Kalbin Sesi...

**Sümbüle** · 02-06-2007, 16:58

Kalbin sesi

Zifiri bir karanlığın ortasında bulmuştu kendini. Gökyüzünde ne ay vardı, ne de yıldızlar. Etrafta tek ışık dahi görünmüyordu. Kâinat derin bir sükûta bürünmüştü. Bir korku filminin ortasındaydı sanki… Bir anda beyni, onlarca sorunun hücumuna uğramıştı… ‘Allah’ım, nasıl geldim buraya? Nerdeyim ben? Niye hiç kimse yok? Bu koyu karanlık da neyin nesi? Bu bir şaka olmalı…’ dedi. ‘Hadi kesin şu tatsız şakayı’ diye haykırdı; ama sesi karanlığın içinde kaybolup gitti. Sesi tükeninceye kadar bağırmaya devam etti. Ama sesine karşılık veren kimse çıkmadı. Zaman geçtikçe içinde damla damla biriken bir korku vardı. Göğsünü eliyle bastırmasa, kalbi yerinden fırlayacak gibiydi. Avuçlarından başlayarak bütün vücudunu saran sıcaklıkla, kan ter içinde kalmıştı. Korka korka adımladı karanlığı; ama ne tarafa gideceğini bilmiyordu. Bir çember üzerinde dönüp duruyor gibiydi. Ne bir istikamet belirleyebiliyordu kendine, ne de yol alabiliyordu. İçini tarif edilmez bir ümitsizlik kaplamıştı; çaresizlikten yorgun düşmüştü. ‘Hayret!’ dedi, ‘Ne yardım isteyebileceğim kimse var, ne de yolumu aydınlatacak bir yudum ışık. Bütün sebepler sukût etmiş durumda. Omuzlarımı çökerten, boynumu büken bu çaresizliğin bir çaresi olmalı? Ah! Bir umut, bir ışık...’ Olduğu yere diz çöktü. Zaman geçtikçe kendini daha da aciz hissetmeye başladı. Ağlamamak için dişlerini sıkıyordu. Kurtuluş ümidini yitirmek üzereydi. Ne zamandır, bir el, avuçlarını havaya kaldırması için zorluyordu sanki. Direniyordu. Yine etrafa bakıp, bir ışık beklemeye koyuldu. Beyninin kıvrımlarında arıyordu kurtuluşu. Neticede mantıklı bir insandı. Her defasında yaptığı gibi aklının gösterdiği yoldan gitmeliydi. ‘Bir kurtuluş yolu bulmalıyım’ diye sayıklıyordu. Ama nafile! Hafızasını yitirmiş gibiydi. Ne düşünebiliyordu; ne de mantıklı bir karar alabiliyordu. Mantığıyla hareket eden bir insan, düşünemeyince neye başvurabilirdi ki! Etrafında kendisini kurtaracak hiç kimse görünmüyordu. En sonunda pes etti. Bir kerecik olsun, mantığını bir kenara bırakıp kalbinin sesini dinlemeye karar verdi. Gözlerini kapatarak derin bir muhasebeye daldı. Yardım istenecek ‘Yegâne Kapı’yı işaretliyordu kalbi. Sonunda kendisini karanlıktan kurtaracak formülü bulmuştu. Tebessümü yüzünde ışıldadı. Avuçları göğe doğru yükselirken, dudakları karanlığa doğru fısıldıyordu, ‘Yardımına muhtacım Ey Çaresizlerin Çaresi! Şüphesiz Sen, merhametlilerin en merhametli olanısın. Sen istemezsen sonsuza kadar karanlıkta kalırım. Hz. Yunus’u (as) üç katlı karanlıktan kurtardığın gibi beni de kurtar. Kullarını koruyup gözeten Müheymin, bu aciz kulunu karanlıklarda bırakma…’ Nicedir göz kapaklarına hücum eden yaşları daha fazla tutamadı. Billur damlalar yanaklarından aşağı doğru süzülürken, sol göğsünden çıkan ışık hüzmesi etrafa yayılıyordu. Etrafını saran karanlık, yerini aydınlığa bırakıyordu... Kesik kesik çalan telefonun sesiyle yataktan fırladı. Yaşadıkları bir kâbustan ibaretti. Kan ter içinde kalmıştı. Hemen telefonu açtı. Ahizenin karşı tarafındaki sınıf arkadaşı, tedirgin bir şekilde soruyordu: ‘Neye karar verdin Yusuf?’ Duraksadı. Elini sol göğsünün üstüne götürdü: ‘Artık benim de hizmet etme zamanım geldi galiba. Arkadaşların kaldığı evlerin birinde bana da yer verir misiniz? Mümkünse artık orada kalmak istiyorum Hasan...’ Telefonu kapatırken gözyaşları sağanak sağanak iniyordu yere. Yolu aydınlığa çıkan bir insanın gözyaşlarıydı bunlar…

