının yapılmasından sonra ilçe teşkilatı 1933 yılında bugünkü yerleşim yerine taşınmıştır. İlçe, Elazığ iline bağlı, düz bir arazi üzerine kurulmuştur. Altı ayrı mahalleden oluşmaktadır. İlçeye bağlı 62 köy ve 209 mezra bulunmaktadır. Coğrafi Durumu: Baskil ilçesi idare bakımından Elazığ iline bağlıdır. Doğusunda Elazığ, güneydoğusunda Sivrice ilçesi, batısında Karakaya Baraj Gölü ve Malatya ili Arguvan ilçesi, güneyde Kale ve Doğanyol ilçeleri, kuzeyinde Keban ilçesi ile çevrili olan Baskil, düz bir arazi üzerine kurulmuş olup; tepe ve dağ yükseltileri ile çevrilmiştir. İlçenin yüz ölçümü 1195 kilometre kare, rakımı 1240 metredir. Baskil gömük vadilerin bulunduğu bir plato sahasıdır. Doğuda Uluova ve Muhat Vadisi, batıda Fırat dirseği ile sarılan Baskil Dağları ile adeta ada gibi çevresindeki sahalardan ayrılmış, en yüksek yerler kuzey ve doğuda görülmektedir. Buradaki yükseklikler 2000 metreyi bulmaktadır. Fırat vadisindeki en yüksek yer 500 metre civarındadır. Yamaçlar dik ve genellikle çıplaktır. Dağlar ve tepeler, ilçe üzerinde önemli bir yer işgal etmektedirler. İlçenin en yüksek dağı Hasan Dağı olup 2110 metredir. Güneydeki Hamam tepesi 1639 metre, Harabakayış dağı 1390 metredir. İlçenin büyük bir kısmını fosen kalkerleri kaplamaktadır. Yörede karasal iklim etkisini göstermektedir. Karakaya Baraj gölüne yakın olan sahil kesiminde ılıman bir iklim hüküm sürmektedir. İlçenin en önemli akarsuyu, Fırat’ın kolu olan Şahaplı Çayı’dır. Nüfus : 22 Ekim 2000 tarihli Genel Nüfus Sayımı sonuçlarına göre ilçenin toplam nüfusu 26811 kişidir. İlçe merkezi nüfusu 11772 kişidir.Bucak ve köylerin nüfusu 15039’dır. Köylerden ilçe merkezine ve çevre illere göçün olduğu belirlenmiştir. Sağlık : İlçede yataklı sağlık kuruluşu bulunmamaktadır. Üç sağlık ocağı ve on dört sağlık evi vardır. İlçe düzeyinde yedi doktor, beş hemşire ve sekiz ebe görev yapmaktadır. Hastalar, Elazığ ve Malatya illerindeki hastanelerde sağlık imkanlarından faydalanmaktadırlar. İlçede belirgin olan önemli bir sağlık problemi bulunmamaktadır. Ulaşım ve Altyapı: İlçe, Elazığ iline 38 km uzaklıktadır. Yol asfalttır. 2001 yılında yol genişletme çalışmaları başlatılmış, 2002 yılında büyük ölçüde tamamlanmıştır. İlçe ile bucaklar arasındaki yollar asfalttır. Elazığ ve Malatya illeri arasında demiryolu ulaşımı mevcuttur.İlçenin bütün köylerinde elektrik ve telefon mevcuttur. 1500 kapasiteli telefon santralı kurulmuş ve 1208 aboneye hizmet verilmektedir. İlçe merkezinin ve mahallelerin içme suyu yeterlidir. Ayrıca 2001 yılında kanalizasyon şebekesi tamamlanmıştır. Ekonomi: İlçe ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanır. 1996 yılında ilçede kurulan Kayısı Entegre Tesisi il Özel İdare Müdürlüğünce yapılmıştır. İşletmeciliği Tarım Kayısı Kooperatifine verilmiştir. İlçede iki adet elektrikli un fabrikası, bir adet küçük çaplı mermer fabrikası vardır. Tarım ve Ziraat ilçenin başlıca geçim kaynağıdır. Kayısı üretimi giderek artmış, en önemli geçim kaynağı durumuna gelmiştir. Zirai alanda buğday, arpa ve mercimek ekimi ön sırayı alır. Son yıllarda sebzecilik, çilekçilik ve arıcılık önemli gelir kaynakları arasına girmiştir.