KiMselere Diyemedim...

**ahSenTi** · 12-01-2007, 12:54

Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im. Sen çağırınca, kendime
>ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm. Ezan okununca, sevdiklerimle
>geçirdiğim zamanların azalmasından korktum. Vakit girince, içim “cız” etti
>hep. Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza
>durdum. Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim. “Az sonra”larım
>“çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım. Sonunda
>ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna. Pazarlığımı vaktin daralmışlığını
>bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak
>kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım. Oysa rahatlığı Sana
>borçluyum. Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana. Damarlarımın
>her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana.
>Tenimin kaşınmayan her bir
>noktası kadar rahatlık borçluyum Sana. Dişlerim ağrıyacak olsa her biri
>için harcayacağım zaman Senin. Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa,
>her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin. Tenim
>her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar
>geleceğim huzursuz günler Senin.
>Gün oldu; usandım. Sabrımı tükettim; tükendim. Kendimi yontmaya
>heveslendim. Benden istediğin zamanı çok gördüm. Benden istediğini, benim
>için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum. Fazla buldum namazın
>rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım. Günümü delik deşik etmeni,
>işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı,
>uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm. “Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna;
>içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece
>bedenimle, mıhlı kaldım. Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı
>bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor
>olabilirdin beni. Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan
>bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da
>delik deşik etmelerini takdir edebilirdin. Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma
>savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana.
>İçten pazarlıktı benimkisi. Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim.
>Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm. Kendimi
>sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin
>sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim. Acelem vardı;
>alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden. Bütün benliğimle aşağı inemedim.
>İşim vardı, secdemi işime zaman kazandım. Secdeye kalbimi de sığdırmaya
>çalışmadım. Uykum vardı, secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim.
>İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp
>rükûlarda eritemedim. Bedenim eğilirken huzurunda, “emrolunduğum gibi
>dosdoğru olma”nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim. “Sırası değil!”di;
>“hele dur; sonra da olur!”du. En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri
>üzerime alınmadım.
>Sen dileseydin, çocuğumun cılız nabızlarının eşliğinde, loş ve neşesiz bir
>yoğun bakım odasında, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce,
>ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranına kilitleyebilirdin. Dileseydin,
>yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kıpırtısının
>gölgesinde, mini mini bir sarsıntının beklentisi içinde saçlarıma aklar
>düşürebilirdin.
>İçten pazarlık mı denir buna? Sen bilirsin Seninle ettiğim pazarlığı.
>Kendime sakladığım ve hatta kendimden de sakladığım sır bu. Dilime bile
>değdirmekten korktuğum, ağzıma almaktan utandığım öyle bir sır işte.
>Fısıldaması bile acı veriyor ya… Meselâ, uzayınca Fatiha, uzayınca sûre,
>heceler sanki özgürlüğe giden yolu taşlar gibi kestikçe, “bitmez şimdi bu
>namaz!” dediğim çok oldu. Ama içimden. Kimseler duymadı.
>Bir Sen duydun beni ey Rabb’im. Sırrımı bir Sen bildin. Kendimi lüzumsuz
>hissederken seccadenin üzerinde, dudağım anlamına yetişemediğim kelimeler
>için oynarken, Sen beni söylediğimden fazlasıyla duydun, söyleyemediğimi
>de, dile getiremediğimi de bildin. Ruhumu alıp uzaklara gittiğim halde, bir
>bedenimi bıraktığım halde huzurunda, kovmadın beni, yakınlığında tuttun.
>İtirafımdır; öyle anlatıldığı gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazı…
>“Aradan çıkarmaya çalıştığım” oldu namazı. Geçiştirdim namazı. Bir
>“sorun”du çözdüm, hallettim. Selam verip sonra yaşamaya başladım… Yaşamayı
>namazın içinde aramalıydım. Namazı yaşamanın içine sızdırmalıydım oysa.
>Bilemedim.
>Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine
>yine huzuruna
>aldın beni. Her secdede rahmetinle okşadın alnımı. Her rükûda “aferinler”
>fısıldadın gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu.
>Yüzüme vurmadın. Azarlamadın. Aşağılamadın. Hepten umut kesmedin benden.
>Yok saymadın. Utandırmadın.
>Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im. Kimselere söylemedin.
>Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan
>korkmam. Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım. Başka kime
>söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım?
>

**EyLuL_EyLuL** · 12-01-2007, 14:32

emegine klavyene sağlıkk paylasım harika olmus ya

**DiLrUbA** · 12-01-2007, 15:28

>Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine
>yine huzuruna
>aldın beni. Her secdede rahmetinle okşadın alnımı. Her rükûda “aferinler”
>fısıldadın gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu.
>Yüzüme vurmadın. Azarlamadın. Aşağılamadın. Hepten umut kesmedin benden.
>Yok saymadın. Utandırmadın.
>Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im. Kimselere söylemedin.
>Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan
>korkmam. Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım. Başka kime
>söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım?
>

saol canim..

**_aLmİrA_** · 13-01-2007, 00:15

ALLah (cc) razı oLsn...
emeğine sağLık...

