Sana bir boşluğun çaresizliği kadar yakındım. Soluk aldığın her anda elimdeki son nefesi ciğerlerine vermeye hazırdım. Ama sen boşluğa ve hiçliğe tutkun, tuttun nefesini umutlarımız mosmor olana denk...
Acımasızlık sevginin kanında varmış anlayamadım. Hani ne yaparsan yap dolduramazsın bir boşluğu. Açlığa hapsolmuş iradesiz kimliklere benzer bu yanıyla. İşte bizi bıraktığın ve unuttuğun o boşluğun diğer adı. İçimi açtım yüz çevirdi, elimi uzattım omuz silkti, benliğimi adadım alay etti, zamanın tüm kölelerini, efendilerini ve çiçeklerini serdim önüne bilinçsiz çığlık nöbetlerine tutuldu. Korkuttu ve paramparça etti her şeyi. Senin gibi zaman tutsağı bir zamansızlık kaçkınına yakışmadı bunların hiç biri…
Sana bir boşluğun kırgın yanları kadar yakındım. Gerçekler çoğu kez üzermiş, işte onu yeni anladım. Yoksa niye seçsin bir saat kaybolmayı, yelkovan teyit geçince varlığını. Senin biz saatinde beni ve seni teyit geçtiğin gibi hani. Karmaşık yolları sebep gösterdin. Ama gitmeyi kendine bir görev bildin. Yani yalanlarla doldurdun boşluğunu. Çünkü labirentlerinden korkanlar tam düze çıkmışken asla geri dönmezler. Sokaklar, uçsuz kaldırımlar anlayabilir dertlerinden, bunu bilirler…
Sana bir boşluğun firari bakışları kadar yakındım. Ve sen ne kelepçelere vurmak istiyordun kendini ne de parmaklıklar ardında çürütmek istiyordun gençliğini. Yardım edebilirdim ama istemedin. Korkmana gerek yoktu. Bakabilseydin gözlerime onlar özetleyecekti bir boşlukta nasıl firar edilip kurşunlanmadan kalınabileceğini…
Handan Kurt