İlçede T.C. Ziraat Bankası, Tarım Kredi Kooperatifi mevcuttur.Yöre ekonomisinin canlanması için bu kuruluşlar desteklerini sürdürmektedir. Susuz arazilerin değerlendirilmesi için sulama kanallarının yapılmasına ve artezyen kuyularının açılmasına başlanmıştır. İlçe genelinde ekilebilir tarımsal arazi 45 200 hektar, sulanabilir tarımsal arazi 18000 hektar civarındadır. Ekilen kayısı fidanı 865000 adet olup (8650 hektar) civarındadır. Yıllık kayısı geliri 3 400 000 000 000 T.L. olarak tahmin edilmektedir. Büyükbaş hayvan sayısı 7340, küçükbaş hayvan sayısı 11550 adet civarındadır. 43 köyde toplam 372 aile, yıllık 159 600 000 000 T.L. bal geliri elde etmektedir. İlçede sebzeciliğin geliştirilmesi ve halkın bilinçlendirilmesi amacı ile hibrit tohumları çiftçilere dağıtılmıştır Eğitim ve Kültür: İlçemizde son yıllarda eğitim-öğretim alanında gösterilen çalışmalar sonucu okuma yazma oranı % 99 düzeyine çıkarılmıştır. 2’si merkez ilçede, 44’ü köylerde ve biri Y.İ.B.O. olmak üzere toplam 47 ilköğretim okulu açık bulunmaktadır. Merkez ilköğretim okullarında 690 öğrenci, 37 öğretmen,Y.İ.B.O.’da 487 öğrenci, 25 öğretmen bulunmaktadır. Köy okullarında 1333 öğrenci, 80 öğretmenle eğitim- öğretim sürdürülmektedir. İlçemizin tek ortaöğretim kurumu olan Baskil Lisesinde ise 241 öğrenci, 16 öğretmen ve 6 hizmetli ile eğitim-öğretime devam edilmektedir. İlçede taşıma ve birleştirmeden dolayı iki okul kapalı bulunmaktadır. Birleştirilmiş sınıflarla ders yapılan okul sayısı 41’dir. İlçe düzeyinde toplam 130 derslik bulunmaktadır. Bunlardan 57’si birleştirilmiş, 57’si ilköğretim ve 16’sı ortaöğretimde bulunmaktadır. Merkez Vakıfbank İlköğretim Okulu, Baskil Lisesi, Y.İ.B.O ve Gemici İlköğretim Okulunda Bilgisayar Laboratuarları ile eğitim desteği sağlanmaktadır. İlçe Halk Eğitim Merkezi ve Akşam Sanat Okulu Müdürlüğünce başta Bilgisayar olmak üzere çeşitli alanlarda merkezde ve köylerde halka açık kurslar düzenlenmektedir. Folklör: İlçenin kültürel özellikleri Elazığ ili ile benzerlik göstermektedir. İlçe merkezinde tarihi eser bulunmamaktadır. Tarihi eser olarak, Muşar dağında, günümüze kadar özelliklerini koruyan bir kilise mevcuttur. Kilisenin etrafı harabe şehir olarak görülmektedir. Doğancık Köyü sınırları içerisinde Hasanbaba türbesi bulunmaktadır. Bu türbe ilkbahar mevsiminde sık sık ziyaret edilmektedir. Suyatağı Köyü sınırları içerisinde Abdulvahap ziyareti bulunmaktadır. Bu türbelerin halk arasında sözlü olarak anlatılan efsaneleri vardır. Merkez ve köylerde konutlar genel olarak kerpiçten yapılmıştır. Kalabalık aile yapısından çekirdek aile yapısına geçilmiştir. Ailede erkek ve kadın eşit haklara sahiptir. Yörede kadınlar şalvar ve gömlek giyer, boncuklu yazma örterler. Gençler ise yöresel kıyafetleri pek tercih etmezler. Baskil’in köylerinde geleneksel özellikler halen geçerliliğini korumaktadır. Köyü ilgilendiren toplu işlerde imece oldukça yaygındır. Düğün, doğum, ölüm olaylarında bütün köylü el birliği ile birbirine yardımcı olur. Başlık parası ortadan kalkmıştır.Halk arasında ortaya çıkıp, sözlü gelenekte yaşayan fıkra, efsane, mani, deyim gibi ürünler yaygındır. Düğünlerde ve uzun kış gecelerinde köy seyirlik oyunları oynanmaktadır Baskil ilçemizin resmi internet adresi : www.baskil.gov.tr Konu RoSe_Lu tarafından (12-02-2007 Saat 17:35 ) değiştirilmiştir.

