Akkuş


Akkuş 636 km² yüzölçümüne sahip bir ilçedir. ilçeye 6 belde, 36 köy ve 15 mahalle bağlıdır. Akkuş topraklarında çağlar içinde Tibaren ve Kalip kavimlerinin yaşadığı, sonraki dönemlerde Pont Krallığı'nın egemen olduğu bilinmektedir. Danişmendliler ve Hacıemiroğlu Beyliği'nin yönetiminde de kalan Akkuş, 15. yüzyılda Fatih tarafından Osmanlı egemenliğine alınmıştır. 1954'e kadar Karakuş adıyla bilinen ilçe, bu yılda Akkuş adını almıştır.Canik Dağları'nın orta bölümünde yer alan toprakları çok engebelidir. İlçenin denizden yüksekliği 1340 metredir.Yöre toprakları üzerinde bulunan Tifi Çayı, Hasanuğurlu Baraj gölüne ulaşır. İlçenin iklim şartları çetindir.

Yılın yarısı karlarla kaplıdır. Diğer aylar ise sisli ve yağmurlu geçer.Akkuş halkının başlıca geçim kaynağı tarım, orman, hayvancılık, el sanatları ve ticarettir. İlçe topraklarında kömür, bakır, pirit, kurşun ve petrol madeni izlerine rastlanmaktadır. İlçede 1955 yılında bir kereste fabrikası kurulmuştur.Akkuş ormanları, çağlayanları, maden suları, kışın karla kaplı doğası ile gelecekte bir turizm yöresi olmaya adaydır.

Akkuş'da tarihsel kalıntılara pek rastlanmaz. Yalnızca alan Köyü yakınlarında bulunan Kevgir Kalesi dikkate değerdir.Akkuş ilçesinin bazı yerlerinde maden suları vardır. Çaldere Köyü Çamalan Mahallesi,Gücük Burnu Mahallesindeki Çermik Suları ile Gökçebel Yaylası'ndaki Çermik Suyu henüz işletmeye açılmamıştır.

636 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. 48889 nüfuslu ilçeye 6 belde, 36 köy ve 15 mahalle bağlıdır. Danişmendliler ve Hacıemiroğlu Beyliği'nin yönetiminde kalan Akkuş, 15.yüzyılda Fatih tarafından Osmanlı egemenliğine alınmıştır. 1954 kadar Karakuş adıyla bilinen ilçe, bu yılda Akkuş adını almıştır.İlçenin denizden yüksekliği 1340 m .dir.İlçenin iklim şartları çetindir.Yılın yarısı karlarla kaplıdır, diğer aylar ise sisli ve yağmurlu geçer. Akkuş halkının başlıca geçim kaynağı tarım, orman, hayvancılık, el sanatları ve ticarettir.İlçe topraklarında kömür, bakır, kurşun ve petrol madeni izlerine rastlanmaktadır.Akkuş'ta tarihsel kalıntılara pek rastlanmaz. Kevgir Kalesi dikkate değerdir.

İlimizde buğday, arpa ve çavdar tarımının yapıldığı iki ilçeden biridir. Hayvancılık alanında gelişme göstermektedir. Yonca ve slaj ekiminde aşama kaydedilmektedir.




Kaynak:ordukulturturizm.gov.tr

Aybastı


Aybastı 241 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir.32452 nüfuslu ilçeye 2 belde, 9 köy ve 10 mahalle bağlıdır.Tarihi çok eski dönemlere uzanan Aybastı'nın ilk yerleşim yeri "Sefalık Köyü'dür. 20. yüzyıl başlarında şimdiki yerine taşınmıştır.Uzun süre Gölköy'e bağlı bir bucak olarak varlığını sürdüren Aybastı, 1957'de ilçe olmuştur.Orta Karadeniz bölgesinde, Canik Dağların kuzey yamacında kurulu olan ilçe, kıyıya 54 km . içerdedir.Yılın bütün aylarında yağış alan Aybastı'nın denizden yüksekliği 730 metredir.Başılıca akarsuları Aybastı Çayı ile Armutlu Deresidir.

