Gözaşlarımla
dostluğumu bozmak istiyorum.
Gözlerimi kanatan, sürekli içime akan ve zamanlı zamansız ıslatan.
Bana küssün ve bir daha yüzüme bakmasın istiyorum. Bir konakçı gibi yerleşti gözlerime, atamıyorum.
Düşman diye tebessüm mü yaratmalıyım, yoksa yürek dilinden anlayabilecek kadar akıllı mı, hidrojen ve oksijeni tekeline almış, kimyanın bu kibirli molekülü? Bilmiyor simbiyoz yaşamın inceliklerini. Yüreğimde açtığı yaranın derinliğini bilmiyor. Belki de isteyerek, bencilce yapıyor ve oyunu kuralına göre oynamıyor. Kendine hüzün duvarı örmüş, yıkamıyor. Hoşuna gidiyor çağlamak ve sadece akıyor.
Hüzzam makamında akıyor, eritircesine ruhumu, öldürürcesine ve buğulu. Yok mu kurtulmanın çaresi? Avuçlarımda toplayamam ki damla damla süzülürken.
Göz kenarlarımdan parmak aralarıma kayarken engel olamam ki. İnanmayın bana, inanmayın.
Aslında seviyorken onları, atmaya kıyamam ki...