07-06-2009, 18:19	#2 (permalink)
giz_zem Çalışkan 2de1'ci Kayıt: 23.08.2007 Mesajlar: 121 İtibar Gücü: 13	keban Keban barajının yapımı sırasında İstanbul Üniversitesi ve ODTÜ tarafından yapılan kurtarma kazılarında elde edilen arkeolojik malzemeler Keban ve çevresinin tarihine önemli ölçüde ışık tutmuştur. Kazılarda çıkan malzemeler Elazığ Arkeoloji ve Etnografya müzesinde sergilenmektedir. Tarihi belgelerin ışığı altında Keban ve çevresinin tarihi ile ilgili olarak şu bilgileri verebiliriz. Ele geçen malzemeden anlaşıldığı kadarıyla Keban ve çevresinde Kalkolitik çağa (M.Ö.5500-3500) ait yerleşmelerde görülen basit taş temelli , kerpiç duvarlı, düz damlı evlerden ve mezarlardan elde edilen zengin buluntulardan yöreye özgü bir kültürün varlığı ortaya çıkarılmış ve ayrıca bu bölgenin Kuzey Suriye, Mezopotamya, İran ve Orta Anadolu ve yakın ilişki içinde olduğu saptanmıştır. Bu çağın sonlarına ait Korucutepe’ deki mezarlarda bakır, kurşun ve gümüş gibi madenlerden yapılmış eşya ele geçirilmiştir. İlk Tunç çağında (M.Ö.3500-2000) Keban baraj gölü alanı çok yoğun bir yerleşime sahne olmuştur. Bu çağın son evresine ait olan Norşuntepe’ deki saray, bölgenin mimari zenginliğini ortaya koymaktadır. Bu yerleşmelerde ayrıca insan yüzü betimlemelerini yansıtan kutsal ocaklar ortaya çıkarılmıştır. Değirmentepe, Taşkun mevkii, Pağnik, Kalaycık yerleşmelerinde de çağın sanatını yansıtan boya bezekli ya da kabartmalı çanak çömlekle, pişmiş topraktan, taştan ve kemikten aletler ele geçirilmiştir. M.Ö. 2000 yıla tarihlenen Orta Tunç ve Son Tunç çağlarında Keban bölgesi Hititler’ in komşusu İşuvalılar’ ın egemenliğine girmiştir. Bu çağın büyük merkezleri kabul edilen Korucutepe ve Norşuntepe’de anıtsal surlar, yer altı geçitleri ve özellikle Hitit (Luvi) hiyeroglifi ile yazılı mühür ve mühür baskıları bulunmuştur. Asur ticaret kolonileri ve Hitit dönemleri çanak çömlek örneklerine Tepecik’ te de rastlanmıştır. M.Ö.1000 yılda başlayan Demir çağında Keban yöresinin Urartu krallığının sınırları içerisinde bulunduğu , Norşuntepe, Değirmentepe, Haraba gibi merkezlerde yapılan kazılardan ve Palu yazıtından saptanmıştır. Ayrıca Norşuntepe’ de kuyu tipi bir mezarda bulunan at iskeletlerinden bölgenin İskit akınlarına uğradığı da anlaşılmıştır. Pağnik, Kalecik, Kalaycık, Kilisedüzü, Aşvan, Taşkunkale ve Haraba’ da, Keban’ın Hellenistik dönemde yoğun olarak iskan edildiğini gösteren buluntular çıkarılmıştır. Bu