Halk geçimini en çok tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır.İlçede fındık, patates ve mısır yetiştirilmektedir. İlçede alabalık tesisleri vardık.Aybastı, tarihsel kalıntılar açısından zengin bir ilçedir.Karacalı Kilisesi, Merkez Büyük Camii, Sefalık Köyü Hamam kalıntıları, Köprübaşı Değirmeni ve Kürtönü Baba, Şeyh Hasan, Şeyh Halil, Kutlu Doğmuş, Kümbet Evliyası, türbeleri ve ziyaret yerleriyle Perşembe yaylası görülmeye değer yaylalardır. Temmuz ayının son haftasında düzenlenen geleneksel şenliklerse, turizm açısından dikkate değerdir.

Aybastı ilçemiz hayvancılığın yoğun olarak yapıldığı ilçelerimizdendir. Yörede üretilen sütün değerlendirilmesine yönelik süt işletme tesisi bulunmaktadır. Aybastı patatesi çok rağbet gören ürünlerindendir.

Çamaş


146 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 1 belde,6 köy ve 13 mahalle bağlıdır. Çamaş ve yöresi Ordu İlinin en eski yerleşim bölgelerindendir.Yöre tarihinin M.Ö.3. yüzyıla kadar indiği bilinmektedir. Bu ad, bölgede tımar beyliği yapan Mehmet ÇAMAŞ adından gelmektedir. 1944 yılında Bucak olarak köyleri ile birlikte Fatsa'ya bağlanmıştır. 1990 yılında da İlçe olmuştur.

Kıyıdan 20 km içeride olan ilçede kış mevsimi ılık ve yağışlıdır, yaz ayları ise genellikle sıcak geçer.İlçe ekonomisi büyük ölçüde fındığa dayalıdır. Hayvancılık da gelişmektedir. İlçe doğa bakımından güzellikleri barındırsa da, tarihsel yapıtlar ve kalıntılar henüz gün yüzüne çıkarılamamıştır.

Çamaş ilçesinde fındık üretiminin yanında seracılık, kivi yetiştiriciliği ve hayvancılık alanında çalışmalar yapılmaktadır.

Çatalpınar


116 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 2 belde, 11 köy ve 16 mahalle bağlıdır. İlk adı Çatak olan yerleşim birimi 1973'de Çatalpınar adıyla Belediyeye dönüştürülmüştür. Çatalpınar Karadeniz'i Aybastı üzerinden İç Anadolu'ya bağlayan Devlet Karayolu üzerinde, Bolaman Çayı kıyısında şirin bir ilçedir. İl merkezine uzaklığı 75 km . olan ilçenin denizden yüksekliği 120 m . dir. İlçede Karadeniz iklim özellikleri görünür. İlçede başta fındık olmak üzere mısır, buğday, patates ve sebze yetiştirilir. İlçede dikkate değer tek kalıntı Akkaya köyündeki kaledir.

Çatalpınar ilçesinde fındık tarımının yanında ilçe ekonomisinde yer tutması beklenen; kivi, ceviz, bodur elma, seracılık gibi tarımsal ürünler ve süt sağıcılığı ve koyunculuk gelişme göstermektedir.

Çaybaşı


130 km yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 2 belde, 7 köy ve 21 mahalle bağlıdır. Osmanlı döneminde Samsun'a bağlı bir yerleşim birimi olan Çaybaşı, Cumhuriyetle birlikte Ordu'ya bağlanmış ve Ünye'nin bir köyü olmuştur.

İlçenin denizden yüksekliği 560 m . uzaklığı ise 19 km²'dir. Yüzey şekilleri Karadeniz Bölgesi'nin tipik özelliklerini taşımaktadır. İlçenin geçim kaynağı tarımdır.

Mısır ve fasulye üretimi yapılmaktadır. Seracılık, arıcılık ve hayvancılığı da gelişmektedir.

Fatsa


283 km ² yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 90 belde, 61 köy ve 57 mahalle bağlıdır. Tarihi M.S.1 yüzyıla kadar uzanan Fatsa'nın eski adı "Fanizan" dır.1876 yılında kaza merkezi olan Fatsa, 1921 yılında Ordu'ya bağlanmıştır.Denizden yüksekliği 10 m olan Fatsa'nın kıyı ve akarsuyu çevreleri dışında büyük düzlükleri yoktur.

İlçede balıkçılığı desteklemek amacıyla Yalıköy ve Bolaman'da balıkçı barınakları yapılmıştır.İlçe'de yazlar sıcak, kışlar ise serin ve yağışlı geçer. İlçe'de ekonomik yaşam tarım ve balıkçılığa dayalıdır. Fındık önemli bir gelir kaynağıdır.

