Gecelerin sessizliği çökmüş üstüme
Haberim yok o sessizliğe gömülmüş sevgilerde
Bağırıyorum beni duyan yok mu? Diye
Sessizlikte sesimin iniltisini duyuyorum
Yakıyor bu benim ciğerimi, yakıyor kül edene kadar bırakmıyor
Küllerim kalıyor ortalık yerde
Ve ben çaresizce bekliyorum
Derken;
Ve sadık dostum Rüzgar geliyor
Alıp götürüyor küllerimi
Beni yangınların olmadığı diyarlara götürüyor
Küllerim kayboluyor
Ve ben yine kendimdeyim
Ciğerimi yakan sevdalardan kurtulmuş
Yürüyorum yalnızlığımla baş başa
Bağırmak gelmiyor içimden artık
Çünkü, biliyorum beni duyanın olmadığını
Gecemin sessizliği içimde
Ben sessizliğimle barışık yoluma devam ediyorum
Ve
Aklımda sadece Dostlarım...!