| Ynt: dOgRU İNsAN
sanırım dayanma sınırlarımı zorluyorum...
o kadar acı,sıkıntı,özlemler,katlanışlar,isyanlar....
hepsini atlatıyorumda sana benziyen birini gördüğümde bitiyorum.hani başka şehirde karşılaşınca sen demiştin ya "seni görünce elim ayağım tutmadı bir an" diye işte o bende hep oluyo.seni gördüğümde değil,sana benzeyen ,seni andıran ,seni hatırlatan herşeyde oluyo...hep yatınca soruyorum kendime niye böyle ,niye senin yaşantın öyle ,niye farklı şartlarda bir araya gelmedik...ve bunun gibi bir çok soru....
yok yok olmuyo ben ne dersem diyim imkansız bişy için sadece düşünebiliyorum,isyan edebliyorum,içebiliyorum.elimde başka hiçbişey gelipte yapamıyorum.
tek yapabilecğim kendi hayatımı hiçe sayıp sana gelmek ama oda olmuyo çünkü kendi hayatımı hiçe sayarken ailemi sevdikelrimide hiçe saymış oluyorum.mecburum katlanıyorum!
katlanış değilde şerefsiz bir insan yüzünden sana başkasını seviyorum beni unut diyebilmiş olmak çok koyuyo.keşke sana dönünce hayatımızda bir umut olsaydıda seni arayıp
"yalan söyldim beni unutman için yalan söyeldim başkasını sevmiyorum sadece mecburiyetten dedim"diyebilseydim
şimdi sadece senin anılarınla,bu şehirde bıraktığın izlerle ve işte böyle sana benzeyenlerle karşılaşınca ,kendimi bişeylere vurmakla geçiriyorum...
keşke farklı bir hayatın olsaydı çirkin ördeğim.... |