Son yıllarda seracılık, kültür mantarcılığı, besicilik, süt inekçiliği ve tavukçuluk da gelişme göstermektedir. Ayrıca halıcılık ve arıcılıkta önemli bir ekonomik potansiyeldir.Fatsa Musiki Cemiyeti ilçenin yaşamına renk katmaktadır. Doğal yer altı kaynakları açısından şanslı olan ilçede Ilıca Kasabası'nda şifalı su bulunmaktadır. Bu suyun romatizma, bel ağrısı, böbrek rahatsızlığı gibi hastalıklara iyi geldiği bilinmektedir.

Elma Köy'de bir çok hastalığa şifa olduğu bilinen acısu bulunmaktadır. İlçe'de çıkan memba suyu şişelenerek satışa sunulmaktadır. Kız Kulesi, Göreği Manastırı, Cıngırt Kaya ve Gaga Gölü, Çınar ve Ulu Ağaçlar ilçede görülmeye değer yerlerdir.

Gölköy


349 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 7 belde, 21 köy ve 14 mahalle bağlıdır. Gölköy Merkez ilçeye bağlı bir bucak iken 1936 yılında İlçe olmuş, eski adı "Hapsamana" Gölköy olarak değiştirilmiştir.Gölköy, Ordu - Sivas karayolu üzerinde kurulmuştur. İl Merkezine uzaklığı 60 km ' dir. Denizden yüksekliği 860 ile 1200 metre arsında değişmektedir.

İlçede hem karasal hem de Karadeniz iklim özelliği görülmektedir. İlçenin Çetilli Köyü'nde kurşun madeni, Güzelyurt-Gürdoğan Mahallesinde demir madeni vardır.İlçe'de fındık, patates ve mısır yetiştirilir.

Hayvancılık ve arıcılıkta önemli geçim kaynaklarındandır. Gölköy tarihsel kalıntılar açısından çok zengin değildir.Gölköy kalesi ve ilçe merkezinde tarihi konak ve hamam kalıntısı vardır. İlçe'de Ulugöl, Gökgöl ve Çermik doğal güzelliklerdir.

Gülyalı


112 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçe'ye 1 belde, 6 köy ve 5 mahalle bağlıdır. Eski adı olan " Abulhayır" 1972 yılında Belediye kurulurken Gülyalı olarak değiştirilmiştir. 1987 yılında İlçe olmuştur.Ordu- Giresun yolu üzerinde kurulu olan ilçe Ordu'ya 16 km uzaklıktadır.

İklim yönünden Karadeniz'in tipik özellikleri gözlenir. İlçe halkının gelir kaynağının büyük bir kısmı tarıma dayanır. Bir kıyı ilçesi olan Gülyalı'da doğal plajlar vardır.

Gürgentepe


221 km ² yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 4 belde, 11 köy 13 mahalle bağlıdır. Yükseklikleri 1340 metreye yaklaşan tepeler arasında bulunan ilçe topraklarının büyük bir bölümü dik yamaçlardan meydana gelmiştir.1987 yılında İlçe olan Gürgentepe'nin geçim kaynaklarının başında fındık üretimi gelmektedir. Gürgentepe tarihsel açıdan zengin kalıntılara sahiptir.

Tikenlice köyü Mağara mahallesinde 11 adet Kaya Mezarı vardır. Bölgede Hıdrellez şenlikleri uzun yıllardan beri bu ilçede yapılmaktadır.

İkizce


118 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 5 belde, 11 köy ve 21 mahalle bağlıdır. İlçe'nin tarihi 12.yy. hüküm süren Taceddinoğulları Beyliği dönemine kadar inmektedir. 1962 yılına kadar" Laleli" ismiyle bilinen yöre bu yılda İkizce adını almıştır. 1990 yılında ilçe olan İkizce'nin Ordu'ya uzaklığı 113 km 'dir. Denizden yüksekliği 130 metre olan İkizce'de Karadeniz iklim özellikleri görülür. İlçe halkının en önemli gelir kaynağı tarımdır.

