tuse

İnsanlara büyüdükçe ne oluyor, küçüklükteki mükemmelliğin,
> >cesaretin,
>iyi
> >niyetin hepsi gidiyor zamanla,
> > *BEŞ ÖNEMLİ DERS*
> >
> > BİRİNCİ DERS:
> >
> > Okuldaki
>ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en iyi
>öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada
>çakıldım kaldım. Son soru
> >şöyleydi :"Her gün okulu temizleyen hademe kadının ilk adı nedir ?"
> >Bu
>her
> >hâlde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını, yerleri silerken, hemen her
> >gün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı. 50'lerinde falan
>olmalıydı.
> >Ama adını nerden bilecektim ki ? Son soruyu yanıtsız bırakıp kâğıdı
>teslim
> >ettim. Süre biterken bir öğrenci, son sorunun test sonuçlarına dahil
> >olup olmadığını sordu."Tabii, dahil!" dedi,
> > Hocamız : "İş yaşamınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız.
> >Hepsi
>birbirinden farklı insanlar. Ama, hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi
>hak
>eden insanlar bunlar.Onlara sadece gülümsemeniz ve 'Merhaba!'
>demeniz
> >gerekse bile..." Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. Hademenin adını
> >da Dorothy idi.
> > İKİNCİ
> >DERS :
> >
> >Bir gece vakit gece-yarısına doğru Alabama Otoyolunun kenarında duran
> >bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen,
> >bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.
> >Geçen her
>arabaya
> >el sallıyordu. Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın bir
> >zenciye,
>hem
> >de Alabama'da, yardıma Kalkışması pek olağan
>şeylerden değildi. Onu kente
> >kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım.
> >Ayrılırken ille de adresimi istedi, verdim. Bir hafta sonra, kapım
>çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not
>ekliydi armağanda : "Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim.
>O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti.
>Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıkageldiniz. Sizin sayenizde
>ölmekte olan kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı
> >başardım. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden
> >sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi
> >kutsasın...En iyi dileklerimle, Bayan Nat King
>Cole."
> > ÜÇÜNCÜ
> >DERS :
> > Size Hizmet Edenleri Hep Hatırlayın...
> > Bir pastanın üç otuz paraya satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk
>pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu... Çocuk sordu: "Çikolatalı
> >pasta kaç para ?" "50 Cent."
> >Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu:"Peki,
> >dondurma
>ne
> >kadar ?" "35
>Cent." dedi garson kız, sabırsızlıkla. Dükkânda yığınla müşteri
> >vardı ve kız hepsine tek başına
> >koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki?...
> >Çocuk parasını bir daha saydı ve "Bir dondurma alabilir miyim, lütfen
> >?" dedi.
>Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve öteki masaya
>koştu.
>Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı
> >temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu birden. Masayı sanki akan
> >gözyaşları temizleyecekti. Boş dondurma tabağının yanında çocuğun
> >bıraktığı15 Cent'lik bahşiş
>duruyordu.
> > DÖRDÜNCÜ DERS :
> > Yolumuzdaki Engeller...
> > Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir
> >kaya
>koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak
> >diye gözlüyor...
> >Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray
> >görevlileri
>birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından
>dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından
>bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu. Sonunda bir köylü
>çıkageldi. Saraya meyve ve sebze
>getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve
>ıkına sıkına itmeye başladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da
>yolun kenarına çekti.Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki,
>kayanın eski yerinde bir
> >kesenin durduğunu gördü. Açtı... Kese altın doluydu. Bir de kralın
> >notu vardı içinde : "Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir."
> >diyordu kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir
> >ders almıştı: "Her
>engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır!..."
> > BEŞİNCİ DERS :
> >Önemli Olan Vermektir.
> >Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır
>hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı, beş yaşındaki kardeşinden
>acil
>kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş
>ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden antikorlar oluşmuştu. Doktor
>durumu beş yaşındaki
> >oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk
> >bir
>an
> >duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve : "Eğer kurtulacaksa,
> >veririm kanımı" dedi. Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin
> >içine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye
> >başlamıştı, ama
>küçük
> >çocuğun yüzü de giderek soluyordu... Gülümsemesi de yok oldu.
> >Titreyen
>bir
> >sesle doktora sordu :"Hemen mi öleceğim ?" Ufaklık, doktoru yanlış
> >anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini
> >düşünüyordu.
>Gönderenin Notu : İçinizden gelmiyorsa, bu e-postayı 5-10 veya daha
>fazla
>kişiye
>göndermeyin.Hiç kimseye göndermezseniz de bir şey olmaz zaten. Eğer burada
>anlatılanlar sizi hiç bir şekilde etkilemediyse zaten içinizdeki bazı
> >duyguları kaybetmişsiniz demektir.
> >

@izci@

ellerine sağlık

tuse

çok saol beğenmene sevindim

**Zerd@**

teşekkürler paylaşımın için..
bu bölüme taşıdım..
bilgilerinize...

sevgiler..

tuse

tama canım sen nasıl uygun gördüysen

OweN

Ellerine saqlik tuse cok qüseL ßi payLasım