@izci@

‘Hacca Rabb’im çağırdı’ demek terbiyenin gereğidir

ÖMER TUĞRUL İNANÇER (*)
“Gidersem yine günah işlerim, en iyisi mi sonraya bırakayım” diye düşünen kişi Rabbinin mağfiretine güvenmiyor demektir. Mü’min günahını bilip, “Cürmüm ile geldim sana!” diyerek yönelmelidir.
Kâbe bir tevhid noktasıdır. Başka din mensuplarının tapındıkları sırada kendilerine kıble ittihaz ettikleri nokta yoktur, istikamet vardır. Müslümanların bir ibadet şekli olan namazda bir istikamete değil bir noktaya müteveccih olunur. Bu bir tevhid anlayışının ifadesidir. Müslümanlar birbirlerine arkalarını dönmez; Kâbe merkez olmak üzere onun etrafında halka halinde toplanırlar ve herkes birbirine yüzünü döner. Hz. Mevlânâ’nın ifadesi ile, ‘Aradan Kâbe’yi kaldırıverin, birbirinize doğru secde ediyorsunuz.’ Bu sözü ‘doğru’ kelimesini atlamadan anlamak lazımdır. Biz Müslümanlar birbirimize secde etmeyiz. Allah’a secde ederiz; ama istikametimiz Kâbe’ye doğrudur. Müslümanların Kâbe’ye doğru, aynı zamanda birbirlerine yüz çevirerek secde etmeleri, aynı zamanda şeytanın Hz. Adem’e secde etmeyişinin reddidir.

“ALLAH’IM NASİB ET” DEMELİ

Hacca gidip gitmemeyi davetli olup olmamaya bağlamak mutlak doğru değildir. Kur’an-ı Kerim’de Cenab-ı Hak, “Size bir hasenat isabet ederse onu benden bilin, bir seyyiat isabet ederse onu nefsinizden bilin.” buyuruyor. Hacca gitmek büyük bir hasenattır. “Ben gittim” diyen kaybeder. “Rabb’im davet etti, huzuruna çağırdı.” diyen terbiyeli davranmış olur. Gidemeyen “Rabb’im beni davet etmedi” diye kabahati Allah’a yüklerse bu doğru bir davranış olmaz. “Henüz kısmet olmadı, inşallah giderim. Bir kabahatim vardı, onu düzelteyim de inşallah Allah nasip etsin.” kabilinden düşünmelidir. Bazı aşıklar gidemedikleri için öyle bir yanarlar ki nice gidenlerden daha fazla ecir alırlar. Bu da Allah’ın ayrı bir cilvesidir.


O ZEVKİ TATMAYAN BİLEMEZ

Allah bir defa emretmiş diye müteaddit gidenler de tenkit edilir; ama yaz tatillerini Cannes sahillerinde, kış tatillerini Alpler’de geçirmeye müteaddit defa gidenler hiç konuşulmaz. O mübarek topraklar öyle enteresandır ki; ancak gidenler kendi aralarında konuşup bir daha gidip gitmemeye karar verip düşünebilir. Gitmeyenler o lezzeti tatmadıkları için bu hususta konuşmaya hakları yoktur. Baklavayı yedikten bir hafta sonra niye tekrar yiyorsun? Onun mükerreri olmuyor da Rasulullah’ın huzurunun, Kâbe huzurunun ziyareti niye mükerrer oluyor? Bunu anlamak ancak gidenler arasında konuşulabilecek bir şeydir; çünkü tatmayan bilmez.

KÂBE’NİN SEYRİ BİZATİHİ İBADETTİR

Tavaftan, namazdan gayri oturup Kâbe’yi seyretmenin müstakil bir ibadet olmasını da ayrıca düşünmek lazımdır. Çünkü Allah Kur’an’da “Çok tefekkür ediniz.” emrini veriyor. Yani, altınıza serilen arzı, üstünüze direksiz dikilen semayı ve Kâbe noktasını tefekkür edin. Tefekkür için de ilim lazımdır. Bunun için tembelliği bırakmak, okumak, öğrenmek, dinlemek lazımdır. Bunlar yapıldığında Kâbe’ye bakarak tefekkür edilir. Ayrıca Kâbe bir âşıklar ve âbidler nazargâhıdır. Nice aşık kendisini tıpkı annesinin kucağına atması gibi oraya atmıştır. Kâbe’ye bakmak da bir ibadettir. Tavafı da Kâbe’yi seyrederek yapmak lazım. Allah her lisanı bilir. Herkes istediği gibi dua edebilir.


TAVAF, İLLÂ TAVAF!

Kâbe avlusunda tavaf birinci derecededir. Her camiye girildiğinde tahiyyetü’l mescid namazı kılmak sünnettir. Ancak, Kâbe avlusuna girildiğinde tahiyyetü’l mescid niyetine tavaf yapılır. Bizim gibi Mekke mukimleri olmayan yabancılar için tavaf yapmak kadar önemli başka bir ibadet yoktur. Tasavvuf, hazret-i insana yani halifetullaha hizmet etmek ilmidir. Tasavvufta “ben” yoktur, “sen” vardır. Bu “sen”, birbirini ezerek Hacerü-l Esved’i ellemek veya öpmek değildir.

EFENDİMİZ’İ ZİYARET ÖNEMLİDİR

Hac ile beraber Efendimiz’in ziyareti çok önemlidir. “Beni kabrimde ziyaret eden sağlığımda beni ziyaret etmiş gibidir.” hadisi asırlarca Efendimiz’in kabr-i saadetinde asılı idi. Onu yeterince gözükmez hale getirdiler. Kabir ziyareti bir sünnet-i seniyyedir, olmazsa olmaz bir şeydir. Öyle olmasaydı Rasulullah yapmazdı. Elbette Rasulullah sadece Medine’de değildir. Hz. Mevlânâ gibi, Rasulullah’ın ayağının tozu olmakla şeref kazandığını beyan eden bir zat bile ‘Benim kabrim ariflerin gönlündedir.’ dedikten sonra O’nun ayağının tozu olmakla şeref duyduğu Zât-ı Şerif elbette ki âşıkların ve âriflerin gönlündedir. Rasulullah Efendimiz’in huzurunda salâvat okumak ayrı bir şeydir, bulunduğu yerden salavat okumak ayrı bir şeydir.

‘TEKRAR GÜNAH İŞLERİM!’ DİYE GİTMEMEK DOĞRU DEĞİLDİR

Arafat, bir günah hamamı değildir. Bu, bir hüsn-ü zan ile, “Ben orada tertemiz oldum, bundan sonra günah işlememeye gayret edeyim, zihniyeti ve terbiyesi olsun” diye söylenmiştir. Hakikaten de öyledir. Arafat’ta arif olanlar ancak ibret alır. “Henüz kendime güvenemiyorum, döndükten sonra da günah işlerim, onun için şimdi gitmeyeyim.” türü mülahazalarla haccı ertelemek doğru değildir. Çünkü ölümün bize ne zaman geleceğini bilemeyiz. Böylesi bir zaman diliminde ruhunu Hakk’a teslim eden bir insan, üzerine farz olan ibadetini yerine getirmediği için, Allah’ın huzuruna borçlu olarak çıkacaktır. Hele bir gitsinler ve kendilerine değil Rab’lerine güvensinler, Allah o hacı sıfatı hürmetine onları korur. Biz kendimizi kendimiz mi koruyoruz? Allah korumazsa biz nefsimize uyarız. Elbette ki Allah koruyacak. Öyle düşünüp öyle inanıp gidilirse Arafat kişiyi ârif kılar.

Philip

Allah razı olsun..