Yöre kestane balı ile ünlüdür. İkizce'nin ortasında akan Akçay Irmağı kıyısında maden suyu kaynağı bulunmaktadır. Bu suyun sindirimi kolaylaştırdığı, romatizma, mide ve kadın hastalıklarına iyi geldiği bilinmektedir.İlçenin 6 km . uzağında bulunan Karlıtepe Köyü Kale mahallesindeki tarihsel Kale Turizm açısından önem taşımaktadır.

Kabadüz


285 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 2 belde, 12 köy ve 5 mahalle bağlıdır. Kabadüz.1870'de nahiye olmuştur.1987!de belediye kurulmuş ve 1990 yılında ilçe olmuştur. İlçe Ordu'nun 21 km . güneyinde, 600 rakımlı bir sırt üzerinde kurulur. İlçeye bağlı yüksek yaylalar ve bu yaylalardaki meralar, otlaklar, hayvancılığın gelişmesine katkıda bulunmaktadır. İlçe'de fındık önemli bir geçim kaynağıdır.

Patates, mısır, beyaz baş lahana ve meyvecilik de geçim kaynaklarındandır. İlçede seracılık , ceviz, çay ve kivi yetiştiriciliği de gelişmektedir. Çambaşı yaylasının Turizm Merkezi ilan edilmesiyle, yörede yayla turizmi hızla gelişmektedir.

Akarsu kaynağının bol olması nedeniyle kültür balıkçılığı gelişme göstermiştir.

Kabataş


142 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 2 belde, 2 köy ve 14 mahalle bağlıdır. 1990 yılında ilçe olmuştur. İlçenin iklimi Karadeniz ve karasal iklim arasında bir geçiş teşkil eder. Bitki örtüsünü çoğunlukla ormanlar oluşturmuştur. İlçe Merkezi Ordu'ya 93 km . uzaklıktadır.İlçe ekonomisi tarım, hayvancılık ve ticarete dayanmaktadır. eder. Bitki örtüsünü çoğunlukla ormanlar oluşturmuştur.

İlçe Merkezi Ordu'ya 93 km . uzaklıktadır.İlçe ekonomisi tarım, hayvancılık ve ticarete dayanmaktadır. Yörede en çok mısır, fındık ve patates üretmektedir.Hayvancılık ve arıcılıkta son yıllarda gelişme göstermiştir. Hereke tipi el halı dokumacılığı da gelişmektedir.İlçede görülmesi gereken yerler arasında Şidabdal Türbesi, Gülbahçe Evliyası Karaibrahim Evliyası ve Ertepesi sayılabilir.

Korgan


206 km2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 5 belde, 17 köy ve 24 mahalle bağlıdır. 1960'da ilçe olmuştur. Denizden yüksekliği 700 metre olan Korgan'ın toprakları engebedir. İlçede tarım ürünü olarak fındık yetiştirilir. Hayvancılıkta da gelişmektedir. Korgan da yaylacılık geleneği sürmektedir. Karadeniz'in bütün özelliklerini barındıran eşsiz doğal güzelliklere sahip bir ilçedir.

Kumru


335 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 2 belde, 31 köy ve 5 mahalle bağlıdır.1961 yılında ilçe olmuştur.Denizden 35 km . içeridedir, Canik dağlarının vadileri arasındadır. Denizden yüksekliği 340 metre olup, yörede her zaman yağış görülür. Arazinim büyük bir kısmı orman ve fundalıklarla kaplıdır. İlçenin ekonomisi tarım, hayvancılık ve ormancılığa dayanmaktadır.

Tarıma elverişli arazilerin tamamı fındık, mısır ve patates dikimine ayrılmıştır.İlçe turizm bakımından gelişmemiştir.Dikkate değer etkinlik Düzoba Yayla Şenlikleridir. İlçe doğal yapısı bakımından yayla turizmine çok elverişlidir.

Mesudiye


1180 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 4 belde, 57 köy ve 15 mahalle bağlıdır.İlçenin Türklerin eline geçmesi 12 .yy.'da olmuştur. Yöre Hacıemiroğlu Beyliğinden sonra Osmanlı yönetimine geçmiştir. İlçenin eski adı" Meletios" 'dur.İlçe oluşu ile birlikte Mesudiye adını almıştır.Denizden yüksekliği 1500 metre olan Mesudiye'nin iklimi karasal özellik gösterir. İlçenin değişik yerlerinde bakır, demir ve gümüş madenleri olduğu bilinmektedir.