Süleyman Elmas

02-06-2007, 16:58	#1 (permalink)
Sümbüle ~Leb-i Sevdâ~ ♥ Tiryakinim ♥ Kayıt: 05.09.2006 Yaş: 24 Mesajlar: 796 İtibar Gücü: 28	Kalbin Sesi... Kalbin sesi Zifiri bir karanlığın ortasında bulmuştu kendini. Gökyüzünde ne ay vardı, ne de yıldızlar. Etrafta tek ışık dahi görünmüyordu. Kâinat derin bir sükûta bürünmüştü. Bir korku filminin ortasındaydı sanki… Bir anda beyni, onlarca sorunun hücumuna uğramıştı… ‘Allah’ım, nasıl geldim buraya? Nerdeyim ben? Niye hiç kimse yok? Bu koyu karanlık da neyin nesi? Bu bir şaka olmalı…’ dedi. ‘Hadi kesin şu tatsız şakayı’ diye haykırdı; ama sesi karanlığın içinde kaybolup gitti. Sesi tükeninceye kadar bağırmaya devam etti. Ama sesine karşılık veren kimse çıkmadı. Zaman geçtikçe içinde damla damla biriken bir korku vardı. Göğsünü eliyle bastırmasa, kalbi yerinden fırlayacak gibiydi. Avuçlarından başlayarak bütün vücudunu saran sıcaklıkla, kan ter içinde kalmıştı. Korka korka adımladı karanlığı; ama ne tarafa gideceğini bilmiyordu. Bir çember üzerinde dönüp duruyor gibiydi. Ne bir istikamet belirleyebiliyordu kendine, ne de yol alabiliyordu. İçini tarif edilmez bir ümitsizlik kaplamıştı; çaresizlikten yorgun düşmüştü. ‘Hayret!’ dedi, ‘Ne yardım isteyebileceğim kimse var, ne de yolumu aydınlatacak bir yudum ışık. Bütün sebepler sukût etmiş durumda. Omuzlarımı çökerten, boynumu büken bu çaresizliğin bir çaresi olmalı? Ah! Bir umut, bir ışık...’ Olduğu yere diz çöktü. Zaman geçtikçe kendini daha da aciz hissetmeye başladı. Ağlamamak için dişlerini sıkıyordu. Kurtuluş ümidini yitirmek üzereydi. Ne zamandır, bir el, avuçlarını havaya kaldırması için zorluyordu sanki. Direniyordu. Yine etrafa bakıp, bir ışık beklemeye koyuldu. Beyninin kıvrımlarında arıyordu kurtuluşu. Neticede mantıklı bir insandı. Her defasında yaptığı gibi aklının gösterdiği yoldan gitmeliydi. ‘Bir kurtuluş yolu bulmalıyım’ diye sayıklıyordu. Ama nafile! Hafızasını yitirmiş gibiydi. Ne düşünebiliyordu; ne de mantıklı bir karar alabiliyordu. Mantığıyla hareket eden bir insan, düşünemeyince neye başvurabilirdi ki! Etrafında kendisini kurtaracak hiç kimse görünmüyordu. En sonunda pes etti. Bir kerecik olsun, mantığını bir kenara bırakıp kalbinin sesini dinlemeye karar verdi. Gözlerini kapatarak derin bir muhasebeye daldı. Yardım istenecek ‘Yegâne Kapı’yı işaretliyordu kalbi. Sonunda kendisini karanlıktan kurtaracak formülü bulmuştu. Tebessümü yüzünde ışıldadı. Avuçları göğe doğru yükselirken, dudakları karanlığa doğru fısıldıyordu, ‘Yardımına muhtacım Ey Çaresizlerin Çaresi! Şüphesiz Sen, merhametlilerin en merhametli olanısın. Sen istemezsen sonsuza kadar karanlıkta kalırım. Hz. Yunus’u (as) üç katlı karanlıktan kurtardığın gibi beni de kurtar. Kullarını koruyup gözeten Müheymin, bu aciz kulunu karanlıklarda bırakma…’ Nicedir göz kapaklarına hücum eden yaşları daha fazla tutamadı. Billur damlalar yanaklarından aşağı doğru süzülürken, sol göğsünden çıkan ışık hüzmesi etrafa yayılıyordu. Etrafını saran karanlık, yerini aydınlığa bırakıyordu... Kesik kesik çalan telefonun sesiyle yataktan fırladı. Yaşadıkları bir kâbustan ibaretti. Kan ter içinde kalmıştı. Hemen telefonu açtı. Ahizenin karşı tarafındaki sınıf arkadaşı, tedirgin bir şekilde soruyordu: ‘Neye karar verdin Yusuf?’ Duraksadı. Elini sol göğsünün üstüne götürdü: ‘Artık benim de hizmet etme zamanım geldi galiba. Arkadaşların kaldığı evlerin birinde bana da yer verir misiniz? Mümkünse artık orada kalmak istiyorum Hasan...’ Telefonu kapatırken gözyaşları sağanak sağanak iniyordu yere. Yolu aydınlığa çıkan bir insanın gözyaşlarıydı bunlar… Süleyman Elmas

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
Darağacında Bir KaLbin İLetisi..!!	BurcuUu_	Paylaşmak İstedikleriniz	14	21-12-2008 22:55
Ya Aklın Kazanır, Ya Kalbin...	KãRdé£éN	Paylaşmak İstedikleriniz	9	12-10-2007 16:20
Kalbin 3 DÜsmani	babür	Sağlık	0	02-07-2007 21:45
Kalbin Kapısı	£R$$!İN	Fotoğrafçılık ve Resimler	5	22-04-2007 01:21
Kalbin Tedavi Yolları	RoSe_Lu	Dini Konular	1	03-01-2007 15:32

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)