DÜŞÜNDÜKÇE


Yunaydım yüzümü pınar başında

Türlü sevda dolanıyor başımda

Hayalin gitmiyor her an karşımda

Seni düşündükçe yakar kor beni



Süre sürede aradım izini

Kış ettin bahar ilede yazımı

Unutma bana verdiğin sözü

Seni sarmayınca yakar kor beni



Şirindir ahvallerin de pek şirin

Arada çıkta pencere de görün

Sensiz bağlandı bak elimle kolum

Seni görmeyince yakar kor beni


Kara bulutları kaldır aradan

Hiç mi merhamet vermedi yaradan

Hayli uzun yıllar geçti aradan

Seni bulmayınca yakar kor beni



Söyle güzel niyetin öldürmek mi

Yoksa dağ bayırda süründürmek mi

Olur olmaz kullara güldürmek mi

Seni almayınca yakar kor beni



Bu aşkımızın sonu hicran olur

Aşık Safa yana yana kül olur

Bilirim sonum kara sevda olur

Seni sevmeyince yakar kor beni.



BOR'LU OZAN AŞIK SAFAİ

(10.02.2001)

NİĞDE




Karaağaçların eşiğinden akıyordu

Rüya gibi, yokuş aşağı birkaç gün

Çağıltılı; tüm sevincini alıp geldiğinden

Yaşamın, çocukların, beklentilerin.

Karşı karşıya bir kaç kişiydik

Sesimizi duyuramadan, saydamında

Alıp götürdüğü, şimdi de güneşin

Gölgesi, yüzümüze vuran gölgesi.

Nerde bittiğini hiç göremezdik

Ama bir gün susardık, yorulana dek.



15-16 Mayıs 1994

ADİL İZCİ

sagol canim deyisik bir paylasimdi

NİĞDEMİ ÖZLEDİM



Özledim! Neyi mi?

Doğduğum yeri, Niğde'mi.

Özledim mis gibi kokan havasını

Masmavi barajından gelen berrak suyunu

Özledim kıpkırmızı elma bağlarını

Masmavi gökyüzünü Niğde'min.

Gezdiğim her yeri, ama'her şeyi özledim

Niğde 'nin göbeğinde yer alan kalesini

O kaleden Niğde 'mi seyretmeyi özledim.

Kıpkırmızı elmasını,

Yazın yemyeşil tarlasında patatesini,

Ağacında yeşeren çağlasını,

Sararan şekerparesini özledim.

Dün yine rüyamda gördüm Niğde'mi

Mis gibi kokusunu kokluyordum

O tertemiz kokusunu içime çekiyordum.

Bir zamanlar Niğde sokaklarında koşturan

O uzun saçlı kızın anılarını özledim.

Şimdi ise büyüyen bu kızın

Ailesinin yaşadığı yeri, Niğde'mi özledim.

Meğer ne çok şeyini özlemişim,

Köylüsünü, yaşlısını, gencini,

Niğde adı verilen toprakları özledim

Ben Niğde'mi özledim.



İNCİ TEMELTEREK

NİĞDE



Bir tarafta yem yeşil bir cennetülme'vası var

Bir tarafta kupkuru bir kerbela sahrası var

Bir tarafta gül açar, bülbül öter, altın biter

Bir tarafta yokluğun eşkali hayretzası var

Bir taraf abu hayatbahşa ile sirab iken

Bir tarafta katre yok, bol bol suyun kavgası var

Bir tarafta kalmamıştır bir yeşil yaprak bile

Bir tarafta hiç sıkılmaz kıpkızıl elması var

Bir tarafta bağü bostanın tarebza nağmesi

Bir tarafta çöllerin feryadı vaveylası var

Bir taraf her dem bahar neş'ei sıhhat iken

Bir taraf teşnegânın dâimf humması var

Bir takım mamureler şimdi harab ender harab

Bir yığın viranede bin bağı nevpeydâsı var.

Kırk yıl evvel böyle miydi? Niğde'nin vaziyyeti?

Bir sorun! bu beldenin de piri var bernâsı var

Seyredenler Niğdeyi teşbih ederdi cennete

Niğde bir cennetti amma, çok uzun ammâsı var.



7/Eylül/93C İBRAHİM HAKKI EROĞLU