**nehir1824** · 17-01-2007, 16:27

emeğine yüreğine sağlık aşkom

12-01-2007, 12:54	#1 (permalink)
ahSenTi Bölüm Moderatörü Bu kız Kalıcı :P Kayıt: 27.10.2006 Mesajlar: 5.829 İtibar Gücü: 56	KiMselere Diyemedim... Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im. Sen çağırınca, kendime >ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm. Ezan okununca, sevdiklerimle >geçirdiğim zamanların azalmasından korktum. Vakit girince, içim “cız” etti >hep. Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza >durdum. Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim. “Az sonra”larım >“çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım. Sonunda >ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna. Pazarlığımı vaktin daralmışlığını >bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak >kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım. Oysa rahatlığı Sana >borçluyum. Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana. Damarlarımın >her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana. >Tenimin kaşınmayan her bir >noktası kadar rahatlık borçluyum Sana. Dişlerim ağrıyacak olsa her biri >için harcayacağım zaman Senin. Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, >her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin. Tenim >her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar >geleceğim huzursuz günler Senin. >Gün oldu; usandım. Sabrımı tükettim; tükendim. Kendimi yontmaya >heveslendim. Benden istediğin zamanı çok gördüm. Benden istediğini, benim >için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum. Fazla buldum namazın >rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım. Günümü delik deşik etmeni, >işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, >uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm. “Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna; >içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece >bedenimle, mıhlı kaldım. Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı >bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor >olabilirdin beni. Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan >bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da >delik deşik etmelerini takdir edebilirdin. Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma >savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana. >İçten pazarlıktı benimkisi. Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim. >Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm. Kendimi >sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin >sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim. Acelem vardı; >alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden. Bütün benliğimle aşağı inemedim. >İşim vardı, secdemi işime zaman kazandım. Secdeye kalbimi de sığdırmaya >çalışmadım. Uykum vardı, secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim. >İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp >rükûlarda eritemedim. Bedenim eğilirken huzurunda, “emrolunduğum gibi >dosdoğru olma”nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim. “Sırası değil!”di; >“hele dur; sonra da olur!”du. En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri >üzerime alınmadım. >Sen dileseydin, çocuğumun cılız nabızlarının eşliğinde, loş ve neşesiz bir >yoğun bakım odasında, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, >ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranına kilitleyebilirdin. Dileseydin, >yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kıpırtısının >gölgesinde, mini mini bir sarsıntının beklentisi içinde saçlarıma aklar >düşürebilirdin. >İçten pazarlık mı denir buna? Sen bilirsin Seninle ettiğim pazarlığı. >Kendime sakladığım ve hatta kendimden de sakladığım sır bu. Dilime bile >değdirmekten korktuğum, ağzıma almaktan utandığım öyle bir sır işte. >Fısıldaması bile acı veriyor ya… Meselâ, uzayınca Fatiha, uzayınca sûre, >heceler sanki özgürlüğe giden yolu taşlar gibi kestikçe, “bitmez şimdi bu >namaz!” dediğim çok oldu. Ama içimden. Kimseler duymadı. >Bir Sen duydun beni ey Rabb’im. Sırrımı bir Sen bildin. Kendimi lüzumsuz >hissederken seccadenin üzerinde, dudağım anlamına yetişemediğim kelimeler >için oynarken, Sen beni söylediğimden fazlasıyla duydun, söyleyemediğimi >de, dile getiremediğimi de bildin. Ruhumu alıp uzaklara gittiğim halde, bir >bedenimi bıraktığım halde huzurunda, kovmadın beni, yakınlığında tuttun. >İtirafımdır; öyle anlatıldığı gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazı… >“Aradan çıkarmaya çalıştığım” oldu namazı. Geçiştirdim namazı. Bir >“sorun”du çözdüm, hallettim. Selam verip sonra yaşamaya başladım… Yaşamayı >namazın içinde aramalıydım. Namazı yaşamanın içine sızdırmalıydım oysa. >Bilemedim. >Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine >yine huzuruna >aldın beni. Her secdede rahmetinle okşadın alnımı. Her rükûda “aferinler” >fısıldadın gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu. >Yüzüme vurmadın. Azarlamadın. Aşağılamadın. Hepten umut kesmedin benden. >Yok saymadın. Utandırmadın. >Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im. Kimselere söylemedin. >Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan >korkmam. Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım. Başka kime >söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım? >

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Kategori	Cevaplar	Son Mesaj
diyemedim...!!	deryadeniz	Paylaşmak İstedikleriniz	0	22-01-2008 08:45
KimseLere Diyemedim	LeyL	Paylaşmak İstedikleriniz	4	22-09-2007 09:23
Git Diyemedim Ama Git...	yusuf	Paylaşmak İstedikleriniz	9	11-07-2007 15:45
Kimselere Diyemedim…	@izci@	Dini Konular	0	10-02-2007 15:48
Git Diyemedim Ama Git	^^CeM^^	Paylaşmak İstedikleriniz	2	19-01-2007 16:42

12-01-2007, 14:32	#2 (permalink)
EyLuL_EyLuL Hırslı 2de1'ci Kayıt: 08.01.2007 Mesajlar: 554 İtibar Gücü: 12	emegine klavyene sağlıkk paylasım harika olmus ya

12-01-2007, 15:28	#3 (permalink)
DiLrUbA Kendini aşan 2de1'ci ../TURKEI:D/.. Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 12.995 İtibar Gücü: 98	>Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine >yine huzuruna >aldın beni. Her secdede rahmetinle okşadın alnımı. Her rükûda “aferinler” >fısıldadın gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu. >Yüzüme vurmadın. Azarlamadın. Aşağılamadın. Hepten umut kesmedin benden. >Yok saymadın. Utandırmadın. >Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im. Kimselere söylemedin. >Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan >korkmam. Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım. Başka kime >söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım? > saol canim..

13-01-2007, 00:15	#4 (permalink)
_aLmİrA_ Bölüm Moderatörü mutLuLuğu'm'sun! Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 18 Mesajlar: 4.062 İtibar Gücü: 38	ALLah (cc) razı oLsn... emeğine sağLık...

17-01-2007, 16:27	#5 (permalink)
nehir1824 İşi kavrayan 2de1'ci Kayıt: 27.06.2006 Yaş: 27 Mesajlar: 1.577 İtibar Gücü: 16	emeğine yüreğine sağlık aşkom

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)