merkezlerde eski adı Arsamosata olan Haraba ve yuvarlak burçlu suruyla Pağnik dikkat çekicidir. Keban baraj gölü alanındaki Bizans kalıntılarının üstünde M.S. 11-13. Yüzyıllarda yoğun bir Selçuklu yerleşiminin varlığı saptanmıştır. Bu dönem kalıntıları Haraba, Tepecik, Taşkunkale, Aşvan Han İbrahim Şah, Kalaycık ve Kalecek’ te bulunmuştur. Taşkunkale ve Kalaycık’ taki İlhanlı yapıt ve sikkeleriyle Kalaycıktaki Artukoğulları sikkeleri kalıntıların tarihlenmesine yardımcı olmuştur. TÜRK HAKİMİYETİNDEN SONRA KEBAN Bölgede ilk Türk hakimiyeti Selçuklular devrinde başlar. Selçuklu komutanlarından Çağrı Bey, 1017 yılında 3.000 kişilik ordusu ile birlikte Ağın üzerinden gelerek bölgeye girmiş, daha sonra Türk akınlarının geçiş yerleri bu topraklardan olmuştur. 1070’den sonra Keban, Çubukoğulları, Artuklular, Anadolu Selçukluları, Dulkadiroğulları, Akkoyunlular ve Safeviler’ in idaresine girmiştir. Osmanlı öncesi Türk hakimiyetinde Keban hakkında fazla bilgiye sahip değiliz. Ancak Keban’ın da Harput ve havalisinde meydana gelen siyasi gelişmelerin dışında kalmadığını tahmin ediyoruz. Harput ve havalisi Yavuz Sultan Selim’ in Şah İsmail’e karşı yaptığı Çaldıran savaşından sonra(l5l5) Osmanlı hakimiyetine girmiştir. Yavuz Sultan Selim savaş dönüşü Doğu Anadolu’nun fethinin tamamlanması için Bıyıklı Mehmet Paşayı görevlendirmiştir. Bölgede Osmanlı hakimiyetinin tesisinde müverrih İdris-i Bitlisi’nin de çok büyük rolü olmuştur. 1515 yılında Karaman Beylerbeyi Hüsrev Paşa kumandasında büyük bir ordu harekete geçerek Harput ve havalisini fethettikten sonra Diyarbakır tarafına yönelmiştir. Osmanlı hakimiyeti döneminde Keban genellikle madencilik faaliyetleri ile gündeme gelmiştir Konu giz_zem tarafından (07-06-2009 Saat 18:22 ) değiştirilmiştir. Sebep: yanlış yere koymuşum

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

07-06-2009, 18:53	#3 (permalink)
zuzuuu Kendini aşan 2de1'ci hEiDi TaDındA yaSasaM HayaTI!... Kayıt: 07.08.2007 Mesajlar: 3.134 İtibar Gücü: 62	giz_zem hızını alamamıs ve birde burda paylasmıs keban ı olsun dıyor tesekkürlerımızı tekrardan sunuyoruz:P

08-06-2009, 09:14	#4 (permalink)
giz_zem Çalışkan 2de1'ci Kayıt: 23.08.2007 Mesajlar: 121 İtibar Gücü: 13	hızımı alamadım değil ya yeni konu açtığımı zannediyordum buraya eklemişim kaldırmayı bilmiyorum silemedeim o yüzden orda kaldı yapacak bişey yok artık çok geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)