İlçede hububat ve sebze yetiştirilmektedir.Mesudiye'de yaylacılık geleneği sürmektedir. Adından en çok söz ettiren yaylalar Keyfalan Taştekne'dir.Yayla ve kültür şenlikleri ile Vosvos şenliklerinin bir bölümü bu yörede gerçekleştirilmektedir.

Meydandüzü şenlikleri de yayla turizmine bir örnektir. Mesudiye, eski yerleşme sahaları, höyükleri, tümülüsleri ile Ordu'nun hemen her dönemine ait en çok taşınmaz kültür varlıklarına sahip bir ilçedir.

Perşembe


224 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir.İlçeye 3 belde, 42 köy ve 22 mahalle bağlıdır. Eski adı "Vona" olan Perşembe Bizans egemenliğindeyken önce Hacıömeroğlu Beyliğinin yönetimine, daha sonra 1461'de Osmanlı egemenliğine girmiştir. Perşembe, Ordu - Samsun karayolu üzerinde Vona doğal liman koyunda kurulmuştur. Ordu'ya 13 km uzaklıktadır.

İlçe toprakları engebelidir. Başta fındık olmak üzere mısır, fındık çay ve çilek tarım sektörünün önemli kaynaklarıdır. İlçenin sosyal yaşamı "Perşembe Kültür ve Sanat Festivali" ve "Çilek Festivali" ile renklenmektedir. Perşembe ilçesi bir kıyı şeridinde kurulduğu için doğal plajlara sahiptir. İlçenin tarihi ve arkeolojik değerlerden biri de Yason Kilisesidir.

Ulubey


256 km 2 yüzölçümüne sahip bir sahip bir ilçedir. İlçeye 36 köy ve 5 mahalle bağlıdır. Ulubey 1958'de ilçe olmuştur. Ordu - Sivas karayolları üzerinde Canik Dağları yamacında kurulmuştur. İl merkezine 23 km . uzaklığındaki Ulubey'in denizden yüksekliği 585 metredir. Ulubey ve yöresinin beylikler döneminde Türklerin eline geçtiği tarihi kaynaklarda mevcuttur. Halkın geçim kaynağı büyük ölçüde fındığa dayalıdır. Son zamanlarda hayvancılık, seralık ve arıcılık da gelişmiştir. Ulubey ilçesi zengin doğal güzelliklere sahiptir.

Kaya mezarları, sarp deredeki kemer köprüler ile Şeyh Abdullah ve Salih Derviş ziyaretgahları tarihsel ve kültürel zenginliklerini oluşturmakta, iç ve dış turizm açısından da önem arz etmektedir. Turizm açısından Ordu - Gürgentepe yolu üzerinde bulunan ve milli park haline getirilen Sayacabaşı yöresi dikkate değer yerlerdir.

Ünye


480 km 2 yüzölçümüne sahip bir ilçedir. İlçeye 7 belde, 63 köy ve 61 mahalle bağlıdır. Ünye ve çevresi tarihinin M.Ö.'ye uzandığı arkeolojik araştırmalar sonunda anlaşılmıştır.Ünye Danişmendliler zamanında Türklerin eline geçmiş, 1459 yılında da Osmanlı hakimiyetine girmiştir.

1831 yılında Canik (Samsun) Sancağına bağlı bir kaza iken 1921' de Ordu'nun il yapılması üzerine buraya bağlanmıştır. Ünye'de İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümü 1994 yılında eğitime başlanılmıştır. Ünye'nin geçim kaynağı büyük oranda fındığa dayanmaktadır.

Arıcılık ve seracılık da gelişme göstermeye başlamıştır. Ünye' de 1969 yılında üretime başlayan Ünye Çimento Fabrikası bir sanayi yatırımıdır.Ünye Kalesi, Kaya Mezarı, Tozkoparan Kaya mezarı, Hamamlar, Yunus Emre Ziyaretgahı ve tescili bulunan sivil mimarlık örnekleri, Ünye - Niksar İpek Yolu, Çamlık, Çakırtepe, Çınarsuyu Tesisleri, Asar Kaya Milli Parkı, Doğal Plajları ve Acısu Mevkii görülmeye değer yerlerdir. Ayrıca, İlçenin kıyı kesiminde turistlik tesisi, kamp yeri ve pansiyon işletmeciliği de son derece gelişmiştir.